‪(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‪ครั้งแรกที่ผมไปเคนยา ‪ประมาณ 30 ปีที่แล้ว ผมเป็นคนแปลกหน้า
‪นี่คือแผ่นดินของพ่อผม ‪ที่เสียชีวิตไปแล้วและผมแทบจะไม่รู้จักเขาเลย
‪แต่ผมเคยเจอครอบครัวผม
‪ผมเคยไปเยี่ยมหมู่บ้านที่เป็นบ้านเกิดของพวกเขา
‪ผมรู้สึกได้รับการยอมรับทุกที่
‪และตอนที่ผมกับน้องสาวอยู่ที่ซาฟารีสองสามวัน
‪ผมรู้สึกอย่างอื่นด้วย ความน่าเกรงขาม
‪ที่ป่าแอฟริกันที่ทอดยาวออกไปไม่รู้จบ ‪มีท้องฟ้าเปิดกว้าง
‪และสัตว์ป่าที่ดูเหมือนจะไม่เคยหมดไป
‪โชคดีจริงๆ ที่ได้เห็นโลกอีกครั้ง
‪ที่ได้เห็นสถานที่ที่ท้ายที่สุดแล้ว ‪เราทุกคนมาจากที่นั่น
‪ผมอยากพาคุณไปยัง ‪อุทยานสุดพิเศษแห่งหนึ่งในเคนยา
‪เพื่อพบกับการเต้นของหัวใจของแอฟริกา
‪พื้นที่ป่าที่ไร้ขอบเขต งดงามจนต้องตะลึง
‪และสัตว์ป่าในระดับยิ่งใหญ่อลังการ
‪อุทยานแห่งชาติซาโว
‪ดินแดนที่ช้างเป็นราชา
‪และทุกคนรู้ดี
‪เคนยาอยู่ในแอฟริกาตะวันออก
‪มันเป็นที่อยู่ของสัตว์ป่ามากมายหลายชนิด ‪และมีภูมิประเทศที่น่าทึ่ง
‪ทางตอนใต้คือซาโว
‪พื้นที่เกือบ 22,000 ตารางกิโลเมตร
‪ขนาดเท่ากับประเทศเล็กๆ ประเทศหนึ่ง ‪และมันคืออุทยานแห่งชาติที่ใหญ่ที่สุดของเคนยา
‪ทางตะวันตก ภาพพระอาทิตย์ตกที่ลืมไม่ลง
‪หลังภูเขาที่สูงที่สุดของแอฟริกา คิลิมันจาโร
‪อยู่เหนือเขตลาวาที่เก่าแก่
‪ภูเขาไฟ
‪และโอเอซิสที่ส่องประกาย
‪และทางตะวันออก มีความมืดสลัวไม่รู้จบ ‪ของพุ่มไม้หนามแหลม
‪โดยมีแม่น้ำที่คอยค้ำจุนชีวิตขวางอยู่
‪ติดกับแม่น้ำ ‪คือกำแพงแห่งร่มเงาของที่ราบสูงยัตตา
‪หนึ่งในลาวาไหลหลากที่ยาวที่สุดในโลก
‪และทุกที่ที่คุณมองไป
‪ดินสีแดงสดใส สัญลักษณ์ของซาโว ‪ประทับตราเอกลักษณ์ของมันไว้
‪บนตัวสิ่งมีชีวิตทุกชนิด ‪ที่อาศัยอยู่ในป่าแสนพิเศษแห่งนี้
‪(ซาโว ‪เคนยา)
‪ซาโวคือที่อยู่ ‪ของประชากรช้างจำนวนมากที่สุดของเคนยา
‪ช้างกว่า 13,000 ตัวเดินเตร่อย่างอิสระ ‪ทั่วพื้นที่กว้างใหญ่นี้
‪จะหาช้างให้เจอ คุณต้องรู้ว่าจะหาที่ไหน
‪กำลังสนุกกับการว่ายน้ำ
‪ช้างตัวผู้โตเต็มวัยปลดปล่อยอารมณ์…
‪เหมือนนักว่ายน้ำที่ว่ายเป็นจังหวะเดียวกัน ‪ในช็อกโกแลตเหลว
‪นี่คือเดือนเมษายน น้ำจึงเต็มแอ่งน้ำ
‪ฝนอาจไม่ตกอีกหกเดือนหรือมากกว่านั้น
‪เมื่อตัวผู้อายุมากขึ้น ‪มันชอบทำอะไรตามลำพังมากกว่า
‪บางตัวอาจกลายเป็น ‪สัตว์มีงาที่ตัวใหญ่ที่สุดที่อยู่บนโลก
‪นี่คือลูการ์ด ตั้งชื่อโดย ‪เจ้าหน้าที่ดูแลอุทยานที่เฝ้าดูมัน
‪"สุดยอดสัตว์มีงา" วัย 50 ปี
‪และเป็นหนึ่งในสมบัติแห่งชาติของเคนยา
‪แค่งาแต่ละข้างก็หนักมากกว่า 45 กิโลกรัมแล้ว
‪ตัวแทนของโลกแห่งช้างเหล่านี้ ‪ต้องอดทนต่อความท้าทายมหาศาล…
‪การมีชีวิตอยู่ในช่วงแห้งแล้งอย่างต่อเนื่อง ‪การพัฒนายุคใหม่
‪และการล่าสัตว์จากการค้างาผิดกฎหมาย
‪ปัจจุบัน เชื่อว่ามีสุดยอดสัตว์มีงา ‪เหลืออยู่เพียง 30 ตัวทั่วแอฟริกา
‪และซาโวคือที่อยู่ของหนึ่งในสามของที่เหลืออยู่
‪ปัจจุบัน ส่วนใหญ่เข้าสู่วัยชราอย่างอยู่เย็นเป็นสุข
‪อุทยานแห่งชาติมีบทบาทสำคัญ ‪ในการปกป้องพวกมัน
‪ในช่วงเดือนที่กำลังจะมาถึง ‪สภาพอากาศที่รุนแรงของซาโว
‪จะทดสอบสัตว์ทุกชนิดที่อาศัยอยู่ที่นี่
‪มีเพียงสัตว์ที่ปรับตัว ‪ตามสภาวะที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเท่านั้น
‪ที่จะรอดจากฤดูแล้งไปได้
‪นกเงือกผู้หิวโหยตัวนี้ ‪ได้พัฒนาวิธีการอันชาญฉลาด
‪ในการหาอาหารเช้ามื้อใหญ่ขึ้น
‪แต่มันทำตามลำพังไม่ได้
‪ครอบครัวพังพอนแคระ
‪นกเงือกพร้อมลุยแล้ว
‪แต่พังพอนแคระไม่รีบ
‪นกเงือกทำได้แค่รอ
‪ระหว่างที่พังพอนเตรียมตัวกัน
‪พวกมันจะไม่ไปไหนจนกว่าจะได้รับสัญญาณ
‪ในที่สุดพวกมันก็ลุย
‪และที่ตามมาติดๆ คือนกเงือกผู้หิวโหย
‪พังพอนที่วิ่งอย่างเร่งรีบพวกนี้ ‪ปลุกเร้าแมลงที่อยู่ตามพุ่มไม้
‪และอะไรที่พวกมันพลาดไป
‪นกเงือกจะรีบเก็บขึ้นมา
‪ประหยัดเวลาหาอาหารเอง
‪ดูเหมือนพังพอนก็ไม่ติดใจอะไร
‪การช่วยกันหาอาหารได้ผลดีกับทุกฝ่าย
‪โดยเฉพาะเวลาที่ภูมิประเทศแห้งผาก
‪และขาดแคลนที่กำบัง
‪นกเงือกทำหน้าที่เฝ้าระวัง
‪ส่งเสียงครั้งเดียวก็ทำให้ทุกตัวกระโจนหาที่หลบ
‪ในบรรดาอาหารที่อยู่ในเมนู
‪ดูเหมือนสิ่งนี้จะเป็นของโปรด
‪หอยทากยักษ์แอฟริกา
‪แต่ละตัวยาวถึงหกนิ้ว
‪เป็นหนึ่งในหอยทากที่ตัวใหญ่ที่สุด ‪ชุ่มฉ่ำที่สุดในโลก
‪จับง่ายอีกต่างหาก
‪หอยทากพวกนี้ไปไหนได้ไม่เร็ว
‪แต่มันเหมือนถั่วแข็งๆ ที่แกะยาก
‪พังพอนพวกนี้ได้พัฒนาเทคนิคพิเศษขึ้น
‪พวกมันใช้ท่อนไม้เป็นเหมือนทั่งตีเหล็ก
‪แล้วเอาหอยทากไปกระแทกใส่
‪ซาโวเป็นหนึ่งในสถานที่ไม่กี่แห่ง ‪ที่พบเห็นพฤติกรรมเช่นนี้
‪นกเงือกรู้ว่าอาหารเย็นพร้อมแล้ว ‪เมื่อมันได้ยินเสียง
‪สภาพอากาศที่แห้งแล้งที่นี่ ‪หมายความว่านี่ไม่ใช่ที่ที่ใช้ชีวิตได้ง่าย
‪ดังนั้นการทำงานร่วมกัน ‪ช่วยให้แน่ใจว่าทั้งคู่จะมีอาหารกินมากพอ
‪เมื่ออาหารขาดแคลน
‪เมื่อฤดูแล้งในอุทยานอันกว้างใหญ่นี้รุนแรงมากขึ้น
‪ทรัพยากรที่จำเป็นอย่างเร่งด่วนที่สุด
‪คือน้ำ
‪เพื่อปกป้องสัตว์ที่ใกล้สูญพันธุ์ ‪ขั้นวิกฤตที่สุดของซาโว
‪เจ้าหน้าที่ดูแลอุทยาน ‪จึงต้องเติมแอ่งน้ำที่อยู่ห่างไกลนี้ให้เต็ม
‪เมื่อถึงเวลาเย็น เวทีก็พร้อม
‪ให้สัตว์ขี้อายชนิดนี้ปรากฏตัว
‪แรดดำ
‪แม่และลูกของมัน
‪การใช้กล้องถ่ายภาพกลางคืนที่ไวต่อแสง
‪ทำให้เราเห็นพวกมันเป็นภาพสีได้
‪ลูกแรดตามการเคลื่อนไหวของแม่อย่างใกล้ชิด
‪พวกมันผูกพันกันมาก
‪แรดมองระยะไกลได้ไม่ดี
‪แต่การได้ยินและการรับกลิ่นน่าทึ่งมาก
‪พวกมันม้วนริมฝีปากกลับไป ‪เพื่อสัมผัสว่าใครอยู่รอบๆ ในอากาศยามค่ำคืน
‪มีครอบครัวอื่นๆ มาดื่มน้ำเพิ่ม
‪แรดดำที่มีอิทธิพลมักจะหวงอาณาเขต
‪แต่บางตัวก็คล่องแคล่วกว่าตัวอื่น
‪เคยมีแรดดำอยู่ราวๆ 8,000 ตัวในซาโว
‪ในช่วงปี 1970 และ 1980
‪พรานเถื่อนฆ่าเพื่อเอานอ จนเหลือเพียงสิบตัว
‪โครงการขยายพันธุ์ได้เพิ่มจำนวนประชากร ‪เป็นร้อยกว่าตัวตั้งแต่นั้นมา
‪สัตว์ที่สันโดษเหล่านี้มาเพื่อดื่มน้ำและเข้าสังคมกัน
‪แม่พบเพื่อน
‪ลูกพบเพื่อนเล่น…
‪และพ่อ
‪แต่เมื่อตัวผู้มาถึงมากขึ้น บรรยากาศก็เปลี่ยนไป
‪ในช่วงฤดูแล้ง จำนวนแรด ‪ที่มารวมตัวกันที่นี่จะสูงผิดปกติ
‪พวกมันประสบความสำเร็จในการขยายพันธุ์มาก
‪จนตอนนี้การต่อสู้เพื่อพื้นที่และคู่
‪เพิ่มสูงขึ้น
‪ตัวผู้ตัวหนึ่งเข้าไปเกี้ยวแม่ลูกคู่หนึ่ง
‪แต่มันโดนปฏิเสธอย่างชัดเจน
‪ตัวผู้ผู้มีอิทธิพลที่แก่กว่ามาถึงแอ่งน้ำ
‪เจ้าหน้าที่ดูแลอุทยานเรียกมันว่าอะโตติ
‪แรดสาว
‪เด็กเกินกว่าจะผสมพันธุ์ มันไม่สนใจอะโตติ
‪ความหงุดหงิดของอะโตตินำไปสู่ความไม่เป็นมิตร
‪อะโตติพยายามใช้นอ ‪เกี่ยวขาหลังของแรดสาวและทำให้มันล้ม
‪แรดตัวเมียและลูกแรดตัวอื่นๆ ‪ตัดสินใจว่าได้เวลาเผ่นแล้ว
‪แรดสาววิ่งหนีอะโตติมาได้
‪แล้วอะโตติก็เย็นลง
‪ขณะที่ฤดูแล้งดำเนินต่อไป
‪แหล่งน้ำตามธรรมชาติหลายแห่ง ‪รอบอุทยานค่อยๆ หายไป
‪แต่มีสถานที่พิเศษทางตอนเหนือ ‪ซึ่งเป็นโอเอซิสถาวร
‪ป่าเมฆบนเทือกเขาชยูลู
‪ปรากฏขึ้นมาบนที่ราบในซาโวตะวันตก
‪ก่อตัวจากหินภูเขาไฟที่มีความพรุน ‪มันจึงดูดซับน้ำฝน
‪และก่อให้เกิดอ่างเก็บน้ำใต้ดิน
‪ใช้เวลากว่า 20 ปี ‪กว่าที่น้ำจะไหลซึมลงไปยังที่ราบด้านล่าง…
‪ที่ที่มันปรากฏเป็นแหล่งน้ำที่มั่นคงถาวร
‪ที่น้ำพุมซิมา…
‪ชื่อที่มีความหมายว่า "มีชีวิตอยู่" ในภาษาสวาฮีลี
‪คาดการณ์ว่าทุกวันมีน้ำจากพื้นดิน
‪มากกว่า 50 ล้านแกลลอน
‪เทลงไปในบ่อน้ำใสแจ๋ว ‪ที่มีกิจกรรมมากมายเกิดขึ้น
‪ต้นฟิกเป็นอาหารให้กับลิงกำมะหยี่
‪และฝูงปลาบาเบล ‪ก็เฝ้ารอให้ผลไม้ร่วงหล่นลงมาด้านล่าง
‪สวรรค์ที่อุดมสมบูรณ์
‪ที่มีอาหารเพียงพอสำหรับทุกชีวิต
‪แต่บ่อน้ำวิเศษแห่งนี้
‪เป็นของฝูงฮิปโปโปเตมัส 14 ตัว
‪ได้รับการปกป้องอย่างโหดเหี้ยม ‪โดยตัวผู้ตัวใหญ่สายบู๊
‪มันสามารถกลั้นหายใจได้นานถึงห้านาที
‪และใช้ชีวิตเกินครึ่งในการแช่น้ำ
‪พบได้ทั่วไปในบ่อน้ำที่เป็นดินโคลน
‪ชีวิตส่วนตัวของสัตว์ขี้อายเหล่านี้
‪มีโอกาสเห็นได้น้อยมาก
‪เช้าตรู่ของทุกวัน พ่อจะนำครอบครัวของมัน ‪ไปยังน้ำลึกกว่าที่เย็นกว่า
‪ฮิปโปอาจมีน้ำหนักมากกว่ารถครอบครัวหนึ่งคัน
‪แต่เมื่ออยู่ใต้น้ำ พวกมันอ่อนช้อยอย่างไม่น่าเชื่อ
‪ฮิปโปโตเต็มวัยนอนในช่วงที่ร้อนที่สุดของวัน
‪พวกลูกฮิปโปเล่นกันตลอดช่วงเวลานั้น
‪และเมื่อพวกมันอึกทึกเกินไป
‪พวกผู้ใหญ่ก็กำราบพวกมัน
‪หากไม่มีฮิปโป ‪ที่นี่จะไม่มีความหลากหลายของชีวิต…
‪เพราะพวกมันนำบางอย่างที่สำคัญ ‪มายังแอ่งน้ำแห่งนี้
‪ปุ๋ยธรรมชาติ
‪มันอาจไม่ดีต่อการมองเห็นที่ใสแจ๋ว…
‪แต่นี่คือสิ่งที่ทำให้ระบบนิเวศ ‪ของมซิมาอุดมสมบูรณ์จริงๆ
‪มันคือสารอาหารสำหรับพืช
‪และเป็นอาหารสำหรับแมลงและปลา…
‪ที่ว่ายน้ำตามฮิปโปเพื่ออาหารสดใหม่ที่สุด
‪มูลสดๆ ไม่ใช่อาหารเพียงอย่างเดียว ‪ที่ฮิปโปมอบให้กับปลาที่มซิมา
‪การที่ฮิปโปอ้าปาก เป็นการเชื้อเชิญปลา
‪เข้าไปในกรามที่ใหญ่และทรงพลังของมัน
‪พวกมันค้นหาเศษอาหารที่ติดอยู่ตามซอกฟันฮิปโป
‪แสดงให้เห็นถึงระดับความไว้ใจที่พิเศษสุด
‪การที่มันใช้ปากถูแรงๆ ‪ยังช่วยทำความสะอาดให้หนังฮิปโป
‪เล็บเท้า เท้าที่แตก และจุดสำคัญทุกจุด
‪อาหารมื้อใหญ่แลกกับการดูแลเท้าและขัดตัว
‪โอเอซิสเขียวชอุ่มขนาดเล็กที่น้ำพุมซิมา ‪คือแหล่งน้ำสำหรับสัตว์ที่โชคดี
‪ที่อาศัยอยู่ในมุมนี้ของอุทยาน
‪แต่เป็นคนละเรื่องเลย สำหรับสัตว์ ‪ที่ร่อนเร่อยู่ทั่วศูนย์กลางความแห้งแล้งของอุทยาน
‪ช้างมีความทรงจำที่น่าทึ่งมาก
‪ซึ่งช่วยนำทางพวกมันไปยังพื้นที่ ‪ที่เคยพบอาหารและน้ำในฤดูแล้งก่อนหน้านี้
‪แต่ที่กลางอุทยาน ‪พวกมันพบอุปสรรคที่น่าเกรงขาม
‪ซาโวตั้งอยู่ในพื้นที่สองส่วน
‪ตะวันออกและตะวันตก
‪ถูกแบ่งแยกโดยถนนและทางรถไฟที่มีอยู่แล้ว
‪ทุกวันนี้ ถนนที่พลุกพล่าน ‪คืออุปสรรคที่อันตรายสำหรับสัตว์ป่า
‪ในการเดินระหว่างอุทยานสองฝั่ง
‪ในปี 2017 ทางรถไฟสายใหม่สร้างเสร็จ ‪ข้างทางรถไฟสายเก่า
‪เชื่อมต่อท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดของเคนยา มอมบาซา ‪กับเมืองหลวงของประเทศ ไนโรบี
‪เขื่อนและรั้วที่สูงชัน ‪ทำให้สัตว์ข้ามทางรถไฟไปไม่ได้
‪จำกัดการเคลื่อนที่ของพวกมัน
‪พวกมันจะไปถึงอีกฝั่งได้ ‪ด้วยอุโมงค์ใต้ถนนที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษเท่านั้น
‪ช้างบางตัวก็กล้าหาญพอที่จะข้ามอุปสรรคไป
‪ทั่วแอฟริกา ‪มีความเจริญด้านโครงสร้างพื้นฐานมาก
‪จนมีผลกระทบต่อพื้นที่ป่า
‪ขนาดของซาโวจึงสำคัญมาก
‪มันกว้างใหญ่พอที่จะมีแหล่งหาอาหารทางเลือก
‪แต่ไม่ได้มีแค่สัตว์ตัวใหญ่ที่เดินทางไกล
‪ในช่วงนี้ของปี
‪นี่คือเดือนกรกฎาคม ‪เดือนที่แห้งแล้งที่สุดของซาโว
‪บนที่ราบแห้งแล้งทางตะวันออก
‪นกแซนด์เกราส์ตัวผู้ ‪และคู่ของมันกำลังเลี้ยงดูครอบครัว
‪เพราะเป็นนกที่ทำรังบนดิน ‪ลูกนกที่ฟักไข่ออกมาสดๆ ร้อนๆ
‪จะลุกขึ้นและเดินภายในไม่กี่ชั่วโมง
‪ด้วยอุณหภูมิที่สูงขึ้นถึง 37 องศาเซลเซียส
‪พวกมันจึงต้องหาร่มเงาและที่ซ่อนที่ปลอดภัย
‪พ่อของพวกมันเผชิญความท้าทายเร่งด่วน
‪ต้องหาน้ำดื่มให้ได้ ไม่อย่างนั้นลูกของมันจะตาย
‪มันร่วมบินไปกับฝูงนกแซนด์เกราส์ตัวอื่นๆ
‪ทุกตัวมุ่งมั่นตามหาสิ่งเดียวกัน
‪พวกมันจะบินไกลถึง 30 กิโลเมตร
‪ไปยังแม่น้ำกาลานาอันกว้างใหญ่
‪มันคือสิ่งที่ช่วยให้สัตว์รอดตาย
‪เพราะฤดูแล้งนั้นมีผลกระทบมาก
‪นกแซนด์เกราส์บินมาที่นี่จำนวนมากในช่วงนี้ของปี
‪ที่ริมน้ำ มีภัยคุกคาม
‪การอยู่ใกล้กับฝูงไว้ ‪เท่ากับมีสายตาหลายร้อยดวงคอยเฝ้าระวัง
‪มันสามารถอมน้ำไว้ในลำคอได้ถึงสองช้อนโต๊ะ
‪แต่มันไม่เพียงพอสำหรับลูกนกสามตัวของมัน
‪มันเดินลุยน้ำออกไปอีกหน่อย
‪เพื่อเทคนิคที่น่าทึ่ง
‪มันเขย่าตัวไปข้างหน้าและข้างหลัง
‪เพื่อดูดซับน้ำเข้าไปในขนนกที่หน้าอกของมัน
‪ขนนกทรงก้นหอยที่ได้รับการปรับมา ‪เป็นพิเศษของพวกมัน ดูดซับน้ำราวกับฟองน้ำ
‪เติมน้ำอยู่ 15 นาที แล้วมันก็บินไป
‪บินกลับบ้านพร้อมน้ำที่แบกมาเต็มที่
‪นกบินแยกออกจากฝูงไปทีละตัว
‪มันร้องเรียกคู่ของมัน
‪คู่ของมันพามันไปยังที่ที่ซ่อนลูกนกทั้งสามไว้
‪พ่อมาช่วยแล้ว
‪ลูกนกรุมพ่อของพวกมัน ‪ด้วยความกระหายน้ำอย่างมาก
‪ใช้จะงอยปากจิกน้ำอันล้ำค่า ‪ออกมาจากขนนกของพ่อ
‪มันจะเดินทางอย่างเหน็ดเหนื่อยแบบนี้ทุกวัน
‪เป็นเวลาอีกสองเดือน
‪จนกว่าลูกนกจะโตพอที่จะบินไปหาแหล่งน้ำได้เอง
‪ไม่กี่ปีมานี้ สภาพอากาศของเคนยา
‪คาดเดาได้น้อยลงและรุนแรงมากขึ้น
‪นี่คือช่วงสูงสุดของฤดูแล้ง
‪และมองไม่เห็นจุดจบเลย
‪สัตว์บางชนิดก็พบวิธี ‪ในการค้นหาใบไม้สีเขียวที่ยังเหลืออยู่น้อยนิด
‪เกรินุกเขย่งปลายเท้าเพื่อเล็มใบไม้
‪พวกมันอาจอยู่ได้ตลอดชีวิตโดยไม่มีน้ำดื่ม
‪ฉายาของพวกมันคือ "ละมั่งยีราฟ"
‪พวกมันพึ่งพากายกรรมและคอที่ยาวของพวกมัน
‪ในการเขย่งขึ้นไปหาใบไม้ชุ่มฉ่ำ ‪ที่สัตว์กินหญ้าชนิดอื่นทำไม่ได้
‪นี่คือตัวเลือกอันน้อยนิด แม้แต่สำหรับพวกมัน
‪ดินสีแดงของซาโวถูกดูดขึ้นไปด้านบน ‪ในลมบ้าหมูที่หมุนวน
‪สัตว์ที่ตัวใหญ่กว่า เช่น ควาย
‪ต้องเดินไปเรื่อยๆ เพื่อหาอาหารและน้ำ
‪ฝูงควายที่แข็งแรงมารวมตัวกัน ‪มากกว่า 1,000 ตัว
‪พวกมันมุ่งหน้าไปยังแม่น้ำกาลานา ‪ที่ไหลตลอดทั้งปี
‪ควายที่พลัดหลงจะถูกผู้ล่า ‪ที่เลวทรามที่สุดของซาโวมารับไป
‪(ซาโว ‪750 กิโลเมตร)
‪ตอนที่สร้างทางรถไฟสายเก่า ‪เมื่อกว่า 120 ปีก่อน
‪ดินแดนนี้ถูกคุกคามโดยสิงโตสองตัว…
‪ทุกคนรู้จักพวกมันในชื่อ "สัตว์กินคนแห่งซาโว"
‪มีตำนานเล่าขานว่า
‪พวกมันกินคนงานสร้างทางรถไฟไป 135 คน
‪แม้ว่าตัวเลขที่แท้จริงน่าจะน้อยกว่ามาก
‪โด่งดังเรื่องขนหัวทรงโมฮอว์ก
‪คุณสมบัติที่ลูกหลานของมันสืบทอดมาจนทุกวันนี้
‪เชื่อว่ารูปลักษณ์ของพวกมันถูกหล่อหลอม ‪จากพุ่มไม้หนามแหลมที่พวกมันอาศัยอยู่
‪แผงคอที่สั้นกว่า ‪มีโอกาสเกี่ยวพุ่มไม้หนามแหลมน้อยลง
‪และยังช่วยให้พวกมันเย็นขึ้นในความร้อนด้วย
‪แต่แม้แต่ผู้ล่าที่แกร่งที่สุดก็ยังลำบากในช่วงนี้ของปี
‪แอ่งน้ำของฝูงสิงโตกลายเป็นบ่อโคลนเหนียวๆ
‪เหยื่อของพวกมันหลายชนิดออกไปหาน้ำที่อื่น
‪น้ำก้นบ่อนี้จะพอยังชีพพวกมันได้ในตอนนี้
‪ทั่วที่ราบแห้งแล้งของซาโวตะวันออก
‪โขลงช้างตัวผู้มุ่งหน้าไปยัง ‪เขตเหนืออันห่างไกลของอุทยาน
‪นี่คือพื้นที่ที่ห่างไกลและเข้าถึงได้ยากที่สุด
‪หินขนาดใหญ่มหึมาอายุหลายล้านปี
‪โผล่ขึ้นมาจากพุ่มไม้หนามแหลมที่แห้งแล้ง
‪ช้างทุกตัวจำเส้นทาง ‪ที่พวกมันเคยเดินมาตลอดเวลาหลายปีได้…
‪สืบทอดมาหลายรุ่น
‪เส้นทางที่พวกมันเหยียบย่ำอย่างดี ‪มองเห็นได้จากบนท้องฟ้า
‪ทำให้เกิดร่างแหทั่วภูมิประเทศที่แห้งแล้ง
‪ช้างตัวผู้ขนาดใหญ่สามารถเดินได้หลายวัน ‪โดยไม่ต้องดื่มน้ำ
‪ทำให้พวกมันเดินทางผ่านพุ่มไม้แห้ง ‪ที่ทำให้บาดเจ็บได้เป็นระยะทางที่ไกลมาก
‪พวกมันเอาชีวิตเป็นเดิมพัน ‪ในการหาน้ำเมื่อพวกมันมาถึง
‪แต่แม่น้ำทีวาแห้งไปแล้ว
‪ตอนนี้มันเป็นเพียงแม่น้ำทราย
‪ไม่มีน้ำให้เห็นแม้แต่หยดเดียว
‪แต่ต้นตาลกิ่งที่อยู่ขนาบข้าง ‪แม่น้ำตามฤดูกาลสายนี้ยังเป็นสีเขียว
‪บ่งชี้ว่าที่นี่ยังมีน้ำอยู่ที่ไหนสักแห่ง
‪และช้างแก่ตัวผู้ที่ฉลาดรู้ว่าจะหามันได้ที่ไหน
‪ช้างมีการรับกลิ่นที่น่าถึงมาก
‪เซลล์รับกลิ่นหลายล้านเซลล์ที่งวงช่วยพาพวกมัน ‪ไปยังน้ำที่อยู่ห่างออกไปหลายกิโลเมตร
‪และพวกมันยังรู้สึกได้ถึงแหล่งน้ำ ‪เวลาที่น้ำถูกฝังอยู่ใต้พื้นทรายลึกหลายฟุต
‪เพื่อให้เข้าถึงน้ำ พวกมันต้องขุด
‪เมื่อกำแพงนี้ลึกลงเรื่อยๆ น้ำบาดาลก็ซึมเข้ามา
‪งวงของพวกมันทำหน้าที่เป็นหลอดดูดที่ยื่นหยุ่นได้
‪ดูดน้ำปนทรายขึ้นมา
‪ดูเหมือนว่ามันจะยอมให้ตะกอน ‪จมลงในงวงแล้วแยกออก
‪จากนั้นก็พ่นออกไป
‪แล้วเพลิดเพลินกับน้ำกรองที่บริสุทธิ์
‪เป็นการยั่วน้ำลายสัตว์ทั้งหลายที่ดูอยู่ข้างสนาม
‪เมื่อพวกมันอิ่มแล้ว ก็ถึงตาผู้ชมดื่มบ้าง
‪ลิงบาบูน ไปถึงบาร์เป็นกลุ่มแรกเสมอ
‪ที่ด้านล่างของแม่น้ำทีวา มีน้ำตกบิซาดี
‪แห้งสนิท ยกเว้นบ่อน้ำล้ำค่าไม่กี่บ่อ
‪มันเงียบจนน่าขนลุก
‪จนกระทั่งฟ้าสาง
‪ราวกับว่าหุบเขาลึกทั้งหมดตกอยู่ใต้เวทมนตร์
‪นกควิเลียปากแดง ‪สายพันธุ์นกป่าที่มีอยู่มากที่สุดในโลก
‪นี่คือเดือนกันยายน
‪ในขณะที่แหล่งน้ำลดน้อยลง ‪สุดยอดฝูงนกพเนจรเหล่านี้
‪มารวมตัวกันที่นี่หลายล้านตัว
‪ด้วยจังหวะที่ชวนตะลึง
‪พวกมันดื่มน้ำจากบ่อน้ำที่เหลืออยู่เหล่านี้ ‪ครั้งละเต็มจะงอยปาก
‪การอพยพเป็นกลุ่มใหญ่นี้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
‪ไปจนถึงปลายฤดูแล้ง
‪การที่พวกมันสร้างความวุ่นวายขึ้นริมน้ำ
‪ทำให้สัตว์อื่นๆ ที่กล้ามาดื่มน้ำที่นี่ตกใจ
‪จำนวนของนกควิเลียปากแดงที่เยอะมาก ‪ทำให้กิ่งไม้ของต้นไม้รอบๆ งอลง
‪พวกมันคือนักโทษของสถานที่แห่งนี้
‪ตราบเท่าที่ยังมีน้ำเหลืออยู่
‪อากาศเต็มไปด้วยความคาดหวัง
‪และแล้ว สัญลักษณ์แห่งความหวังก็ปรากฏ
‪ในภูมิประเทศที่แห้งแล้ง ต้นบาวบาบผลิใบสีเขียว
‪และดอกสีขาวที่น่าประทับใจออกมา
‪เกิดการเปลี่ยนแปลงทั่วทุกแห่ง
‪และทุกชีวิตสัมผัสได้
‪และในที่สุด ในเดือนตุลาคม
‪หลังจากหายไปหกเดือน
‪ฝน…
‪ตั้งเค้าบนเนินเขาและภูเขาของซาโวตะวันตก
‪และบนที่ราบในซาโวตะวันออก
‪แม่น้ำทีวาทรายที่แห้งเหือดไหลอีกครั้ง
‪น้ำไหลลงมาบนหุบเขาลึกบิซาดี ที่นกควิเลียดื่มน้ำ
‪น้ำตกมีชีวิตชีวา
‪ตลอดสองสามสัปดาห์ข้างหน้า ‪แม่น้ำสายนี้จะไหลไปเรื่อยๆ
‪และทำให้ผืนดินกลับสู่สภาพเดิม
‪วิกฤตกาลเปลี่ยนเป็นความผ่อนคลาย
‪จากทะเลทรายที่แห้งแล้ง ‪กลายเป็นสวรรค์สีสันสดใส
‪ความสุดโต่งในซาโวนี้แหละที่วิเศษเหลือเกิน
‪เมื่อถูกชะล้างฝุ่นสีแดงออกไป
‪ดอกมอร์นิ่งกลอรี่ก็ปกคลุมอุทยาน ‪ด้วยพรมลายดอกไม้ของมัน
‪แล้วพายุหิมะของผีเสื้อสีขาวก็มาถึง
‪โบยบินเต็มท้องฟ้าหลายล้านตัว ‪เพื่อเดินทางไปยังชายฝั่ง
‪ราวกับการแข่งวิ่งผลัดของสัตว์มีปีก
‪ผีเสื้อรุ่นใหม่ปรากฏตัว ‪พร้อมการเติบโตที่มีชีวิตชีวา
‪และสานต่อการเดินทาง ‪ที่พ่อแม่ของพวกมันเริ่มต้นไว้
‪พวกมันเต้นรำไปทั่วดอกไม้
‪ในฤดูฝน ผีเสื้อฝูงใหญ่เหล่านี้
‪มีความสำคัญต่อความอุดมสมบูรณ์ของอุทยานมาก…
‪บินไปผสมเกสรดอกไม้ไป
‪และเป็นอาหารง่ายๆ ให้กับสัตว์กินแมลง
‪มีเวลาให้เล่นสนุก…
‪และเลี้ยงดูสัตว์รุ่นต่อไป
‪ยุคที่มีการเกิดมาก
‪เป็นสิ่งที่พิสูจน์ว่า ‪เมื่อเป็นเรื่องของการปกป้องป่าแล้ว
‪ขนาดเป็นเรื่องสำคัญ
‪ยิ่งอุทยานกว้างใหญ่เท่าไหร่ ‪ก็จะมีสัตว์เรียกมันว่าบ้านมากขึ้นเท่านั้น
‪ยิ่งยีนพูลใหญ่ขึ้นเท่าไหร่ ‪สัตว์ก็ยิ่งแข็งแรงขึ้นเท่านั้น
‪ไม่กี่ปีที่ผ่านมา เจ้าของที่ดิน ‪ที่อยู่รอบๆ อุทยานแห่งชาติซาโว
‪ได้เข้าร่วมกลุ่ม ‪เพื่อสร้างพื้นที่สงวนซาโวให้กว้างขึ้น
‪เพิ่มพื้นที่ป่าคุ้มครองเป็นสองเท่า ‪และอนุญาตให้สัตว์ได้เดินเร่ร่อน
‪อย่างปลอดภัยนอกเหนือเขตแดนของมัน
‪ด้วยการคุ้มครองพื้นที่ป่าอันกว้างใหญ่อย่างซาโว
‪และสร้างอุทยานแห่งใหม่ ‪ในระดับที่ใกล้เคียงกันเท่านั้น
‪ที่เราจะสามารถปกป้องอนาคต ‪ให้ธรรมชาติบนโลกนี้ได้
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล