- Anne. - Selam hayatım.
Babam bu akşam nerede, biliyor musun?
Sen iyi misin?
Jay, canım?
Ne oldu?
Jay?
Jay.
Jay!
Olamaz. Jay!
Birini çağırayım.
Oğlunun nişanlısı mı?
Anne, lütfen.
Hayır. Hadi ama, dur. Dur!
Anne, lütfen. Dur!
Dur!
Baba.
Doğru mu?
Sen bize ne yaptın böyle?
- Ne bok yedin? - Sally, sus.
Sus.
Bizi yalnız bırak.
Ingrid.
Beni aradı.
Hemen öncesinde beni aradı.
Ne bulacağını biliyordu herhâlde.
Çok üzgünüm.
Bok üzgünsün.
Ne sandın sen bunu?
Bir tür sevda mı?
Oğlumuz o!
Elinden aldığın şeye bak.
Benden aldığın şeye!
Oğlumu elimden aldın benim!
Ingrid! Hayır! Dur!
Lütfen dur.
Oğlumu aldın!
Ona kapıldığını anladığın anda...
...kendini öldürmen gerekirdi.
Seni gömer, hayatıma devam ederdim.
Oğlun tüm ömrünü sana benzemeye çalışarak geçirdi, oysa...
Oysa en büyük özelliği sana hiç ama hiç benzememesiydi.
Ama bugün bizimle oturacaksın.
Herkese teşekkürler. Birkaç sözüm olacak.
"Ölüm hiçbir şey.
Yok hiçbir önemi.
Yan odaya geçtim ben sadece.
Olmadı hiçbir şey.
Her şey hâlâ eskisi gibi.
Ben benim, sen de sensin.
Birlikte sevgiyle yaşadığımız o hayat Hiç etkilenmedi, hiç değişmedi.
Birbirimiz için her ne idiysek Hâlâ öyleyiz biz."
Çok ama çok üzgünüm.
Şu an yaşadığınız şeyi ben de yaşadım.
Aston canına kıydığında.
Hayır.
Bu bir kazaydı.
Oğlum kendini öldürmedi.
Bu da bir şeydir sanırım.
Evladının ölmek istediğini bilmek,
en zor olan bu.
Bunu hiç atlatamadım.
Yanındaydınız, değil mi?
Onu gördünüz mü?
Anna nerede?
Bilmiyorum.
Elbette
bir not falan bırakmıştır,
değil mi?
Tabii ki bırakmadı.
O hep böyle yapar maalesef.
Ne yapar?
Kaçar.
Onu bekliyorsun, değil mi?
Senin için nasıl önemsiz birine dönüştüğümü görebiliyorum.
Ve bundan da muazzam bir güç alacağım.
Bu seninle son görüşmemiz.
Anlıyorum.
Gitsene be artık!
Anna.
Sadece iyi olduğunu haber ver. Tek istediğim bu.
Sana ihtiyacım var.
Nereye gittin?
Anna!
Peggy Graham'le randevum var.
- Beşinci kat. - Sağ ol.
- Haber vermeliyim. - Ben bulurum.
- Peggy. Nerede o? -Öylece içeri giremezsiniz.
- Anna nerede? - Ne işin var burada? Deli...
Söylesene!
Lütfen.
İşe bu kadar erken dönmen şart mı?
Biraz daha zaman isteseydin anlarlardı.
Zaman bir şeyi değiştirmez.
İşe dönmem lazım.
Anna.
İyi misin?
Evet.
Burada istediğin kadar kalabilirsin.
Evde olmanı seviyorum.
Teşekkürler.
Sadece söz ver, bu son olsun.
Nasıl yani?
Jay'le çok güzel bir hayatın olabilirdi.
"Son" derken ne demek istiyorsun?
Sana körkütük âşık olan
bu zavallı oğlanlar.
Hiç şansı yoktu, değil mi?
Kardeşinin de yoktu.
Aston seni çok seviyordu.
Biliyor muydun?
Tabii ki biliyordum.
Ayrılmaz ikiliydiniz.
Biliyordun ama hiçbir şey yapmadın.
Ne yapabilirdim ki?
Bana göre mutlu görünüyordunuz.
Onu büyülemiştin.
Daha çocuktum.
Böyle bir durumla nasıl başa çıkılacağını bence kimse bilemezdi.
Onu durdurman gerekirdi.
Odama geldiği bütün o gecelerde onu durdurman gerekirdi.
Keşke onu durdurabilseydik...
Ama o kadar çok korkmuş ve kafası karışmıştı ki...
Ben de öyleydim!
Hayır!
Nereye gidiyorsun?
Hayır. Beni bırakıp gitme.
Sana ihtiyacım var.
Gitme.
Ben Anna.
David.
Memnun oldum.
Evet...
Tatilin iyi geçiyor mu?
- Buldum seni. - Selam canım.
- Bu Anna. Havuzda tanıştık. - Lynnette.
Odan nasıl?
Bizimki otoparka bakıyor.
Şikâyet edeceğim galiba.
Benimki güzel.
Balayı süiti.
Şanslı herif nerede peki?
Burada değil.
Balayında seni yalnız mı bıraktı?
Derdi neymiş ki?
Öldü.
Ne oldu?
Babasıyla ilişkim vardı. Nişanlım da bunu öğrendi ve düştü.
Benim yüzümden düştü.
Bekle.
Sadece...
Yavaşla.
- Dur! - Ne var?
- Pardon. - Ne cehenneme gidiyorsun?
- Defol git be! - Seninle konuşuyorum.
Zorluk çıkarman şart, değil mi?
Gelmeye mecburdum.
Biliyorum.
"Kararını ver ve yap."
Babam bana hep böyle derdi.
"Cerrah mı olacaksın?"
"İyi."
"Sebat et."
"Ingrid'le mi evleneceksin?"
"Harika."
"İyi bir tercih."
Sonra benimle tanıştın.
Evet.
Belirsizliğe kapı kaçtım.
Ve bak ne oldu.
Sanmıyorum ki...
...yaptığımız şeyden kendimizi soyutlayabilelim.
Ama
her şeyin boşa gitmesine de izin veremeyiz.
Jay bizim yüzümüzden öldü.
Yine de olanları değiştirmem.
Pişman değil misin?
Nasıl olabilirim?
Çok fazla acıya sebep olduk.
Ama olan oldu artık.
Yaşananlar için
çok üzgünüm.
Ama keşke hiç tanışmasaydık.
Bir daha beni bulmaya çalışma.
Eşin ve seni tebrik ederim.
Londra'ya döndün mü?
Tamam.
Sana ihtiyacım var.
Evde buluşabilir miyiz?
Sağ ol.
William, değil mi?
Evet.
Merdivenler olağanüstü, değil mi?
Bu evlerden birini satın almak çok ender bir fırsattır.
Bu daire de yeni satılığa çıktı.
Bir oda, bir banyo
ama salon o kadar geniş ki ev daha büyükmüş gibi geliyor, değil mi?
Bunu yapamayacağım artık.
Annemin yanına dönemem.
Mecbur değilsin.
Kendini cezalandırmayı bırak.
Hadi.
Gelin, yatak odasını göstereyim.
Gecenin karanlığında bana doğru gelirken bu satırları yazıyorum.
Gelecek yılları düşünerek
sabırla bekleyeceğim.
-İyi misin? -Çok yakında evleneceğim.
Hayatımızın devamına yeni bir düzen şekil verecek.
Her şey farklı olacak.
Her şey aynı olacak.
Çok uzunca bir zaman hayatımı şekillendiren güçleri cezbettim.
İşlerine karışmadım.
Bazen bir kasırga gibi paramparça ettiler beni.
Bazen de bastığım zemini değiştirdiler,
farklı bir toprağın üstünde durdum
ve bir şeyler veya birileri yitip gitti.
Bense asla yıkılmadım.
Yani aramızda ne olursa olsun, biliyorum ki sen de yıkılmayacaksın.
Çünkü biz böyle öğrendik.
Bana sahip olacaksın.
İlelebet.
Her şeyime, her zaman.
Gerçekten zor bir yıl oldu.
Hatta bir yılı geçti bile.
En baştan başlasam olur mu?
- En baş da gayet iyi bir yer. - Peki.
Bunu hiç yapmadım, o yüzden kuralları bilmiyorum.
Kuralın faydası olur mu?
Pardon?
İhtiyacın olan bir şey mi bu?
Ne tuhaf.
Alt yazı çevirmeni: Zeynep Tangün