Wracaj, Lucy.
Lucy, chodź tu!
Uważaj na niego.
To prywatny teren.
Jestem Jude. Nowy opiekun Yorków.
-Wyszedłem na spacer. -Opiekun?
Tak.
Powiedz no.
Jak się pracuje dla tej dwójki?
Dopiero zacząłem.
Ale są trochę... Są dziwni, nie?
Wydają się normalni.
Wychodzą w nocy?
Do tej szopy.
Powinienem wracać.
Miło było poznać.
Dzień dobry.
Gdzie byłeś?
Wyszedłem na spacer.
Spotkałem faceta z dużym psem.
To Byron.
Trzymaj się od niego z daleka.
Lepiej unikaj wszystkich sąsiadów.
Ludzie są wścibscy.
Dobrze.
Chcesz kawy?
Nie, dziękuję.
No, śmiało.
Robię wyśmienitą kawę.
Dobrze.
Irene mówi, że szukasz ojca.
Poważna sprawa.
Dziwne, jak pamięć pojawia się i znika.
Nawet u kogoś tak młodego.
Dobrze, że wstaliście.
Mam na dzisiaj plan.
Nie wątpię.
Najpierw biblioteka.
Pracuje tam moja była uczennica.
Mary Ann, jest kochana. Pomoże nam przejrzeć rejestr publiczny.
Mój ojciec raczej nie figuruje w żadnym rejestrze.
Każdy gdzieś figuruje.
Przygotuj się do wyjścia.
Tak jest.
Spakujmy moje rzeczy.
Dobrze. Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Próbowaliście odnaleźć to zdjęcie w sieci?
Nie.
Dobrze.
Dajcie mi chwilę.
Dziękuję, Mary Ann.
Dla pani wszystko, pani York.
Mówiłam.
Wyjdę na chwilę.
Nie chcesz wiedzieć, co znajdzie?
Poradzicie sobie sami.
-Chyba za mną nie przepada. -Dla wszystkich jest szorstki.
Zatrudniła tego faceta, jest podejrzany.
Po pierwsze, twierdzi, że nic nie pamięta.
Nie pamięta waszych preferencji?
Nie, twierdzi, że nie pamięta,
skąd jest i jak się tu znalazł.
Znalazłem zakrwawiony nóż
w łazience na dole,
tej, z której korzysta. Mały nożyk do owoców, ale...
Myślisz, że coś komuś zrobił?
Nie wiem.
Myślę, że zrobił coś sobie.
A co ma pan w tej torbie, panie York?
Właśnie.
Na tym są jego odciski palców.
Może da się pobrać DNA. Nie wiem, co znajdziecie, ale...
Panie York.
Nie mogę bez powodu sprawdzić czyichś odcisków czy DNA.
Bez powodu?
Nie powiedziałem jeszcze o tym, co znalazłem w jego umywalce.
W umywalce?
Tak, coś metalowego, błyszczącego...
Nie widziałem czegoś takiego.
Może jakiś obwód?
Irene powiedziała mi, że ma pan kłopoty.
Dobrze?
Jest pan zdenerwowany.
Co dokładnie mówiła Irene?
Może zrobimy tak. Poproszę kogoś, żeby zawiózł pana do domu.
Daj spokój, Tom. Nie traktuj mnie jak dziecka.
Nie mam demencji.
Jeśli zamorduje nas we śnie, to będzie twoja wina.
Tu jesteście.
Nie uwierzycie, znalazłam to zdjęcie.
Farnsworth Clarion, z czerwca 2005.
Co ty na to, Jude? Twój ojciec był w lokalnej gazecie.
Coś w tym stylu.
Bezdomny aresztowany za włóczęgostwo w Thayer Park
Jak można aresztować kogoś, bo nie ma gdzie spać?
Aresztuje się ludzi za wiele rzeczy.
Jesteś.
Bałam się, że o nas zapomniałeś.
A jednak.
Zobacz.
To ojciec Jude'a.
Zdjęcie z aresztu.
„Oskarżony twierdzi, że cierpi na amnezję”.
Czyli to u was rodzinne.
Idziemy?
A jeśli mój ojciec wciąż tu jest?
To możliwe.
Może po południu zobaczymy...
À propos popołudnia,
za domem leży sterta drewna, które aż błaga, żeby je porąbać.
Jude mógłby nam z tym pomóc, skoro pracuje dla nas obojga.
Po co nam drewno na opał w lecie?
Nie, w porządku.
Lubię to.
Pracę fizyczną.
Lubi pracę.
Wycisza umysł.
Postaraj się jeszcze pospać.
W ogóle nie spałam.
Powinnaś odpocząć.
To będzie trudny dzień.
Wybacz, że nie mogłam ci powiedzieć.
Tyle tajemnic.
Tyle zasad.
Nie wchodzić do kaplicy.
Teraz rozumiem.
-Dzień dobry. -Dzień dobry.
Dobrze spałyście?
Tak, dziękuję.
Zaczynamy?
Tak.
Toni, jak ci się tu podoba, w starej dobrej Ameryce?
Dziwnie pachnie.
To odpływ.
Albo rafineria, jak wiatr zawieje.
Często bywasz w Nowym Jorku?
Ja? Raczej nie.
Mam tu wszystko, czego mi trzeba.
Proszę bardzo.
-Spędzam tu dużo czasu. -To widać.
Co to takiego?
Komputer.
Ale nie taki, jakie znasz.
Stara maszyna, ale jara. Ogarnia nawigację, śledzenie.
Robi mnóstwo rzeczy. Masz tę kartę?
Tak.
To może chwilę zająć.
I co myślisz?
Duży postęp od ubiegłego razu.
Nie dotykaj tego!
Łączy z siecią telekomunikacyjną.
To stary system. Szuka sygnału.
Jakiego?
Lubicie łowić ryby?
Lucjany ładnie dziś biorą.
Dobra, jest.
Co to?
Numery serii.
Dobra.
Gdzieś tutaj.
Na takim obszarze?
Niemożliwe. Nic z tym nie zrobię.
Nic na to nie poradzę.
-Mogę zawęzić obszar, ale... -Ale co?
Musiałbym pojechać z wami, sprawdzić stare wieże.
Nie taki był plan.
Pokażę ci, jak bym to zrobił.
Nie rozumiem. Czego szukamy?
Musimy coś odebrać.
Nasza karoca.
Będziemy w niej incognito i jest...
Przystosowana.
Pokażę ci, jak to wszystko działa.
Ale musisz obiecać, że nigdy nikomu o tym nie powiesz.
Jasne?
Jasne.
Teraz u mnie praktykujesz, więc możesz patrzeć, ale nie dotykaj.
Słuchaj...
Nie ma pojęcia, co robimy?
Nie. Jest za młoda.
Uważasz, że to dobry pomysł?
Nic jej nie mów, Nick.
Jasne?
Słuchaj...
Dobrze cię widzieć.
Tak.
Dzięki, że mnie przenocowałaś.
Wspaniale było się znów zobaczyć!
Minęło przecież, sama nie wiem.
Dziesięć lat.
Dobrze zrobiłaś, że stąd wyjechałaś.
Widzę na twoim Facebooku,
że robisz mnóstwo super rzeczy
i poznajesz zajebistych ludzi.
No nie wiem.
Nie musisz być taka skromna.
Ja...
Po prostu
nie tego się spodziewałam.
Nigdy nie sądziłam, że można jednocześnie
tak się nudzić i tak stresować.
Ciągle mam migreny.
Jakby ktoś wbijał mi gwóźdź prosto w mózg.
Chryste!
Zostań jeszcze. Potrzebna ci przerwa.
Tak, ja...
Pewnie masz rację.
Długo tak nie pociągnie.
Myślałem, że to go zmęczy.
Nie wygląda na to.
Nie, lubi pracę fizyczną.
Wycisza umysł.
Od wizyty w bibliotece jesteś zły.
Może dlatego, że powiedziałaś Tomowi, że mam demencję.
O czym ty mówisz?
Dobrze wiesz.
Byłem dziś u niego.
Tak się go wtedy pozbyłaś?
Powiedziałaś, że jestem otępiałym starcem?
„Miesza mu się w głowie”. Tak powiedziałaś?
Tylko dzięki temu sobie poszedł.
Rany boskie, Irene! Zrobiłaś ze mnie kozła ofiarnego.
Wybrałaś jego zamiast mnie.
Wcale nie!
To absurd!
To nie Michael.
Nigdy nim nie będzie.
Nigdy.
Myślisz, że nie wiem?
Zamierzam pomóc temu młodemu człowiekowi,
bo tego wymaga przyzwoitość i wybacz,
ale nie zrezygnuję z tego tylko dlatego, że czujesz się zagrożony.
Dobra. Pójdę się przejechać.
Nie czekaj.
Jude!
Chodź do domu.
Zrób przerwę.
Dobrze.
Pyszna.
Dziękuję.
Lubię dodać selera naciowego.
Moja matka tak robiła.
Czemu ukrywasz tajemnice, Jude?
Nie wiem, o czym mówisz.
Chyba wiesz.
Nie wiem, co powiedzieć, poza tym,
co już mówiłem.
Niczego nie powiedziałeś.
Dziękuję za kanapkę.
Dziękuję za wszystko.
Ale jeśli ta sytuacja ci nie odpowiada, wyniosę się.
Nie chcę, żebyś się wynosił.
Chcę tylko, żebyśmy byli szczerzy.
Chcę ci ufać.
Naprawdę chcę.
-Chandra? -Dzień dobry, pani York.
Przepraszam za najście, ale czy mogę wejść na chwilę?
Było mi bardzo miło znów panią zobaczyć.
Mam poczucie, że wszechświat dał mi znak.
Jesteś bardzo miła.
Miałam trochę wolnego czasu i chciałam...
Nie, mówię poważnie. Miałam poczucie, że to jest sygnał.
„Uwierz w swój potencjał, Chandra”.
Wprowadziłam już zmiany.
Będę pracować dla siebie.
Chcę pomagać ludziom, których lubię. Dobrym ludziom.
Pomyślałam sobie, czy nie rozważaliście, żeby ktoś pomagał wam w domu?
Albo z zakupami? Nie biorę dużo...
Przepraszam.
Może podać jeszcze herbaty?
-Chandra, to Jude. -Dzień dobry.
Nie uwierzysz, ale właśnie zatrudniliśmy go do opieki.
Nie do wiary.
Nie do wiary, prawda.
Nie trzeba, bardzo dziękuję.
W takim razie wrócę do pracy.
Dziękuję, Jude.
Cóż.
Gdyby ktoś znajomy potrzebował pomocy.
Mieszkam w okolicy i mam nawet wizytówki.
Czy mogę jeszcze tylko skorzystać z łazienki?
Wypiłam za dużo herbaty.
Oczywiście, tam jest.
Dziękuję bardzo.
Miło było panią zobaczyć.
Mnie również.
Pierdolony gówniarz.
Dajcie spokój.
Na pewno to znasz.
Nie.
Jedziemy do Nowego Jorku?
Niestety nie. Jedziemy w przeciwną stronę.
Ale tam, gdzie jedziemy, też jest co zobaczyć.
Czeka cię super przygoda.
Nigdy nie byłam dalej od domu niż 80 kilometrów.
W przyszłości będziesz dużo podróżować.
Jak to?
-Taka robota. -Chciałabym się zdrzemnąć.
Możecie choć chwilę być cicho?
-Dziękuję. -Jasne.
Możesz podać mi colę light?
Z tyłu jest lodówka.
Pod drugą ławką.
Dzięki.
Trzeba dbać o linię i stężenie kofeiny.
Rozumiesz?
Jude, możesz odebrać, proszę?
Czy to dom państwa Yorków?
-Tak. -Zastałem pana Yorka?
W tej chwili go nie ma.
Mówi Del.
Dzwonię w sprawie monet, które mi pokazał.
Mam bardzo chętnego klienta.
Pan York powinien z nim pogadać.
Chwila. Mówię z jego synem?
-Tak. -Podam numer do tego gościa.
Dobrze?
Teraz dwunastka.
Nie musisz mówić, Frank. Nie gram z tobą.
Nawyk.
Jak interes?
Doskonale.
-Jak widać. -To wspaniałe miejsce.
-Nie waż się zamykać. -Po moim trupie.
Ale wtedy zrobią tu mikrobrowar
albo hipsterską kawiarnię z baristami.
Świat schodzi na psy.
Wybacz, Frank.
Chyba mam klienta.
Zaraz będzie tłum.
-Pierwszy raz? -Tak.
Poproszę o kartę kredytową.
Może być ten stół?
Oczywiście.
Halo?
Kto dzwoni?
Gabriel.
Pomylił pan numery.
Co wiesz o tych monetach?
Są pańskie?
Nie obchodzi mnie, czy kradzione.
Chcę je tylko zobaczyć.
-Jude? -Gdzie pan jest?
-Muszę kończyć. -Chwila.
Fiat voluntas Dei.
Jude?
Kto dzwonił?
Nikt się nie odezwał.
Pewnie jakiś telemarketing.
Położę się dziś wcześniej.
To dla ciebie.
Dużo dla nas robisz, należy ci się zapłata.
Dziękuję.
Dobranoc.
Skończę zmywać.
Jasne.
Jeszcze jedno...
Gdy będziesz gotów rozmawiać, możesz do mnie przyjść.
Dobranoc.
Co mogę podać?
Nie wiem.
Jesteś w nastroju na piwo czy drinka?
Zacznijmy od piwa.
Ja...
Szukam tego adresu. Wie pani, jak tam trafić?
Nie masz telefonu?
Nie, zgubiłem.
Dobra, zaczekaj.
Nie chcę wielkiego ślubu.
Po co marnować tyle forsy?
Myślałam, że nie masz nikogo.
Nie mam. Myślę przyszłościowo.
Dokładnie.
A co ten tu robi?
Kto? Koleś w paskudnej kurtce?
To opiekun moich dziadków.
-Zaraz wracam. -Jest singlem?
Błagam cię.
Nie miałam cię za fana karaoke.
Wybacz, że wczoraj byłam niemiła.
Dziadkowie nie powiedzieli mi, że kogoś zatrudnili.
Nic się nie stało.
Nie ma sprawy.
Wypijesz shota ze mną i moją kumpelką Katie?
Co to „shot”?
Sąsiad ci postawił.
Z jakiej okazji?
Sąsiedzkiej przyjaźni.
Dobry jesteś?
W bilarda czy picie?
-Jedno i drugie słabo mi wychodzi. -Doskonale.
Umiesz grać w dziewiątkę?
Tak.
Chyba.
Ustaw, jestem starszy.
Dobra.
Żona cię wyrzuciła czy...
Sam się wyrzuciłem.
A ty? Jak idzie kampania? Zebrałeś podpisy?
Nie, zrezygnowałem.
Tak szybko?
Tak. Twierdzą, że podrobiłem podpisy pod kandydaturą.
A podrobiłeś?
Tak.
Tylko jeden.
Twój.
Daj spokój, nie udawaj, że nie wiesz.
Sam złożyłeś skargę.
Nie złożyłem, ale cieszę się, że ktoś to zrobił.
Ja...
Słuchaj, przepraszam.
W porządku?
Byłem zły, że mnie tak olałeś.
Ale i tak bym nie wygrał.
Nie nadaję się do takiej walki.
Dobra rozgrywka!
-Powtórzymy? -Nie, muszę iść.
Nie idź.
Tylko jedna rundka.
Pójdę kupić nam kolejkę.
A ty nigdzie się nie ruszaj.
Jasne?
Jasne.
To koleżanka ze szkoły. Dawno się nie widziałyśmy.
Myślałem, że wracasz do Chicago.
Czemu zostałaś?
Chyba nie po to, żeby mnie pilnować, co?
Nie ufasz mi.
-Mam powody? -Dobra, jesteśmy!
Weterani karaoke, Rhonda i Jerry, zaśpiewają kawałek,
którego nie trzeba zapowiadać.
Pozwólcie się porwać rytmom.
Dobra, kochani.
Do dna. Na zdrowie!
Chodźmy potańczyć. Chodźcie!
-Nie, ja... -Dobra, chodź.
Nie umiem tańczyć.
To się pokiwaj.
Będzie dobrze.
Jeszcze jedną?
Tak.
-Byron. -Frank.
Jak długo jesteś żonaty?
Siedem lat.
Jeanine powiedziałaby, że siedemdziesiąt.
Wciąż jesteś w niej zakochany?
Oczywiście, że tak.
Prawie cały czas.
Powiem ci coś głęboko prawdziwego.
Nikt nie kocha swojej żony
bardziej niż ja.
Przeszliśmy razem piekło.
Kocham ją tak samo jak w dzień ślubu.
Bardziej.
Zaraz się rozpłaczę, Frank.
Ale wiesz...
Czasem nie jestem pewien, czy ona to odwzajemnia.
I to...
To potwornie boli.
Wybrała kogoś innego.
Jeanine.
Była zaręczona z kimś innym.
Pracował z nami.
Zachorował i zmarł.
Ja byłem nagrodą pocieszenia.
Daj spokój.
Jesteś... niezłą partią.
Naprawdę?
Ty sukinsynu.
Jebać to. Zagrajmy.
-Chodź. -Czemu nie.
-Czekaj... -No co?
Kto ustawia?
Chuja pamiętam.
Randy, piwa. On płaci.
Franklin.
Franklin!
Jude.
Dobra.
No, już.
Dalej.
Pewnie mógłbym prowadzić.
Nie.
Nawaliłeś się.
Nie.
No...
Masz rację. Tak.
Dokładnie.
Muszę ci coś wyznać.
Nie jestem księdzem, więc...
Nie, potrzebuję ci to powiedzieć.
Muszę.
Nie doceniłem cię.
Grałem w bilard, zanim się urodziłeś.
Nie o tym mówię.
Widziałem to.
Zeszłej nocy.
Szopa była otwarta.
Można tym nieźle zagaić rozmowę.
Cokolwiek to jest.
To tylko schron po zimnej wojnie.
Nie.
Nigdy nie widziałem takiego schronu.
Nie.
Jestem pod ogromnym wrażeniem.
Wiesz co? Wrócę na piechotę. Sam.
Nie, daj spokój.
Już to widziałem.
-Nie odzobaczę. -Co widziałeś?
Nie wiem.
Ale chcę wiedzieć.
Jak to w ogóle zbudowałeś?
Kto mówi, że to ja?
Czyli nie zrobił tego człowiek?
-Tego nie powiedziałem. -Zasugerowałeś.
Teraz próbujesz mi coś wmówić?
Żeby zbudować coś takiego, potrzeba narzędzi
i stopów metali, których nie kupisz w sklepie.
Wiesz co?
Może powinienem wezwać gliny i powiedzieć, że wtargnąłeś.
Dobra. W porządku.
A ja powiem im o statku obcych, który masz pod swoją szopą.
To nie jest statek.
Więc pokaż mi, co to jest.
Co wy na to? Rewelacja! Trudno będzie ich przebić,
ale kto następny? Kto ma ochotę?
Proszę bardzo.
Powitajmy go na scenie oklaskami.
Jak ci na imię, stary?
Jude.
Musiał się zastanowić.
Wiemy, co się święci. Niech zgadnę, „Hey Jude”?
Słucham?
To chcesz zaśpiewać?
Nie.
Nie znacie tej piosenki. Wychowałem się z nią. Zaśpiewam sam.
Dobra, fajnie.
Jude zaśpiewa dla nas a capella.
Oklaski dla Jude'a!
Brawo!
Dobra.
To było... coś.
Dzięki, Jude.
W porządku.
To chyba dobry moment na przerwę, nie sądzicie?
Wracamy za kwadrans. Do zobaczenia!
Hej.
Wszyscy się na mnie gapią. To było głupie.
Nie.
Piękna piosenka. Owszem, dziwna, ale to było odważne.
Wiem o twoim ojcu.
Przykro mi.
Sporo wypiłeś.
Dorastałem bez ojca.
Z innych powodów, ale...
Dzięki.
Nie jest łatwo.
Racja.
Miałem tylko jedno zdjęcie.
Wiesz co? Pójdę znaleźć Katie.
Zaczekaj tu, odholujemy cię do domu.
Proszę bardzo.
Chcesz zobaczyć, jak to działa?
-Powoli. -Proszę.
O Boże.
Niesamowite.
Boisz się?
Jakbyś skamieniał.
Czego mam się bać?
Gotowy?
Jasne.
Lecimy na Księżyc.
To dla dyletantów.
Stań tutaj. W tym okręgu.
Jesteśmy?
Samo odpala.
Powinien być szum i światła.
Zapomniałem czegoś?
Nabrałeś mnie.
Przez jedną chwilę
-naprawdę ci wierzyłem... -Nie, coś jest nie tak.
-Nigdy tak nie było. -Szalony Frank.
Ale zabawny.
Muszę to przyznać.
Jesteś zabawny. Serio się napaliłem.
Nie żartuję.
Odpuść, póki wygrywasz.
Już wygrałeś, dobra?
Wygrałeś.
Widzimy się, kosmonauto.
Cholera.
Wiedziałem, że to BDSM.
Wiedziałem.
Jak idzie?
Czy Michael wygra w tym roku Pinewood Derby?
Raczej nie.
I mamy kłopot.
Mówi, że dzieci z grupy się z niego śmieją.
-Z jakiego powodu? -Nie wiem.
Myślałem, że przybiegł, żeby ci powiedzieć.
Nie przybiegł tu.
Michael!
Gdzie jesteś?
-Martwimy się. -Nie uciekłby sam.
Michael!
Odezwij się, proszę.
-Pójdę po samochód. -Nie, wezwę policję.
Irene.
Chodź tu.
Co ty robisz? Wystraszyłeś mnie.
Gdzie pan idzie?
Stać!
Stój!
Policja!
Napisy: Maria Frączek
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger