- Mamá. - Ola, cariño.
Sabes onde vai papá?
Estás ben?
Jay, cariño!
Que pasa?
Jay?
Jay.
Jay!
Ai, non. Jay!
Vou chamar a alguén.
A prometida do seu fillo?
Por favor, mamá.
Non. Veña, para. Para!
Por favor, mamá. Para!
Para!
Papá.
É certo?
Que nos fixeches?
- Que hostia fixeches? - Sally, para.
Para.
Déixanos.
Ingrid.
Chamoume.
Chamoume, xusto antes.
Debía saber o que ía atopar.
Síntoo moito.
Ti sentes hostias.
Ti que pensabas que era?
Algún tipo de amor?
Era o noso fillo!
Mira o que lle roubaches.
E a min!
Roubáchesmo!
Ingrid! Non! Para!
Por favor, para.
Roubáchesme o fillo!
Cando viches que estabas perdido por ela,
debícheste matar.
Eu enterrábate e seguía vivindo.
O teu fillo pasou a vida tentando imitarte, cando...
cando a súa mellor calidade era ser totalmente distinto a ti.
Pero hoxe sentaraste connosco.
Grazas a todos. Unhas breves palabras.
A morte non é nada,
non conta.
Só fuxín para o cuarto do lado.
Non pasou nada,
todo segue exactamente igual.
Eu son eu e ti es ti.
E a vida feliz que levabamos xuntos segue igual, intacta.
Fósemos o que fósemos un para o outro, seguimos igual.
Síntoo moitísimo.
Pasei polo que vós pasades agora.
Cando Aston se suicidou.
Non.
Foi un accidente.
O meu fillo non se matou.
Iso é un pouco distinto, supoño.
Saber que o teu fillo quixo morrer,
iso é o máis duro.
Nunca o dei superado.
Estabas con el, non?
Ti víchelo.
Onde vai Anna?
Non sei.
Supoño
que deixaría unha nota
ou algo.
Que ía deixar!
Iso éche o que fai ela.
O que?
Fuxir.
Estás esperando por ela, non estás?
Xa vexo que che son totalmente indiferente.
Iso vaime dar moita forza.
Esta é a última vez que nos vemos.
Comprendo.
Lárgate xa!
Anna.
Dime que estás ben. Só che pido iso.
Necesítote.
Onde estás?
Anna!
Teño unha cita con Peggy Graham.
- No quinto. - Grazas.
- Vou avisar. - Búscoa eu.
- Peggy. Onde está? - Non pode entrar así.
- Onde vai Anna? - Que fas aquí? Toleaches?
Dimo!
Por favor.
Pero tes que volver ao traballo tan axiña?
Non lles importará se lles pides máis tempo.
Máis tempo non cambia nada.
Necesito volver.
Anna.
Estás ben?
Si.
Xa sabes que podes estar aquí todo o que queiras.
Gústame que esteas aquí.
Grazas.
Pero prométeme que foi a última vez.
Que queres dicir?
Puideches ter unha vida marabillosa con Jay.
Que quere dicir "a última vez"?
Eses pobres rapaces
que se namoran tan perdidamente de ti.
El non tiña nada que facer, non?
E teu irmán tampouco.
Aston queríate moitísimo.
Ti sabíalo?
Claro que o sabía.
Erades inseparables.
Sabíalo e non fixeches nada.
Que ía facer eu?
Pareciádesme felices.
El estaba enfeitizado contigo.
Eu era unha nena.
Eu creo que ninguén sabería como actuar.
Ti tiñas que impedirllo.
Todas as noites que viña ao meu cuarto, ti debías impedirllo.
Quen me dera poderllo impedir, pero...
pero el estaba moi asustado e confuso...
Tamén eu!
Non!
A onde vas?
Non. Non me deixes.
Necesítote.
Non marches.
Son Anna.
David.
Encantado.
Entón...
que tal as vacacións?
- Estabas aí. - Ola, cariño.
- Esta é Anna. Coñecémonos na piscina. - Lynnette.
Que tal o teu cuarto?
O noso dá ao aparcadoiro.
Imos pór unha queixa.
É precioso.
É a suite nupcial.
Onde está o afortunado?
Non está aquí.
Deixoute soa na lúa de mel? Que lle pasa?
Está morto.
Que pasou?
Tiven unha aventura con seu pai. El cachounos e caeu.
Caeu por culpa miña.
Espera.
A ver...
Vai amodo.
- Para! - Que?
- Perdón. - A onde carallo vas?
- Déixame en paz! - Ei, falo contigo.
Non o pos fácil, non?
Tiña que vir.
Xa sei.
"Decídete e faino."
É o que meu pai me dicía sempre.
"Queres ser cirurxián?"
"Moi ben."
"Persevera."
"Queres casar con Ingrid?"
"Fantástico."
"É unha boa opción."
Logo coñecíchesme a min.
Si.
Abrinme á incerteza.
E mira o que pasou.
Non creo...
que poidamos separar o que somos do que fixemos.
Pero
non podemos deixar que sexa en van.
Jay morreu por culpa nosa.
Eu nin así cambiaría nada.
Non te arrepintes?
Arrepentirme?
Causamos moitísima dor.
Pero xa está feito.
Eu lamento moito
todo o que pasou.
Pero prefería non terte coñecido.
Non volvas buscarme.
Parabéns pola voda.
Xa estás en Londres?
Vale.
Necesítote.
Quedamos no piso?
Grazas.
William, verdade?
Si.
A escaleira é preciosa, non é?
É unha ocasión excepcional para comprar un destes pisos.
Este acaba de saír ao mercado. Ten un cuarto e un baño,
pero, cun salón tan enorme, semella máis grande, non si?
Non podo seguir así.
Non vou ir á de miña nai.
Non tes que ir.
Tes que deixar de torturarte.
Vamos.
Veña. Móstrolle o cuarto.
Mentres escribo isto, ti atravesas a noite cara a min.
Agardarei pacientemente,
pensando nos anos que temos por diante.
Todo ben?
Axiña estarei casada.
E un novo sistema rexerá o resto da nosa vida.
Todo será diferente.
Todo será igual.
Durante moito tempo, atraín certas forzas que conformaron a miña vida.
E eu deixeinas actuar.
Ás veces sacódenme coma un furacán.
E ás veces só removen o chan que piso.
Eu acabo pisando outra terra
e algo ou alguén acaba engulido.
Pero eu sempre sobrevivo.
Pase o que pase entre nós, eu sei que ti tamén sobrevivirás.
Iso é o que aprendemos a facer.
E ti terasme a min.
Infinitamente.
Todo, sempre.
Foi un ano moi duro.
Mellor dito, moito máis dun ano.
Empezo polo principio?
- Empeza por onde queiras. - Vale.
Nunca fixen isto, así que non coñezo as regras.
Sería útil ter regras?
Como?
Paréceche que as precisas?
Que raro!
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa