Réndome a ti.
Iso que dixeches
de renderse...
Dicíalo en serio?
Si.
Quero un vaso de viño.
As regras son estas.
Esperas a que eu diga cando. Non vés sen invitación.
Non se fai nada fóra de aquí sen permiso meu.
Eu decido renderme a ti.
Entendes?
Douche eu ese poder.
Se aceptas,
neste cuarto podemos ser quen queiramos.
Axeónllate
e entregareime a ti.
Perdoa.
Que hai dentro?
Os meus pensamentos, soños.
Momentos que non quero esquecer.
Pódoo ler?
Non.
Aínda non.
A Jay déixasllo ler?
A que hora vas ver a Anna?
De aquí a unha hora.
Dúchome e saio para a estación.
A cousa ponse seria, non?
Pon, si. Adoezo por levala a París. Significa moito para nós.
Si.
Veña. Ata logo.
Veña, rapaz. Vamos.
Ola.
Vouche presentar a alguén máis.
- James. - Ola.
O comisionado de medicina infantil, o meu xenro, William.
Encantado.
Vai ser marabilloso para que o departamento renda contas.
Desculpen, un segundo.
ÁS 18:00. NO MEU PISO.
Desculpa. Unha urxencia no hospital.
NON VEÑAS.
Son amigo de Anna.
Non dixo que fose vir ninguén.
Perdón.
- Ti es...? - Son Peggy.
Este piso é meu.
- Chamo a Anna, logo? - Non, tranquila.
Anna, está aquí o teu amigo. Vén saudar. Que encanto, non?
Estás ocupada. Xa...
Vou abrir unha botella de viño. Tómaslle unha, non?
Díxenche que non viñeses.
Acabo de ver a mensaxe.
Quen é?
Unha amiga de toda a vida. Só para aquí cando vén á cidade.
Eu cóidolle o piso.
Que pasa se...?
Non lle dirías quen es.
Non, ho.
Pois non hai problema.
Algo pasa entre nós, creo.
Non te imaxino cunha amante.
Non é...
unha amante.
Estamos ben?
É só que...
estiven moi ocupado estas semanas, sabes?
Sei, si.
Jay vai levar a Anna a París.
Podemos facer algo interesante?
Podía reservar sitio pola costa.
Xa, iso estaría ben.
- Quizais cando todo estea... - Máis tranquilo.
Xa, entendo.
Ti quen es?
Déixame ler o diario.
Gáñao.
É sobre nós. Sobre a última vez que estivemos xuntos.
Tamén escribías sobre Jay?
Por que queres saber iso?
Só...
intento comprender
que hai entre nós.
E que hai entre ti e el.
Sabe que vés aquí?
El non pregunta.
E, se descobre a verdade, que?
Hai moitas outras verdades.
Como dixen, el déixame ter segredos.
E, se te enganas, que?
Para xa.
Témonos un ao outro.
Deixa tranquilos aos demais.
A el dáslle moito.
Eu quero máis.
Teño moitas preguntas que facer.
Pois entón terás que aprender a amar as preguntas.
Que é o que precisas?
Preciso...
algo.
Algo que el non saiba.
Vale.
Tiña un irmán.
Aston.
Suicidouse.
Daquela, ninguén soubo por que.
Dígocho a ti, se queres.
Estaba namorado de min.
Que?
Estaba totalmente obsesionado.
Matouse porque eu o rexeitei.
Matouse pola miña culpa.
Síntoo moito.
Non o sintas.
Chégache iso?
Jay non o sabe?
Só que Aston morreu.
Grazas.
Que o saibas cambia algo?
Non.
Pois ao mellor debería.
Porque as persoas magoadas son perigosas.
Saben que poden sobrevivir.
Sally.
Estás ben?
Si, estou...
absorto na música.
Desde cando escoitas ti música?
Creo que vai facer unha parvada en París.
- Como? - Jay.
Non me sorprendería que levase un anel.
Non creo. Moi pronto para iso, non?
Está tolo por ela.
Obsesionado.
E quen é ela? Case nin a coñecemos.
- Quizais ela o quere así. - Por que?
Porque a xente merece ter privacidade.
Ti tamén estás obsesionada con ela.
E logo ti non?
O certo é que non pensei moito nela.
Ao mellor debías.
O noso fillo está namorado.
Ela podería entrar na nosa vida para sempre.
Onde se hospedan?
Nun sitio que escolleu Anna. Hôtel Dumas.
Poderás vir cedo a Hartley, entón?
Pois non.
Ao mellor teño que ir a Bruxelas o xoves.
Vaia, ho.
Si, síntoo. É un congreso sobre políticas sanitarias en Europa.
Esperaba estarmos tranquilos por unha vez.
O próximo tren a París sairá dentro de 20 minutos.
Por favor, acudan á plataforma tres.
Voulez-vous tomar champaña, mademoiselle?
- Que? - Cravando todos os clixés parisienses.
Non me queixo.
Débelles parecer que só bebo eu.
Que lista!
Algo importante?
Non.
Boa noite. Coa señora Barton, por favor.
Creo que está no cuarto...
Si, iso. Cuarto dez.
Cólloo eu.
Sae do hotel.
Vai ao cabo da rúa.
- Que era? - A recepción do hotel.
Preguntan se nos gusta o cuarto.
- Darame tempo a afeitarme? - Claro.
Pois mira,
mentres te afeitas, baixo tomar o aire.
- Se esperas, vou contigo. - Non.
Faino con calma.
Vale. Non tardes.
Que hostia fas?
Incumpriches as regras vindo aquí.
Nin se che ocorra seguirnos.
Pensei que te perderas.
- Debiamos reservar. - Perdón.
Estame vindo a xaqueca.
Si? Non sabía que as tiñas.
Non moito, pero, cando me dá, é horrible.
- Vaia, estás ben? - Si.
- Vou ter que me deitar. - Vale.
Perdón.
Ei, estás segura de que non pasa nada máis?
Aprende a amar as preguntas, Jay.
Boa noite. Fala o meu idioma?
- Si. - Grazas.
Claro, monsieur. En que podo axudalo?
Pode dicirme se está dispoñible o cuarto dez?
Claro. Déixeme ver, monsieur.
Cuarto número dez, monsieur.
Manteña vixiadas as súas pertenzas en todo momento.
A equipaxe non vixiada será retirada e poderase destruír.
Vai indo ti.
Non fago boa compañía.
- Pois eu non te vou deixar. - Só preciso ir para a casa.
Si, vale. Chámame se me necesitas.
Adeus.
Vaia con tino. Grazas.
Mamá.
PEGGY: VOLVICHES?
Grazas.
Saúde.
- Sentamos alí? - Si.
Vamos.
Por que volviches de París tan axiña?
Ai, que carallo. Jay fixo algunha carallada?
Non. Portouse perfecto.
Que fixeches ti, logo?
- Sabes William, o home que coñeciches? - O casado.
Plantouse no noso hotel.
Ti es un puto perigo total.
É que non é só que estea casado.
É o pai de Jay.
Anna, que é isto?
- Perdón. Eu só... - Non preciso a túa aprobación.
- E se o descobre a familia? - Non vai pasar.
- Como o sabes? - Porque ninguén o sabe nin o saberá.
Iso non é certo. Porque eu xa o sei, non?
Anna, síntoo. Anna, por favor...
Anna Barton?
Si.
ESTOU APRENDENDO A AMAR AS PREGUNTAS. JAY
Fíxote sorrir?
Grazas.
Estás libre esta noite? Esquecín dicirche algo en París.
Hai algo queimándose. Noto o cheiro.
É o que pasa cando vés cedo.
Sigue andando.
- Non me fío de ti. - Non, tes que fiarte.
- Agora hai unha mesa. - Xa sei.
Moi ben. Agora apalpa.
Vale, alá imos.
Non abras os ollos. Logo parecerá Versalles.
Pé dereito, pé esquerdo.
Por que? Que pasa, Jay?
Xa verás.
Unha cervexa.
- Grazas. - Que che preste.
Non axexes.
Pagou a pena a viaxe do congreso?
Si.
Alégrome de ir.
Debe ser do traballo.
DESCOÑECIDO: SEI O QUE ANDAS FACENDO.
William.
PARA XA. PERVERTIDO.
William!
Que foi?
Vou facer unha chamada.
Que fas?
Preciso falar contigo.
- Isto non pode seguir pasando. - Xa sei...
Despois do que fixeches en París,
preciso que fagas algo.
Que?
Creo que Jay me vai pedir que case con el.
Quero o teu permiso para dicir que si.
Xa sabes as regras.
Dime que diga que si.
William, que instrucións me dás?
Por que?
Porque eu quéroo a el.
El é a miña normalidade. Somos coma unha parella calquera.
É o correcto.
É o que quero, William.
Dime o que quero de ti.
Anna...
Cando Jay che pida casar con el,
vaslle dicir que si.
Alégrate, meu amor.
Non me terás menos. Terasme máis.
Iso espero.
Si, moito máis. Sempre máis.
Que querías dicirme?
Nada.
Un.
Espero que xa estea.
- Volvo para baixo? - Veña.
Pór o gorro estilo Ratatouille?
Estou en París. Vexo a Torre Eiffel e todo iso.
E o acento francés?
Jay...
Anna Barton,
removéuseme algo dentro a primeira vez que nos vimos.
Nunca me sentín tan ben e é grazas a ti.
Anna, queres casar comigo?
Si.
- Si? - Si.
Espera, que teño un anel. Perdón.
- Sáeme todo mal. - Ai, Jay!
É precioso.
Grazas.
William.
Estás ben?
Si.
Ben.
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa