ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Πριν από λίγα χρόνια, η Μισέλ κι εγώ πήγαμε στην Παταγονία με τις κόρες μας.
Ανάμεσα σε χιονισμένα βουνά και κρυστάλλινες λίμνες,
θαυμάσαμε κάτι που γίνεται όλο και πιο σπάνιο.
Την ανέγγιχτη άγρια φύση.
Η ανθρώπινη επιρροή έχει εξαπλωθεί σε όλο τον πλανήτη μας.
Τα εθνικά πάρκα προστατεύουν ό,τι μας απομένει.
Αλλά αν θέλουμε πραγματική αλλαγή,
πρέπει να επιστρέψουμε κι άλλη γη στη φύση.
Στη Χιλιανή Παταγονία, αχανείς περιοχές επανεντάσσονται στην άγρια φύση
και επιστρέφουν στη φυσική τους ισορροπία,
που υπήρχε πριν από εμάς.
Αυτή η περιοχή γίνεται γρήγορα ένα από τα πιο προστατευόμενα μέρη στη Γη.
Η Χιλιανή Παταγονία φιλοξενεί 24 μοναδικά εθνικά πάρκα…
μέσα σε μια απίστευτη ποικιλία τοπίων.
Η μακρύτερη οροσειρά του κόσμου,
οι Άνδεις, τη διατρέχει σαν ραχοκοκκαλιά κατά μήκος.
Στην καρδιά της, καταπράσινα δάση
και η ανοιχτή παταγονική στέπα.
Και στην ακτή,
η αρχέγονη δύναμη του Ειρηνικού Ωκεανού.
Η Παταγονία
επαναπροσδιορίζει την άποψή μας για τις δυνατότητες των εθνικών πάρκων.
ΧΙΛΙΑΝΗ ΠΑΤΑΓΟΝΙΑ
Στη δυτική ακτή της Νότιας Αμερικής βρίσκεται η Χιλή,
η μακρύτερη χώρα του κόσμου,
που εκτείνεται σε μήκος 4.000 χιλιομέτρων από βορρά προς νότο.
Στο νότιο τμήμα
είναι η απομακρυσμένη περιοχή της Χιλιανής Παταγονίας,
όπου τεράστιες εκτάσεις γης έχουν παραχωρηθεί στα 24 εθνικά πάρκα της.
Το πιο διάσημο από αυτά είναι το Τόρες ντελ Πάινε.
Οι τρεις εμβληματικοί πύργοι του κυριαρχούν στο τοπίο.
Το πάρκο φιλοξενεί έναν εύρωστο πληθυσμό
του μεγαλύτερου χερσαίου θηρευτή της Χιλής.
Του πούμα.
Αυτή η μαμά έχει τέσσερα μικρά στόματα να θρέψει.
Πρέπει να κυνηγήσει. Και για να έχει καλές πιθανότητες,
πρέπει να αφήσει πίσω τα μικρά.
Για να επιβιώσουν,
πρέπει να είναι αθόρυβη και πονηρή.
Το γουανάκο.
Ένας αρχαίος πρόγονος του οικόσιτου λάμα
και η κύρια λεία της.
Το να γίνει ένα με το τοπίο είναι η καλύτερη ευκαιρία για ενέδρα.
Τέσσερα στα πέντε κυνήγια του πούμα καταλήγουν σε αποτυχία.
Αναγκασμένη να βρει άλλη ευκαιρία να ταΐσει τα μικρά της…
θα μετακινεί την οικογένεια.
Δεν είναι τα μόνα πούμα που ψάχνουν τροφή.
Εκεί κοντά, ένα νεότερο, μοναχικό θηλυκό
έχει επίσης βγει για κυνήγι.
Από εκεί ψηλά που στέκεται…
εντοπίζει ένα κοπάδι.
Με τα νώτα τους προς τη λίμνη, δεν θα διαφύγουν εύκολα.
Για να ρίξει ένα ζώο που έχει το τριπλό της βάρος,
πρέπει τα πάντα να της έρθουν ευνοϊκά.
Χτυπημένη και μωλωπισμένη, έχασε άλλη μια ευκαιρία.
Η μαμά και τα μικρά βρήκαν τα απομεινάρια
ενός γουανάκο στην άκρη μιας λιμνούλας.
Η πεινασμένη οικογένεια αρπάζει ό,τι μπορεί.
Το γεγονός ότι είναι νεκρό και μισοθαμμένο
σημαίνει μόνο ένα πράγμα.
Ότι αυτή η τροφή ανήκει σε κάποιον άλλον.
Στο μοναχικό θηλυκό.
Τα μικρά φαίνονται νευρικά με την ξένη.
Αλλά η μητέρα τους είναι ήρεμη.
Αυτή είναι η κόρη της από την περσινή γέννα.
Το μοναχικό θηλυκό ανακτά το πτώμα της.
Μπορεί να είναι η μεγαλύτερη αδερφή τους, αλλά δεν σημαίνει ότι θα το μοιραστεί.
Ο βρεγμένος μικρός αδερφός της θα περιμένει τη σειρά του.
Άλλοι έρχονται…
και γίνονται δεκτοί στο γεύμα.
Μέχρι πρόσφατα, τα πούμα θεωρούνταν μοναχικά πλάσματα.
Το λιοντάρι και η τσίτα θεωρούνταν τα μόνα κοινωνικά αιλουροειδή.
Η ανακάλυψη ισχυρών κοινωνικών δεσμών
επαναπροσδιορίζει τη σκέψη των επιστημόνων για τα πούμα.
Η δημιουργία αυτού του καταφυγίου τα προστάτευσε από κτηνοτρόφους
που ίσως φοβούνται για τα ζώα τους.
Και οδήγησε επίσης στην αύξηση του χώρου και της λείας.
Οπότε, υπάρχει λιγότερη ανάγκη για συγκρούσεις.
Αυτό το πάρκο φιλοξενεί
έναν από τους πιο πυκνούς πληθυσμούς πούμα στον κόσμο.
Και ο αριθμός αυτών των μεγαλόπρεπων ζώων
επανέρχεται σιγά σιγά σε όλη τη νότια Χιλή.
Πεντακόσια χιλιόμετρα βόρεια, κατά μήκος των Άνδεων,
βρίσκεται το εθνικό πάρκο της Παταγονίας.
Ένα από τα νεότερα της περιοχής, μοιάζει με άγρια φύση,
αλλά μέχρι πρόσφατα ήταν βοσκότοπος προβάτων.
Το πούμα και το θήραμά του, το γουανάκο, διώχθηκαν εδώ.
Τώρα τα πρόβατα έχουν απομακρυνθεί, η άγρια ζωή προστατεύεται,
και η περιοχή αρχίζει να επιστρέφει στη φυσική της ισορροπία.
Με τον αριθμό των πούμα χαμηλό ακόμα,
τα γουανάκο πολλαπλασιάζονται γρήγορα.
Κι αυτό το αρσενικό ελπίζει να παίξει τον ρόλο του.
Ταξίδεψε ως εδώ αναζητώντας έναν καλό βοσκότοπο,
αρκετά εντυπωσιακό για να προσελκύσει θηλυκά.
Ένα κοπάδι μόνο από θηλυκά…
σε μια εκλεκτή περιοχή βοσκής.
Αλλά την έχει ήδη διεκδικήσει ένα τεράστιο κυρίαρχο αρσενικό.
Κι αυτό το κοπάδι δεν χωράει
και τους δύο.
Το κυρίαρχο αρσενικό δείχνει ποιος είναι το αφεντικό.
Και δεν είναι πολύ ψηλός για χτύπημα κάτω από τη ζώνη.
Ο εργένης διώκεται μακριά από το κοπάδι…
μέχρι που επιτέλους υποχωρεί.
Ο νικητής επιστρέφει στα θηλυκά του…
αλλά βρίσκει
έναν άλλον εισβολέα ανάμεσά τους.
Με τον κυρίαρχο να απασχολείται με τον νέο του αντίπαλο,
ο εργένης επιστρέφει στα μουλωχτά…
και αρπάζει την ευκαιρία…
βρίσκοντας επιτέλους ταίρι.
Με τη δημιουργία αυτών των εθνικών πάρκων οι αγροτικοί φράχτες κατεδαφίστηκαν,
επιτρέποντας στα γουανάκο να κινούνται ελεύθερα,
αναμειγνύοντας και ενισχύοντας τις δεξαμενές γονιδίων.
Ύστερα από σχεδόν έναν χρόνο κύησης,
μια μητέρα γεννάει.
Το μωρό γουανάκο πρέπει να σηκωθεί όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Μέσα σε δύο μόνο εβδομάδες,
χιλιάδες μικρά γουανάκο θα κάνουν τα πρώτα τους βήματα εδώ.
Τα θηλυκά γεννούν όλα την ίδια περίοδο
για να αξιοποιήσουν την ασφάλεια του πλήθους.
Εδώ έξω, ποτέ δεν ξέρεις ποιος σε παρακολουθεί.
Καθώς αυτά τα κοπάδια μεγαλώνουν,
θα μεγαλώνουν και οι ευκαιρίες για να αυξηθεί ο πληθυσμός των πούμα
και να ανακάμψει η φύση.
Σε όλο τον κόσμο, πολλά εθνικά πάρκα υπάρχουν
ως απομονωμένα μέρη προστατευόμενης άγριας φύσης.
Για να ευδοκιμήσουν,
τα ζώα δεν χρειάζονται μόνο προστασία, αλλά και ασφαλή διέλευση,
την ευκαιρία να κινούνται ελεύθερα ψάχνοντας τροφή,
κατοικία ή σύντροφο.
Από το 2017, η Χιλή εργάζεται
για να συνδέσει διάσπαρτα μέρη με άγρια φύση,
ενώνοντας εθνικά πάρκα με άλλα προστατευόμενα καταφύγια
και θαλάσσια πάρκα,
ώστε να δημιουργήσει ένα δίκτυο διατήρησης της άγριας ζωής
που θα συνδέσει πάνω από 120 εκατ. στρέμματα
της Χιλιανής Παταγονίας.
Στο κέντρο αυτού του δικτύου βρίσκεται το εθνικό πάρκο Σέρο Καστίγιο,
που φιλοξενεί ένα πρώην απειλούμενο πλάσμα
το οποίο τώρα επιστρέφει εντυπωσιακά.
Τον κόνδορα των Άνδεων.
Οι κόνδορες είναι σαπροφάγοι.
Καταναλώνουν νεκρά ζώα,
απομακρύνοντας τα απόβλητα και προλαμβάνοντας ασθένειες.
Στο παρελθόν, τους κυνηγούσαν και τους δηλητηρίαζαν οι γαιοκτήμονες
για να προστατέψουν τα ζώα τους.
Αλλά τώρα, ο πληθυσμός αυτών των υπέροχων πουλιών
ανακάμπτει.
Φωλιάζουν σε απρόσιτους, δασώδεις γκρεμούς.
Κάθε μέρα ταξιδεύουν εκατοντάδες χιλιόμετρα αναζητώντας τροφή…
αφήνοντας πίσω…
τους ευάλωτους νεοσσούς τους.
Μπορεί να έχει σχεδόν το μέγεθος ενηλίκου,
αλλά αυτό το τεράστιο πουλί είναι μόλις εννέα μηνών.
Οι κόνδορες είναι τα μεγαλύτερα ανεμοπορούντα πτηνά του κόσμου.
Και μπορεί να αποκτήσει άνοιγμα πτερύγων πάνω από τρία μέτρα.
Αλλά προς το παρόν,
απλώς μαθαίνει να τις χρησιμοποιεί.
Αρχίζει να ξεθαρρεύει.
Αλλά μια πρώτη πτήση από εδώ θα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνη.
Καλύτερα να γυρίσει στην ασφάλεια.
Αν μπορέσει.
Οι γονείς του επιστρέφουν.
Και επιτέλους είναι ώρα για πρωινό.
Για να του δώσουν την καλύτερη ευκαιρία, μεγαλώνουν μόνο ένα μικρό τη φορά.
Αλλά για να αποδώσουν οι προσπάθειές τους, πρέπει να πετάξει ο ίδιος.
Ίσως πρέπει να του δείξουν πώς γίνεται.
Ήρθε η ώρα…
για την παρθενική του πτήση.
Εντάξει, είναι μια αρχή.
Καλύτερα.
Αυτά τα πουλιά είναι πολύ βαριά για να πετούν φτεροκοπώντας.
Για να μένει ψηλά και να διανύει μεγάλες αποστάσεις,
πρέπει να μάθει να πετάει με τον άνεμο.
Οι γονείς του τον οδηγούν σε οριζόντια και σε ανοδικά θερμικά ρεύματα.
Το μικρό θα μείνει μαζί τους για δύο χρόνια.
Μέχρι τότε,
θα γυμνάζει τα φτερά του καθημερινά
και θα δυναμώνει,
ώσπου να μάθει να γυροπετάει πάνω από τις Άνδεις.
Χίλια χιλιόμετρα βόρεια,
το τοπίο αρχίζει να αλλάζει.
Εδώ κυριαρχούν τα ηφαίστεια.
Σημαδεύουν τη γη με ροές λάβας…
ανάμεσα στις οποίες φυτρώνουν αρχέγονα δάση.
Στο βόρειο άκρο βρίσκεται το εθνικό πάρκο Κονγκίγιο,
ένα από τα τελευταία προπύργια
ενός κινδυνεύοντος δέντρου, της χιλιανής αροκάριας.
Φτάνοντας μέχρι 45 μέτρα ύψος,
αυτοί οι γίγαντες ήταν κάποτε συνηθισμένοι στη βόρεια Παταγονία.
Αλλά τους έκοψαν για να ανοίξουν χώρο για καλλιέργειες.
Και τώρα υπάρχουν μόνο σε λίγα σημεία σε αρχαία δάση.
Στη σκιά των αροκαριών
βρίσκονται τα ευαίσθητα δάση οξιάς.
Φιλοξενούν ζώα που δεν υπάρχουν πουθενά αλλού στη Γη.
Το πουντού…
το μικρότερο ελάφι του κόσμου.
Αυτό το μωρό με τις βούλες μπορεί να χωρέσει στην παλάμη σου.
Και τη μικρότερη αγριόγατα της Αμερικής.
Το κοντκόντ είναι πιο μικρό κι από την κατοικίδια γάτα.
Μαζί με αυτές τις μινιατούρες,
το δάσος της Βαλδίβια φιλοξενεί
ένα από τα πιο εντυπωσιακά έντομα στον κόσμο.
Τον ελαφοκάνθαρο της Χιλής.
Ονομάστηκε έτσι για τα φοβερά σαγόνια, σαν κέρατα, που έχουν τα αρσενικά.
Αυτός εδώ έχει μυρίσει ένα θηλυκό.
Αλλά εκείνη είναι 30 μέτρα ψηλά,
στη φυλλωσιά μιας οξιάς.
Αυτό ισοδυναμεί με άνθρωπο που σκαρφαλώνει στον Πύργο του Άιφελ.
Δυο φορές.
Το σαγηνευτικό άρωμά της εντοπίζεται από τα αρσενικά παντού.
Και ο αγώνας ξεκινά.
Επιτέλους, φτάνει στη φυλλωσιά
πριν από τους αντιπάλους του…
με στόχο το θηλυκό.
Αλλά κάποιος τον προκαλεί.
Αναμετριούνται.
Τώρα, αυτά τα τεράστια όπλα μπαίνουν στη μάχη.
Ένα από τα μεγαλύτερα όπλα, σε σχέση με το μέγεθος του ζώου,
που υπήρξαν ποτέ.
Έχουν εξελιχθεί για να πιάνουν
και να σηκώνουν.
Ο αντίπαλος χτυπά πρώτος.
Αλλά αυτός κάνει την ανατροπή
και τώρα έχει το πάνω χέρι.
Επιτέλους, τίποτα δεν τον χωρίζει από το ταίρι του.
Καθώς το σούρουπο πέφτει στο πάρκο,
μας υπενθυμίζει τη θέση μας στο σύμπαν.
Με την προσεκτική διαχείριση της φωτορύπανσης,
η θέα του ουρανού πάνω από τα καταφύγια
έχει παραμείνει μια από τις πιο σκοτεινές στη Γη.
Μια καθαρή νύχτα, βλέπεις τους πλανήτες του ηλιακού συστήματος…
τα άστρα του Γαλαξία μας
και την απόμακρη λάμψη των γειτονικών μας γαλαξιών.
Ακόμα και με γυμνό μάτι.
Και με την κάλυψη του σκοταδιού,
ένας νυκτόβιος κάτοικος του δάσους
βοηθάει την περιοχή του να αναγεννηθεί.
Χρησιμοποιώντας νέα τεχνολογία, αποκαλύπτουμε τα νυχτερινά καμώματά του.
Το monito del monte…
η "μικρή μαϊμού του βουνού".
Μόνο που δεν είναι καθόλου μαϊμού. Είναι μαρσιποφόρο.
Αν και μικροσκοπικός…
αυτά τα τεράστια δέντρα εξαρτώνται από αυτόν.
Τρώει ποσότητα τροφής ίση με το βάρος του κάθε βράδυ.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, θα βοηθήσει στην εξάπλωση 20 ειδών φυτών,
τρώγοντας τους καρπούς…
και ρίχνοντας τους σπόρους σε νέα μέρη.
Καθώς αρχίζει να χαράζει,
επιστρέφει στην κρυμμένη φωλιά του για ύπνο.
Και δεν είναι μόνος.
Αυτές οι ομαδικές φωλιές
μπορούν να χωρέσουν μέχρι δέκα μη συγγενικά άτομα
που κουρνιάζουν μαζί.
Με τη βοήθεια αυτών των "μικρών μαϊμούδων",
μπορεί ένα τεράστιο δάσος της Βαλδίβια
να εκτείνεται ξανά στο μέλλον από την οροσειρά των Άνδεων
ως τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Η ακτογραμμή της Χιλής στον Ειρηνικό έχει μήκος πάνω από 6.000 χιλιόμετρα.
Την τελευταία εποχή των παγετώνων,
παγετώνες κατέβηκαν από τις βουνοκορφές στη θάλασσα.
Καθώς κινούνταν,
χάραξαν στην Παταγονία έναν λαβύρινθο από βαθιά παράκτια φιόρδ.
Σχετικά λίγοι παγωμένοι γίγαντες έχουν απομείνει.
Αυτός είναι ο παγετώνας του Σαν Ραφαέλ.
Κάθε άνοιξη, ένα αιθέριο τραγούδι αντηχεί γύρω από αυτά τα φιόρδ.
Είναι το επίμονο κάλεσμα μιας αρσενικής θαλάσσιας λεοπάρδαλης.
Ήρθε να εκμεταλλευτεί τα παγόβουνα για να ζευγαρώσει…
και θα τραγουδά μέρα και νύχτα για να προσελκύσει ταίρι.
Στα ερωτικά του τραγούδια ενσωματώνει με τέχνη μια σειρά από νότες
και μια ποικιλία τόνων.
Στοιχεία του μελωδικού ρεπερτορίου του
ακούγονται πολύ μακριά.
Ένα θηλυκό…
συντονίζεται στο τραγούδι του.
Στη σύντομη περίοδο αναπαραγωγής,
οι θαλάσσιες λεοπαρδάλεις τραγουδούν κάτω από το νερό όλη νύχτα.
Εξαντλημένη από το βραδινό φλερτ, ξεκουράζεται στον πάγο.
Η καντάδα είναι δελεαστική.
Εκείνη πλησιάζει.
Για να διαπιστώσει
ότι ο επίδοξος γαμπρός
βασικά δεν είναι ξύπνιος.
Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι την εποχή αναπαραγωγής
οι θαλάσσιες λεοπαρδάλεις έχουν τόσο υψηλά επίπεδα ορμονών,
που καλούν ακόμα και όταν κοιμούνται.
Καθώς ο ήλιος αρχίζει να πέφτει…
εκείνος επιτέλους ξυπνάει.
Και αποσύρονται κάτω από τον πάγο
για να ξεκινήσουν το ερωτικό ντουέτο τους.
Ενώ σχεδόν το 50% της γης της Παταγονίας προστατεύεται,
αυτό ισχύει για λιγότερο από το 20% των παράκτιων υδάτων της.
Εκατό χιλιόμετρα από το νοτιότερο άκρο της Χιλής
βρίσκονται οι υποανταρκτικοί νήσοι Ντιέγκο Ραμίρεζ,
μια από τις λίγες προστατευόμενες θαλάσσιες περιοχές της Παταγονίας.
Κοντά στις ακτές της, τρεις ωκεανοί συγκρούονται.
Ο Ειρηνικός στα δυτικά.
Ο Ατλαντικός στα ανατολικά.
Και στα νότια, ο άγριος Νότιος Ωκεανός.
Παρ' όλο που το περιβάλλουν οι πιο επικίνδυνες θάλασσες του κόσμου,
αυτό το μέρος σφύζει από ζωή.
Τα νησιά προσφέρουν ασφαλές καταφύγιο για πάνω από 2.000.000 θαλασσοπούλια.
Αποικίες από άλμπατρος χαράζουν ποτάμια στο πυκνό χορτάρι.
Είναι από τις λίγες αποικίες άλμπατρος στον κόσμο που δεν μειώνονται,
λόγω της έλλειψης θηρευτών στο νησί
και της απαγόρευσης της αλιείας στο θαλάσσιο πάρκο.
Δεν έχουν όλα τα ζώα που ζουν εδώ την πολυτέλεια να φτάνουν αεροπορικώς.
Ο πιγκουίνος ευδύπτης φωλιάζει επίσης εδώ.
Οι γονείς πιγκουίνοι πρέπει να ταξιδεύουν εκατοντάδες χιλιόμετρα
ψάχνοντας τροφή για τα πεινασμένα μικρά.
Μπορεί να λείπουν για τρεις μέρες τη φορά.
Αλλά το πιο επικίνδυνο κομμάτι
είναι η επιστροφή.
Όταν τους πετάει το κύμα στην ακτή.
Αν και ο ωκεανός είναι το μικρότερο πρόβλημά τους.
Τα θαλάσσια λιοντάρια περιπολούν αυτά τα νερά.
Από κάθε ομάδα που επιστρέφει…
κάποιοι δεν θα τα καταφέρουν.
Μια μητέρα πιγκουίνος το ρισκάρει
για να γυρίσει στην οικογένειά της.
Μα τα θαλάσσια λιοντάρια κολυμπούν τρεις φορές πιο γρήγορα.
Για να επιβιώσει…
βγαίνει από το νερό.
Επιτέλους, ασφαλής.
Μπορεί και όχι.
Παρά τρίχα τη γλίτωσε.
Και τώρα, η δύσκολη ανάβαση προς τη φωλιά.
Για να ταΐσει το μικρό του,
κάθε γονιός πιγκουίνος πρέπει να ρισκάρει τη ζωή του.
Θα κάνουν το ταξίδι εναλλάξ για έξι μήνες ακόμα,
μέχρι το μικρό να μπορέσει να ρισκάρει με τα θαλάσσια λιοντάρια.
Αυτό το θαλάσσιο πάρκο πλέον προστατεύει πάνω από 140.000 τ. χλμ. ωκεανού…
και επεκτείνει τα καταφύγια άγριας ζωής της Χιλιανής Παταγονίας
ως τα προστατευόμενα ύδατα της Ανταρκτικής.
Αυτό το δίκτυο πάρκων τώρα προστατεύει
πάνω από 200 είδη πουλιών και θηλαστικών
μέσα σε μια εκπληκτική ποικιλία τοπίων.
Βοηθάει να γλιτώσουμε ζώα από το χείλος της εξαφάνισης.
Αλλά δεν ωφελεί μόνο την άγρια ζωή.
Ο οικοτουρισμός αναμένεται να φέρει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια
στην τοπική οικονομία σε μια δεκαετία.
Και θα έχει πολύ μεγαλύτερο όφελος
για κάθε πλάσμα στον πλανήτη μας.
Στον αγώνα κατά της κλιματικής αλλαγής, αυτή η γη και η βλάστηση
λειτουργούν σαν σφουγγάρια
απορροφώντας διοξείδιο του άνθρακα,
δημιουργώντας μια από τις μεγαλύτερες καταβόθρες άνθρακα στη Νότια Αμερική.
Δώσε μια ευκαιρία στη φύση, και θα σου το ανταποδώσει.
Η άγρια φύση και η άγρια ζωή μπορούν να ανακάμψουν
και η ισορροπία να αποκατασταθεί.
Η Χιλιανή Παταγονία είναι ένα εμπνευσμένο παράδειγμα
του τι μπορούμε να καταφέρουμε όταν συνεργαζόμαστε με τη φύση
και όταν πιστεύουμε στην πραγματική αξία των εθνικών μας πάρκων.
Υποτιτλισμός: Ελιάνα Τσακίρη