ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Ο κόλπος Χανάουμα είναι ένα από τα αγαπημένα μου μέρη στον κόσμο.
Μεγάλωσα στη Χαβάη. Αυτή ήταν η αυλή μου.
Η αγάπη μου για τη φύση γεννήθηκε εδώ.
Όταν μεγάλωνα, η άγρια φύση και οι καθημερινοί χώροι
ήταν ένα και το αυτό.
Ένα αναγκαίο τμήμα της ζωής μας.
Θέλω να εξασφαλίσω ότι οι οικότοποι του κόσμου θα υπάρχουν
για τα παιδιά και τα εγγόνια μου.
Ελάτε να τιμήσουμε μαζί
τα υπέροχα εθνικά πάρκα του πλανήτη μας
με ένα ταξίδι στα θαύματα της φύσης που αποτελούν κοινή μας κληρονομιά.
ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΓΕΜΑΤΟΣ ΘΑΥΜΑΤΑ
Η μητέρα μου έλεγε ότι όταν ήταν έγκυος,
καθόταν εδώ και άκουγε τον ωκεανό
κοιτάζοντας τα κύματα που έσκαγαν στους κοραλλιογενείς υφάλους.
Έλεγε στ' αστεία ότι γι' αυτό ήμουν τόσο ήρεμος.
Περνούσα πολύ χρόνο εδώ, ακόμα και προτού γεννηθώ.
Όταν ήμουν έξι,
ο κόλπος Χανάουμα έγινε ένα από τα προστατευόμενα οικοσυστήματα.
Αυτό που ξεκίνησε ως μια κοινή επιθυμία να μπορούμε να χαιρόμαστε τη φύση
έχει γίνει ένα παγκόσμιο κίνημα
για να διατηρήσουμε αυτές τις περιοχές για τα παιδιά μας.
Είναι μέρη στα οποία ξεφεύγεις από την καθημερινότητα
και αποτελούν έμπνευση για τα παιδιά μας.
Είναι παράδεισοι για κινδυνεύοντα είδη…
και επίκεντρο επιστημονικής έρευνας.
Όχι μόνο συντηρούν τη μεγαλύτερη ποικιλία ζωής στη Γη,
αλλά ρυθμίζουν το κλίμα,
καθαρίζουν τον αέρα,
καθαρίζουν το νερό μας.
Όταν η ανθρωπότητα άρχισε να προστατεύει αυτά τα μέρη,
δεν συνειδητοποιήσαμε πόσο σημαντικά θα γίνονταν.
Σήμερα, είναι μερικά από τα τελευταία προπύργια
της άγριας φύσης και ζωής.
Μερικά είναι τόσο απομακρυσμένα,
που μόλις τώρα αρχίσαμε να ανακαλύπτουμε τα μυστικά τους.
Ας πάρουμε το εθνικό πάρκο Λοάνγκο στην Γκαμπόν της δυτικής Αφρικής.
Είναι ένας παράδεισος για ζώα των τροπικών δασών.
Αλλά πολλά από τα πλάσματα εδώ έλκονται από το ίδιο μέρος.
Την ακτή.
Ένα από τα τελευταία μέρη όπου το αχανές δάσος της βροχής του Κονγκό
συναντά τον Ατλαντικό Ωκεανό.
Βλάστηση που τρώνε οι βούβαλοι,
καλυμμένη με θαλασσινό αλάτι.
Κάτι που δύσκολα βρίσκεις στο δάσος της βροχής.
Ένας κόκκινος ποταμόχοιρος…
που λαχταρά φρέσκα θαλασσινά.
Οι αφρικανικοί ελέφαντες των δασών συναντώνται με θαλάσσιους γίγαντες.
Σαν αυτήν τη δερματοχελώνα του ενός τόνου.
Και υπάρχει ένα πλάσμα εδώ
που έμαθε να εκμεταλλεύεται στο έπακρο όλες τις παροχές της ακτής.
Την ημέρα, οι ιπποπόταμοι μένουν στις λιμνοθάλασσες.
Μακριά από τον ήλιο.
Καθώς πλησιάζει το βράδυ,
συνήθως πάνε στην ενδοχώρα, σε αγαπημένους βοσκότοπους.
Αλλά όχι αυτός εδώ.
Αυτός έχει άλλες ιδέες.
Πάει κατευθείαν στο κύμα!
Το τριών τόνων σώμα του είναι πιο ελαφρύ στη θάλασσα.
Τα κύματα απομακρύνουν τα παράσιτα
και ανακουφίζουν τυχόν πληγές και μώλωπες.
Πουθενά αλλού δεν θα δείτε ιπποπόταμο
στον Ατλαντικό Ωκεανό.
Αλλά δεν ήρθε μόνο για να βουτήξει.
Θέλει να καβαλήσει τα κύματα.
Πάει βόρεια με το κύμα
προς την ακτή.
Και φτάνει στο αγαπημένο του μέρος για βραδινό.
Τώρα που του άνοιξε η όρεξη, θα βοσκήσει όλη τη νύχτα.
Καθώς ο ήλιος δύει στην ακτή,
τον ακολουθούν κι άλλοι ιπποπόταμοι.
Αφήνουν τις λιμνοθάλασσες για να σερφάρουν.
Οι σέρφερ ιπποπόταμοι του Λοάνγκο.
Αυτό αποδεικνύει
ότι η φύση εξακολουθεί να μας εκπλήσσει
όσο της δίνουμε χώρο για να ακμάσει.
Τα εναπομείναντα προπύργια της φύσης
συχνά είναι σε μέρη μη προσβάσιμα,
καθιστώντας τα εθνικά πάρκα πολύτιμα καταφύγια
για εμβληματικά ζώα,
καθώς και για σπάνια και ασυνήθιστα πλάσματα.
Στην άλλη πλευρά της Αφρικής, στο νησί της Μαδαγασκάρης,
το απομακρυσμένο εθνικό πάρκο Τσίνγκι ντε Μπεμαράχα.
Αυτό το απροσπέλαστο πέτρινο οχυρό
έχει εμφανίσει είδη που δεν βρίσκονται πουθενά αλλού στη Γη.
Ένας κυκλούριος,
που ανακαλύφθηκε πρόσφατα και ποτέ δεν είχε κινηματογραφηθεί.
Με τα μακριά του δάκτυλα και νύχια σκαρφαλώνει στα βράχια.
Το δάσος γύρω από τις κορυφές φιλοξενεί σπάνια είδη,
ενδημικά μόνο στο Τσίνγκι.
Συμπεριλαμβανομένου και του πιο δυσεύρετου.
Του σιφάκα του Ντέκεν.
Πολλοί από αυτούς τους κινδυνεύοντες λεμούριους ζουν εδώ.
Όπως πολλά πρωτεύοντα, περνούν πολύ χρόνο στην ασφάλεια των δέντρων.
Αυτή η μικρή ομάδα έχει μια νέα ευθύνη.
Σε ηλικία μόλις οκτώ εβδομάδων, η δύναμή του θα δοκιμαστεί.
Οπότε, η μαμά τον ενθαρρύνει πολύ.
Να αποκτήσει αυτοπεποίθηση, να απομακρυνθεί…
και να εξερευνήσει τον κόσμο.
Η αναρρίχηση και τα άλματα
είναι η καλύτερη εκπαίδευση για τη ζωή στο πάρκο.
Με τον καιρό, θα καλύπτει τρία μέτρα με ένα και μόνο άλμα.
Μέχρι τότε, κάνει μικρά βηματάκια.
Μπορεί να μην πτοείται από την αφόρητη ζέστη,
αλλά οι άλλοι εξοικονομούν ενέργεια
ξαπλώνοντας στη σκιά.
Είναι το ζενίθ της εποχής της ξηρασίας.
Τα σιφάκα βασίζονται κυρίως στα φύλλα για τροφή και νερό.
Αλλά τα αποθέματα στην περιοχή τους τελειώνουν.
Η μόνη φρέσκια τροφή βρίσκεται σε μικρά, σκιερά καταφύγια
που είναι διάσπαρτα ανάμεσα στις κορυφές.
Τα θηλυκά αποφασίζουν ότι είναι ώρα να κάνουν μια κίνηση.
Ένας λαβύρινθος από τραχιές και αιχμηρές κορυφές
στέκει εμπόδιο στην επιβίωσή τους.
Από κάτω, απύθμενα βάραθρα.
Το μικρό πρέπει να βάλει τα δυνατά του για να γαντζωθεί στη μαμά.
Το πρόσθετο βάρος του σημαίνει
ότι η κάθε της κίνηση απαιτεί τρομακτική ακρίβεια.
Ένα και μόνο παραπάτημα μπορεί να αποβεί μοιραίο.
Είναι λαβύρινθος,
αλλά γνωρίζουν μια μυστική διαδρομή.
Μια μέρα θα τη μάθει κι αυτός,
αλλά για την ώρα αρκεί να κρατηθεί.
Γερά.
Έμπειροι θηρευτές περιπολούν τον εκτεθειμένο βράχο.
Δεν πρέπει να μείνουν εδώ στιγμή παραπάνω.
Η μαμά δίνει μια τελευταία ώθηση…
πλησιάζοντας την ασφάλεια…
μέχρι που επιτέλους…
φτάνουν σε ένα καταφύγιο κρυμμένο ανάμεσα στους βράχους…
γεμάτο ζουμερά φύλλα.
Ένα επικό και εξουθενωτικό ταξίδι.
Ένα ταξίδι που το μικρό θα επαναλάβει πολλές φορές
μέσα στα επόμενα χρόνια.
Όσο πιο απομονωμένο το εθνικό πάρκο,
τόσο πιο ασυνήθιστα τα πλάσματά του,
και τόσο πιο ιδιαίτερες οι συμπεριφορές τους.
Πράγμα που κάνει πολύ σημαντική την προστασία των νησιών.
Όπως αυτό εδώ, στη νότια Ιαπωνία.
Εδώ βρίσκεται το εθνικό πάρκο Γιακουσίμα κι ένα αρχαίο δάσος.
Βρύα καλύπτουν το έδαφος.
Συκιές και δέντρα μπανιάν
απλώνουν τις ρίζες τους παντού.
Γιγάντιοι ιαπωνικοί κέδροι,
μερικοί πάνω από χιλίων ετών, ορθώνονται σε μεγάλο ύψος.
Η απομόνωση έχει διαμορφώσει τα πλάσματα που ζουν εδώ.
Αυτά που ζουν σε νησιά είναι μικρότερα από τα ξαδέρφια τους στην ενδοχώρα.
Αυτό το ελάφι σίκα έχει ύψος μόλις 90 πόντους.
Η διατροφή του από ξερά φύλλα είναι χορταστική,
αλλά δεν είναι και τόσο νόστιμη.
Και δεν ικανοποιεί την ανάγκη του για κάτι γλυκό.
Μακάρι να μπορούσε να φτάσει τα φρούτα και τα μούρα εκεί ψηλά.
Αλλά υπάρχουν και τυχερά στο Γιακουσίμα.
Αν ξέρεις πού να ψάξεις.
Οι ιαπωνικοί μακάκοι.
Αυτή είναι η παρέα που ήλπιζε να βρει.
Τώρα πρέπει απλώς να κάνει υπομονή.
Και οι μακάκοι είναι το κλειδί για την πιο γλυκιά τροφή στο δάσος.
Λένε ότι η υπομονή ανταμείβεται.
Όλα τα ελάφια ξέρουν ότι αυτοί οι πίθηκοι
τρώνε άτσαλα.
Η τροφή που τους πέφτει είναι γεμάτη σάκχαρα.
Αλλά δεν είναι και πολλή.
Τα ελάφια εκμεταλλεύονται το τσιμπούσι όσο διαρκεί.
Ωστόσο, ένα αφηρημένο αρσενικό γίνεται το τέλειο παιχνίδι.
Από ό,τι φαίνεται, τίποτα δεν δίνεται δωρεάν.
Σε αντάλλαγμα για την τροφή που έφαγε, το ελάφι πρέπει να τον πάει βόλτα.
Πρέπει να ευχαριστείς τους συμμάχους σου.
Αλλά αυτή είναι σίγουρα η τελευταία στάση.
Τα εθνικά μας πάρκα κάνουν πιο πολλά
από το να παρέχουν τροφή και καταφύγιο στην πανίδα.
Ακόμα μαθαίνουμε τα πραγματικά οφέλη από την προστασία της φύσης.
Το 1872
το Γελοουστόουν, στις δυτικές ΗΠΑ,
έγινε το πρώτο εθνικό πάρκο στον κόσμο.
Οκτώ εκατομμύρια στρέμματα άγριας φύσης στα Βραχώδη Όρη.
Είναι γεωλογικά ενεργό
και εντυπωσιακότατο.
Έχει τη μεγαλύτερη συγκέντρωση άγριας πανίδας
στις 48 συνεχόμενες πολιτείες.
Μια από τις καλύτερες ιδέες της Αμερικής.
Δημιουργήθηκε για το όφελος και την ψυχαγωγία του κόσμου.
Και πέτυχε, πυροδοτώντας ένα παγκόσμιο κίνημα.
Σήμερα, το 15 τοις εκατό της ξηράς
και σχεδόν το 8 τοις εκατό των ωκεανών μας έχει προστατευτεί.
Τα πιο πολλά, κατά τη διάρκεια της ζωής μου.
Κατανοήσαμε πλέον
την πραγματική αξία αυτών των τελευταίων τόπων άγριας φύσης
και πως ό,τι συμβαίνει μέσα στα πάρκα μας μας επηρεάζει όλους.
Ας δούμε τα δάση της βροχής.
Φιλοξενούν πάνω από τη μισή χερσαία πανίδα της Γης.
Αν αναρωτιέστε γιατί αυτή η βιοποικιλότητα πρέπει να προστατευτεί,
σκεφτείτε αυτό.
Το ένα τέταρτο όλων των φαρμάκων μας
προέρχεται από τα δάση της βροχής.
Ακόμα ανακαλύπτουμε νέες ιατρικές εξελίξεις
που κρύβονται σε κοινή θέα.
Στο εθνικό πάρκο Μανουέλ Αντόνιο της Κόστα Ρίκα,
ακόμα και γνωστές φάτσες μπορεί να μας εκπλήξουν.
Ένας τριδάκτυλος βραδύπους απολαμβάνει τον ήλιο.
Με τον χαμηλότερο μεταβολισμό ανάμεσα στα θηλαστικά,
δεν μπορεί να σπαταλά ενέργεια.
Αλλά πεινάει.
Ευτυχώς, δεν έχει να πάει μακριά.
Όταν κάνεις έναν μήνα να χωνέψεις ένα φύλλο,
διαλέγεις το πλέον κατάλληλο.
Όπως όλοι οι βραδύποδες, δεν βλέπει καλά.
Οπότε, μυρίζεται τα καλύτερα φύλλα.
Απορρίπτει τα παλιά.
Μέχρι που βρίσκει το τέλειο.
Αλλά το δείπνο θα πρέπει να περιμένει.
Κρυώνει στη βροχή.
Αντίθετα με τις μαϊμούδες, δεν μπορεί να ζεσταθεί κινούμενος γρήγορα.
Αλλά το δάσος της βροχής παρέχει την τέλεια ξαπλώστρα,
από όπου κάνει ένα τέλειο κόλπο.
Αλλάζει χρώμα και γίνεται έντονα πράσινος.
Είναι τα φύκη, που βρίσκονται μόνο σε βραδύποδες,
αυτό που του δίνει τη μοναδική απόχρωση.
Και δεν είναι μόνο αυτό.
Ένας ολόκληρος μικρόκοσμος ζει στη γούνα του.
Τουλάχιστον 80 είδη τη θεωρούν σπίτι τους.
Μαζί και είδη σκόρων,
που περνούν την ενήλικη ζωή τους στον ευγενικό τους ξενιστή.
Ο τέλειος συνδυασμός
του πλούσιου, υγρού τριχώματος που ζεσταίνεται από τον ήλιο
εξασφαλίζει την ευημερία του μικρόκοσμου που ζει στη γούνα του.
Γι' αυτό οι επιστήμονες πιστεύουν ότι ο βραδύπους
μπορεί να μας ωφελήσει όλους.
Είναι σαν μικροσκοπική φαρμακοβιομηχανία.
Οι μύκητες στη γούνα του παράγουν χημικά
που μπορούν να καταπολεμήσουν τον καρκίνο, την ελονοσία,
και υπερμικρόβια ανθεκτικά στα αντιβιοτικά.
Αν προστατέψουμε αυτόν και το δάσος της βροχής,
αυτός ο υπναλέος βραδύπους ίσως μας σώσει όλους.
Για να εξασφαλίσουμε τα πάρκα μας και τους κατοίκους τους,
πρέπει επίσης να προστατέψουμε τη γη και τα ύδατα εκτός των ορίων τους.
Γιατί κάθε προστατευόμενο μέρος, όσο απομακρυσμένο κι αν είναι,
συνδέεται με τον έξω κόσμο…
μέσω της κίνησης των ανέμων,
των υδάτων
και της άγριας πανίδας.
Πάνω από τη βόρεια ακτή της Αυστραλίας,
κάπου 250.000 χήνες anseranas semipalmata πετούν κατά σμήνη
προς το εθνικό πάρκο Κακαντού.
Ένα τοπίο όπου κυριαρχούν υγρότοποι, ποταμοί και ποταμολίμνες,
όπου οι αλλαγές πορείας των υδάτων επηρεάζουν την τύχη όλων.
Την εποχή της ξηρασίας, οι χήνες καταβροχθίζουν νεροκάστανα
που αναδύονται μέσα από τα λασπόνερα.
Αλλά η καλοτυχία ενός ζώου μπορεί να είναι απειλή για ένα άλλο.
Θαλάσσιοι κροκόδειλοι,
τα μεγαλύτερα ερπετά του κόσμου.
Η εποχή της ξηρασίας ήταν επικίνδυνη γι' αυτούς τους θηρευτές.
Ένα αρσενικό τεσσεράμισι μέτρων για να βρει πιο βαθιά νερά
πρέπει να διασχίσει την περιοχή ενός αντιπάλου.
Αλλά αξίζει να πάρει το ρίσκο.
Αν δεν μετακινηθεί έγκαιρα, μπορεί να θαφτεί
στη λάσπη που ξεραίνεται.
Αλλά φτάνει στο σύστημα ποταμών που συνδέει το Κακαντού με τη θάλασσα.
Τώρα πλησιάζει ταχύτερα τον σκοπό του.
Προσπερνά τα συνήθη θηράματά του.
Υπάρχουν καλύτερες επιλογές εκεί που πάει.
Το πέρασμα Κάχιλς, ένας δρόμος που πλημμυρίζει μόνο
κατά τις μεγαλύτερες πλημμυρίδες της χρονιάς.
Έκανε τέλειο συγχρονισμό.
Καθώς ο ποταμός φουσκώνει, κέφαλοι που έρχονται από τη θάλασσα
έχουν μία και μόνη ευκαιρία να περάσουν
και να συνεχίσουν κόντρα στο ρεύμα προς το σημείο αναπαραγωγής τους.
Και οι κροκόδειλοι το ξέρουν…
και κάνουν τη μεγαλύτερη συγκέντρωση θαλασσίων κροκοδείλων στη Γη.
Αλλά το νερό είναι τόσο θολό, που δεν βλέπει τα ψάρια.
Οπότε, ανοίγει τα πόδια του
και τεντώνει τα δάχτυλα.
Οι φολίδες του είναι γεμάτες με αισθητήρες πίεσης.
Όταν απλώνεται,
μπορεί να ανιχνεύσει με μεγάλη ακρίβεια τις κινήσεις της λείας του.
Οδηγούμενοι από το ένστικτο, οι κέφαλοι δεν γυρίζουν πίσω.
Αυτοί οι αρχαίοι θηρευτές έχουν τα πιο δυνατά σαγόνια
στο ζωικό βασίλειο.
Και μετά, μόνο μία ώρα μετά την πλημμυρίδα,
όλα έχουν τελειώσει.
Επιστρέφει στη μοναχική ζωή του,
απολαμβάνοντας την προστασία του πάρκου
και την αφθονία που έρχεται από τις θάλασσες πέρα από το Κακαντού.
Ο Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος της Αυστραλίας.
Δυόμισι χιλιάδες χιλιόμετρα γεμάτα υφάλους, ατόλες και νησιά.
Το μεγαλύτερο σύστημα κοραλλιογενών υφάλων στον κόσμο.
Το μεγαλύτερο μέρος του προστατεύεται ως θαλάσσιο πάρκο.
Κάτω από την επιφάνεια,
μια έκρηξη ζωής και ποικιλίας.
Είναι μια πολυσύχναστη υποθαλάσσια μητρόπολη.
Τα κοράλλια αποτελούν το 1 τοις εκατό του ωκεανού,
αλλά συντηρούν σχεδόν το 25 τοις εκατό της θαλάσσιας ζωής.
Ο Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος είναι τόσο μοναδικός,
που ακόμα και το μικρότερο μέρος του παίζει τεράστιο ρόλο.
Η νήσος Ρέιν έχει μήκος μόλις 800 μέτρων,
μια μικροσκοπική λωρίδα άμμου σε έναν αχανή ωκεανό.
Το πάρκο είναι σανίδα σωτηρίας για το 90 τοις εκατό
του κινδυνεύοντος είδους της πράσινης θαλασσοχελώνας.
Κάθε καλοκαίρι,
χιλιάδες εξ αυτών διανύουν τεράστιες αποστάσεις στον Ειρηνικό
για να φτάσουν στο μικροσκοπικό νησί…
το μεγαλύτερο σημείο ωοτοκίας τους σε όλο τον κόσμο.
Ως ένα εκατομμύριο αυγά εναποτίθενται στην άμμο κάθε εποχή…
όπως γίνεται εδώ και χίλια χρόνια.
Αλλά ο κόσμος μας αλλάζει ταχύτατα.
Σήμερα η επιταχυνόμενη κλιματική αλλαγή
έχει καταστροφική επίδραση.
Το φύλο του νεοσσού προσδιορίζεται από τη θερμοκρασία της φωλιάς.
Η αυξανόμενη θερμοκρασία σημαίνει ότι το 99% των αυγών που εκκολάπτονται εδώ
είναι θηλυκά.
Κι όχι μόνο αυτό.
Καθώς η Γη θερμαίνεται και τα νερά ανεβαίνουν,
οι φωλιές πλημμυρίζουν και τα αυγά καταστρέφονται.
Με την ακτή να βρίσκεται σχεδόν στη στάθμη της θάλασσας,
η νήσος Ρέιν βρίσκεται σε σοβαρό κίνδυνο.
Λένε ότι είμαστε η πρώτη γενιά
που νιώθει την επίδραση της υπερθέρμανσης της Γης.
Και η τελευταία που μπορεί να κάνει κάτι γι' αυτό.
Τα πάρκα μας, όπως και ο υπόλοιπος πλανήτης,
απειλούνται από ακραία καιρικά φαινόμενα,
αυξανόμενη ρύπανση
και απώλεια βιοποικιλότητας και ενδιαιτημάτων.
Εν μέρει, είναι το αποτέλεσμα των καθημερινών επιλογών όλων μας.
Ρισκάρουμε τη δική μας ευημερία…
και την ευημερία μελλοντικών γενιών.
Αλλά δεν είμαστε ανήμποροι.
Μπορούμε να αντιστρέψουμε τα πράγματα.
Αν ενεργήσουμε τώρα.
Σε κάποια προστατευόμενα μέρη, το έχουμε ήδη κάνει.
Στην καρδιά της Αφρικής, το εθνικό πάρκο Ηφαιστείων της Ρουάντα.
Μετά τη γενοκτονία που διέλυσε τη χώρα, αυτό το μικροσκοπικό έθνος αναγεννήθηκε.
Και καθώς προχωρούσε η ίαση,
δόθηκε προτεραιότητα στην προστασία.
Το πλούσιο ηφαιστειογενές έδαφος καλλιεργείται μέχρι έναν διακριτικό τοίχο.
Πέρα από το όριο,
ένας από τους δύο τελευταίους πληθυσμούς του κινδυνεύοντος ορεινού γορίλα.
Η οικογένεια εκμεταλλεύεται το μπαμπού στο έπακρο.
Υπάρχουν εννέα θηλυκά στην ομάδα,
μαζί με αυτήν τη μητέρα και το μικρό της,
τον νεότερο γορίλα σε όλο το πάρκο.
Μόλις τριών εβδομάδων, ίσα που μπορεί να σηκώσει το κεφάλι της.
Σε λίγους μήνες, θα της δώσει όνομα
η κυβέρνηση της Ρουάντα, σε μια τελετή
όπου γιορτάζεται η άφιξη κάθε νέου γορίλα.
Αυτή και τα επτά αδέλφια της είναι μέρος της έκρηξης των γεννήσεων,
η οποία ευθύνεται για τον διπλασιασμό του πληθυσμού.
Ενώ ο πατέρας τους ο Μιράμπο
παίρνει έναν υπνάκο,
ο τρίχρονος γιος του ο Παραντίσο
προσέχει την οικογένεια.
Θέλει να εντυπωσιάσει τον μπαμπά.
Κι έχει τη στόφα μελλοντικού αρχηγού.
Αλλά θα χρειαστεί λίγη εξάσκηση.
Το εθνικό πάρκο Ηφαιστείων της Ρουάντα είναι ο παράδεισος του γορίλα,
αλλά δεν ήταν πάντα έτσι.
Μόλις πριν από 40 χρόνια,
η λαθροθηρία και η καταστροφή οικοτόπων ήταν διαδεδομένες.
Αλλά οι προσπάθειες προστασίας των γοριλών σημαίνουν ότι σήμερα,
ο Μιράμπο και η οικογένειά του είναι ασφαλείς.
Ακόμα κι όταν φεύγουν από το καταφύγιο του δάσους τους.
Περνούν προσεκτικά τον τοίχο του πάρκου.
Κι άλλοι επίσης αφήνουν το πάρκο αναζητώντας λιχουδιές.
Σπάνιοι χρυσοί πίθηκοι που ζουν μόνο σε αυτά τα όρη
έρχονται να τσεπώσουν πατάτες.
Αλλά η άγρια ζωή δεν βλάπτεται.
Ούτε οι αγρότες χάνουν.
Οι ζημιές της σοδειάς πληρώνονται,
ενώ τα έσοδα από τον οικοτουρισμό επενδύονται σε τοπικές κοινότητες.
Που σημαίνει ότι οι άνθρωποι μπορούν να συμβιώνουν με τη φύση.
Και υπάρχουν σχέδια να αυξηθεί το μέγεθος του πάρκου.
Με αυτόν τον τρόπο, όταν αναλάβει την ηγεσία ο Παραντίσο,
το μέλλον του ιδίου και του είδους του θα είναι εξασφαλισμένο.
Η ενεργή διατήρηση
ευθύνεται για την προστασία πολλών εθνικών πάρκων
και των κατοίκων τους.
Στο Γελοουστόουν, αυτό περιλαμβάνει είδη
που είναι θεμελιώδη για την ταυτότητα ενός έθνους.
Πριν από μόλις 100 χρόνια,
ο αμερικανικός βίσονας ήταν υπό εξαφάνιση.
Σήμερα, στην ασφάλεια των δέντρων,
ένα μικρό μόλις γεννήθηκε.
Σύντομα θα είναι αρκετά δυνατή για να εξερευνήσει τον κόσμο της
και να παίξει.
Περίπου 5.000 βίσονες τριγυρίζουν πλέον στο Γελοουστόουν,
ένα βασικό αξιοθέατο για τα εκατομμύρια τουρίστες
που έρχονται στο πάρκο κάθε χρόνο.
Η αίσθηση που είχα όταν είδα έναν βίσονα για πρώτη φορά
θα μου μείνει αξέχαστη.
Εδώ ήταν που, ως παιδί,
άρχισα να εκτιμώ πραγματικά τη θέση μου στη φύση για πρώτη φορά.
Ότι είμαι μέρος κάποιου πράγματος που με υπερβαίνει κατά πολύ.
Μακάρι ο καθένας να είχε την ευκαιρία να επισκεφτεί ένα εθνικό πάρκο.
Να νιώσει την απόλυτη χαρά και το θαύμα της φύσης.
Να καταλάβει ότι ο καθένας μας είναι μέρος του πολύτιμου φυσικού κόσμου.
Η κάθε μας αναπνοή.
Το κάθε ποτήρι νερό που πίνουμε.
Τόσο πολλές από τις ιατρικές και επιστημονικές ανακαλύψεις μας.
Ο ιστός της άγριας φύσης
συνδέεται με τις ζωές μας με πολλούς τρόπους.
Εμείς πρέπει να την προστατέψουμε,
να τη φροντίσουμε,
και να κληροδοτήσουμε αυτά τα μέρη στις επόμενες γενιές.
Ελάτε να εξερευνήσουμε μαζί τα θαύματα και τα μυστικά
των πιο εξαιρετικών εθνικών πάρκων στον πλανήτη.
Υποτιτλισμός: Ελιάνα Τσακίρη