‪(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‪อ่าวฮานาอูมาเป็นหนึ่งในสถานที่ ‪ที่ผมชื่นชอบที่สุดในโลก
‪ผมโตที่ฮาวาย นี่คือสนามหลังบ้านผม
‪ความรักที่ผมมีต่อโลกของธรรมชาติเกิดขึ้นที่นี่
‪ตอนผมเด็กๆ พื้นที่ป่าและพื้นที่ในชีวิตประจำวัน
‪คือสิ่งเดียวกัน
‪เป็นส่วนสำคัญของชีวิตเรา
‪ผมอยากทำให้พื้นที่ป่าของโลกคงอยู่ต่อไป
‪เพื่อลูกหลานของผม
‪มาร่วมฉลองอุทยานแห่งชาติและป่า ‪ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลกเรากับผมสิครับ
‪กับการเดินทางผ่านความมหัศจรรย์ของธรรมชาติ ‪ของสิทธิแต่กำเนิดที่เรามีร่วมกัน
‪(โลกแห่งความมหัศจรรย์)
‪แม่ผมเคยเล่าให้ฟังว่าตอนที่แม่ท้อง
‪แม่จะมานั่งฟังเสียงทะเล
‪และดูคลื่นกระทบแนวปะการัง
‪แม่ชอบพูดติดตลกว่านั่นคือเหตุผลที่ผมสงบนิ่งมาก
‪ผมใช้เวลาอยู่ที่นี่เยอะมาก ‪ก่อนที่ผมจะลืมตามาดูโลกซะอีก
‪ตอนผมหกขวบ อ่าวฮานาอูมาได้เข้าร่วม
‪การคุ้มครองพื้นที่ป่าที่เพิ่มขึ้น
‪สิ่งที่เริ่มต้นจากความต้องการทั่วไป ‪ที่จะปกป้องป่าไว้ให้คนได้เพลิดเพลิน
‪ได้กลายเป็นการเคลื่อนไหวไปทั่วโลก
‪เพื่ออนุรักษ์พื้นที่เหล่านี้ไว้ให้คนรุ่นหลัง
‪มันคือสถานที่สำหรับ ‪หนีจากเรื่องยุ่งยากในชีวิตประจำวัน
‪และเป็นแรงบันดาลใจให้ลูกหลานของเรา
‪มันคือที่หลบภัยสำหรับสัตว์ที่ใกล้สูญพันธุ์
‪และเป็นแหล่งเพาะพันธุ์ ‪สำหรับการวิจัยทางวิทยาศาสตร์
‪มันไม่ได้ฟูมฟักสิ่งมีชีวิต ‪ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกเท่านั้น
‪มันยังควบคุมสภาพอากาศของเรา
‪ทำให้อากาศของเราสะอาด
‪ทำให้น้ำของเราบริสุทธิ์
‪ตอนที่มนุษย์เริ่มคุ้มครองพื้นที่ป่าเหล่านี้
‪เราไม่ได้คิดเลยว่ามันจะสำคัญมากแค่ไหน
‪ทุกวันนี้ มันคือบางส่วนของป้อมปราการที่เหลืออยู่
‪ของป่าและสัตว์ป่า
‪บางแห่งก็อยู่ไกลมาก
‪จนเราเพิ่งจะได้เริ่มคลี่คลายความลับของมัน
‪อย่างเช่นอุทยานแห่งชาติโลอังโกในกาบอน ‪ทางชายฝั่งตะวันตกของแอฟริกา
‪มันคือที่หลบภัยสำหรับสัตว์ป่าเขตร้อน
‪แต่สิ่งมีชีวิตมากมายที่นี่ ‪ล้วนถูกดึงดูดไปยังสถานที่เดียวกัน
‪ชายหาด
‪หนึ่งในสถานที่ที่เหลืออยู่ ที่ป่าฝนคองโกขนาดใหญ่
‪บรรจบกับมหาสมุทรแอตแลนติก
‪ควายกินหญ้า
‪ที่ฉาบด้วยเกลือทะเล…
‪แร่ธาตุที่หาได้ยากในป่าฝน
‪หมูป่าแม่น้ำแดง…
‪ที่หิวโหยอาหารทะเลสดๆ
‪ช้างป่าแอฟริกันมาที่ชายหาด ‪และรวมกลุ่มกับยักษ์แห่งท้องทะเล
‪เช่นเต่ามะเฟืองหนักหนึ่งตันตัวนี้
‪และมีสิ่งชีวิตชนิดหนึ่งที่นี่
‪ที่คิดออกว่าจะใช้ประโยชน์จากความน่าสนใจ ‪ของชายทะเลทั้งหมดได้อย่างไร
‪ตอนกลางวัน ฮิปโปจะแช่อยู่ในบึงน้ำจืด
‪หลบจากแสงแดด
‪เมื่อยามเย็นใกล้เข้ามา
‪พวกมันมักจะค่อยๆ เดินขึ้นฝั่ง ‪ไปยังพื้นที่กินหญ้าสุดโปรด
‪แต่ไม่ใช่เจ้าตัวนี้
‪มันมีความคิดอื่น
‪มันตรงไปโต้คลื่น
‪ร่างหนักสามตันของมันรู้สึกเบาลงในน้ำเค็ม
‪คลื่นชะล้างปรสิตออกไป
‪และบรรเทารอยถลอกและรอยช้ำในช่วงนั้น
‪ไม่มีที่ไหนอีกแล้วที่คุณจะได้เห็นฮิปโป
‪ในมหาสมุทรแอตแลนติก
‪แต่มันไม่ได้มาที่นี่เพื่อแช่น้ำเท่านั้น
‪มันอยากขี่คลื่นด้วย
‪มันขี่คลื่นลูกใหญ่ไปทางเหนือ
‪ขึ้นไปบนชายฝั่ง
‪จนมันไปถึงสถานที่กินอาหารค่ำสุดโปรด
‪เพราะมันโต้คลื่นมาจนหิวแล้ว ‪มันก็เลยจะเล็มหญ้าไปทั้งคืน
‪เมื่อพระอาทิตย์ตกดินทั่วชายฝั่งนี้ ‪ฮิปโปตัวอื่นๆ ก็ทำตาม
‪ทิ้งบึงของพวกมันมาโต้คลื่น
‪ฮิปโปโต้คลื่นแห่งโลอังโก
‪มันแสดงให้เห็นว่า
‪โลกของธรรมชาติ ‪สามารถทำให้เราประหลาดใจได้เรื่อยๆ
‪ตราบใดที่เราให้พื้นที่มันได้เจริญงอกงาม
‪ป้อมปราการที่เหลืออยู่ของธรรมชาติ
‪มักจะเป็นพื้นที่ที่เข้าถึงได้ยาก
‪ทำให้อุทยานแห่งชาติเป็นที่หลบภัยที่สำคัญและมีค่า
‪สำหรับสัตว์ที่เรารู้จักกันดี
‪รวมถึงสิ่งมีชีวิตที่หายากและไม่ธรรมดา
‪อีกฟากของแอฟริกา บนเกาะมาดากัสการ์
‪ที่อุทยานแห่งชาติ ‪ซิงงี เดอ เบมาราฮาอันไกลโพ้น
‪ป้อมปราการหินที่ไม่สามารถเข้าถึงได้แห่งนี้
‪ทำให้เกิดสัตว์ ‪ที่ไม่สามารถพบเห็นที่ไหนในโลกได้อีก
‪อิกัวนาหิน
‪เพิ่งถูกค้นพบและไม่เคยถูกถ่ายทำมาก่อน
‪นิ้วและกรงเล็บที่ยาวของมัน ‪ช่วยให้มันเกาะหน้าผาที่ชันได้
‪ป่าที่รายล้อมยอดเขา ‪ซึ่งเป็นที่พักพิงของสัตว์หายาก
‪เกิดขึ้นที่ซิงงีเท่านั้น
‪รวมถึงหนึ่งในผู้อาศัยที่ว่องไวที่สุดของอุทยานด้วย
‪เด็คเคนส์ซิฟากา
‪ลีเมอร์ที่ใกล้สูญพันธุ์เหล่านี้หลายตัว ‪เรียกอุทยานแห่งนี้ว่าบ้าน
‪เช่นเดียวกับสัตว์ในตระกูลลิงส่วนใหญ่ ‪พวกมันใช้เวลาส่วนมากบนต้นไม้ที่ปลอดภัย
‪ซิฟากากลุ่มเล็กกลุ่มนี้มีความรับผิดชอบใหม่
‪อีกไม่นานมันก็จะถูกทดสอบ ‪ความแข็งแกร่งแล้ว ด้วยอายุแค่แปดสัปดาห์
‪แม่ก็เลยให้กำลังใจมันมาก
‪สร้างความมั่นใจให้มันออกไปจากอ้อมอกแม่…
‪และค้นหาโลกใบใหม่ของมัน
‪การปีนและการกระโดด
‪คือการฝึกที่ดีที่สุดสำหรับสิ่งมีชีวิตในอุทยานแห่งนี้
‪อีกไม่นาน มันจะไปได้ไกลเกือบสิบเมตร ‪ในการกระโดดครั้งเดียว
‪แต่ระหว่างนี้ ต้องก้าวเล็กๆ ไปก่อน
‪มันอาจจะไม่มีความร้อนอึดอัดเป็นอุปสรรค
‪แต่ตัวอื่นๆ ประหยัดพลังงานไว้
‪ด้วยการพักอยู่ในร่มเงา
‪มันคือจุดสูงสุดของหน้าแล้ง
‪ส่วนใหญ่ซิฟากากินอาหารและน้ำจากใบไม้
‪แต่ทรัพยากรในบริเวณป่า ‪ของพวกมันกำลังจะหมดไป
‪อาหารสดใหม่เดียวที่มี ‪อยู่ในที่หลบภัยเล็กๆ ในเงามืด
‪ซึ่งกระจายอยู่ระหว่างยอดเขา
‪ซิฟากาตัวเมียตัดสินใจว่าได้เวลาลุยแล้ว
‪ทางคดเคี้ยวของยอดแหลม ‪ที่ขรุขระและคมดุจใบมีด
‪ตั้งอยู่ระหว่างพวกมันและความอยู่รอด
‪ด้านล่าง คือหุบเหวขนาดใหญ่
‪ลูกซิฟากาต้องใช้พลังทั้งหมดที่มีในการเกาะแม่ไว้
‪น้ำหนักของลูกที่เพิ่มขึ้นมา
‪หมายความว่าทุกการเคลื่อนไหวของแม่ ‪ต้องแม่นยำอย่างมาก
‪หากพลาดเพียงก้าวเดียว อาจถึงตายได้
‪มันคือเขาวงกต
‪แต่พวกมันรู้เส้นทางลับ
‪สักวันหนึ่ง เจ้าตัวเล็กก็จะได้เรียนรู้เช่นกัน
‪แต่ตอนนี้ มันแค่ต้องเกาะ
‪ให้แน่นๆ
‪นักล่ามากประสบการณ์ ‪ออกตรวจตราโขดหินไร้ที่กำบัง
‪พวกมันไม่ควรอยู่ข้างนอกนี้อีกต่อไปแล้ว
‪แม่ถีบตัวครั้งสุดท้าย…
‪เข้าใกล้ความปลอดภัยมากขึ้น…
‪จนในที่สุด…
‪พวกมันก็ไปถึงที่หลบภัยซึ่งซ่อนอยู่ระหว่างโขดหิน…
‪เต็มไปด้วยใบไม้ชุ่มฉ่ำ
‪การเดินทางที่ยิ่งใหญ่และแสนเหน็ดเหนื่อย
‪การเดินทางที่เจ้าตัวเล็ก ‪จะต้องทำซ้ำอีกหลายครั้ง
‪ในอนาคต
‪ยิ่งอุทยานแห่งชาติอยู่ห่างไกลมากเท่าไหร่
‪สิ่งมีชีวิตที่นั่นก็ยิ่งแปลก
‪และพฤติกรรมของพวกมันก็ยิ่งไม่ธรรมดา
‪ซึ่งทำให้เกาะจำเป็นต่อการคุ้มครองเป็นพิเศษ
‪อย่างเช่นเกาะแห่งนี้ ในญี่ปุ่นตอนใต้
‪ที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติยากูชิมะและป่าเก่าแก่
‪มอสส์ปกคลุมพื้นดิน
‪ต้นฟิกและต้นไทร
‪ถักทอรากไปทั่วพื้นที่
‪ต้นสนซีดาร์ญี่ปุ่นขนาดใหญ่
‪บางต้นมีอายุมากกว่า 1,000 ปี ‪สูงตระหง่านอยู่เหนือศีรษะ
‪ความห่างไกลมีอิทธิพลต่อสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ที่นี่
‪สัตว์หลายชนิดที่อยู่บนเกาะ ‪ตัวเล็กกว่าเครือญาติของมันบนแผ่นดินใหญ่
‪กวางซีกาตัวนี้สูงแค่ 90 เซนติเมตร
‪การกินใบไม้แห้งช่วยให้มันอิ่มท้อง
‪แต่ไม่ได้อร่อยที่สุด
‪และไม่ทำให้คนรักของหวานอย่างมันพึงพอใจ
‪มันอยากจะเอื้อมถึงผลไม้ ‪และเบอร์รี่ที่อยู่ข้างบนเหลือเกิน
‪แต่ที่ยากูชิมะมีผลไม้ร่วง
‪ถ้าคุณรู้ว่าจะหามันได้ที่ไหน
‪ลิงกังญี่ปุ่น
‪นี่คือแก๊งที่มันอยากเจอ
‪ตอนนี้ มันแค่ต้องอดทน
‪และลิงกังคือกุญแจ
‪สู่อาหารที่หวานที่สุดในป่า
‪เขาว่ากันว่าช้าๆ ได้พร้าเล่มงาม
‪กวางทุกตัวรู้ว่าลิงพวกนี้
‪เป็นนักกินที่เลอะเทอะ
‪อาหารที่พวกลิงทำตกลงมาเต็มไปด้วยน้ำตาล
‪แต่อาหารไม่ได้มีมากพอสำหรับทุกคน
‪กวางกินอาหารอย่างเต็มที่ในขณะที่ยังมีให้กิน
‪แต่กวางตัวผู้ที่เสียสมาธิกลายเป็นของเล่นที่ดีที่สุด
‪และปรากฏว่า ‪ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าอาหารกลางวันฟรี
‪เพื่อเป็นการตอบแทนที่ให้กินจนอิ่มแปล้
‪ลิงจึงขี่กวางเล่น
‪การเก็บพันธมิตรไว้ใกล้ตัวเป็นเรื่องดี
‪แต่นี่คือป้ายสุดท้ายแล้วจริงๆ
‪อุทยานแห่งชาติของเรา ‪ทำมากกว่าจัดหาอาหารและที่พักให้กับสัตว์
‪และเรายังคงเรียนรู้ผลประโยชน์ที่แท้จริง ‪ของการคุ้มครองป่า
‪ในปี 1872
‪เยลโลว์สโตน ทางตะวันตกของสหรัฐฯ
‪ได้กลายเป็นอุทยานแห่งชาติแห่งแรกของโลก
‪พื้นที่ป่ากว่าห้าล้านไร่ในเทือกเขาร็อกกี้
‪มีพลังทางธรณีวิทยา
‪และน่าประทับใจ
‪เป็นจุดที่มีการรวมตัวกันของสัตว์ป่ามากที่สุด
‪ในรัฐบนแผ่นดินใหญ่ 48 รัฐ
‪เป็นความคิดหนึ่งที่ดีที่สุดของอเมริกา
‪จัดทำขึ้นเพื่อผลประโยชน์และความสุขของผู้คน
‪และมันกลายเป็นที่นิยม ‪จุดประกายการเคลื่อนไหวไปทั่วโลก
‪ทุกวันนี้ ราวๆ 15 เปอร์เซ็นต์ของแผ่นดิน
‪และเกือบแปดเปอร์เซ็นต์ของมหาสมุทรของเรา ‪ได้รับการคุ้มครอง
‪ส่วนใหญ่ในช่วงชีวิตของผม
‪เราได้เข้าใจคุณค่าที่แท้จริง ‪ของพื้นที่ป่าที่เหลืออยู่เหล่านี้
‪และเข้าใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในอุทยานของเรา ‪มีผลต่อเราทุกคน
‪อย่างเช่นป่าฝน
‪มันเป็นที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิตบนดินเกินครึ่ง
‪ถ้าคุณไม่แน่ใจว่าทำไมจึงจำเป็นเหลือเกิน ‪ที่จะต้องปกป้องความหลากหลายทางชีวภาพนี้
‪ลองคิดเรื่องนี้ดูครับ ‪หนึ่งในสี่ของยารักษาโรคของเรา
‪เกิดขึ้นในป่าฝน
‪เรายังคงค้นหาความก้าวหน้าทางการแพทย์ใหม่ๆ
‪ที่ซ่อนอยู่ในที่แจ้ง
‪ในคอสตาริกา ‪ที่อุทยานแห่งชาติมานูเอลอันโตนิโอ
‪แม้แต่หน้าตาที่คุ้นเคยก็ทำให้เราประหลาดใจได้
‪สลอธสามนิ้วเพลิดเพลินกับแสงแดด
‪ด้วยกระบวนการเผาผลาญที่ช้าที่สุด ‪ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
‪มันจึงไม่เสียพลังงานโดยเปล่าประโยชน์
‪แต่มันหิว
‪โชคดีที่มันไม่ต้องไปไหนไกล
‪แม้อาจจะต้องใช้เวลาเป็นเดือน ‪ในการย่อยใบไม้หนึ่งใบ
‪แต่ก็ควรหาใบที่ดีไว้ดีกว่า
‪เช่นเดียวกับสลอธทุกตัว มันมองไม่ค่อยเห็น
‪มันจึงดมหาใบไม้ที่ดีที่สุด
‪ปฏิเสธใบไม้เก่าๆ
‪จนกว่าจะเจอใบที่สมบูรณ์แบบ
‪แต่มื้อเย็นต้องรอไปก่อน
‪ฝนทำให้มันหนาว
‪ไม่เหมือนพวกลิง
‪มันไม่สามารถอบอุ่นขึ้นได้ ‪ด้วยการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว
‪แต่ป่าฝนจัดเตรียมเก้าอี้อาบแดดแสนวิเศษไว้ให้
‪สำหรับแสดงกลอันงดงาม
‪มันเปลี่ยนสี กลายเป็นสีเขียวสดใส
‪มันคือสาหร่าย จนถึงตอนนี้ ‪ยังพบบนตัวสลอธเท่านั้น
‪ซึ่งทำให้มันมีสีที่ไม่เหมือนใคร
‪และไม่ใช่แค่นั้น
‪ยังมีอาณาจักรจิ๋วทั้งอาณาจักร ‪อาศัยอยู่บนขนของมันด้วย
‪มีสัตว์อย่างน้อย 80 ชนิดที่เรียกที่นี่ว่าบ้าน…
‪รวมทั้งสลอธมอธ
‪ที่ใช้ชีวิตช่วงตัวเต็มวัย บนตัวเจ้าบ้านผู้ใจดี
‪การรวมกันที่สมบูรณ์แบบของขนหนาๆ ‪และชุ่มชื้นที่อบอุ่นจากแสงแดด
‪รับประกันว่าโลกใบเล็กๆ ‪ในขนของมันต้องเจริญเติบโตได้ดี
‪นั่นคือเหตุผลที่นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่าสลอธตัวนี้
‪มีประโยชน์ต่อพวกเราทุกคน
‪มันเป็นเหมือนโรคงานยาขนาดเล็ก
‪เชื้อราในขนของมันผลิตสารเคมี
‪ที่มีศักยภาพในการต้านมะเร็ง มาลาเรีย
‪และเชื้อดื้อยาที่ต่อต้านยาปฏิชีวนะ
‪ถ้าเราปกป้องมันและป่าฝนของมันได้
‪สลอธขี้เซาตัวนี้อาจช่วยชีวิตพวกเราทุกคนได้
‪เพื่อปกป้องอุทยานของเราและผู้อาศัยทุกชีวิต
‪เราต้องคุ้มครองสุขภาพของแผ่นดินและน้ำ ‪ที่อยู่นอกเขตอุทยานด้วย
‪เพราะป่าทุกแห่งที่ได้รับการคุ้มครอง ‪ไม่ว่าจะอยู่ไกลแค่ไหน
‪ล้วนเชื่อมต่อกับโลกภายนอก…
‪ผ่านการเคลื่อนที่ของลม
‪น้ำ
‪และสัตว์ป่า
‪เหนือชายฝั่งตอนเหนือของออสเตรเลีย
‪ห่านกางเขนสองแสนห้าหมื่นตัวรวมตัวกัน…
‪มุ่งหน้าไปยังอุทยานแห่งชาติคาคาดู
‪พื้นที่ที่เต็มไปด้วยน้ำท่วมขัง แม่น้ำ และแอ่งน้ำ
‪ที่ที่การเปลี่ยนของน้ำกำหนดชะตากรรมของทุกสิ่ง
‪ในหน้าแล้ง ห่านกินกระจับ
‪ที่ปรากฏในที่ตื้นที่เป็นโคลน
‪แต่โชคดีของสัตว์ชนิดหนึ่ง ‪อาจเป็นอันตรายของสัตว์อีกชนิด
‪จระเข้น้ำเค็ม
‪สัตว์เลื้อยคลานที่ตัวใหญ่ที่สุดในโลก
‪หน้าแล้งคือช่วงเวลาอันตรายสำหรับนักล่าเหล่านี้
‪ตัวผู้ขนาดสี่เมตรครึ่ง ‪ที่กำลังพยายามคืบคลานลงไปในน้ำลึก
‪ต้องข้ามพื้นที่ของศัตรู
‪แต่มันคุ้มที่จะเสี่ยงโชค
‪จระเข้ที่เคลื่อนย้ายไม่ทันเวลา ‪เสี่ยงต่อการถูกฝัง
‪ในดินที่แห้ง
‪แต่มันไปถึงแม่น้ำ ‪ที่เชื่อมต่อคาคาดูกับทะเลได้สำเร็จ
‪ตอนนี้ ภารกิจของมันรีบเร่งขึ้น
‪มันปฏิเสธเหยื่อที่เคยจับทุกวัน
‪ที่ที่มันมุ่งหน้าไปมีตัวเลือกที่ดีกว่า
‪ทางข้ามคาฮิลล์
‪ถนนที่น้ำท่วมแค่ช่วงน้ำขึ้นสูงสุดในรอบปีเท่านั้น
‪มันกะเวลาได้ดีมาก
‪เมื่อระดับแม่น้ำสูงขึ้น ‪ปลากระบอกที่เดินทางมาจากทะเล
‪คว้าโอกาสเดียวของพวกมันในการข้ามทางข้าม
‪และเดินทางทวนน้ำต่อไป ‪ยังพื้นที่วางไข่ของพวกมัน
‪และพวกจระเข้ก็รู้…
‪ทำให้นี่อาจเป็นการรวมตัวครั้งใหญ่ที่สุด
‪ของจระเข้น้ำเค็มบนโลกนี้
‪แต่น้ำหมุนวนแรงมาก มันมองไม่เห็นปลา
‪มันเลยกางแขนขาออก
‪และชี้นิ้ว
‪เกล็ดของมันปกคลุมไปด้วยเซ็นเซอร์แรงดัน
‪การกางแขนขาออก ทำให้มันตรวจจับ ‪การเคลื่อนไหวของเหยื่อได้แม่นยำขึ้น
‪สัญชาตญาณเป็นตัวกระตุ้น ‪ให้ปลากระบอกไม่หันหลังกลับ
‪ผู้ล่าดึกดำบรรพ์เหล่านี้มีการกัด ‪ที่ทรงพลังที่สุดในอาณาจักรของสัตว์
‪จากนั้น แค่หนึ่งชั่วโมงหลังจากน้ำขึ้น
‪ทุกอย่างก็จบ
‪มันกลับไปสู่ชีวิตสันโดษของมัน
‪ผู้รับประโยชน์จากการคุ้มครองอุทยาน
‪และของขวัญสุดหรู ‪ที่มาจากทะเลที่อยู่ถัดไปจากคาคาดู
‪เกรตแบร์ริเออร์รีฟแห่งออสเตรเลีย
‪แนวปะการัง เกาะปะการังรูปวงแหวน ‪และเกาะยาว 2,400 กิโลเมตร
‪ระบบนิเวศแนวปะการังที่ใหญ่ที่สุดในโลก
‪ส่วนใหญ่ได้รับการคุ้มครองเป็นอุทยานทางทะเล
‪ที่ใต้ผิวน้ำ
‪มีการแตกกระจายของสิ่งมีชีวิต ‪และความหลากหลาย
‪มันคือมหานครใต้น้ำที่ยุ่งวุ่นวาย
‪ปะการังเป็นเพียงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ของมหาสมุทร
‪แต่ก็เกื้อหนุนเกือบหนึ่งในสี่ ‪ของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในท้องทะเล
‪เกรตแบร์ริเออร์รีฟนั้นพิเศษมาก
‪จนแม้แต่สถานที่ที่เล็กที่สุดที่นี่ ‪ก็ยังมีบทบาทมากมาย
‪เกาะเรนยาวเพียง 0.8 กิโลเมตร
‪มันคือแถบทรายเล็กๆ ในมหาสมุทรที่กว้างใหญ่
‪อุทยานแห่งนี้คือสิ่งที่ช่วยชีวิตเต่าตนุ ‪90 เปอร์เซ็นต์ที่ใกล้สูญพันธุ์ในแถบนี้ไว้
‪ทุกฤดูร้อน เต่าตนุหลายพันตัว ‪เดินทางไกลข้ามแปซิฟิก
‪เพื่อมายังเกาะเล็กๆ แห่งนี้…
‪รังเต่าตนุที่ใหญ่ที่สุดในโลก
‪มีการวางไข่มากถึงหนึ่งล้านฟอง ‪บนหาดทรายที่นี่ทุกฤดูกาล…
‪อย่างที่เคยเป็นมาตลอดหนึ่งพันปี
‪แต่โลกเรากำลังเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว
‪ปัจจุบัน การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศที่เร็วขึ้น
‪กำลังส่งผลเสียหายอย่างใหญ่หลวง
‪เพศของตัวอ่อนที่ฟักออกจากไข่ ‪ถูกกำหนดโดยอุณหภูมิในรังของมัน
‪ทรายที่ร้อนขึ้นในตอนนี้หมายความว่า ‪ไข่ที่ฟักที่นี่มากถึง 99 เปอร์เซ็นต์
‪เป็นเพศเมีย
‪และยิ่งกว่านั้นอีก
‪เมื่อโลกร้อนขึ้นและน้ำทะเลสูงขึ้น
‪รังอาจถูกน้ำท่วม และทำให้ไข่จมน้ำ
‪เพราะชายหาดส่วนใหญ่ ‪อยู่สูงกว่าระดับน้ำทะเลแค่ไม่กี่นิ้ว
‪เกาะเรนจึงตกอยู่ในความเสี่ยงอย่างรุนแรง
‪ว่ากันว่าเราเป็นคนรุ่นแรก
‪ที่รู้สึกได้ถึงผลกระทบของภาวะโลกร้อน
‪และเป็นคนรุ่นสุดท้ายที่จะทำอะไรกับมันได้
‪อุทยานของเรา ก็เหมือนส่วนอื่นๆ ของโลก
‪กำลังถูกคุกคามจากอากาศที่รุนแรง
‪ประชากรที่เพิ่มขึ้น
‪และการสูญเสีย ‪ความหลากหลายทางชีวภาพและที่อยู่อาศัย
‪บางส่วน เป็นผลจากสิ่งที่เราทุกคนเลือก ‪ในชีวิตประจำวันของเรา
‪เราทำให้สวัสดิภาพของเรา
‪และของคนรุ่นหลังตกอยู่ในอันตราย
‪แต่เราไม่ได้ไร้อำนาจ
‪เราสามารถพลิกฟื้นทุกอย่างได้
‪ถ้าเราลงมือเดี๋ยวนี้
‪ในสถานที่ที่ได้รับการคุ้มครองบางแห่ง ‪เราลงมือแล้ว
‪ในใจกลางแอฟริกา ‪อุทยานแห่งชาติภูเขาไฟของรวันดา
‪หลังจากที่การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ‪ทำให้ประเทศแตกแยก
‪ประเทศเล็กๆ ประเทศนี้ก็สร้างตัวขึ้นใหม่
‪และเมื่อรวันดาดีขึ้น
‪มันก็ให้ความสำคัญ ‪กับการอนุรักษ์ธรรมชาติก่อน
‪มีการทำไร่บนดินภูเขาไฟที่อุดมสมบูรณ์ ‪ขึ้นไปจนถึงกำแพงดินที่ไม่โดดเด่น
‪เหนือเขตแดนออกไป
‪หนึ่งในประชากรสองกลุ่มสุดท้าย ‪ของกอริลลาภูเขาที่ใกล้สูญพันธุ์
‪ครอบครัวกำลังใช้ประโยชน์จากไม้ไผ่อย่างเต็มที่
‪ฝูงนี้มีตัวเมียอยู่เก้าตัว
‪รวมทั้งแม่ลูกอ่อนตัวนี้
‪กอริลลาที่เด็กที่สุดในอุทยาน
‪มันอายุแค่สามสัปดาห์ ยังแทบจะยกมือไม่ได้
‪อีกไม่กี่เดือน มันจะได้รับการตั้งชื่อ
‪โดยรัฐบาลรวันดา
‪ในพิธีฉลองการมาถึงของกอริลลาตัวใหม่แต่ละตัว
‪มันและพี่น้องอีกเจ็ดตัว ‪เป็นส่วนหนึ่งของยุคที่มีการเกิดมาก
‪ซึ่งได้เห็นจำนวนกอริลลาภูเขาเพิ่มขึ้นสองเท่า
‪ในขณะที่พ่อของพวกมัน มิรัมโบ
‪กำลังงีบ
‪ลูกชายวัยสามขวบของมัน พาราดิโซ
‪ก็คอยเฝ้าดูครอบครัวอย่างใกล้ชิด
‪ดูเหมือนมันอยากทำให้พ่อประทับใจ…
‪และมีความสามารถทุกอย่าง ‪ที่จะเป็นผู้นำในอนาคต
‪แต่มันจะต้องผ่านการขัดเกลาหน่อย
‪อุทยานแห่งชาติภูเขาไฟคือสวรรค์ของกอริลลา
‪แต่มันไม่ได้เป็นแบบนี้มาตลอด
‪เมื่อ 40 ปีก่อน มีการล่าสัตว์ผิดกฎหมาย ‪และทำลายที่อยู่อาศัยเยอะมาก
‪แต่ความพยายามที่จะปกป้องกอริลลา ‪หมายความทุกวันนี้
‪มิรัมโบและครอบครัวของมันปลอดภัยดี
‪แม้แต่ตอนที่มันออกจากที่หลบภัยของป่าของพวกมัน
‪พวกมันเดินข้ามกำแพงอุทยานอย่างระมัดระวัง
‪ตัวอื่นๆ ก็เช่นกัน ‪ออกจากอุทยานเพื่อไปค้นหาของอร่อย
‪ลิงขนทองหายากที่อาศัยอยู่บนภูเขาเหล่านี้เท่านั้น
‪มาเพื่อเก็บมันฝรั่ง
‪แต่สัตว์ป่าไม่ได้รับอันตราย
‪และชาวไร่ก็ไม่ได้เสียโอกาสอะไร
‪พืชที่เสียหายได้รับเงินชดใช้
‪และรายได้จากการเที่ยวชมชีวิตสัตว์ป่า ‪ก็ถูกเอามาลงทุนใหม่ในชุมชนท้องถิ่น
‪หมายความว่าชาวบ้านสามารถใช้ชีวิต ‪อยู่กับธรรมชาติได้อย่างยั่งยืน
‪และมีแผนการที่จะขยายขนาดของอุทยานด้วย
‪เพื่อให้แน่ใจว่าเมื่อถึงวันที่พาราดิโซปกครองที่นี่
‪อนาคตของมันและเผ่าพันธุ์ของมันจะปลอดภัย
‪การอนุรักษ์ธรรมชาติที่กระตือรือร้น
‪ทำให้เกิดการคุ้มครอง ‪อุทยานแห่งชาติของโลกและผู้อาศัยจำนวนมาก
‪ที่เยลโลว์สโตน นั่นรวมถึงสัตว์
‪ที่เป็นส่วนสำคัญของเอกลักษณ์ของชาติด้วย
‪เมื่อร้อยกว่าปีก่อน
‪ควายไบซันอเมริกันเผชิญปัญหาใกล้สูญพันธุ์
‪วันนี้ มีลูกควายไบซันอายุไม่กี่นาที
‪อยู่ท่ามกลางต้นไม้ที่ปลอดภัย
‪อีกไม่นาน มันจะแข็งแรงพอ ‪ที่จะออกไปสำรวจโลก
‪และเจอเพื่อนเล่น
‪ตอนนี้มีควายไบซันประมาณ 5,000 ตัว ‪เดินเตร่อยู่ในเยลโลว์สโตน
‪มันตัวดึงดูดที่สำคัญ ‪สำหรับนักท่องเที่ยวหลายล้านคน
‪ที่มาเที่ยวอุทยานในแต่ละปี
‪ความรู้สึกที่ได้เห็นควายไบซันเป็นครั้งแรก
‪เป็นสิ่งที่ผมจะไม่มีวันลืม
‪ที่นี่แหละ ที่ตอนเด็กๆ
‪ผมเริ่มเห็นคุณค่าของบ้านผมที่อยู่ในธรรมชาติ ‪เป็นครั้งแรกอย่างแท้จริง
‪ว่าผมเป็นส่วนหนึ่งของบางสิ่ง ‪ที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวผมมาก
‪ผมอยากให้ทุกคนมีโอกาสไปเที่ยวอุทยานแห่งชาติ
‪เพื่อสัมผัสความสุขที่แท้จริง ‪และความมหัศจรรย์ของธรรมชาติ
‪เพื่อจะได้เข้าใจว่าเราทุกคน ‪เป็นส่วนหนึ่งของโลกของธรรมชาติที่ล้ำค่านี้
‪ทุกลมหายใจของเรา
‪น้ำทุกแก้วที่เราดื่ม
‪การค้นพบทางการแพทย์ ‪และทางวิทยาศาสตร์ที่มากมายเหลือเกิน
‪โครงสร้างของพื้นที่ป่า ‪เชื่อมต่อกับชีวิตเรามากมายหลายทางเหลือเกิน
‪เป็นหน้าที่ของเราที่ต้องปกป้องมัน
‪ดูแลมัน
‪และส่งต่อพื้นที่ป่าเหล่านี้ให้กับคนรุ่นต่อไป
‪มาร่วมสำรวจความมหัศจรรย์และความลับ
‪ของอุทยานแห่งชาติ ‪ที่พิเศษที่สุดบนโลกนี้กับผมสิครับ
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล