Co za nuda.
Chciałaś wyjść. Proszę bardzo, wyszłyśmy.
Chciałam wyjść i się bawić.
Może poznać jakichś facetów.
Nie mam do nich cierpliwości.
Co przegapiłem?
Postawiłem 25 dolców,
że Franklin nie wbije wszystkich bil.
-A gdzie on jest? -Franklin, twoja kolej.
Chwileczkę. Wszystko pozmieniali.
Chodź, stary. Ci goście czekają.
Miło, że dołączyłeś.
Wciąż wygląda strasznie.
Luz, Randy. Może spudłuję.
Po co mi w sumie forsa?
W Sajgonie nie dają piwa?
Będę za tobą tęsknił, stary, ale...
Przynajmniej będę miał 25 dolców na pamiątkę.
Dzięki za grę.
Wybaczcie, panowie.
Miałem farta.
Zrobiłeś to specjalnie.
Owszem.
Ale miałem szczęście, że tu siedziałaś.
To najgłupszy tekst, jaki kiedykolwiek słyszałam.
Co ty na to?
Lubisz kawałki Presleya?
Elvisa? Chyba wyszedł już z mody.
Spodoba ci się.
Doprawdy?
Skubany.
Kochanie, chyba czas wymienić mnie na nowszy model.
Znowu zostawiłem sztućce w środku.
-Zjemy to? -Czemu nie?
Życie na krawędzi.
Nie sól tyle, proszę.
-No co? Mieliśmy żyć na krawędzi. -Pamiętasz, co powiedział lekarz.
I nie mów „no co”.
Uprzedzali, nie żeń się z nauczycielką,
ale oczywiście nie posłuchałem.
Wszystko dobrze?
Tak, ale nie jestem głodna.
Zjadłaś mniej niż ptaszyna.
Musisz jeść, kochanie.
Nic wielkiego. Poluzowana uszczelka.
Już nie będzie tak stukać.
-Może pójdziemy popatrzeć na gwiazdy? -Znowu?
-Niedawno byliśmy. -Tak?
Chodźmy.
Proszę.
-Na pewno nie masz nic przeciwko? -Nie, w porządku.
Przypomnij mi, żebym wymienił żarówkę.
I zatankował samochód.
I lody z tymi... kawałkami czekolady.
Żarówka. Benzyna.
Złap się.
I jesteśmy.
-Nic ci nie jest? -W porządku.
Masz.
Odpocznij chwilę.
Nie pędź tak.
DO GWIAZD
-Nie ufasz mi? -Potrzymaj miskę.
Gotów wejść do historii?
-Mówisz to za każdym razem. -Wciąż pasuje.
Widzisz? Nie zawsze...
Dlatego, że zapeszyłaś.
Kocham cię, Irene.
Ja ciebie też, Franklin.
Jak tam dzisiaj? Widzisz coś ciekawego?
Zawsze mnie to ciekawi.
Wiem.
Będziemy wracać? Dziś jest mecz.
Wróć sam, ja jeszcze posiedzę.
Nie zostawię cię tu samej.
Dobrze, to...
Daj mi jeszcze kilka minut.
Czy coś się dzieje?
Coraz częściej chcesz tu przychodzić.
-To nieprawda. -Właśnie że tak.
Od zeszłego roku.
Po tym, jak upadłaś.
Dobrze jest czasem wyjść z domu.
Nie.
Większość ludzi chce wyjść do restauracji albo do kina.
Większość nie ma tego.
Ale coś się zmieniło.
Myślisz o tym nawet wtedy, gdy jesteśmy gdzie indziej.
-Czytasz mi w myślach? -Tak.
Znam cię od dawna. Prawie czytam ci w myślach.
-Do czego zmierzasz? -Ja...
Czy nie masz...
Nie masz już tego trochę dosyć?
Bo ja tak.
Nie, nie mam.
Słuchaj...
Tak, wiem, to naprawdę niezły widok.
To coś więcej.
Tak?
Jesteśmy tu 856. raz i...
Nic się nie wydarzyło.
Siedzimy tu, spoglądamy przez okno...
I to wszystko.
Myślę, że nic więcej się nie wydarzy.
A te drzwi?
Słucham?
Widziałaś, co się stało, kiedy puściłem tam myszy.
Nie przeżyły minuty.
To może...
Może musimy zaczekać.
Ale na co?
Nie robimy się młodsi.
Wydaje mi się, że te podróże zaczynają się na nas odbijać.
Nie możemy wiecznie tego robić.
Może nadszedł czas, żeby komuś o tym powiedzieć.
-Na przykład Denise. -Nie.
To ostatnia rzecz, której potrzebuje.
Tylko ją wystraszymy.
Jest powód, dla którego my to znaleźliśmy.
Jest pomyślane dla nas.
To nasza zagadka.
Nie zabieraj mi tego.
Oczywiście, że nie.
Siad.
Grzeczna dziewczynka.
W sumie nieźle się zmęczyłem.
Chyba zostanę tu na noc, prześpię się na innym materacu.
Plecy nie są ze mnie zadowolone.
Nic mi nie będzie.
Nie martw się.
Jedna albo dwie noce tutaj i będzie dobrze.
Obejrzę końcówkę meczu.
Śpij dobrze.
Co będziesz robił, kiedy będę u lekarza?
Załatwię parę spraw.
Może zrobisz sobie przyjemność?
Kiedy ostatnio widziałeś się z Randym?
Chyba już się do tego nie nadaję.
-Wiesz, że zasypiam po jednym piwie. -Fakt.
Zamienimy się?
Nie, mam dosyć własnych, dziękuję.
Popatrz tylko na niego.
Nie wierzę.
Próbuje być miły.
-Dzień dobry. -Co robisz?
Wyjechałem kosiarką i pomyślałem, że waszą stronę też machnę.
-Mam nadzieję, że to w porządku. -Dziękujemy, Byron.
-Nie musiałeś. -Nie ma sprawy.
Prosty ze mnie facet, widzę trawę, to ją skoszę.
-Widzisz cudzą posesję, to wtargniesz. -Przestań.
Jestem niewinny, przysięgam.
Gdybym chciał, skosiłbym sam.
Możemy wymienić się narzędziami.
Przydałaby mi się ta heblarka...
Zepsuła się.
Może jak ją kiedyś naprawisz?
Lunch masz w lodówce.
Tylko pół sałatki, nie nastawiaj się.
Ale jest z bekonem.
SMS-owałam z jedną kobietą, którą poznałam na siłowni.
Mówi, że grają tu w kręgle i możemy dołączyć.
Co o tym sądzisz?
Czas na powrót niepokonanej ekipy?
Franklin York kłamie.
Tylko nie znowu to.
Mówi, że zepsuła mu się heblarka,
ale pod jego warsztatem widziałem oheblowane drewno.
Skąd ta obsesja?
Dobra, możesz się śmiać...
Myślę, że ukrywają coś w tej szopie.
Znalazłam ich wnuczkę na Facebooku
i powiedziałam jej, co widziałeś.
To ich problem, nie nasz.
Sprowadziliśmy się pół roku temu.
Zostaw ich. Zrób to dla mnie.
Miewasz kłopoty z sąsiadami, a nie chcę,
żeby ludzie przestali się ze mną witać.
Dobra.
Chciałaś, żeby drzewo Wilponsów spadło nam na dom?
Mógłbyś być dla niego milszy.
Dla kogo? Byrona? Nie, dziękuję.
Gdybyś dał mu szansę, może byście się zaprzyjaźnili.
Facet jest jakiś straszny.
Pozwala psu spać ze sobą w łóżku.
Rany boskie, Franklin. Lubi zwierzęta.
To jego łoże małżeńskie.
Nie mogę...
Ależ jesteś uparty.
Co się z tobą dzieje?
Namawiasz mnie, żebym zakumplował się z Byronem.
Mówisz mi, żebym szedł na bilard w środku dnia.
Myślę, że byłoby miło, gdybyś widywał się z ludźmi.
To dobre dla mózgu.
Nie chcę widywać ludzi.
A ja nie chcę mieć poczucia, że tylko się mną opiekujesz.
Wygląda na równie trudną, jak moja.
Przepraszam za opóźnienie.
-Irene, zapraszam z powrotem. -Dziękuję.
Musimy wykonać kilka badań.
Same rutynowe sprawy, ale mogą chwilę zająć.
Zadzwonię, jak skończę.
-Jak pana plecy, panie York? -Bywa lepiej i gorzej.
Nie narzekam.
To gabinet lekarski, narzekanie jest wskazane.
Nie zapomnij kupić lodów.
Tak jest.
Miłego dnia.
Nie było cię tu od miesięcy.
Zakładałam, że nastąpiła poprawa.
A nie nastąpiła?
Wciąż korzystasz z wózka.
Tylko poza domem.
Wolę zachować ostrożność.
Jak często wychodzisz z domu?
Jesz? Ćwiczysz?
-Skończyłaś sesje z fizjoterapeutą? -Co to za inkwizycja?
Nie będę owijać w bawełnę.
Martwię się.
Mając 73 lata, nawet po upadku, powinnaś być w lepszym stanie.
Mówisz, jakby było gorzej, niż jest. Wszystko ze mną dobrze.
Niestety nie jest dobrze.
I chyba o tym wiesz.
Czy jest w twoim życiu coś, co może zaostrzać te objawy?
Nic nie przychodzi mi do głowy.
Niektóre z tych rzeczy może pogłębiać depresja.
Nie mam depresji.
Zrobimy jeszcze kilka badań.
Podniosę ci dawkę leku na ciśnienie.
I hormonu tarczycy.
Potrzebujesz reżimu żywieniowego i suplementów.
Dam ci też lek na ból głowy i bezsenność.
Fizjoterapia i częstsze wizyty. To na początek...
Irene.
Rozważałaś zatrudnienie opiekunki?
Franklin się mną opiekuje.
Obawiam się, że to już dla niego za dużo.
Czy ma pan kartę klienta?
Tak, gdzieś mam.
Przepraszam. Chwileczkę.
-Denise. -Cześć, dziadku.
Mogę oddzwonić? Jestem w sklepie.
Mam niespodziankę. Odwiedzę was.
Właśnie wjeżdżam do miasteczka.
Teraz?
Może kogoś przepuść, dziadziu?
Spotkajmy się w Jelinek's, dobrze?
Dobrze. Jasne.
-To wszystko? -Tak. Teraz tak.
Niech no tylko znajdę tę kartę.
Gdzieś jest.
JELINEK'S KAWIARNIA I RESTAURACJA
-Cześć, dziadku. -Witaj, księżniczko.
-Gdzie jest babcia? -U lekarza.
Wizyta kontrolna.
Ostatnio wyglądała na osłabioną.
Nic jej nie jest.
-Może ciasta? -Jasne.
Nie mogę w tej chwili odebrać,
proszę nagrać wiadomość i...
Na pewno zaraz przyjdzie.
Irene, nie znikaj znowu. Nie możesz tego ignorować.
Najwyraźniej nie.
Co u mamy?
W porządku.
Obchodzili ostatnio z Trevorem dziesiątą rocznicę.
To już dziesięć lat?
A co u ciebie?
Jak tam nauka?
Dobrze. Staż też super.
-Kochanie. -Co?
Powiesz mi, co cię tak dręczy,
że wyżywasz się na biednej serwetce?
Nie pogniewasz się?
Nie, ja...
-Nic ci nie jest? -Nie.
Dostałam dziś rano wiadomość.
Jaką wiadomość?
Ktoś z twoich sąsiadów znalazł mnie na Facebooku.
Jim Dennings jest na Facebooku?
Nieważne, kto to był.
Ważne, że kiedy w nocy ta osoba wyprowadzała psa,
widziała, jak wozisz babcię w wózku.
To wszystko?
Przecież wiesz, że babcia lubi pooddychać nocnym powietrzem.
-To cię tak zmartwiło? -Tak. Poza tym...
Myślę, że powinniście rozważyć wyprowadzkę z tego domu.
Bo poszliśmy na spacer?
Nie tylko dlatego.
Myślałam o tym od czasu, kiedy babcia upadła.
To było w zeszłym roku.
Czuje się lepiej.
Mogła się zabić.
Wiem, że może być ci trudno to zrozumieć, ale...
Zostaniemy tam, gdzie jesteśmy.
Jeśli to oznacza, że padnę trupem, wchodząc po schodach,
przycinając róże
czy wożąc twoją babcię po trawniku w środku nocy,
to cóż, mówi się trudno.
-To bez sensu. Mamy... -Powiedziałem „nie”.
-Przepraszam? -Chryste, zapomniałam, że pani tu jest.
Czy powie pani mojemu mężowi, że poszłam odwiedzić kogoś naprzeciwko?
Oczywiście.
Dziękuję.
Pani Boyle, co pani tu robi?
Co pani robi?
Zawiozę panią do pani pokoju...
Zabieram panią Boyle do...
-Strasznie przepraszam. -Nic się nie stało.
To Irene York i o ile wiem, nie mieszka tutaj.
W porządku.
Dziękuję.
Przepraszam, czy my się znamy?
Jestem Chandra. Uczyła mnie pani.
Końcowy esej napisałam o siostrach Brontë,
był wedle pani jednym z najlepszych.
Tak.
Chandra.
-Rozważa pani zamieszkanie u nas? -Nie, ja...
Chciałam odwiedzić przyjaciółkę, Sadie Norton.
Oczywiście.
Znała pani George'a?
Widziałam jego nekrolog w gazecie.
Zabiorę panią do jej pokoju. Mogę?
Tak, dziękuję.
Naprawdę się kochali.
Ale pod koniec już nie był sobą.
Nawet jej nie poznawał.
Po 60 latach, tak po prostu.
A co u pani, pani York? Czy wciąż pani uczy?
Nie, jakiś czas temu przeszłam na emeryturę.
Wywarła pani na mnie duży wpływ.
Studiowałam literaturę.
Chciałam być nauczycielką tak jak pani.
Ale nie wyszło.
To wspaniała praca. Pomaga pani ludziom.
To bardzo trudna praca.
Pani jest wciąż sobą,
ale większość ludzi, którzy tu mieszkają,
nie wie, czego chcą ani potrzebują,
i nie doceniają tego, co się dla nich robi.
Znowu się rozgadałam.
To jest pokój Sadie.
Nie chcę pani zatrzymywać. Ma pani dużo pracy.
Tak, oczywiście.
Miło było znów panią zobaczyć.
Może kiedyś pani też tu zamieszka.
Ciągle pojawiają się wolne miejsca.
W sprawie naprawy okna?
Nie, Sadie.
To ja, Irene.
Irene York.
Irene.
-To naprawdę ty? -Tak.
Dawno się nie widziałyśmy.
Dobrze ci tutaj?
Jest ze mną przyjaciel.
Mówiłam ci, że prowadziłam salon sukien ślubnych?
Sama szyłam wszystkie welony.
Widać jeszcze ukłucia igły.
Pamiętam twój salon.
Pracowałam tam przez jedno lato, pamiętasz?
Irene.
-Irene, to naprawdę ty? -Tak!
Miałaś takie piękne włosy.
Wplatałaś w nie wstążki. Jak ja ci zazdrościłam.
Kazałaś mi płacić za te wstążki.
Bo dużo zużyłaś!
Tak, to prawda.
-Pani w sprawie naprawy okna? -Nie.
Przyszłam do ciebie, Sadie.
Dowiedziałam się o George'u.
Chciałam zobaczyć, jak się trzymasz.
Pomyślałam, że dobrze ci zrobi wizyta dawnej przyjaciółki.
Nie byłyśmy przyjaciółkami.
Byłyśmy. Irene, pracowałam w...
Wiem, kim jesteś, Irene.
Nie byłyśmy przyjaciółkami.
Nie byłaś też dobrą pracownicą.
Zawsze miałaś się za inteligentną,
ale tak naprawdę byłaś głupiutka.
Mówiłam ci, że prowadziłam salon sukien ślubnych?
Chcę ci coś powiedzieć, Sadie.
Masz szczęście,
bo nie powiedziałam tego nikomu innemu.
Odwiedziłam pewne miejsce.
Jest daleko, daleko stąd.
Dalej, niż dotarła ludzkość, o lata świetlne dalej.
Widziałam niezwykłe rzeczy.
Jestem wyjątkowa, Sadie.
Jestem najbardziej wyjątkową osobą, jaką w życiu spotkasz.
Ale teraz
jestem chora.
I przerażona.
Nie jestem już tego taka pewna.
Pani w sprawie naprawy okna?
Jestem!
Irene?
Kochanie, jestem w domu!
Chcesz o tym porozmawiać?
Umiem o siebie zadbać.
Nie chodzi tylko o ciebie.
O mnie też musisz zadbać.
A to niesprawiedliwe.
Przeinaczasz to, jakby to był ciężar. To...
-Brzmisz jak Denise. -Denise?
Tak. Widziałem się z nią dzisiaj. Dlatego byłem poirytowany.
Uważa, że popadamy w demencję i chce,
żebyśmy się wyprowadzili.
A ty chcesz?
-Czego chcę? -Przeprowadzić się.
Sam wczoraj powiedziałeś, nie możemy robić tego wiecznie.
Cholera.
Zapomniałem zatankować.
-Miernik nie działa? -To ja nie działam.
Trzeba zwracać na to uwagę.
Szczególnie w tym wieku.
To się nie powtórzy.
Nie musi pan tego nikomu zgłaszać, prawda?
Nie, to tylko paliwo.
Zaraz wrócę.
Czego ode mnie chcesz?
Dobrze, panie Nichols, ma pan bilet
na 13. sierpnia, lot z Knoxville do Dallas.
Miejsce 11B, przy przejściu, jak pan prosił.
Czy mogę w czymś jeszcze pomóc?
Miło mi to słyszeć.
Jeśli mógłby pan wypełnić po rozmowie...
Sukinsyn.
Zawsze się rozłączają, co?
Też nie miałbym ochoty na ankietę.
Kończysz już? Chcę ci tylko coś pokazać.
To nie zajmie długo.
Co o tym sądzisz?
ALBEMARLE WYBORY DO RADY MIASTA
„Albemarle”?
Nie lepiej „Byron”?
„Byron na radnego”?
Tak.
Podoba mi się.
Proste i czytelne.
Zawsze masz najlepsze pomysły.
Ale czy plakaty są serio potrzebne?
Jeśli chcę wygrać, muszę być znany.
Dobrze, ale czemu nie w przyszłym roku?
Kiedy już trochę tu okrzepniemy.
W Champaign nie mógłbym startować.
Tamtejsi po prostu...
Inaczej mnie postrzegali.
Ale tu mogę zostać...
Radnym.
A ty będziesz żoną radnego.
Mam klienta.
-Przepraszam. -Tu Jeanine.
Jak mogę pomóc w planowaniu podróży?
Doskonale! Kiedy ma być wylot?
Dobrze.
Czy mam na ciebie czekać? Zaczyna się Jeopardy!
W samochodzie spytałaś, czy chcę...
Się wyprowadzić.
Szczerze mówiąc,
myślałem o tym.
Ze względu na gwiazdy.
Czasem, gdy patrzę na to drugie niebo...
Przeraża mnie.
Więc skłamałbym, mówiąc, że nigdy o tym nie myślałem.
Ale...
Jeśli o mnie chodzi,
moja odpowiedź brzmi „nie”.
Dlatego...
Dlatego, że wiem, że ty nie chcesz.
Więc ja...
Więc ja też nie chcę.
Dziękuję.
Byłam dziś u Sadie Norton.
George zmarł.
Musimy porozmawiać.
Co zrobisz, jeśli umrę?
Co powiedziała pani doktor?
Nie mówię o niej. Tu chodzi o ciebie i o mnie.
Co byś zrobił?
-Też bym umarł. -Daj spokój, to nie do przyjęcia.
Mam gdzieś, co jest „do przyjęcia”.
Dużo na ten temat myślałam i chcę, żebyś mi obiecał,
że jeśli odejdę pierwsza,
sprzedasz ten dom.
Będziesz żył dalej.
Niech ktoś inny też ma szansę.
A co z naszą tajemnicą?
Chyba już dość długo jest naszą tajemnicą, nie sądzisz?
Dobrze.
Obiecuję.
Jak myślisz, jaki jest dobry wiek?
W jakim sensie?
Żeby przeżyć.
Sto lat? Byłbym zadowolony.
Kto by nie był?
Obiecaj, że aż do setki nie będziesz myśleć o umieraniu.
Dobrze?
Pragnę tych lat.
Więc...
Obiecaj mi, dobrze?
Obiecuję.
Usiłujesz chronić mnie przede mną samym?
Nie wierć się, uwielbiasz to.
To przyjemne, ale też łaskocze.
O Boże.
-Powinienem przestać. -Nie przestawaj.
-Ta stopa poczuje się odtrącona. -Do niej jeszcze dojdziemy.
Masz ulubioną.
-Kocham tę stopę. -Ależ jesteś dziwny.
-Zrób to jeszcze raz. -Tak jest.
O rany.
Pamiętasz, jak Michael uciekał i chował się w spiżarni,
gdy tylko zbliżaliśmy się do niego z cążkami?
O Boże.
Nienawidził obcinania paznokci.
Lubię, jak o nim mówisz.
Mam pomysł.
Uniesie nas?
Mnie pytasz?
To ty zapraszasz mnie na przejażdżki.
-Ale nie razem! -Jedziemy.
Zobaczymy, co będzie. Gazu!
-Dobrze! -Trzymaj się.
-Dobra zabawa. -Prawda?
Dobra, przechodzę na tryb ręczny.
Dawno tego nie robiliśmy.
Słyszysz to?
Nie, co takiego?
Grają naszą piosenkę.
Weź mnie w ramiona i przytul mnie
W dreszczu radości zanurzę się
Powiedz mi, na czym stoję
Pragnę cię
Potrzebuję cię
Kocham cię
Całym sercem
Jesteś treścią mego życia
Pragnę cię
Potrzebuję cię
Kocham cię
Całym...
Mój najdroższy,
pozwól, że zacznę od przeprosin.
Nie robię tego, by cię zranić.
Wiesz, że tego nie chcę.
Ale...
Nie chcę też już czekać.
Dosyć długo czekałam.
Jestem gotowa.
Domyślam się, co jest za tamtymi drzwiami, ale...
Muszę sama to zobaczyć.
Dokonać wyboru, póki jeszcze mogę.
Tak jak w wielu chwilach, gdy zawiodły mnie własne słowa,
wzywam na pomoc Audena.
„Gdyby rój gwiazd się zwierzał z płomiennych tajemnic
„Uczuć do nas – któż mógłby pasję odwzajemnić?
„Lecz choć wmawiam sobie podziw Dla gwiazd, które taki ja guzik obchodzi,
„Nie mogę przecież przysiąc – przyznam to nieśmiało –
„Że za dnia którejś z nich mi strasznie brakowało.
„I gdyby gwiazdy wchłonął kosmosu atrament,
„Nauczyłbym się patrzeć na pusty firmament
„I czuć na widok mroku te same wzruszenia”.
Bądź silny.
Wiem, że potrafisz.
Powiedz Denise, że jestem z niej dumna.
Ucałuję od ciebie Michaela. Zobaczymy się ponownie.
Obiecuję.
Kocham cię,
Irene.
Proszę...
Pomocy.
Błagam...
Kim jesteś?
Napisy: Maria Frączek
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger