Bu!
To tata?
LOMBARD
OTWARTE
Dzień dobry, chcemy coś zastawić?
Czy może pan powiedzieć mi coś o tych monetach?
Trafił pan pod właściwy adres.
-Mogę? -Tak.
Wygląda na autentyczny hiszpański dublon.
Widzi pan tę tarczę?
Oznaka autentyczności.
Hiszpański dublon. To rzadka moneta?
Nie, długo je bito.
Niektóre są rzadsze niż inne. Te są chyba z XVIII wieku.
-Ale... -Ale co?
Zwykle umiem poznać, gdzie były bite. Nie w tym przypadku.
Myśli pan, że są kradzione?
Czemu? Podejrzewa pan, że są?
Pamiętasz, że już się spotkaliśmy?
Byłaś wtedy taka malutka.
Pewnie nie.
To było dawno temu.
A teraz proszę.
Zbliża się twoje perdisco.
Perdisco?
Co to takiego?
Daj przysmak Marmoladzie. Muszę pomówić z naszym gościem.
Ale...
Muszę pomówić z nim na osobności.
Niewiele mówisz córce.
Czasy się zmieniły.
Pragnie mieć przyjaciół, Internet, być wolna.
Tym bardziej trzeba przeprowadzić jej perdisco.
To zmieni jej perspektywę. Zrozumie, skąd pochodzi.
Po co przyjechałeś?
Do Shamasa?
Ktoś musiał ci odmówić.
Ceń się wyżej.
Masz doświadczenie.
A to jest wyjątkowe zadanie.
To dla ciebie zaszczyt.
Jej syn.
Znajdź go.
Ufa, że się tym zajmiesz. Więc...
Weź ze sobą Toni.
Jest gotowa.
-Już czas. -Ta decyzja należy do mnie.
Doprawdy?
Byłaś w jej wieku, gdy Epi pierwszy raz wziął cię ze sobą.
Twierdzisz, że popełnił błąd?
Nie jest jak ja.
Może nie.
Ale to nie tylko twoja córka.
Jest następna.
Nie możesz się wahać, to zbyt ważne.
Wszyscy doceniamy twoje poświęcenie.
Nie chcę jej zabierać.
Nie?
Jeśli tego nie zrobisz,
może ja ją zabiorę.
Cześć.
Przyniosłem ubrania.
Dziękuję, kochanie.
Nie są z Marshallsa.
Nie mogą być z second-handu?
Dajmy mu ubrania Michaela, będą pasować.
Mówiłem, że nie chcę tego robić.
Niech nosi to, co kupiłem.
Dobrze.
Ale nie traktujmy go jak więźnia, w porządku?
Nareszcie wstałeś.
Dzień dobry.
Jak się czujesz?
Lepiej.
Dobrze, że stanąłeś na nogi.
Ale mam jedną prośbę,
jestem głodny.
Placki ziemniaczane i parówki.
Co to jest sznycel?
Kotlet w panierce. Z sosem. Bardzo dobry.
To też poproszę. Dziękuję.
Zdrowy apetyt.
Kto teraz?
Poproszę dwa jajka sadzone, smażone z obu stron,
parówkę z indyka i sok pomarańczowy.
I czy możemy poprosić o ciasteczka z brzoskwinią?
Od miesięcy nie jadłaś śniadania.
Dziś jakoś miałam ochotę.
Ja tylko kawę. Nie chcę zbankrutować.
Czy coś sobie przypomniałeś?
Nie wiesz, co robisz w Illinois?
Co robiłeś przedtem?
Myślałeś, kiedy chcesz ruszyć dalej?
No co? Przyszło mi też do głowy,
że nie poprosił o zawiadomienie policji ani wezwanie lekarza.
Ciekawe dlaczego.
Proszę bardzo.
Dziękuję, Magda. Wygląda smakowicie.
To miejsce jest tu od zawsze.
Chyba tylko raz się zamknęli.
Tu jest bilard Randy'ego, to przyjaciel Franklina.
Może kiedyś pójdziecie.
Ale uważaj, to mistrz bilarda.
Nie graj z nim na pieniądze.
Tak, szkoda byłoby stracić te twoje złote monety.
Wszystko w porządku tam z tyłu?
-Jude? -Na rany boskie.
Chyba za dużo zjadłeś.
Zapłaciłem za to 60 dolarów.
Cały dzień piszę w kółko tego samego maila.
Nie ufa opcji BCC.
Mamy nie pisać maili grupowych?
Bo Jeff odpisał wszystkim.
Denise, idziemy na lunch. Chcesz pójść z nami?
Nie, dzięki. Muszę skończyć to dla grupy Marka na pierwszą.
Dobra robota. Świetne.
Spodobały im się propozycje restrukturyzacji długu?
Wszystkim się podobały. Zauważyłem też nowe pomysły.
-Twoje? -Tak.
Nic przełomowego, ale...
Podoba ci się tu, Denise?
Oczywiście, że tak.
Montujemy nowy zespół badawczy.
Przydałby im się ktoś z twoją pasją i talentem.
Co ty na to?
Skończę MBA dopiero za rok. Nie mam...
Możesz dopasować pracę do zajęć.
To czasochłonna praca, ale uważam, że podołasz.
No i zarobisz zdecydowanie więcej niż na stażu.
-Przemyśl to. -Dobrze.
Daj nam znać do końca tygodnia.
Chcemy szybko ruszyć z tą grupą.
Dziękuję.
Jude? Nie musisz się spieszyć.
Ale jeśli nie podobają ci się nowe ubrania, to wyprałam ci stare.
Dziękuję.
Dziękuję, że wyprałaś moje rzeczy.
Ale chyba wolę te nowe.
Widzę.
Chodź, usiądź.
Napij się lemoniady.
Proszę.
Możesz włączyć, co chcesz.
Poza udawanym sądem, nie znoszę tych programów.
Dziękuję, ale w dzieciństwie raczej nie oglądałem telewizji,
takie były zasady.
Chyba wraca mi pamięć.
To cudownie.
Ale nie zmuszaj się.
Sama wróci.
Zawsze polecałam tę książkę uczniom.
Wiedziałam, że im się spodoba.
Jest tu wszystko.
Ucieczka.
Zemsta.
Oszustwo.
Skończyłem.
Zgadnij, co znalazłem w garażu.
Skoro zaczęłaś ćwiczyć,
może wreszcie się przyda.
Możesz korzystać przed telewizorem.
Wspaniale, kochanie. Dziękuję.
A co wy porabiacie?
Irene, mogę poprosić cię do kuchni?
Chcę ci coś pokazać.
Czytanie i lemoniada?
Co ty robisz? To dorosły facet.
Zgodziłeś się, że może zostać.
Co nie znaczy, że mamy koło niego skakać.
Nie jesteś jego matką.
Chyba nie wierzysz w całą tę amnezję.
Jest wystraszony! Spróbuj być miły.
Jude.
Moja żona uważa, że powinniśmy lepiej się poznać.
Zadzierzgnąć męską więź, czy co.
-Posiłujemy się? -Rany boskie.
Możemy zagrać w szachy.
Wspaniale.
Franklin je uwielbia.
Byron Albermarle na radnego. Mówi Byron.
Dzień dobry panu.
Mówi Lloyd z urzędu miasta, czy ma pan chwilę?
Cześć, Lloyd.
Tak, jasne.
Wybacz, kapela jazzowa chyba rozgrzewa się przed wieczorem.
Chodzi o umówienie terminu debaty?
Nie.
Nie o to.
Otrzymaliśmy wiarygodną skargę, że podrobił pan podpisy
pod zgłoszeniem swojej kandydatury.
Słucham?
Co? To jakiś absurd.
To...
Cholera!
Kto doniósł?
Franklin York?
To był on, prawda?
Czemu miałby to być pan York?
Nie uważamy za konieczne wstępować na drogę prawną.
Prawną.
Jeśli zawiesi pan kampanię, możemy uznać sprawę za zamkniętą.
Możesz poprosić kogoś o pomoc z moim telewizorem?
Kolory są wciąż nie takie.
Kupiłbym sobie nowy,
gdybym co miesiąc nie wysyłał całej emerytury
mojemu bezużytecznemu bratankowi.
Przywozi mi to swoje dziecko w nadziei, że mnie zmiękczy.
Co mu się udaje.
Jesteś wyjątkowy, Roy.
Nie musisz mi mówić.
A ty jesteś tylko jedną z wielu.
Ręka mnie boli.
Dobrze to zrobiłaś?
Na pewno.
Rozmawiałyśmy o tym.
O tym, że znikają pamiątki.
Co wtedy powiedziałaś?
„Coś im się miesza”.
Zrzuciłaś to na pacjentów.
Spróbuj się wytłumaczyć.
Nie chcę wylecieć.
Stara strategia.
Mój dziadek tak grywał.
Daj mu spokój, Franklin.
Teraz próbuje własnych sił.
Zobaczmy, jak u ciebie z improwizacją.
Oby lepiej niż ze sztuką konwersacji.
Skupiam się.
Najwyraźniej niewystarczająco, za dwa ruchy będzie szach i mat.
Gratuluję.
Pokonałeś mnie.
Muszę pojechać do tartaku po to i owo.
Pojedź ze mną, będę mógł ci porozkazywać.
Dobrze. Jasne.
Pojadę z wami.
Mieliśmy się lepiej poznać, prawda?
Zostań i skup się na ćwiczeniu nóg.
Chodź, Jude.
Usiądź z przodu, żeby cię znów nie zemdliło.
Dzień dobry.
Daj mi tor z dala od dzieciarni.
Cztery rundy?
Lepiej pięć.
Termin złożenia prezentacji to piątek, godzina 17.
Nie chcę żadnych maili w ostatniej chwili.
Pójdę coś szybko załatwić. Zaczekaj tu. Niczego nie dotykaj.
Dzień dobry, panie York. Drobne do parkometru?
Nie dzisiaj, Kathy. Załatwiam coś dla Irene.
Na pewno coś wyjątkowego.
Może być setkami?
Jasne.
-Dziękuję. -Miłego dnia.
Nawzajem.
Znasz się na drewnie, Jude?
Raczej nie.
Byłem stolarzem.
To był mój fach przez 50 lat.
Mieszkał tu kiedyś niejaki Richard, który zajmował się tym samym.
Pewnego dnia przybiegł podniecony.
Chodził w kółko i mówił o jakimś znajomym znajomego,
który opowiedział mu o jakimś facecie w Indiach,
który ma zagajnik birmańskich teczyn...
Takie drewno jest rzadkie.
Sprzedaje je za pół darmo.
Richard chciał, żebym razem z nim kupił cały zagajnik.
Mieliśmy ściągnąć drewno, część wykorzystać, resztę sprzedać.
Potem podzielić zysk, popijając luksusową whiskey.
Brzmi nieźle, prawda?
Zgodziłeś się?
Nie.
Nie zgodziłem się.
Brzmiało zbyt pięknie, by być prawdziwe.
Richard zbankrutował.
Zagajnik nie istniał.
Masz tu pięć tysięcy.
Jesteś dobrym oszustem.
Niezła historyjka.
Nie musisz robić sceny.
Z tą amnezją trochę przesadziłeś, ale...
Irene ci uwierzyła.
Żałuję,
że powiedziałem ci o Michaelu.
To był mój błąd.
Nie pozwolę, by znów cierpiała.
Weź te pieniądze.
Odejdź.
Nigdy nie wracaj.
Nie miałem ukrytego celu.
Nie jestem zły.
Nie wezmę tych pieniędzy.
Powiesz Irene, że uciekłem?
Pewnie tak.
Podziękuj jej ode mnie.
Jude!
Zaczekaj.
To znajomy dziadka Epiego?
Coś takiego.
Był z nim w więzieniu?
Wygląda na takiego.
Nie zostanie, prawda?
Nie.
To dobrze.
Hej, Toni!
Babciu, jesteś w domu?
Denise!
Co tu robisz?
Dopiero tu zdałam sobie sprawę, że powinnam była zadzwonić.
Przepraszam.
Wszystko w porządku?
Tak. Stęskniłam się.
Dziadek jest?
Nie, wyszedł coś załatwić.
Oczywiście.
Zrobię nam kawy, herbaty, czy na co masz ochotę.
Franklin powiedział mi, że rozmawialiście o wyprowadzce.
Żałuję, że ci powiedział.
Przepraszam. Przesadziłam.
Nie masz za co przepraszać.
-Muszę ci coś powiedzieć... -Kto to?
Jakiś Gabriel.
W świetlicy sprzedawali używane książki
i w jednej było to zdjęcie.
Jest twój dziadek.
Denise, nie bądź zaskoczona.
Czym takim?
Cześć, Denise.
Cześć, dziadku.
Chwila. Kto to?
Ta niespodzianka.
Zatrudniliśmy opiekuna.
Jude, to nasza wnuczka, Denise.
Zatrudniliśmy go z twojego powodu.
Przejęliśmy się twoimi słowami.
Znaleźliście go w dwa dni.
Miałaś trochę racji.
Potrzebujemy pomocy w domu.
I trafił się Jude.
To jak przeznaczenie.
Ma pan kwalifikacje? Certyfikat?
Oczywiście.
Dorastałem w dużej rodzinie.
Od dziecka opiekowałem się starszymi.
Więc może pan wozić ich po mieście.
Nie prowadzę.
Poza tym Franklin to lubi.
Sądziliśmy, że się ucieszysz.
Nie musisz się o nas martwić.
Mamy te lody z czekoladą...
-Co tu się dzieje? -Jak to?
Co to za facet?
Po prostu opiekun.
Nie mów, że dałeś mu z góry pięć tysięcy.
Jeszcze mu nie zapłaciliśmy.
Czekaj no. Skąd o tym wiesz?
Chciałeś, żeby bank wysyłał mi powiadomienia
po tym, jak skradziono ci tożsamość.
Fakt. Nie, to nic z tych rzeczy.
Wszystko dobrze? Wyglądasz na zmęczoną.
Martwię się o was.
Nic nam nie jest. Sama chciałaś, żebyśmy mieli pomoc.
Tak, ale czy mu ufasz?
Raczej tak.
Co nam ukradnie, lek na zaparcia?
Denise, powinnaś się już zbierać.
Nie chcesz ruszać tak późno w długą drogę.
Myślałam, że zostanę na noc.
Przenocowalibyśmy cię.
Ale w pokojach na górze jest bałagan.
Jude śpi w gościnnym, więc nie...
Mieszka z wami?
Na próbę.
Jasne.
No dobra.
Jesteście dorośli, nie wtrącam się.
Poza tym mam jutro dużo pracy.
Miło was było zobaczyć.
Odprowadzę panią.
Do zobaczenia.
Jestem tu do pomocy.
To wszystko.
Jeśli się pani martwi, proszę wpaść i sprawdzić, kiedy pani chce.
Słuchaj, stary. Lepiej nie kłam.
Mam już dosyć na głowie.
Nie kłamię, słowo.
Dobrze.
Są uparci, szczególnie babcia.
Franklin ma tak naprawdę złote serce, ale ostatnio...
Zwracaj na niego uwagę,
sprawdzaj, czy wyłączyli piekarnik i żadnych spacerów nocą.
Jasne?
-Słucham? -Katie?
-Denise? -Tak, to ja.
-Usiadłaś na telefonie? -Nie, dzwonię celowo.
Jasne.
-Kopę lat. -Wiem, że to brzmi dziwnie,
ale czy wciąż mieszkasz w Farnsworth?
Dziwak z niego.
Daj mu spokój, kochanie.
-Pomaga. -Tak.
Przemyślałem to,
co powiedziałaś, i miałaś rację.
Nie będę traktował go jak więźnia.
Dziękuję, Franklin.
On też na pewno to doceni.
Mam pomysł.
Popatrzmy na gwiazdy.
Kiedy?
Dzisiaj?
-Teraz. -Teraz?
Czemu nie? Byłoby miło.
Nie wiem...
Tyle się dziś działo.
Od kiedy się pojawił, nie mieliśmy chwili tylko dla siebie.
Skończyłem zmywać.
Czy jest coś, co mogę tu sprzątnąć?
Wejdź.
Usiądź. Dość już zrobiłeś.
-Wszystko dobrze? -Tak.
Nogi mnie bolą.
Za dużo ćwiczeń.
Mamy tę maść...
Z ibuprofenem. Jest w łazience na dole.
-Mogę... -Nie trzeba.
Dlaczego ten stolik tu stoi? Myślałem, że jest na ganku.
Chciałam zmienić wystrój.
Dobrze tu pasuje.
Jak minął ci pierwszy dzień w Farnsworth?
Mam nadzieję, że ci się podobało.
Tak. Dziękuję bardzo.
Czemu jesteś dla mnie miła?
Jestem miła z natury.
A ty budzisz sympatię.
Nie znasz mnie.
Nie znam.
Jeszcze.
Franklin powiedział mi o waszym synu.
Tak sądziłam.
Jaki był?
Lubił ciszę.
Przyrodę.
Chodzili z Franklinem obserwować ptaki.
Lubili to.
Był pełen pasji.
Czasami...
Czasami tak się czymś pasjonował,
że aż nie mógł się wysłowić.
Był zabawny.
Ale sam mało się śmiał.
Był kochany.
I straszliwie frustrujący.
Brakuje mi go.
Przykro mi.
Minęło już tyle czasu.
Niedługo minie od jego odejścia więcej, niż w ogóle był tu z nami.
Ale czasami myślę, że jeśli tylko
obrócę głowę o najdrobniejszy ułamek,
to go zobaczę.
Że...
Że czeka tam,
za krawędzią wzroku.
Widziałeś go, Jude?
Widziałeś go?
Nie, nie widziałem.
Oczywiście.
Kiedy byłem młodszy, mój ojciec
nas opuścił.
Gabriel?
Widziałam zdjęcie.
Nie znalazłem się tu przypadkiem.
Myślę, że...
Mój ojciec jest w Farnsworth.
Pomożesz mi go odnaleźć?
Oczywiście.
Oczywiście, że tak.
„Dantes ruszył w swoją stronę.
„Z każdym krokiem nowe uczucia zalewały jego serce.
„Powracały pierwsze, najtrwalsze wspomnienia,
„każde drzewo i każda uliczka
„zdawały się tętnić pamięcią najdroższych chwil.
„W tym miejscu, nabrzmiałym od czułych wspomnień,
„serce niemal wyrwało się z piersi,
„kolana ugięły się pod nim, a spojrzenie zasnuła mgła.
„Gdyby nie oparł się o jedno z drzew,
„niewątpliwie padłby na bruk”.
Co do...
Co my tu mamy?
-Mamo? -Tak?
O czym mówił ten facet?
To całe perdisco.
To tradycja naszej społeczności.
Obrzęd inicjacji.
Jest z tej okazji impreza?
Coś w tym stylu.
Kiedy będzie moja?
Myślałam, że cię to nie interesuje.
Wczoraj mówiłaś, że powinnyśmy to wszystko zostawić.
Jak ma mnie to interesować, jeśli nigdy nic mi nie mówisz?
Spakuj się. Jedziemy na wycieczkę.
Na wycieczkę?
Gdzie?
To niespodzianka.
Bardzo daleko.
Mamo?
Czy tam będzie zimno?
Weź kurtkę, jakby co.
-Gotowa? -Tak.
Chodźmy.
Jeśli w hotelu jest room service, zamówimy krewetki?
Nie tam.
-Miała być wycieczka? -Tak.
Ale nie samochodem.
Mówiłaś, że chcesz znać naszą tajemnicę?
Oto ona.
Myślałam, że nie jestem gotowa.
Pokaż, że się mylę.
O w mordę!
Patrz pod nogi.
Co to jest?
Zaczekaj tu.
Dobrze.
To coś na kształt windy...
Tyle że się nie rusza.
To my się poruszamy.
To bez sensu.
Oto winda.
To będzie dziwne uczucie.
Co takiego?
Co robisz?
Tak wybiera się miejsce docelowe.
To jest jak sen.
Tak.
Zawsze ci mówiłam.
My...
Jesteśmy wyjątkowe...
Nie jesteśmy jak inni.
Jesteśmy błogosławione.
Wiele, wiele lat temu...
Nasza rodzina zgodziła się...
Wziąć na siebie święty obowiązek.
Jest nam pisane...
Zajmować się...
Czymś...
Czymś niezwykłym i olśniewającym.
Zaraz sama się przekonasz.
Chodź.
Wejdź.
Co teraz?
Chodź.
Mamo, nie wiem, czy tego chcę.
Daj mi rękę.
Nie bój się.
Wszystko w porządku?
Jestem tutaj.
Co się stało?
Pojechałyśmy windą.
Chodź.
Gotowa?
-Niedobrze mi. -Zaraz będzie ci lepiej.
Gdzie to prowadzi?
Zobaczysz.
Pomogę ci.
Gdzie jesteśmy?
W Newark.
Gdzie to jest?
W Stanach Zjednoczonych.
W Stanach? To niemożliwe!
Teraz rozumiesz, czemu to tajemnica?
Niesamowite!
Od jak dawna jesteśmy strażnikami tej tajemnicy?
Od jakichś trzystu lat.
Trzystu lat?
Szybko, spóźnimy się.
W samą porę!
Kto to jest?
Właśnie robię kolację. Lubisz żeberka?
Spokojnie.
Jest jednym z nas.
Napisy: Maria Frączek
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger