Franklin!
O Boże!
Nie ruszaj się, kochanie.
Daj, pomogę ci wstać.
-Zrobiłaś sobie coś? -Tam!
Co tam robiłaś?
-Co? -W szopie ktoś jest.
-W... -Tak.
Hej, ty!
Wyłaź na górę!
Mam broń!
Nie żartuję!
Wstawaj!
Nic ci nie jest?
-Skąd tyle krwi? -Nie mam pojęcia!
-Musimy go czymś obmyć. -Ja przyniosę, usiądź.
Może to tylko ćpun, który szukał miejsca do spania.
Był po drugiej stronie.
Nie, to nie tam go znalazłem.
-Wypiłaś trochę i... -Wiem, co widziałam!
-To niemożliwe. -Ale tu jest, prawda?
Nie wiemy, co to za człowiek ani jak znalazł się w tunelu.
Może być groźny.
Spójrz na niego. Nie może nawet wstać.
Jest cały w cudzej krwi.
-Skąd wiesz? -Nie znalazłem rany.
Nie otwieraj.
To pewnie policja. Wezwałem ich.
Dlaczego to zrobiłeś?
-Powiedziałem tylko, że ktoś... -A co, jeśli tam zejdą?
To co mamy zrobić, Irene?
Musimy powiedzieć im, że to tylko nieporozumienie.
-Dzień dobry. -Cześć, Tommy.
Nic nam nie jest.
Nie wierzę, że wysłali aż ciebie.
Byłem niedaleko, na Mill Road, kiedy przyszło wezwanie.
Gdzie jest ten facet?
Zwiał, jak tylko się zbliżyłem.
-W którą stronę pobiegł? -Mniej więcej na północ.
Na północ?
Może sprawdzę dom, tak dla pewności.
Po co? Nikt się nie włamał.
-Strzeżonego pan Bóg strzeże. -Tak.
Prowadźcie.
Dawno tu nie byłem. Nic się nie zmieniło.
Nie przepadamy za zmianami, Thomas.
Moi rodzice ciągle się przeprowadzają. Teraz są na Florydzie.
Tak?
Rany...
Tu obejrzałem z Mikiem pierwszy horror w życiu.
Mgłę.
Najadłem się strachu.
A jak miewa się Denise?
Dobrze. Robi MBA.
-Ma 22 lata. -Naprawdę?
Ma 24 lata, Franklin.
Ale ten czas leci.
Zawsze była łebska.
Wiem, że Mike...
Byłby bardzo dumny.
Tam sprawdzałeś?
Tak. Nikogo w szopie i niczego nie brakuje.
Thomas, czy mogę prosić cię o słówko na osobności?
Jasne, oczywiście.
Coś się dzieje?
Wiesz...
Franklin nie jest ostatnio sobą.
Trochę mu się miesza.
Czasami widzi rzeczy, których nie ma.
Też wyjrzałam przez okno.
Nikogo tam nie było.
Wybacz, że zmarnowaliśmy twój czas.
Nie ma za co przepraszać.
Cieszę się, że nic wam nie grozi, ale...
Przykro słyszeć to o panu Yorku.
Dam znać, jeśli znajdziemy tego gościa, dobrze?
Dzięki, że wpadłeś, Tom.
Nie ma sprawy.
Co mu powiedziałaś?
Że nie chcę, żeby ktokolwiek wchodził do pokoju Michaela.
Nawet on.
Dzień dobry.
Dzień dobry, śpiochu.
Marmolada znowu ma za długie futro.
Trzeba ją ostrzyc.
Nie cierpi tego.
Nie, ale lubi dostać potem przysmaczek.
Możemy dziś odpuścić?
Spóźnię się.
Spokojnie, czasu jest dość.
Dzień dobry, Argentyno!
Ostrzyżmy ją w ten weekend.
Do kina pójdziemy następnym razem.
Żartujesz?
Mówiłam ci, żeby zrobić to w poprzedni weekend.
Masz jakiś problem?
Coś się stało?
Zawsze odkładasz wszystko na ostatnią chwilę.
Kocham cię, Toni.
Ja ciebie też.
Cześć, Toni.
Cześć, Matias, co tam?
Co rysujesz?
Nic, takie tam głupoty.
To czemu spędzasz nad tym tyle czasu? Ciągle coś rysujesz.
Zostaw ją. Nie chce ci pokazać.
Nieważne.
Nie przejmuj się nim.
Mogę cię o coś spytać?
Jasne.
Wrzuć wszystko.
Spróbuj.
-Trzeba dosolić. -Tak?
Chcesz tu odrobić lekcje?
Nie.
Mam na jutro wypracowanie, pójdę do swojego pokoju.
Dobrze. Powodzenia.
-Dobranoc. -Dobranoc.
Cholera.
Mówiłaś, że kawał drogi, ale to naprawdę daleko...
Mama wie, że wyszłaś o tej porze?
Zamknij się, dupku.
Wrócę za godzinę, kochasiu.
Nie byłam pewna, czy przyjedziesz.
A więc tu mieszkasz. Fajnie.
Stój. Tu wystarczy.
Niesamowite miejsce.
Wiem, że jest dziwne.
Ale moja rodzina mieszka tu od setek lat.
Mama chce tu zostać. To zobaczyłeś.
Co to?
Nic takiego. Matias...
Ja pierdolę.
Kto ma kościół na podwórku?
Zostaw to, proszę.
Chcę tylko zobaczyć.
Nie chcesz posiedzieć ze mną?
Jasne.
Toni...
Muszę ci powiedzieć...
Źle to zrobiłam?
To...
To był zakład.
Zakład?
Miałem dostać cztery tysiące peso, jeśli wejdę do środka.
No wiesz, do nawiedzonego domu.
Przepraszam.
Co?
Wszyscy słyszeli historie o twoim dziadku.
To tutaj miał ten swój kult?
Myślałam, że ci się podobam.
Słuchaj...
Podzielimy się forsą.
-Co tam robisz? -Nic.
-Co wy tu robicie? -Nic!
Wynoś się! Zjeżdżaj stąd, ale już!
A ty idź do swojego pokoju!
Niszczysz mi życie!
To stary plecak polowy.
Można kupić taki w sklepie z demobilem.
Mówię ci, ten facet to tylko jakiś włóczęga.
Nie miał przy sobie dowodu ani portfela.
HRABIA MONTE CHRISTO
Szwendał się.
Zobaczył nasz dom i szopę, pomyślał: „Świetne miejsce do spania”.
Trafił tam przypadkiem. To wszystko.
-Co to? -Nie wiem.
Brzmi obiecująco.
Pewnie ukradł.
Obrobił muzeum, czy co.
Daj spokój, Franklin.
To nie jest bardziej szalone niż to, co ty myślisz.
-Co ja myślę? -Mówisz, że znalazłaś go tam,
ale pamiętasz myszy.
Jeśli był tam bez skafandra czy czegoś w tym stylu...
Nie wiem, dla mnie to nie człowiek, tylko jakiś kos...
Rany. Chodź.
Nie powinieneś wstawać.
No chodź. Połóż się.
Trzęsie się jak osika.
Ma wysoką gorączkę.
Musimy wezwać karetkę.
Jak to wytłumaczymy?
A jak wytłumaczymy trupa w domu?
Franklin.
Wybacz, ale są granice. Musimy coś zrobić.
-Spójrz na niego. -O Boże.
W zeszłym roku, kiedy byłam chora, też tak miałam.
Doktor Mareese powiedziała, że to wirus i przepisała mi...
Co to było?
Na Boga, co mi przepisała?
-Tamiflu. -Tak!
-Widzisz? Nie wszystko zapominam. -Tamiflu.
Zaraz ci pomożemy.
-Nie wiem, czy dam radę. -Bądź pewny siebie.
To tylko niewinne kłamstewko.
Poza tym za kasą zawsze stoi Warren.
-A jeśli zacznie zadawać pytania? -Nie zacznie.
To tylko lek na grypę dla schorowanej starszej pani.
Tak. Dobrze.
„Moja żona ma grypę”.
„Potrzebuję więcej tego, bo Irene ma grypę”.
Wierzę w ciebie.
Przynajmniej ty jedna.
Jeśli coś się stanie, zadzwoń. Nie schodź tam sama.
Niedługo wrócę.
BYRON NA RADNEGO
Cześć, czy mógłbym...
-Czy... -Nie mam kasy.
Nie chcę kasy.
Byron Albemarle, kandyduję...
-Brawo. -Zbieram podpisy
pod kandydaturę.
Uważam, że Farnsworth zasługuje na zmiany.
Mogę być tą zmianą.
Brzmi pan dość arogancko. Z jakiej jest pan partii?
Startuję jako kandydat niezależny.
To głupie.
I proszę się ogolić.
Serio?
-Franklin! Czy mogę... -Nie teraz.
-Twój podpis, to... -Nie teraz.
Chciałbym...
Dobra.
Jak mogę pomóc?
Proszę pana?
Tak, czy jest może Warren?
Przeniósł się do Arizony. Jestem Hugo, mogę pomóc?
To... Irene ma...
Warren by wiedział.
Choruje na... Ma wysoką gorączkę i...
Co ma pan w kieszeni?
Tak. Tamiflu.
Doktor Mareese. Tylko do niej zadzwonię.
Nie dodzwoniliśmy się. Wątpię, czy uda się...
Mówi Hugo, chcę potwierdzić receptę.
Tak. Tamiflu dla Irene York.
Jasne.
Jest tu teraz.
Doktor chce z panem rozmawiać.
Oczywiście.
Dzień dobry. Przepraszam, ja...
Słucham?
Na trzy powiedz „czuję fazę!” No, dalej.
-Co to znaczy? -„Czuję fazę”.
Nie chcę.
Inaczej nie podpiszę, więc...
Poważnie?
Proszę.
Proszę, podpisz. Czy tak trudno jest...
Franklin. Cześć.
-Mam... -Nie teraz.
Co jest z tobą nie tak?
Jestem miłym sąsiadem.
Mówię „nie”.
Ale dlaczego?
To nic osobistego, Byron. Po prostu...
Nie lubię cię.
Staruszek jest bezlitosny, co?
Spadaj.
Zorganizujemy ci lekarstwo. W międzyczasie przyniosłam ci coś,
dzięki czemu lepiej się poczujesz.
Proszę.
Pozwól... wypij trochę.
Wiem, że paskudnie smakuje,
ale obiecuję, że pomaga.
Jeszcze jeden łyk.
Doskonale.
Świetnie.
Połóż się. Odpocznij.
Kiedy byłam mała,
przyrządzała to dla mnie moja babcia, Bitsy.
Nazywała to „miksturą”.
Nienawidziłam tego.
Ale Bitsy miała rację.
To naprawdę pomaga.
Obiecuję.
Znalazłam twoją książkę. Chcesz, żeby ci poczytać?
Zobaczmy.
„Dzień, którego Dantes wyczekiwał z niecierpliwością i otwartymi oczyma,
„nareszcie zaświtał.
„Gdy tylko się rozjaśniło,
„Dantes powrócił do swych poszukiwań.
„Ponownie wspiął się na wzgórze, które pokonał był ubiegłego wieczora,
„i uważnie przyglądał się wszystkim szczegółom krajobrazu...”
Toni!
Toni...
Gdzie idziesz?
Do kina.
Z plecakiem?
Nie złość się już na mnie.
Możemy zrobić reset?
Wiem, że nie jest łatwo żyć tak, jak my żyjemy.
Tylko we dwie, na pustkowiu.
Szczególnie w twoim wieku.
Wiem, że to poświęcenie.
Ale...
Bóg to widzi.
Tu nie chodzi o Boga,
tylko o to, że nie mam przyjaciół.
Muszę mieszkać w strasznym domu
i opiekować się durną kaplicą.
Tego chce Bóg?
Dlaczego?
Złożyłam obietnicę.
Tak samo jak dziadek.
I jego ojciec przed nim. I tak dalej.
Pokolenia.
Nie mogę i nie chcę
złamać tej obietnicy.
Co takiego obiecałaś?
Ja niczego nie obiecywałam.
Nie chcę być więźniem w tym domu.
Kiedy byłam nastolatką,
dziadek Epi...
Powiedział mi coś, co zrozumiałam dużo później.
Powiedział mi,
że nie istnieje...
Nie istnieje w życiu większy dar, niż poczucie misji.
Dlatego poszedł do więzienia?
Bo miał misję?
Nie musiałaś tego mówić.
Jesteś z rodu Calderon,
więc jesteś przeznaczona do wyższych celów.
Wiem, mamo.
Ale co to znaczy?
-Zrozumiesz, jak będziesz starsza. -Mam 15 lat.
Nasi przodkowie zakładali w tym wieku rodziny.
Powiedz mi prawdę.
Chrzanić te wszystkie nakazy.
Członkowie naszej rodziny,
wszyscy jesteśmy strażnikami czegoś niezwykłego.
Dowiesz się we właściwej chwili.
Taka jest wola Boga.
Brzmisz jak świr, wiesz o tym?
Chodźmy.
Musimy iść!
Gdzie ja jestem?
W Farnsworth w stanie Illinois.
Nazywam się Irene York, jesteś w moim domu.
Jesteś tu bezpieczny.
Jak ci na imię?
Jude.
Skąd jesteś, Jude?
Nie jestem pewien.
Pamiętam, że szedłem. Było zimno.
Pamiętam góry. Potem zaczęło padać.
A potem...
Chyba upadłem.
Zrobiło się ciemno, a potem ktoś mnie niósł.
To był mój mąż, Franklin.
Wiesz, jak się tu dostałeś?
Nie pamiętam.
Na pewno sobie przypomnisz.
Wspomnienia zwykle wracają.
Chicago jest godzinę drogi stąd.
Byłeś tam kiedyś?
Chyba nie.
Udało ci się! Jestem z ciebie taka dumna.
Wszystko w porządku.
Franklin, to jest Jude.
Weź to, pomoże ci.
Jude właśnie mówił mi, że...
Nic ci nie jest?
W porządku, tylko...
Zakręciło mi się w głowie.
Jesteś blada jak ściana.
Jadłaś coś dzisiaj?
Nie jestem pewna.
Chodź.
Musisz coś zjeść.
Przepraszam, Jude.
Cześć!
Witaj, nieznajomy.
Co tam masz?
Prosto z drukarni!
BYRON NA RADNEGO
Projekt niezwykle zdolnej Jeanine Albemarle.
No proszę.
Niebawem zobaczysz je wszędzie.
Zebrałeś dość podpisów?
Namówiłeś nawet Franklina.
Zobacz.
Jeszcze jedna parafka i będzie oficjalnie.
Ta pauza ma dodać dramatyzmu, czy...
Powodzenia.
A właśnie,
pod dom Yorków zajechał rano wóz policyjny.
Tak?
Co się stało?
Sąsiadka, pani Siebert, słyszała, że kręcił się tam włóczęga.
Ale nie złapali go.
Wcześnie dziś wyszedłeś.
Tak. Pojechałem po plakaty.
Proszę cię.
Wiesz, że to nie byłem ja, prawda?
Nie jestem podglądaczem.
Nie powiedziałam tego.
Dobra.
Przyniosę z auta resztę plakatów.
Jesteście szefem marketingu firmy w rankingu Fortune 500.
Pewnego dnia dyrektor finansowa zagląda do waszego gabinetu.
„Mam złe wieści,
„musimy wprowadzić cięcia
„i w przyszłym kwartale obetniemy ci budżet o 20%.
„Ale wciąż musisz budować świadomość marki.
„Musisz utrzymać współczynnik klikalności.
„Musisz zrobić to wszystko
„i utrzymać poziom przychodów...”
Hej.
„Ale damy ci znacznie mniej zasobów”.
Oczywiście pomyślicie: „Cholera,
„to niewykonalne”. Ale czy naprawdę?
Wcale nie zasypiałam.
W ciągu dwóch minut byś odpłynęła.
Późno się położyłam. Wczoraj miałam ciężki dzień.
Wszystko w porządku?
Nie chcę o tym mówić.
Musiałam pojechać do rodziców taty.
-Wszystko z nimi dobrze? -Tak.
Po prostu się starzeją.
Jasne.
Parę lat temu rodzicom mojej mamy bardzo się pogorszyło.
O nie.
W Święto Dziękczynienia babcia...
Tak.
Załatwiła się do zmywarki.
-Brzmi śmiesznie, ale to było straszne. -Bardzo smutne.
Tak. Czy twój tata nie powinien...
się tym zająć?
Mój tata? On...
Ma dużo na głowie.
Tyle podróżuje z powodu pracy, że w ogóle u nich nie bywa.
-Co takiego robi? -Jest konsultantem.
-Serio? Typu McKinsey? -Nie.
Nic aż tak prestiżowego.
Ma własną firmę. Zajmują się głównie organizacjami non-profit.
Nieźle.
-Jesteście blisko? -Tak, utrzymujemy kontakt.
Niewiele młodych osób rzuciłoby wszystko, żeby pomóc dziadkom.
Tak.
Sam wiesz, rodzina.
Musisz jeść, kochanie.
-Nie jesz. -Nie jestem głodna.
Nie nabierzesz sił od patrzenia na jedzenie.
Ten facet to kłopoty, jak na to nie patrzeć.
Jeśli mówi prawdę, to w sumie go porwaliśmy
i potrzebna mu profesjonalna pomoc.
A jeśli kłamie, to jeszcze gorzej.
Czy zupełnie nie przeszkadza ci, że najbardziej logiczna wersja to ta,
w której jest kosmitą?
Nie jest kosmitą, Franklin.
Jakby nie było,
pojawił się tu skąpany w cudzej krwi,
a ty rozwinęłaś czerwony dywan.
Przyrządzasz mu herbatki i dajesz czystą pościel.
A powinniśmy starać się go pozbyć.
To nie jest bezpieczne, szczególnie teraz.
I czy możesz, proszę, zjeść kęs kanapki?
Jak to „szczególnie teraz”?
Kiedy zamierzałaś powiedzieć mi o diagnozie?
Kiedy byłem w aptece, zadzwonili do doktor Mareese.
-Co ci powiedziała? -Wystarczająco dużo.
Nie chciałam cię martwić.
Zamierzałaś nic z tym nie robić?
Jakoś będzie?
Musimy zająć się tobą, nie nim.
Zajmujesz się mną.
Właśnie to robisz.
Może...
Może właśnie na to czekaliśmy.
Jak możesz w ogóle to mówić?
Muszę zobaczyć, gdzie to prowadzi,
i chcę, żebyś był przy mnie.
Zrobię, co każe mi doktor.
Ćwiczenia, terapia.
Zacznę nawet jeść.
Zostań w aucie.
Mam broń!
Ręce do góry. Mówię poważnie.
Będę strzelać.
Minęło trochę czasu.
Proszę, jak wyrosła.
-Szkolisz ją? -Czego chcesz?
Wszystko w porządku?
Kto to?
Tak, w porządku. Nie ruszaj się.
Dobre.
Ale przydałoby się dosolić.
Spokojnie, Stella. Usiądź.
Cieszę się, że wciąż masz broń.
Przyda ci się.
To był długi dzień.
Myślę, że wszyscy potrzebujemy się wyspać.
Przyniosłam ci jedzenie, gdybyś w nocy zgłodniał,
i mam dla ciebie świeżą piżamę.
Weź też jeszcze jedną dawkę tego.
Pomoże ci.
Dobranoc, Jude.
Jakby co, jesteśmy na górze.
Dziękuję, Irene.
Idź, kochanie. Zaraz przyjdę.
Zamienię tylko kilka słów z Jude'em. Między mężczyznami.
Czujesz się już lepiej?
Irene mówi, że niewiele pamiętasz.
To pewnie nieprzyjemne.
Nie wiem, czy ci mówiła, ale kiedy cię znaleźliśmy,
byłeś cały umazany krwią.
Najwyraźniej cudzą.
Pamiętasz coś na ten temat?
Nie, niczego nie pamiętam.
To był pokój naszego syna.
Michael.
Zmarł nieco ponad 20 lat temu.
Czas nie tłumi takiego bólu.
Irene nigdy...
To mądra kobieta.
Najbystrzejsza osoba, jaką znam.
Ale jest bardzo uparta.
Zawsze wie lepiej.
Nikt nie ma zawsze racji.
Powiem to wprost, Jude. Nie ufam ci.
I absolutnie cię tu nie chcę.
Ale Irene uparła się, że jesteś wyjątkowy.
Potrzebuje, żebyś był.
Więc przez wzgląd na nią pozwolę ci zostać. Na trochę.
Ale jeśli zrobisz cokolwiek, co narazi ją na jakiekolwiek niebezpieczeństwo...
Pożałujesz.
Zapamiętasz to?
Tak.
No dobrze.
To pogadaliśmy.
Dobranoc...
Franklin.
To tutaj.
Dzięki za kolację.
Jasne. Polecam się.
Jeśli nie chcesz jeszcze wracać do domu,
mieszkam niedaleko.
Robię fantastyczny rumianek.
-Cliff, muszę ci coś powiedzieć. -Masz kogoś.
Nie.
-To, co mówiłam o rodzinie... -Tak?
O tym, że jestem blisko z tatą,
to było kłamstwo.
Mój tata
zabił się, kiedy miałam pięć lat.
Trudno mi o tym mówić.
-Denise, tak mi przykro, ja... -Powinnam już iść.
-Cześć. -Cześć.
-Co robisz? -Gdzie się podział ten skurwiel?
-Za dużo bluzgasz. -Tak?
Udziela mi się
i zaczynam bluzgać przy uczniach, więc przestań.
-Dobra, gdzie się podział ten skakaniec? -Nie, to jeszcze gorsze.
Pan Groth mówi, że nigdy nie widział, żeby ktoś tak szybko uczył się stolarki.
Ale wypłaty mi nie podwyższy.
Co?
Jestem w ciąży.
W zeszłym tygodniu byłam u lekarza.
Dziś zadzwonił z wynikiem.
Pieprzyć jebaną szafkę.
Będziemy mieli dziecko!
Ostrożnie!
Mówiłam, bądź ostrożny.
Napisy: Maria Frączek
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger