Irene.
-Znalazłam. -Dam ci chociaż laskę.
Nie ekscytuj się zbytnio.
To właśnie zalecił lekarz.
Włożyłeś buty do tańca?
Wiesz, że nie chodzę w butach po domu.
Kiedy ostatnio tańczyliśmy?
Minęło trochę czasu.
Dziwię się, że ten gruchot odpalił.
-Twoje prawo jazdy wygasło. -Poważnie?
Muszę wybrać się do wydziału komunikacji.
A ty?
To była tylko krótka lekcja jazdy. Ma do tego talent.
Irene jest doskonałą nauczycielką.
Nie będziesz musiał mnie teraz wszędzie wozić.
Brakowało mi tej wolności.
Dokąd zaprowadziła cię ta wolność?
Tylko do miasta. Znaleźliśmy nowe tropy w sprawie taty Jude'a.
Miał jakąś sprzeczkę z miejscowym, Billem Dunlapem.
Jesteście niczym Holmes i Watson.
Mam pewien projekt w warsztacie. Wrócę do niego.
Dzięki za kolację.
Cholerne szopy.
„Drogi Franklinie,
„Może zacznę od przeprosin.
„Nie robię tego, by cię skrzywdzić.
„Po prostu przestałam czekać”.
Dziękuję bardzo, panie Dunlap. Do zobaczenia.
Dobrze. Do widzenia.
To był Bill Jr.
Powiedział, że jego tata mieszkał w domu opieki
aż do śmierci.
-Chandra nie kłamała. -Nie.
Nadal pracuje w mieście. Powiedział, że możemy go odwiedzić.
Jutro?
Tak. Jutro.
Myślisz, że przetrwasz jedną noc
bez wpadania w kłopoty?
Postaram się.
To dobry początek.
Nie widziałam, jak wszedłeś. Skończyłeś w warsztacie?
Podobało mi się, jak dziś tańczyliśmy.
O co chodzi?
Nie mogę tu teraz być.
Cholera.
Zdajesz sobie sprawę z tego, co nam robisz?
Z bólu, który powodujesz?
O czym ty mówisz?
Dobrze sobie radziliśmy, zanim się zjawiłeś.
Jesteś pewien?
WOLNE POKOJE
Potrzebujemy pokoju.
-Na noc czy na godziny? -Na noc. Poproszę dwa pokoje.
To 85 za pokój plus podatek.
To dużo forsy. Moglibyśmy spać w vanie.
Ten jest twój.
Weź też kopię mojego,
w razie czego.
Nie, dziękuję.
Chodźmy.
Jest coś dobrego?
Nie.
Ale spójrz!
W szafie były darmowe buty!
Zdejmij je, Toni. Są obrzydliwe.
Możemy wyjść i zrobić coś fajnego?
Nie.
Widziałam w Internecie, że jest tu co robić.
Jest centrum handlowe z ponad trzydziestoma restauracjami.
Nie dziś wieczorem. W drodze powrotnej możemy trochę pozwiedzać.
Patrz! Godzilla! Lubisz to.
Nie chcę tego oglądać.
Mamo.
Dlaczego Nick ma w vanie broń?
Nie wiem. Ale wszyscy Amerykanie mają broń.
Nick zgrywa ważniaka.
Powiedział, że zna mojego tatę.
Nie powinien z tobą rozmawiać o takich rzeczach.
Masz rację.
Ty powinnaś.
Toni.
Myślałaś kiedyś, że jest powód, dla którego nie mówię ci pewnych rzeczy?
Że cię przed czymś chronię?
Chciałam, żebyś miała normalne życie.
Normalne życie?
Mam 15 lat, a mama jest moją jedyną przyjaciółką. Co to za życie?
Proszę cię. A Ana?
Nie jesteśmy przyjaciółkami od lat, odkąd zabroniłaś jej przychodzić.
Chodzi o tego chłopaka z kaplicy?
Dlaczego zachowujesz się tak, jakby to nie było ważne?
Mam po prostu zostać w domu? Bez przyjaciół, bez pracy, bez niczego?
Musiałabym być niespełna rozumu!
Jak ja?
Gdzie idziesz?
Do automatu. A jak wrócę, będziemy oglądać Godzillę.
PRAŻONE ORZESZKI ZIEMNE
CUKIERKI Z LUKRECJI
KRAKERSY SEROWE
...starożytne piramidy...
To nie tylko my i Ziemia.
Tak, istnieją. Istnieją w wielu miejscach.
-To wszechświat. -Jak planeta? W przestrzeni kosmicznej?
-Oczywiście. -Nick!
Stella, udało ci się.
-Co ty wyprawiasz? -Ja i Gina...
Jestem Nina.
Przepraszam. Dopiero się poznajemy.
-Jest fanką Metsów. -Metsi do boju.
Ty. Wstań.
-Bądź miła. -Zamknij się.
Ile?
Dwieście.
Dzięki.
Myślałem, że to miłość.
Myślisz, że to zabawne.
Przecież ona nic nie powie.
Zresztą i tak nikt by jej nie uwierzył.
-Po prostu się bawiłem. -Nie możesz się bawić.
Bo kiedy się bawisz, umierają ludzie.
Jak twój brat.
Czego się nauczyłeś?
Niczego.
To o nim myślę, gdy budzę się rano.
Jego twarz widzę.
To ma być nic?
Nie masz prawa mnie pouczać.
Własna córka nic o tobie nie wie.
O nacięciach na twoim pasku.
Nie powinnam była cię zabierać.
Masz szczęście, że tak się stało.
Inaczej goniłabyś za własnym ogonem.
Epi byłby naprawdę dumny ze swojej córeczki, prawda?
Pierdol się!
Mamo.
-Co? -Co się dzieje?
Wracamy do pokoju.
-Czy Nick ma kłopoty? -Nick zawsze ma kłopoty.
Kupiłam nam cukierki z lukrecji.
Smakują jak plastik.
To ja je zjem.
Wybierasz się gdzieś?
Już wszystko pozamykane.
Chciałam się tylko rozejrzeć.
Na parkingu?
Ona naprawdę cię więzi.
To szaleństwo myśleć, że to wszystko tam jest.
Co tam jest?
Słuchaj, Toni.
Co robisz dla zabawy na dnie świata?
Dla zabawy? Ona na nic mi nie pozwala.
Jest w trudnej sytuacji.
Nie jesteś już dzieckiem.
Co w tym złego?
Ma tylko ciebie.
Boi się, że cię straci.
Więc mnie okłamuje?
Jeszcze dwa dni temu
nawet nie wiedziałam, że to coś istnieje.
Że ty istniejesz.
Nie zgadzam się z nią w tej kwestii.
Jesteś dla mnie miły.
Nie ma nas zbyt wielu. Musimy się wspierać.
Mogę papierosa?
Nie przeginaj.
Irene?
Jude?
Zrobiłem ci herbatę.
Dziękuję.
Moglibyśmy dzisiaj zobaczyć się z panem Dunlapem?
Tak mi przykro, Jude. Dziś chyba nie dam rady.
Jedź sam.
Na lodówce jest numer taksówki.
Co się stało zeszłej nocy?
Nie warto o tym mówić.
Małżeństwa takie są. Pełne wzlotów i upadków.
Musi mu być ciężko.
Tak dobrze sobie radzisz. Chodzisz i jeździsz autem.
Tak.
Przyzwyczaił się, że przez cały czas go potrzebujesz.
Potrzebuję go.
Zawsze będę go potrzebować.
I on też mnie potrzebuje.
Lucy, wynocha! Dalej!
Wypad.
Przepraszam. Stawia się.
Jasne.
Wygodnie ci na kanapie?
Tak.
Będziesz się na mnie gapić? Jesteś jak ten pies.
Chcę ci coś pokazać.
Witam, panie York.
Chce pan śniadanie?
Nie. Dziękuję, nie trzeba.
Na pewno? Upiekłam bułeczki.
Dzięki.
Dzięki, kochanie.
-Koniec z noclegami, dobrze? -Jasne.
-Nie uwierzysz. -Widziałem już kule do kręgli, Byron.
A niech mnie! Co to?
Twój opiekun zakopał to w ziemi za twoim domem.
Trzeba uważać, żeby tego nie dotknąć. To...
-Zaufaj mi, nie jest fajnie. -Nie machaj mi tym.
Odłóż to.
Dobry pomysł.
-Muszę iść. -Teraz?
Tak.
Nie chcesz włożyć tego z powrotem, żeby znów zadziałało?
Mam coś do zrobienia.
-Coś ważniejszego niż to? -Tak.
Mogę sam spróbować?
No jasne.
Pani profesor Sandhu? Mówi Denise.
Dobrze, że wróciłaś.
W samą porę. Robię własną kombuchę.
Ta papka to kultury drożdży i bakterii.
To kolonia bakterii. Dobrze ci to zrobi.
Rzuciłam studia.
Że co?
Rozmawiałam z moją doradczynią. Powiedziałam jej, że nie wrócę.
To szaleństwo!
To znaczy...
-Jesteś pewna? Co zamierzasz robić? -Nie wiem.
Może właśnie tego potrzebuję.
-Może nawet wrócę tutaj. -Do Farnsworth?
A co z życiem, które budowałaś?
Nie chciałam takiego życia.
Myślisz, że każdy żyje tak, jak chce?
Właściwie to obraźliwe.
Nie każdy ma taką przewagę jak ty.
-Przewagę? -Wiesz, o co mi chodzi.
Na przykład Sarah Rush.
Nie dostała się do szkoły biznesu.
To dlatego, że nie chodziła na zajęcia i nienawidziła czytać.
Zrezygnowała z Modelu ONZ, bo nie mogła być Belgią.
Może nie była tak atrakcyjna jak ty.
Ciężko pracowałam na to, by się tam dostać.
Ale zawsze będę miała w życiu ludzi,
których miałam za przyjaciół, a którzy nie wierzą, że na to zasłużyłam.
Przepraszam. Dziadku.
Mówi Jude. Opiekun twoich dziadków.
Tak, wiem, kim jesteś. Co się dzieje?
Jesteś teraz zajęta?
Nie.
To niesamowite.
Czuję, że pozbyłam się ogromnego ciężaru,
i nie chodzi tylko o czesne.
-Chwila. Musisz im płacić? -Tak.
Ale tylko kilkaset tysięcy dolarów.
Cieszę się razem z tobą. Nie jest łatwo odejść.
Chyba tak.
Ale to pierwszy dzień czegoś nowego. Czegoś lepszego.
I spędzisz go ze mną?
Cześć. Ty jesteś Jude?
Tak jest. Pan Dunlap?
Mów mi Bill, proszę. I...
-Denise. -Miło was poznać. Wejdziecie.
Przepraszam za bałagan. Miałem kilka małych zamówień.
Myślałem o zatrudnieniu sekretarki, ale to za duży koszt.
Powiedziano mi, że masz coś, co należało do Billa seniora?
Nie wierzę.
To talizman szczęścia mojego taty. Myślałem, że zginął.
Miał go ktoś w domu opieki.
Ne sądziłem, że jeszcze go zobaczę. Chyba faktycznie jest szczęśliwy. Dzięki.
Co to jest?
Temat wielu debat w domu Dunlapów na przestrzeni lat.
Dziwna rzecz, prawda?
Skąd twój tata go wziął?
Mój tata jeździł w długie trasy,
ale jego kłamstwa miały krótkie nogi.
To była jego popisowa historia.
Bardzo chcielibyśmy ją usłyszeć.
Raz w mieście zabrał autostopowicza.
Facet był trochę podejrzany.
Jakby skądś uciekał.
Rzeczywiście, po kilku godzinach jazdy
tata zdał sobie sprawę, że ktoś jedzie za nimi w vanie.
Ale znał wszystkie boczne drogi, więc...
-Uciekli, tak? -Tak, oczywiście. Ale...
Tutaj robi się trochę dziwnie.
Po tym, jak stracili z oczu vana,
autostopowicz sięgnął do schowka
i wyciągnął nóż myśliwski taty.
Tata myślał, że chce go dźgnąć.
Ale zamiast tego wyciął to sobie z kostki.
Uderzył tym kilka razy w deskę rozdzielczą i dał mu jako pamiątkę.
Gdzie spałeś?
Tyle masz do powiedzenia?
Nie wiem, co powiedzieć.
Przepraszam.
Myliłam się.
To był błąd.
Błąd?
Zostawienie mleka na blacie to błąd.
Niezapięcie guzika koszuli to błąd. To było...
Staliśmy właśnie tu.
Sprzątaliśmy po twoim klubie brydżowym.
Marcy Delmore oszukiwała. Zapytałem, czy coś jej powiesz.
Proszę, Franklin.
Ty na to, że i tak nie wygrywa. Zadzwonił telefon.
Ten telefon, którego boi się każdy rodzic.
A ja byłem silny dla ciebie.
Pozwoliłem ci na taką żałobę, jakiej chciałaś.
Myślałem, że tak właśnie trzeba.
A ty chciałaś...
Chciałaś mnie tu zostawić...
samego...
bym znów przez to przechodził.
Byłam samolubna.
Jestem samolubna.
A ty nie.
Siedziałaś tutaj
i obiecałaś mi jeszcze 30 lat.
-A potem co? -Franklin.
Nie mogłabym ci obiecać 30 dni, a tym bardziej lat.
Czego chciałeś?
Chcę ci wystarczać.
Żebyś chciała zostać.
W porządku.
Tak! Całkiem nieźle...
Co? Nie. No dalej.
No tak.
-Rejestr z patroli. Do podpisania. -W porządku.
Deena mnie złamała. Kupujemy to jacuzzi.
-Tak? -Tak.
Ma pomóc mi z rwą kulszową. Ale tanie nie jest.
Hej, Gibby, co to za aresztowanie? Co to za Jude?
Novatny miał służbę. To jakiś pijany dzieciak.
-Uniknął aresztowania? -To była jakaś pomyłka.
Dzieciak okazał się opiekunem Yorków. Pani York wszystko wyjaśniła.
Opiekun.
Dzięki, Gibby.
Byron, jesteś tutaj?
Jak było w pracy?
Tylko jeden krzykacz.
Szukasz czegoś?
Tak. Widziałaś kable rozruchowe?
Franklin chce je pożyczyć.
Nie. Biedny Franklin. Był w opłakanym stanie.
Nic mu nie będzie.
Jestem z ciebie dumna.
Znalazłeś sobie nowego kumpla. Nawet jeśli to zrzędliwy staruszek.
Od czegoś trzeba zacząć.
Tak.
Widzę je. Leżą przy wentylatorze.
Sokoli wzrok, nieźle.
Baw się dobrze.
Tak. Dzięki, Jean!
Frank!
Pracuję nad tym.
Tommy! Znów się widzimy! Jeszcze nie masz mnie dość?
Nie. Pani York, czy jest tu pani opiekun?
Nie. Dlaczego?
Nie chcę pani straszyć. Proszę spojrzeć.
To poważne sprawy. Brutalne incydenty, zatrzymania psychiatryczne.
Chciałbym go aresztować, dopóki tego nie wyjaśnimy.
Aresztować? To musi być jakaś pomyłka.
Pani York, on nie jest zdrowy.
Podstępem wkroczył w wasze życie.
To... To mi wystarczy.
Kiedy ma wrócić?
Nigdy.
-Już go zwolniłam. -Zwolniła go pani?
Tak. Był pijany i został aresztowany.
Jak mogłabym go przyjąć z powrotem?
Powiedział, dokąd jedzie?
Chciał wyjechać z Farnsworth, to na pewno.
Nie wątpię.
Dobrze. Proszę to zatrzymać.
Jeśli się z panią skontaktuje, proszę do mnie zadzwonić.
Niech mi pani wierzy. Takich ludzi trudno się pozbyć.
Dziękuję.
-Z czego się śmiejecie? -Opowiadamy sobie historie.
Ta sałatka wygląda ciekawie.
W takich miejscach jem gorące posiłki.
Co on ci powiedział?
Spokojnie.
Jestem spokojna.
Widzisz tę żyłę pulsującą na czole twojej mamy?
To oznaka nadciśnienia.
Powinnaś zmierzyć sobie ciśnienie krwi.
Wystarczy.
Nie zawsze taka była.
Wiesz?
Gdy ją poznałem, była niewiele starsza od ciebie.
-To było jej perdisco. -Nie.
Perdisco?
-Byłeś tam? -Tak. Wielu z nas tam było.
Widziałem na własne oczy. Twoja mama była szalona.
Mówię poważnie, Nick. Nie rób tego.
Jakie rzeczy robiła?
Jeśli mnie pamięć nie zawodzi, nie robiła nic przyzwoitego.
Pamiętam jak pewnego razu ona i Caleb...
Dość!
Byłam młodą, głupią dziewczyną.
Nie ma z czego być dumnym.
Niektórzy z nas wyrośli z tego, zanim komuś stała się krzywda.
Nie powiedziałbym, że nikogo nie skrzywdziłaś. A Caleb?
Kim właściwie jest Caleb?
Nie mówiła ci o Calebie?
To niewiarygodne.
Bo byli ze sobą naprawdę blisko.
Widzę to w tym świetle.
To oczy.
Podobieństwo...
Kurwa!
Wstawaj, Toni.
Dalej. Chodźmy!
Co do cholery?
-To szaleństwo! -Uważaj, co mówisz!
Żartujesz sobie?
Dalej. Musimy się pospieszyć.
Co się dzieje? Przerażasz mnie!
Nie możemy po prostu zostawić Nicka.
Możemy. Dalej!
Nie.
Nawet o tym nie myśl! Czekaj!
Proszę!
Stella, proszę cię! Nie rób mi tego!
Stella!
Gdzie byliście przez cały dzień?
Wybrałaś najdziwniejszą osobę na swojego opiekuna, babciu.
Wiemy, gdzie był.
To księga dostaw Billa seniora.
5 czerwca 2005 roku. Wtedy został zwolniony z więzienia.
Enfield, Michigan?
To osiem godzin jazdy. Dojedziemy tam rano.
Denise pojedzie z nami.
-Naprawdę? -Czemu nie? Lubię takie wycieczki.
Wycieczka dokąd?
Michigan. Mój ojciec pojechał tam po Farnsworth.
Znalazłeś kolejne zdjęcie policyjne?
Wszyscy pojedziemy. Spędzimy noc na wybrzeżu.
-Może być fajnie. -Nie, dzięki.
Wygląda na pustkowie. Dobre miejsce, by się ukryć.
Pewnie tam jest.
Mam nadzieję.
Chodź ze mną.
Między wami w porządku?
Nie martw się o nas, dzieciaku.
To ma coś wspólnego z Jude'em?
Dlaczego wszystko musi dotyczyć jego?
Nie, to...
Nie wszystko jest jego winą. To tylko głupi dzieciak.
To sprawa między mną a twoją babcią.
Dogadacie się.
Można by pomyśleć, że po tak długim czasie rozumiem już,
jak działają związki.
Powiem babci, że nie powinna jechać.
Nikt nie wyperswaduje jej czegoś, czego chce.
Tego się nauczyłem.
To ja tu zostanę. Porobimy coś razem.
To miłe, ale wiem, że chcesz jechać.
Cieszysz się. I ktoś musi pilnować twojej babci.
Trzymać ją z dala od minibaru.
Chyba w to nie wierzysz?
Co?
Nie wiem.
A powinnam?
To nieprawda. To ludzie, o których ci mówiłem.
Ten lokalizator?
To nie wisiorek.
Wyciąłem go z nogi.
Zrobią wszystko.
Musisz mi uwierzyć.
Nie wiesz, w którą stronę jechać?
Szkoda, że porzuciłyśmy naszego pilota.
Dobrze, że wiem, jak obsługiwać nawigację.
Co?
Obserwowałam, jak Nick to robi.
-Zrobię to z zamkniętymi oczami. -No to dawaj!
Najpierw powiedz, co to za „przesyłka”.
A może powinnyśmy jechać po Nicka?
To nie jest coś.
Tylko ktoś.
„Przesyłka”
to człowiek.
Jeden z nas.
Złamał zasady, a naszym zadaniem jest go znaleźć.
Jeśli tego nie zrobimy, wielu ludzi będzie w śmiertelnym niebezpieczeństwie.
Dlatego nie możemy ryzykować z „fajnym Nickiem”.
Widzisz? Dlaczego nie mogłaś mi tego po prostu powiedzieć?
Mogłyśmy tego uniknąć.
Nie byłam pewna, czy zrozumiesz.
Bałam się.
To bardziej skomplikowane niż kaplica?
Potrafisz to obsługiwać czy nie?
Nie zapomnij organizatora do tabletek.
Nie wyjeżdżam na tak długo.
Dlaczego musisz jechać?
W noc, kiedy napisałam do ciebie ten list, znalazłam Jude'a.
To musi coś znaczyć.
Naprawdę?
Od 20 lat przyglądam się tej planecie, pytając dlaczego.
A potem tej samej nocy,
gdy byłam gotowa przestać pytać,
odpowiedziała mi.
Zawsze szukasz odpowiedzi na wielką zagadkę życia.
Ja znalazłem swoją.
Tutaj, w tym domu, z tobą.
Mam nadzieję, że znajdziesz to, czego szukasz.
Niezależnie od rezultatu ja będę tu na ciebie czekał.
Złapię cię.
Uważaj, Denise. Dziadek ciężko pracował nad tym ptakiem.
-Ostrożnie. -Klej poradzi sobie ze wszystkim.
Dziadku, chodź za mną!
Zostałem wezwany.
Dzieci mają dużo energii, prawda?
Przydałoby mi się jej trochę.
Zawsze tu jestem, jeśli chcesz porozmawiać.
Wiem.
Nic nie muszę mówić. Mogę tylko słuchać.
Kiedy powstrzymałaś się od opinii, mamo?
Późną jesienią w 1984 roku, ale mogłam mieć wtedy zapalenie krtani.
Poddają nas ocenie w pracy. Nie będzie dobrze.
To tylko praca.
Nie chodzi tylko o to.
Bardzo się staram, by wszystko się udawało.
Leslie mówi, że powinniśmy być wdzięczni za wszystko, co mamy.
Ma rację, ale ja...
Nie wiem, co zrobić, by tak czuć.
Jestem zmęczony zawodzeniem wszystkich.
Nikogo nie zawodzisz.
Tyle ludzi cię kocha.
Denise cię uwielbia.
Tak myślisz?
Wiem to.
Rozmawiałeś z doktorem Evansem?
Znów chce zmienić mi leki.
To...
To może ci pomóc, prawda?
Tak.
Nie chcę cię martwić. Nic mi nie będzie. Musiałem się wygadać.
Nic mi nie jest.
Naprawdę.
W porządku, babciu?
Tak, kochanie, wszystko dobrze.
Halo?
Mogę rozmawiać z Franklinem Yorkiem?
Jeśli chodzi o ten klub z marmoladą miesiąca,
kazałem wam przestać dzwonić.
Panie York, chodzi o monety.
O dublony. Bardzo rzadkie.
Skąd ma pan ten numer?
Dzwonił pan do mnie. Pamięta pan? Rozmawialiśmy już.
Nie. Kto mówi?
Bardzo interesują mnie te monety. Jak je pan zdobył?
One nie są moje.
Naprawdę? A do kogo należą?
Proszę tu więcej nie dzwonić!
Frank!
Już czas. Chodźmy.
Co z tobą nie tak?
Przyzwyczaisz się do oparów. Pokażę ci.
To jest serce. Dzięki temu wszystko działa.
Wyjmiesz je, a wszystko traci moc. Ten koleś wiedział, co robi.
Nie chciał, byśmy tego kiedykolwiek używali.
-To działa czy nie? -Dobra.
Chciałem uderzyć z jak największą siłą.
Teraz musimy tylko zamknąć obwód.
Tam. Potem po prostu... Uruchomimy je znów przez zwarcie.
Teoretycznie. Ale pomyślałem, że zostawię to dla ciebie, kolego.
To zadziała.
Pieprzyć to.
Widzisz? Mówiłem ci!
Hej, dziewczyno, na co szczekasz?
Co oznacza ten dźwięk?
Nie wiem.
Co się dzieje?
Nic ci nie jest?
Chyba jesteśmy na miejscu.
Frank.
Nic ci nie jest?
Zrobiliśmy to!
Kuźwa, zrobiliśmy to!
Chodź!
O Boże!
Ile razy już to robiłeś?
To będzie 857.
Precyzyjna liczba.
Cóż, całe twoje ciało rozpadnie się zaraz
w bilion cząstek i złoży ponownie po drugiej stronie wszechświata.
To niezapomniane przeżycie. Więc je liczę.
Jasne.
-Ty stań tam. -Dobrze.
Cholera, trochę się denerwuję.
I dobrze.
-Po co to? -Zaufaj mi.
To normalne?
Zaczynamy.
Już po wszystkim? Myślałem, że to było...
O Boże!
Jak pięknie.
Zgadza się.
Wyszedłeś tam?
Nie.
Zawsze się bałem.
Ale już się nie boję.
Napisy: Anna Kurzajczyk