Jess miała zadzwonić, gdy przekroczą granicę.
Billie ją dopadła.
Co my tu mamy?
Daj mi ten medalion.
- Co to? - Wyszukiwacz Dróg.
Starodawny kompas.
Tyle że nie działa.
Ale zadziała.
Gdy będziemy blisko skarbu.
- Co robisz? - Zabiłeś Sadusky'ego.
Dlatego naciskałeś, żeby aresztować Valenzuelę.
Zatrzymałam podejrzanego o morderstwo.
Dziadek wysłał mi ją przed śmiercią.
To tajna wiadomość.
„Wszystkie zaginione skarby... znalezione... zniszczone..."
Billie nie szuka skarbów, tylko je niszczy.
Przywódcą jest Salazar.
Wkrótce odnajdziemy wielki panamerykański skarb.
Stać! To koniec waszych poszukiwań. Policja już jedzie.
Salazar.
Zabiłeś ją!
Co ty tu robisz, Salazarze?
Czekałem na tę chwilę 20 lat.
Dlaczego jeszcze żyją?
Bez nich by nas tu nie było.
Chciałam ich zatrzymać, aż nie znajdziemy skarbu.
Mówię ci,
zabił twojego brata.
Tobie też wbije nóż w plecy.
Rafaelu, kłamiesz, jak wtedy, kiedy udawałeś,
że z nami pracujesz.
Jest jeszcze większym kłamcą.
Wy dwaj, pilnujcie drogi. Dalej, idziemy. Tracimy czas!
Tylko ostrożnie. Tu jest C-4.
Wyszukiwacz Dróg wskazuje południe.
Zabili agentkę Ross.
Mają Jess, wezwijmy policję.
Nie mam zasięgu.
Poszukajmy go!
Jess tam jest. Nigdzie nie idziemy.
On jest jeden, a nas czworo.
On ma broń.
Możemy się podkraść z boku. Złapać go od tyłu.
- A wy... - Odwrócicie moją uwagę?
Dobra.
Policja zaraz tu będzie.
Wypuść nas, a powiemy, że nam pomogłeś.
Blefujesz. Tu nie ma zasięgu.
A kto niby wezwał tę agentkę?
Będzie ich więcej.
Co chcesz zrobić?
Zastrzelić ich i rzucić aligatorom.
Zaczynając od niej.
- Nie, czekaj! Nie! - Chwila! Nie!
- Słyszeliście? - Strzały.
Betsy!
O Boże, oni nie żyją. Zabiją nas.
Trzeba ucisnąć ranę.
Masz.
Trzeba ją szybko zabrać do szpitala, bo umrze!
Chodźmy do vana.
Znajdziemy drogę.
Jak znajdziemy zasięg, zadzwonimy po pomoc.
Jedźcie. Ethan i ja idziemy po Jess.
Idźcie po nią.
Idźcie.
- Weźmiemy tę łódź. - Dobra.
Wiesz co, Billie? Myliłem się co do ciebie.
Cały czas cię podejrzewałem.
To nie twoja wina.
Jesteś mężczyzną.
Cortes tak samo miał z Malinche.
Za płytko na silnik.
Musimy użyć tyczek.
Nie dogonimy ich. Przedzieramy się przez szlam.
Powoli dotrzemy do celu.
Przypomina mi się harcerstwo.
Byłeś harcerzem?
Tata mnie zapisał.
Chciał syna poszukiwacza przygód.
Gdyby mógł mnie teraz zobaczyć.
Jaki stopień miałeś?
Nieważne.
Najwyżej drugi, co nie?
Nie doszedłem tak daleko.
A ty jaki miałeś?
Orzeł.
Mam jedną kreskę!
Chwila. Nie, nie mam.
- Niech to. - Hej.
Nie martw się, pomożemy ci. Dobrze? Spokojnie.
Jeśli nie dam rady, powiedz policji, że Hendricks zabił Sadusky'ego.
Nie powiem, sama to zrobisz.
Jasne?
Oren.
- Wiem, jechać szybciej. - Nie, boję się.
Ja też.
SKARB NARODÓW: NA SKRAJU HISTORII
Co to?
Mgła śmierci.
Co teraz?
Wyszukiwacz każe płynąć dalej.
No to płyniemy.
W życiu nie widziałam tak gęstej mgły.
Mówiłem, to mgła śmierci.
Ma rację.
Hernando de Soto ponoć napisał o tym
w liście do króla Hiszpanii,
gdy w 1541 roku odkrywał Mississippi.
Stracił wielu ludzi.
To prawda?
Słyszałam, że te wody są nawiedzone.
Chcą was nastraszyć.
De Soto nie stracił żadnych ludzi we mgle.
Stracił ich w bitwach.
A jadnak De Soto zginął właśnie na tych wodach.
Pech dla konkwistadorów.
To miejsce przyprawia mnie o dreszcze.
Zignoruj ich.
Płyńmy dalej.
Co podręcznik skauta mówi o błądzeniu we mgle?
Radzi czekać, aż opadnie.
Nie masz szans.
Nic nie widzę.
W lewo.
Rany. Blisko.
Siedzimy na mieliźnie.
Wpadliśmy w jakąś łachę.
Spróbuj zepchnąć łódź.
Jest pan agentem FBI.
Złożył pan przysięgę, ale jest pan pazernym łowcą skarbów.
Hector, dasz radę z tamtej strony?
Mylisz się, Jess.
Jesteśmy bohaterami.
Nie robimy tego dla bogactwa, tylko dla wyższego dobra.
Gdy odkrywa się tajemnice przeszłości, zmienia się bieg historii.
To rodzi konflikty. Wojny.
Ludzie czują się ograbieni z czegoś,
o czym nawet nie wiedzieli.
Wyjdę i zobaczę, jak duże to jest.
Zniszczycie skarb.
Nie ma nic groźniejszego od prawdy.
Panamerykański skarb to polityczna beczka prochu.
Cras Est Nostrum...
utrzymuje status quo.
Cras est nostrum.
„Jutro jest nasze”.
A jutro jest nasze, bo wczoraj też jest nasze.
Dalej nie popłyniemy.
Pomost jest 10 metrów stąd.
Musimy iść na piechotę.
Nie mijaliśmy tego drzewa?
Nie wiem. Wszystko wygląda tak samo.
Mam wrażenie, że kręcimy się w kółko.
Też tak pomyślałem.
Liczyłem, że ty nie.
BRAK POŁĄCZENIA Z SIECIĄ
- Jest zasięg. - Tak?
Dzwoń na 112.
Halo?
Mamy agentkę FBI z raną kłutą.
Potrzebna policja i karetka, jak najszybciej.
Gdzie? Gdzieś na Diabelskich Mokradłach.
Nie wiem. Tu nie ma nazw ulic.
Jedziemy bagnistą drogą.
Nie wiem!
To duże bagno!
Namierzcie mój telefon.
Dobra. Będę jechał, póki nie powiem wam, gdzie jesteśmy.
Wygląda jak ruiny świątyni.
Skąd wzięli te ciężkie kamienie?
Rdzenni ludzie to świetni architekci.
Rany.
Patrzcie.
Jeden z ludzi Hernanda De Soto.
Żeby jeden. Patrzcie.
Jak oni znaleźli to miejsce?
Zgaduję, że torturowali Córę Pierzastego Węża.
Konkwistadorzy to potrafili.
Więc czemu się pozabijali?
Byli chciwi.
Nie.
Coś jest nie tak.
Nie zabijacie się, dopóki nie znajdziecie skarbu.
Tam chyba coś jest.
Kojot.
Kojot to oszust.
To pułapka.
Śmierć jest tuż za rogiem.
Czy to szmaragdy?
W jego oczach.
Nie przyszliśmy po klejnoty.
Będę miał pamiątkę.
Hector, jesteś cały?
Tak.
- Uwaga! - To była pułapka.
Ma halucynacje.
Są wszędzie!
Są wszędzie.
Hektorze?
Hektorze? Uspokój się.
Wszyscy na ziemię!
Hektor!
- Jess! - Oby nie.
To stamtąd. Płyńmy.
Kacey!
Jesteś ranna.
Nic mi nie jest.
To nic. To nic.
Zgubiliśmy Jess i Rafaela.
Uwolnili się.
Wiedzieli, że kojot to pułapka i nas tu doprowadzili.
Możesz iść?
Mają przewagę.
Nie szkodzi, mamy Wykrywacz, a w razie czego będziemy strzelać.
Nie odejdą stąd z tym skarbem.
Dobra. Co robimy?
- Wracamy do łodzi? Wzywamy policję? - Nie.
Jeśli to zrobimy, wysadzą skarb, zanim przyjedzie policja.
Racja.
Pójdziemy tam, gdzie wskazywał Wyszukiwacz.
Pierwsi dotrzemy do skarbu.
Wyniesiemy tyle, ile tylko damy radę.
Dobra.
Co to?
Posąg mezoamerykański.
Którędy?
W lewo czy w prawo?
Dobra.
Europejczycy uważali leworęcznych za złych i wrogich.
Jednak mezoamerykanie wierzyli,
że lewa strona ciała jest naładowana siłami witalnymi.
Masz rację.
Aztekowie najbardziej ufali bogowi Huitzilopochtli,
co znaczy „leworęczny koliber”.
W lewo.
Widzisz jakieś znaki drogowe?
Żadnych.
- Co to? - Telefon Ross.
DR ZEKE
Nie wiem jak i dlaczego, ale dzwoni do niej lekarz.
- Co? - Halo?
Cześć, Bets. Niepewność mnie dobija. Aresztowali cię?
Doktorze Zeke, tu Tasha Rivers.
Potrzebuję pomocy.
Proszę.
Chyba była strzelanina.
Tak, ale między kim?
Trudno powiedzieć.
Na szczęście nie Jess i jej tata.
Jeszcze. Musimy ją znaleźć.
W lewo czy w prawo?
Co mówi nawigator?
Mówi, że w obie strony.
Czemu to robi?
Bo to test.
Wiem, którędy iść.
Poszli tędy.
Wygląda na to, że Betsy ma odmę opłucnową.
To nie brzmi dobrze.
Kiepsko, ale naprawimy to.
Słuchaj mnie uważnie, dobrze?
Oczywiście. Jesteś lekarzem.
Raczej koronerem.
To nie ci, co pracują z trupami?
Tak, to my.
Ale wiem, co robię.
Dobrze, doktorze Zeke. Zaczynajmy.
Świetnie.
Trzeba wbić w klatkę piersiową pustą rurkę.
To zmniejszy ciśnienie i ułatwi oddychanie.
Dasz radę, prawda?
Tak. Tak, pewnie.
Świetnie. Znajdź długopis.
Długopis.
Nie mam długopisu. Jestem w pełni cyfrowy.
Mam ekologiczną metalową słomkę.
Świetnie.
Trzeba to zrobić bardzo precyzyjnie.
Zatrzymaj się.
Dobra.
Znaleźliśmy to.
Nikt tego nie widział od czasów Cór Pierzastego Węża.
Na co czekamy?
Jessito!
Nie.
Wpadliśmy w pułapkę.
Ominęliśmy kojota?
- Pomóż mi to podnieść. - Dobrze.
Dobrze. Dobrze.
Widzę obojczyk, więc teraz...
Dźgnij ją poniżej.
Tylko nie przebij płuca.
Tak z ciekawości.
A jeśli przypadkowo przebijemy płuco?
Umrze.
- Gotowa. - Świetnie.
Najlepiej skupić się przed zrobieniem nacięcia.
Weź głęboki wdech, wydech i...
O rety... Nie wiem...
Boże, udało się. Udało się.
Tak!
Super! Przepraszam. Tak. O Boże.
- O Boże. - O Boże!
Jesteś największym twardzielem, jakiego znam.
Ja? Ty mnie osłoniłeś przed kulą.
- Oboje jesteśmy twardzielami. - Tak.
- O Boże. W porządku? - Dobrze.
Jest za ciężka.
Może przepiłujemy kraty tym narzędziem.
Dobry pomysł.
Nie, dałam je tobie.
- Tak? - Tak.
Musiałem je zgubić, gdy uciekaliśmy.
No dobra, chodź.
Widzisz karetkę, Oren?
Mówili, że wiedzą, gdzie jesteśmy?
Tak.
Sam zawiozę ją do szpitala.
Nie. Doktor Zeke mówi, że to zbyt niebezpieczne.
Jest niestabilna. Czekamy na karetkę.
Krwawienie nie ustaje, prawda?
Nie martw się, będzie dobrze.
Karetka jest w drodze.
Agentko Ross, tak mi przykro.
To nie twoja wina.
Prosiłam, byś zadzwoniła.
Słyszysz? Tutaj!
Tutaj!
Tędy, tutaj!
Nie wierzę, że umrzemy tak blisko znalezienia skarbu.
To moja wina.
Mama miała rację.
Te poszukiwania zrujnują nam życie.
Tak się stało.
A ciebie nie powinno tu nawet być.
Powinnaś mieć całe życie przed sobą.
Byłem głupi.
Nie tylko tobie należą się laury.
Przecież to ja ukradłam Billie pudełka i znalazłam cię w więzieniu.
Wciąż byś tam był, gdyby nie ja.
W ogóle nie powinienem być w więzieniu.
Powinienem być z tobą.
I z twoją mamą.
Tyle przegapiłem.
Przegapiłem to, co naprawdę liczyło się w życiu.
Twoje pierwsze kroki.
Dałam ciała.
Twoje pierwsze słowo?
Mama.
A drugim nie było przypadkiem „papa”?
- Kupka. - Kupka.
Teraz rozumiem.
Miałeś rację.
Ten skarb reprezentuje nasze rodziny.
Nasze dziedzictwo.
Mama mi o nim opowiadała.
Obowiązkiem naszej rodziny było go chronić.
Zawiodłem.
Nieprawda.
To Billie.
- Jess? - Jess?
- Jess! - Liam?
Ethan!
Wyglądacie na silnych.
Razem to podniesiemy.
- Dobra. - Na trzy.
- Raz, dwa, trzy. - Raz, dwa, trzy.
Dobra.
Dobra. Dobra.
Zrobimy dźwignię.
Dobra.
Czekaj.
Kolejny kojot.
Dobra. Zły kojot.
Zobaczmy, czy jest bezpiecznie.
Nie.
Jess oszukała nas tą bransoletką.
Wybraliśmy złą drogę.
Musimy wrócić.
Postaw to tutaj. Na górze.
Dobrze. Uwaga.
Gotowi? Trzy, dwa, jeden. Już!
- Dalej! - Już!
Dalej.
To działa!
- Dalej. - Jeszcze trochę.
Idź.
- Chodź. - Prawie.
Szybko, szybko.
- Trzymaj. - Dobra.
- Chodź! - Szybko!
Tak. Co tak długo? Moi przyjaciele są w niebezpieczeństwie.
Nie wiem. Właśnie dlatego potrzebujemy ekipy poszukiwawczej.
Łodzi, helikopterów, psów. Jestem spokojny!
- Rozumiem. - Dobrze. Szybko.
Poinformuję ich.
Kiedy zjawią się tu ratownicy?
Za pół godziny.
Nie możemy tu czekać. Musimy pomóc załodze.
Jak?
Nie wiem, może jest inna łódź czy coś?
Nie mogę nic nie robić. Coś trzeba.
Dobra, chodźmy.
To tutaj jest skarb, tak?
Niesamowite, że wciąż tu jest.
Jeśli Billie i Salazar tu dotrą,
całe wieki zaginionej rdzennej historii zostaną zniszczone.
- Skąd wiesz? - Dziadek się domyślił.
Dlatego go zabili.
Ta klika robi to od wieków.
Dobra. Trzymamy się planu.
Wchodzimy tam.
Wyciągamy skarb, zanim zjawią się Billie i Salazar.
Zaraz.
Jeśli Tasha i Oren dotarli do policji,
doprowadzą ich tylko do przystani.
Muszę ich tu sprowadzić.
Co? Ledwo tu dotarliśmy.
Pojadę na zachód, aż do rzeki.
Niedaleko stamtąd jest droga.
Harcerzyk.
Racja.
Bądź ostrożny.
Któreś z nas musi.
Billie, zaczekaj.
Daj mi chwilę.
Nie! Nie!
Była ciężarem.
Twój brat był pod gruzami, błagał o życie.
Salazar stanął nad nim.
Nazwał go ciężarem.
A potem go zastrzelił.
Rafael miał rację.
Zabiłeś mojego brata.
Nasz cel.
To cel jest najważniejszy.
Kacey nas spowalniała.
Dlatego musiała umrzeć.
Sebastian też.
Cras Est Nostrum wybrało mnie na Salazara.
Bo ja podejmuję trudne decyzje.
Zasłużyłem na ten tytuł.
Teraz ja nazywam się Salazar.
Tutaj.
Huitzilopochtli.
Jest nie tylko leworęcznym kolibrem,
ale też azteckim bogiem wojny.
Najwyższym obrońcą.
Strzeże skarbu.
Tu musi być jakaś zasuwka.
- Tato! - Auć!
Co robisz?
Nazwałaś mnie tatą.
Mówiłeś, że Huitzilopochtli to bóg wojny.
To może być pułapka, może urwać ci rękę.
Racja.
- Użyję lewej. - Nie!
Coś tu jest.
Udało się.
Do środka!
Szybko. Musimy iść.
Drzwi się zamykają.
Wejście do skarbca.
Czy to możliwe?
Rany.
One się ruszają.
To dobrze czy źle?
Zdecydowanie źle.
Ani kroku dalej.
To jaguar.
Strzeże skarbu.
Musimy go minąć.
Jak?
Ruszają się z nami.
Nie dotrzemy tam, zanim wystrzelą w nas strzały.
To zagadka.
Ty je lubisz.
SYMBOLE MEZOAMERYKAŃSKIE SYMBOLE ANDEAŃSKIE
Córy Pierzastego Węża użyły
trzech różnych symboli, by się zidentyfikować.
Zasada trójek.
Trzy pudełka...
Trzy płyty.
Azteckie, inkaskie i majskie.
To inkaski symbol.
Na bok, Liam.
Pięć płyt przed tobą.
Stań tam.
Jesteś pewna, Valenzuela?
Tak.
Więc ja też.
Raz kozie śmierć.
Nie zatrzymują się.
Dopóki nie nadepniemy na wszystkie trzy.
- Tato, najbliżej ci do symbolu Majów. - Tak.
Cztery płyty na prawo.
Musisz skakać dwa razy.
Aztecki jest tam.
To dużo kroków.
Został ci nie więcej niż jeden krok.
Też tak sądzę.
Dasz radę.
- Nic nie widzę. - Tam.
Co to?
Czytałem o tym.
Świecący kamień.
Pomóżcie mi.
Obrócimy go.
To świetlik.
- Ojej. - Rety.
Nie wierzę.
Córy Pierzastego Węża naprawdę to zrobiły.
Szkoda, że tata i dziadek tego nie widzą.
Patrzcie.
To Malinche.
Twoja mama miała rację.
To niesamowite.
Utknęliśmy tu. Jak to wynieść?
Musi być jakiś sposób.
Teraz to sprawa osobista, Jess.
Zaprowadziłaś mnie w te pułapki.
Przez ciebie Kacey nie żyje.
A teraz...
ty i cała ta historia...
spłoniecie.
Odłóż to, Billie.
Uważaj!
Mówiłem, że po ciebie przyjdę.
Tato? Nie.
Idź.
Nie.
Nie. Nie.
Tato, obudź się.
Tato, proszę, obudź się.
Nigdy ci nie powiedziałam.
Mówiłeś, że mnie zawiodłeś.
Ale byłeś dla mnie ważny przez całe życie.
Tato?
Proszę.
Ty żyjesz!
Bałem się, że to tylko sen.
- Myślałem, że poszedłeś po pomoc. - Miałem taki zamiar.
Ale zobaczyłem Billie i poszedłem za nią.
Zostawiłem sygnał dymny.
Powinienem był zostać harcerzem.
Chwila.
Ta pani ma brzydki zwyczaj brania rzeczy, które nie należą do niej.
Ludzie będą ginąć przez to, co zrobiłaś.
Miałaś rację, prawda jest niebezpieczna.
Trafisz przez nią za kratki na bardzo, bardzo długo.
Więc...
Jak mnie znalazłeś?
Dzięki twojej bransoletce.
To była pułapka. Na Billie.
Wiemy.
Poszliśmy w drugą stronę.
Zaczynam cię poznawać.
A więc...
To była szalona przygoda.
Niech trwa dalej.
Też tego chcę.
W porządku?
- Tak. - Na pewno?
- Na pewno. - Tak?
Zapisaliśmy się w historii.
Znaleźliśmy najprawdziwszy skarb.
Oren, wiesz, że nie możemy go zatrzymać.
- Tak. - Tak?
Na pewno.
- Wiedziałeś o tym? - Tak, oczywiście.
Serio?
Chodź, zrobimy sobie selfie ze skarbem.
Zrobimy sobie selfie?
- Tak. - Zróbmy to.
Chodź.
Hej.
Czy wy...
- Na sto procent.
- Tak. - Tak.
Ale ciężkie.
Błąd, który popełniłem 20 lat temu, to próba zrobienia tego samemu.
Dziękuję.
Tak.
Dobrze mieć przyjaciół.
Tak.
I rodzinę.
Och. Chodź.
Proszę.
- Zapraszamy! - Na pewno?
Moje pierwsze selfie.
Powiedzcie: „mega uśmiech".
Mega uśmiech!
MALINCHE I PANAMERYKAŃSKI SKARB
- Moja kochana. - Ale podobna.
Twoja mama.
Kto to narysował?
Mój tata.
No nie. Prawdziwy artysta.
Cóż...
Doktor Manuela Valenzuela.
Mama jest wniebowzięta.
Zasłużyła sobie.
Wystawa jest niesamowita.
Hej. Tu jesteście.
Wszystko w porządku?
Wybaczcie spóźnienie, straciłem poczucie czasu.
Sprzątałem gabinet dziadka.
I znalazłam tę taśmę.
W pudle z rzeczami taty.
Chodzi o skarb panamerykański.
Może kustosze dołączą ją do kolekcji.
Nie.
Dlaczego?
Bo...
na taśmie jest coś jeszcze.
Coś tam ze skarbami?
Można tak powiedzieć.
ODBLOKOWANO OSIĄGNIĘCIE! ♪PANAMERYKAŃSKISKARB
RAFAEL: ODKRYWANIE PRAWDY
PRZEBÓJ NUMER 1
LIAM „OBOK MNIE, OBOK CIEBIE”
SPOTKAŁAM PANIĄ PREZYDENT
PANI PREZYDENT NOSI MOJE BUTY
ODBLOKOWANO OSIĄGNIĘCIE!
MOJA DZIEWCZYNA JEST LEPSZA NIŻ TWOJA
OBYWATELE BOHATEROWIE! ZMIANA OD WEWNĄTRZ!
Napisy: Robert Prusakowski