Odsłuchaj to, gdy nikogo nie będzie w pobliżu.
Pamiętasz skarb, o którym ci mówiłem?
Złoto i biblioteki z pałaców cesarza Montezumy,
poszukiwane przez konkwistadorów?
Wraz z upływem lat powszechnie zaczęto uważać
ten skarb za bajkę. Za mit.
Koniec końców Cortez i jego armia
zdziesiątkowal Azteków, najeżdżając Meksyk w 1519 roku.
Wolnomularze zdobyli niedawno dowód, że podziemna organizacja
rdzennych kobiet ukryła skarby Montezumy
od wieków gromadzone w ościennych imperiach.
Po tym, jak kobiety ukryły skarb,
wskazówki do miejsca jego położenia podzielono na trzy relikty,
po jednym dla Inków, Majów i Azteków.
Z czasem te przedmioty zaginęły.
Ale dziś grupa poszukiwaczy skarbów
jest bliska odnalezienia azteckiego reliktu.
Potwierdził to szpieg z ich grupy.
Módl się za mnie.
Nie, nie, nie.
Zdradziłeś Salazara. Nikt nie zdradza Salazara.
Salazar nie znajdzie skarbu beze mnie.
Dlatego idziesz z nami.
Nie. Zmieniłem zdanie.
Salazar jest sprytny.
- Znajdzie go sam. - Nie tak dobry
w poszukiwaniach jak ty.
- My za to odnaleźliśmy twoją rodzinę. - Chodźmy.
- Co robisz? - Ludzie mieli nas za wariatów.
Ale w końcu go znalazłem.
Skąd to masz?
Nieważne. To dowód, że skarb istnieje.
Ukradłeś go?
Nie ukradłem, znalazłem.
Masz. To dane mężczyzny.
Zadba o bezpieczeństwo twoje i Jessity.
Nie. Dość szukania skarbów!
To nam zrujnowało życie!
Chodźmy.
Nie! Nigdzie nie idziemy.
Salazar wie o was.
Salazar?
Idźcie! Ja ich zatrzymam. Znajdę was.
Obiecuję.
Gdzie to jest?
Nigdy go nie znajdziecie.
Nie waż się wyrosnąć na takiego jak twój tata.
21 LAT PÓŹNIEJ
Ostatni więzień został tu osadzony 1228 dni przed ucieczką.
Prawie skończyłam.
Ten naczelnik to niezłe ciacho.
Ja to słyszę.
Odpoczywamy od siebie.
Myślałem, że to randka.
Skąd ten pomysł? Przecież Ethan zapłacił za escape room.
- Śrubokręt. - Świetnie.
Będzie czym skręcać meble z Ikei.
To śrubokręt krzyżakowy, a śruby są standardowe.
Potrzebna lina!
- To może się udać. - Co takiego?
Zrobimy coś.
- Do zdobycia czegoś. - Świetny plan.
O Boże. Co znowu?
Moje AF1.
Oren, włożyłeś nowe buty na ucieczkę z więzienia?
Myślałem, to randka.
To nie ich wina.
Przeciętna długość związku to 2,8 roku.
Nie zerwali.
- To tylko... - Przerwa. Wiem.
Kumplom to nie grozi.
Tak. Na szczęście.
Może się poddamy?
Nikt jeszcze stąd nie wyszedł.
- To nie do przejścia. - Oren, może pomóż?
Kiedyś byli tacy jak my i zobacz.
No tak.
Ja już nawet nie wiem, czy jestem w drużynie Orena, czy Tashy.
- Parowanie tak nie działa. - Dwie minuty.
Sam decydujesz!
Dzięki za słowa otuchy.
Udało się! Jasny gwint.
- Uciekamy! - Szybko!
Kod. Potrzebujemy kodu.
Musi gdzieś tu być.
Odliczanie.
- Tak! - Dobrze.
Minuta.
Siedział 1228 dni, czyli...
Trzy lata.
Szybciej, Jess.
Cztery miesiące i...
Jedenaście dni.
Trzy, cztery, jeden, jeden.
Słyszałeś?
Trzy, cztery, jeden, jeden.
Tak!
- Dobra, idziemy. - Tak!
Nikt inny tego nie dokonał.
- Wiecie? - Zdyskwalifikowani.
Żadnych telefonów.
Telefon?
Gdzie?
Serio?
BATON ROUGE, LUIZJANA
No i?
Było fajnie, ale przestało.
Odwołajmy się.
Oren nie brał nawet udziału.
Bardzo was przepraszam.
Dostałem powiadomienie o wyprzedaży sneakersów.
Muszę ustawić się w kolejce.
Napiszcie, jeśli czegoś chcecie.
Prawie przeszliśmy do historii.
MADRYT, HISZPANIA
Nie rozumiem.
Po co ci kolejny dom?
Poprzedni właściciel miał sekrety, których nie znały nawet jego dzieci.
Dowiedziałam się, że miał kolekcję łupów konkwistadorów,
której istnienia zaprzeczał.
Na szczęście uległ nieszczęśliwemu wypadkowi.
Czekaj, to bezcenne...
Muzeum w sam raz na czarny rynek.
Spójrz.
Portret młodego mężczyzny.
Zastanawiałam się, co się z nim stało.
- Pani Pearce? - Tak?
Znaleźliśmy aztecki relikt z obsydianu.
To on?
To część mapy skarbów?
Nie.
Nie ma go tu.
Jestem rozczarowany, Billie.
Rafael Rios znalazł ten relikt 20 lat temu,
a teraz nigdzie go nie ma?
Nie bądź taki niecierpliwy.
To takie amerykańskie. Znajdę go.
Zarząd był bardzo cierpliwy.
Ktokolwiek go ma, nie wie, co ma.
Inaczej szukałby skarbu.
Więc 20 lat to coś pozytywnego, zaufaj mi.
Ludzie umierają.
Przedmioty skrywane latami nagle się odnajdują.
Nie wierzę, że go zgubiłam.
Musi gdzieś tu być.
Gdzie go ostatnio widziałaś?
Był w bezpiecznym miejscu.
Bo nie chciałam go zgubić.
Oren. Masz coś?
Sprawdziłem łazienki, szafy, łóżka.
Jak mogłam zgubić jedyną rzecz, którą mama zabroniła mi gubić?
Gdy na niego patrzysz, robi ci się smutno.
- Co to? - Nie czytaj tego, Jess.
Nie dzisiaj.
Podwyżka czynszu.
Spokojnie. Poradzimy sobie.
Tak.
Mój ostatni film na YouTube ma 100 tysięcy wyświetleń.
Będzie większa kasa z reklam.
Poproszę szefa o podwyżkę. Należy mi się.
Damy radę.
Mówisz jak twoja mama.
To co, gotowi na empanadas?
Znalazłem.
Ethan, oczywiście.
Ty go miałeś.
Kazałaś mi go pilnować.
EMPANADAS DE TINGA MAMY
I pomyśleć, że minął już cały rok.
Może przygotujemy coś innego.
Nie. Mama uwielbiała empanadas.
My też je uwielbiamy.
No dobra.
Pracuję na recepcji od dwóch lat.
- Powiedział pan, że... - Mówię wiele rzeczy.
Mam dla ciebie specjalny projekt.
Ostatnia płatność była pół roku temu.
Szukaliśmy gościa, ale nie udało nam się go znaleźć.
Na jakie nazwisko było konto?
Dziwne.
Pewnie jakiś obcokrajowiec.
Iam Phasma? Serio?
- No co? - „Phasma” to po łacinie.
Mówiłem, panno Mądralińska. Pewnie latynos.
Nie Latynos.
Łacina, taki klasyczny język.
Phasma znaczy widmo, duch.
Co z tego?
No i „Jestem duchem”.
To nie jest prawdziwe nazwisko.
Szkoda, że nie da się wyżyć, rozwiązując zagadki.
Ależ można.
FBI ma wydział kryptoanalizy, gdzie wszyscy to robią.
Naprawdę?
Kolejna zmarnowana kasa z moich podatków?
- To moja wymarzona praca. - Nie.
W tej chwili marzysz, by dowiedzieć się, kim jest ten duch.
Jasne?
Przykro mi. Jestem z recepcji.
To nie moje zadanie.
Ale jako zastępczyni...
Dobra, niech będzie. Dowiedz się, kto to.
Iam Phasma. Kim jesteś?
SKARB NARODÓW: NA SKRAJU HISTORII
Iam Phasma... Jesteś wolnomularzem.
Oren i ja zerwaliśmy.
- Nie! - Wiesz co. Spoko.
Nadal się przyjaźnimy, więc...
W porządku?
Do bani.
Umawianie się z przyjacielem jest jak słuchanie w kółko
ulubionej piosenki, aż masz jej dość.
Mogłam cię posłuchać.
Miałam nadzieję, że udowodnicie, że się mylę.
Bez pomocy Orena
nie będzie nam łatwo z tą „małą” podwyżką czynszu.
Bez obaw.
Muszę tylko rozwiązać jedną zagadkę i dostanę awans.
Pewnie nie potrzebujesz, ale może ci pomóc?
Przyda mi się odskocznia.
Próbuję wytropić wolnomularza,
który wynajmował schowek pod innym nazwiskiem.
Wiedziałaś, że w Luizjanie jest prawie 20 000 wolnomularzy?
Teraz już wiem.
Znalazłaś w schowku coś ciekawego?
Młotek sędziowski i flagę.
Całkiem spora.
To flaga pogrzebowa.
Służy do okrywania trumien wojskowych.
Zawęziłyśmy właśnie naszą listę wolnomularzy.
Nasz tajemniczy mason był spokrewniony ze zmarłym weteranem.
Nekrolog.
Klasyczny brak prywatności.
Odznaczony Srebrną Gwiazdą sierżant Jack Sadusky poniósł śmierć
podczas nurkowania.
Pozostawił syna Liama i ojca, Petera Sadusky'ego,
byłego agenta FBI i wielkiego mistrza loży masońskiej.
I ktoś dostanie awansik.
Tak, zapłacimy czynsz. W terminie, kotku.
Nie jesteś z tajskiej knajpy.
Nie. Nie z knajpy.
Szukam pana Petera Sadusky'ego.
Serio?
Pan Sadusky nie miewa gości.
Mam coś, co do niego należy.
Powinienem cię ostrzec.
Pan Sadusky cierpi demencję, może wpaść w paranoję,
mieć przewidzenia.
Każdego bierze za szpiega.
Jestem zajęty.
Ma pan gościa.
Liam?
Nie.
To niech sobie idzie.
To moje tajskie żarcie.
Powodzenia.
Dzień dobry?
Halo?
- Wybacz, że niepokoję. - To tego nie rób.
Mój szef z Almighty Storage
wyrzuci pana rzeczy ze schowka,
bo zalega pan z czynszem.
Dobrze.
Zostawię pana samego.
Proszę dzwonić, jak chce pan rzeczy.
Ty...
- namierzyłaś mnie. - Tak.
Jak przeczytałam „Jestem duchem”, nie mogłam się oprzeć.
Całkiem nieźle.
Lubię rozwiązywać zagadki.
Marzy mi się praca w wydziale kryptoanalizy FBI.
Rozumiem.
Mam szepnąć słówko w twojej sprawie?
Nie. Nie dlatego tu jestem.
Do FBI przyjmą mnie dopiero gdy będę Amerykanką.
Podstawowym warunkiem pracy w FBI jest miejsce urodzenia.
Zawsze mnie to dręczyło.
Tak. A Teksas był kiedyś w Meksyku.
To dręczy mnie.
Znasz historię Ameryki.
Liczę, że kiedyś uzyskam obywatelstwo.
Nikt nigdy cię o nic takiego nie zapyta.
Wiem. Ale jak już coś zacznę, nie mogę przestać.
Znam kogoś takiego.
Wrzód na tyłku.
Skąd masz ten naszyjnik?
Należał do taty.
Czym się zajmował?
Nie wiem.
Zmarł, gdy byłam mała.
Przykro mi.
Matka nigdy nie mówiła ci nic o ojcu?
Wie pan, jak zwykle.
Jakby był złodziejem i ladaco.
To czemu nosisz jego naszyjnik?
Żebym pamiętała, by nie być złodziejem i ladaco.
A jeśli powiem ci, że wszystko, co wiesz o ojcu, to kłamstwo?
Raczej nie znał pan mojego ojca.
Nie, ale znałem takich jak on.
Którzy robili to, co uważano za złe,
by robić to, co słuszne.
Tak, nazywa się ich przestępcami.
Ten kraj założyli przestępcy.
Usiądź.
Co wiesz o skarbie?
Nic?
Nie bój się. Tu możesz mówić swobodnie.
Podjąłem pewne środki zaradcze.
Pokój jest czysty.
Rozumiem.
Takich medalionów używała tajna siatka obrońców skarbu
sprzed wielu wieków.
Mama na pewno by o tym wspomniała.
Ten naszyjnik symbolizuje przysięgę, by odkrywać zaginioną historię
całych cywilizacji.
W starożytnym Meksyku było więcej ludzi niż w Anglii.
Zanim przybyli Cortes i Pizarro,
były tam wielkie miasta,
genialni astronomowie i inżynierowie.
Majowie wynaleźli cyfrę zero.
Inkowie dali nam ziemniaki.
Nie mielibyśmy pizzy bez pomidorów Azteków.
To ciekawe.
Musisz coś zrozumieć.
Jeśli twój ojciec miał ten naszyjnik, to znaczy, że strzegł skarbu.
I ty też musisz.
Chwila! Co pan robi?
Spokojnie. Mam coś dla ciebie.
Dopiero mnie pan poznał.
Myślałem milion razy o tym, by to zniszczyć,
żeby nie wpadł w niepowołane ręce.
Może pan zejść? Stresuje mnie pan.
Pomóż mi.
Proszę. Weź to.
Nie jestem Liamem.
Mam na imię Jess. Pamięta pan?
- Pracuję w przechowalni. - Posłuchaj.
To klucz do ogromnie ważnego skarbu.
Lepiej niech go pan zatrzyma.
Nie mam zbyt wiele czasu.
Jeśli umrę, sekret zniknie ze mną.
Czas na leki.
Muszę iść.
Przepraszam.
Nikomu nie ufaj.
Nie słyszałem krzyku.
Chyba cię polubił.
Chyba wziął mnie za wnuka. Liama.
Mnie ma za agenta Smitha.
Miał list do Liama.
Zadzwoń do niego.
Próbowaliśmy.
On nie chce kontaktu z dziadkiem.
Dlaczego?
Skomplikowana relacja.
No proszę. A ty to kto?
+10 MINUT
Co tam robiłaś przez te 10 minut?
Dobrze rozumiem?
Wielki mistrz loży masońskiej
chciał ci przekazać klucz do zaginionego skarbu,
a ty go nie wzięłaś?
Oszalałaś?
On ma demencję.
Nie wiedział, co mówi.
Biorę afisz do Hamiltona.
Nie chciałeś nawet iść.
Ale to ja się postarałem o autografy.
Jest wart fortunę.
Co?
To on!
- Ten list. - Niemożliwe.
Musiał mi go podrzucić.
- Kim jest Liam? - To jego wnuk.
Pytanie, co masz zamiar z nim zrobić?
- Otworzyć. - Nie ciebie pytałam.
Otwórzmy go na żywo na moim kanale.
- Tak! Zróbmy to. - Tak.
- Dobrze. - Nie!
Cieszę się, że się w czymś zgadzacie,
ale nie mogę.
Nie jest do mnie. Muszę go oddać.
Jasne. Ale to bardzo kiepskie nastawienie, jak na poszukiwaczkę skarbów.
Nie jestem poszukiwaczką skarbów.
Rozgryzłam nazwisko właściciela.
- Peter Sadus... - Wiem, Peter Sadusky.
- Ale skąd? - FBI tu jest.
Przeszukują schowek.
Co? Dlaczego?
Gość zmarł.
O nie.
- No. - To straszne.
Wcale nie. Może odzyskam zaległy czynsz z jego majątku.
Co z tobą? Umarł człowiek.
- Jess Valenzuela? - Tak?
FBI.
Musimy porozmawiać.
Proszę wejść.
- Jak się pani miewa? - Świetnie, dziękuję.
Świetnie.
Jak zmarł pan Sadusky?
We śnie.
Miał 87 lat.
Skąd go pani znała?
Nie znałam. Poznałam go wczoraj.
Nadal pracował?
Nie, przeszedł na emeryturę w 2007 roku.
Sądzimy, że nielegalnie wszedł w posiadanie tajemnicy państwowej.
Mieliśmy go na oku.
Czyli miał rację.
- Był szpiegowany. - Obserwowany.
Według pielęgniarza
agent Sadusky chciał przekazać pani list do swojego wnuka Liama.
Tak, ale go nie wzięłam.
Szef mówi, że nie masz papierów.
Tak. To znaczy nie.
- Mam... - Nic ci nie grozi.
O ile powiesz prawdę.
Muszę przyznać, że mi w tej chwili odbija.
Zawsze marzyłam o pracy w FBI.
Rozwiązywać zagadki w wydziale kryptoanalizy.
Pięć lat z rzędu wygrywałam wasze zawody w szyfrowaniu.
Jeśli nam pomożesz, wstawimy się za tobą.
W domu Sadusky'ego nie znaleźliśmy listu.
- Naprawdę? - Wiesz,
że możemy ci utrudnić życie?
Nie wzięłam listu.
Przysięgam.
Nie mogę uwierzyć, że ten gość miał miecz Cortesa.
Miecz, który zgładził całą cywilizację.
W zasadzie to była ospa wietrzna.
Dlaczego go zabrałaś?
- Jest na nim wskazówka do skarbu? - Nie.
Cortes i konkwistadorzy nie wiedzieli,
gdzie jest skarb, ale to z ich powodu go ukryto.
Dobrze mieć jego miecz, gdy znajdę skarb.
Pani Pearce?
Telefon do pani.
- Macie list? - Nie.
Zabraliśmy wszystko ze schowka
i sprawdzamy dokładnie.
Ale na razie nic.
A dziewczyna?
Nie ma go.
Uwierzyłeś jej?
Nie ryzykowałaby okłamania agenta FBI.
Może się domyśliła, że nie jesteście agentami.
Niemożliwe.
Rozgryzła nazwisko Sadusky'ego.
Nie lekceważmy jej.
Pracuje w firmie magazynowej.
Pewnie ciągle węszy w poszukiwaniu zapomnianych skarbów.
Myśli, że trafiła w dziesiątkę.
Z pewnością nie odda wam listu.
Musicie jej go odebrać.
Odbiło ci?
Jeśli federalni odkryją, że ich okłamałaś,
mogą cię wsadzić albo deportować.
Prawdziwi federalni wiedzieliby,
że nie dostanę się do FBI
- bez obywatelstwa. - Naprawdę?
Słuchaj, może... przemyśl jeszcze sprawę
tej wymarzonej pracy.
Nie ma pewności, że dostaniesz obywatelstwo.
To na pewno byli agenci? Bo kto by chciał tak kombinować.
- Na pewno. - Tak?
Ich odznaki były podrobione.
Skąd wiesz?
Bo każdą odznakę FBI podpisuje
obecny prokurator generalny
przy zaprzysiężeniu agenta.
A ich odznaki podpisał prezydent Stanów Zjednoczonych.
Jak ty to robisz?
Co?
Zawsze zauważasz coś, czego nie zauważa nikt inny.
Mama mówi, że mam to po tacie.
I że kiedyś wpakuję się przez to w kłopoty.
Dobra. Skoro nie byli z FBI, to kim są?
Poszukiwaczami skarbów?
Sadusky mówił, żeby nikomu nie ufać.
Jess, to się dzieje naprawdę.
Szukają tego listu.
Gość zmarł dzień po twojej wizycie.
Wiem.
Nie wiem, co robić.
Ja wiem.
Musimy otworzyć ten list.
Zobaczyć, o co chodzi.
Niemożliwe.
O Boże. Okradli nas.
Tyle że nie zabrali Xboxa.
Ani mojego laptopa.
- Fałszywi agenci. - Gdzie położyłaś list?
W pudełku z rzeczami Sadusky'ego. Było tutaj.
Nie musieli robić takiego bałaganu!
Bo przecież...
Dziwne.
Zabrali Buffy'ego?
Był Orena. Wygrał twitterową walkę o opiekę.
Wrócili.
Nie zostawiajcie otwartych drzwi.
Pudełko!
Wziąłem je przypadkiem, gdy się wyprowadzałem.
Co się stało?
Długa historia.
Dzięki za pudełko.
- Musimy posprzątać. Pa! - Dobra. Ja też was kocham. Pa.
- Czemu to zrobiłaś? - Nie chciałaś go tu.
Słuszna uwaga.
List. Właśnie.
To nie mapa skarbów.
To zdjęcie Sadusky'ego i jego rodziny.
„Liamie, nie ma większego skarbu niż czas.
Mam nadzieję, że pewnego dnia mi wybaczysz.
Ściskam, dziadek”.
Czyli skarb to czas?
Brzmi jak złota myśl.
Muszę dać to Liamowi.
Co? Dlaczego?
To życzenie jego dziadka.
Jess.
Na Instagramie jest 27 Liamów Saduskych.
Ale tylko jeden mieszka w Baton Rouge.
Wiesz, że cię kocham, ale dlaczego?
Musisz...
Niezły jest.
Gra dziś u Squeaky Pete'a.
Tak?
Zachowaj otwarty umysł.
W związku z czym?
Wchodzimy do baru, a ty nie wychodziłaś od...
No, wiesz od kiedy.
Wiem.
Mama chciałaby, żebyś się dobrze bawiła.
Ten Liam to ciacho.
- A dziewczyny mają potrzeby. - Weź.
Ty weź.
Robisz panu Śpiewającemu Sześciopakowi grzeczność, oddając zdjęcie dziadka.
Jeśli zechce ci podziękować i zaprosi cię na kawę,
zachowaj otwarty umysł.
Zawsze mam otwarty umysł.
To faceci pękają, bo nie mam papierów.
No to nic nie mówmy.
Nie szukasz zielonej karty, tylko zabawy.
Jasny gwint.
Na szóstej.
Tak jak mówiłam. Jasny gwint.
Chodzi mi o to, że jest naprawdę dobry.
Skąd wiesz?
Nikt nie słucha.
Wrócę po krótkiej przerwie.
To nasza szansa. Chodźmy.
- Co? - Ethan tu jest.
Kim jest ta nowa?
Ma na imię Mina.
Była dwie klasy niżej w Oak Prep.
Chodzą ze sobą?
Nie mam pojęcia. Nie wspominał o niej.
A mówi ci wszystko.
Wiem.
Chodźmy, zanim nas zobaczy.
Przepraszamy.
Nie wykonuję piosenek na życzenie.
My nie w tej sprawie.
Fajna piosenka.
Jednak ktoś słuchał.
Słuchała, a jakże.
Chyba wiem, od kogo odszedłeś.
Naprawdę?
Od dziadka?
Mam coś od niego.
Otworzyłaś to.
Myślałyśmy, że to mapa skarbów...
No tak.
Zatrzymajcie to.
Ale to twoje zdjęcie z dziadkiem.
W takim razie możesz je spalić.
Nie wiem, co między wami zaszło,
ale jeśli cię to pocieszy,
dziadek przeprasza za to w liście.
Przeprasza? Rany.
Trzeba było tak od razu.
Nie trzeba było wspominać o dziadku.
Mam tyle do obgadania.
- Zaczynajmy. - Nie uwierzysz.
Nagrywam na żywo. To moja współlokatorka, która musi nauczyć się, gdzie są granice.
Wybaczcie, muszę pożyczyć
- panią Anonymystic na chwilę. - Ona żartuje.
Jess, żartujesz sobie?
Pamiętasz, jak myślałyśmy,
że to tylko zdjęcie?
To wskazówka dotycząca młotka.
Chyba już ustaliłyśmy, że to wszystko jest totalna lipą?
Sadusky powiedział, że mój ojciec nie był złodziejem i ladaco.
Ten staruszek znał twojego ojca?
Nie. Ale mówił, że zna takich jak on.
Ludzi, którzy robili coś złego,
by robić to, co słuszne.
Wszyscy podejrzani tak myślą.
Może. Ale muszę się dowiedzieć.
Idę do loży masońskiej Sadusky'ego.
Jeśli nie wrócę,
dzwoń na policję.
Na policję?
Jess, zaczekaj chwilę. Wezmę tylko... Jess!
Nie robiłabym tego selfie.
Jarzeniówki to nie to.
Nie robię selfie.
Chyba ktoś nas śledzi.
Fałszywi federalni.
Doprowadzimy ich do skarbu.
Zatrzymać autobus!
Zatrzymać autobus.
To wbrew zasadom.
No to szkoda, bo moja koleżanka zaraz zwymiotuje.
O Boże.
Tędy.
Mogę w czymś pomóc?
Gonią nas paparazzi.
Kim jesteście?
To Tasha.
Z dwoma symbolami dolara.
Grała żonę Johna Adamsa, Abigail, w Hamiltonie.
- Oczywiście. - Miło mi.
Byłaś niesamowita.
- Możecie iść przez kuchnię. - Dzięki.
Z tyłu jest wyjście.
Dzięki, kochany.
W Hamiltonie nie było Abigail Adams.
Powinna być. Była jedną z pierwszych feministek.
Namawiała męża, by dał kobietom prawo głosu, ale on nie chciał.
Typowy patriarchat.
Przykro mi. Musicie stąd wyjść.
Gdzie one są?
Abigail Adams, tam.
Abigail Adams?
Szybko.
Chodź. Nie są daleko.
Kim jesteście?
Sprzątaczkami.
Nieprawda.
Tamta załoga jest chora.
Mopy są z tyłu.
Co to było?
Tajny masoński uścisk dłoni.
Od kiedy jesteś masonem?
Nie jestem. Jest na zdjęciu.
Oldskulowy żółwik.
To on.
Sadusky.
No, wygląda na zdrowego na umyśle.
Chodź.
To sala konferencyjna.
Jak z Gry o tron.
Co robisz?
Na zdjęciu...
Sadusky stał tutaj.
Trzymał młotek w ten sposób.
Chodzi o ołtarz.
Wszystkie gwiazdy są takie same...
poza tą...
Wskazówka jest w odbiciu.
Coś u góry? Czekaj.
Jesteś w transie.
Kontynuuj.
Oto jesteśmy...
Może nie mów gdzie.
Nie jestem na żywo, ale musimy to udokumentować.
Jeśli znajdziemy skarb...
Zaczęło się od spotkania z nieznajomym...
O Boże.
Co to jest?
To...
Nie mam pojęcia.
To symbol z naszyjnika.
Widzę.
To jakiś obłęd.
Ukradłaś coś z loży masońskiej?
Nie ukradłam.
Sadusky mówił, że to prowadzi do ważnego skarbu.
Chciał go chronić.
To nie przypadek, że go wytropiłam.
Spójrz na to.
Mnie też brakuje twojej mamy.
Nie widziałeś całego zdjęcia.
To twój tata?
Wycięła go?
- To okrutne. - Mama nigdy mu nie wybaczyła.
A jeśli się myliła?
A jeśli miała rację?
Jess, posłuchaj.
Nie możesz tak ryzykować.
Wiesz, w czym rzecz.
Nie używamy tego słowa,
ale je wypowiem. Mogą cię deportować.
Wiem.
Dorastałam z walizką pod łóżkiem.
Wciąż ją mam.
Ale i tak to zrobię.
Dobrze.
Muszę iść na zajęcia.
To takie dziwne. Kłócicie się.
Nie chcę przedłużonej gwarancji.
Cześć, Jess.
Kto mówi?
Mam na imię Billie.
Od bardzo dawna szukam reliktu z obsydianu.
I mam powody przypuszczać, że wskazał ci go Peter Sadusky.
Ci niby agenci są od pani.
Chcę mieć ten relikt.
Podaj cenę.
Nie jest na sprzedaż.
Podnieśli nam czynsz.
Nie bądź głupia.
Wiem, że potrzebujesz kasy.
Nie sprzedam go.
Przewidziałam to,
więc zaprosiłam twojego przyjaciela na małe zakupy.
Oren, podoba ci się tutaj?
Też pytanie! To jest sztos!
Normalnie musiałbym stać w kolejce całą noc.
Pozwól, że to ja podam cenę.
Życie twojego przyjaciela
za relikt.
Proszę nie robić mu krzywdy.
Wszystko w twoich rękach.
MIASTO MEKSYK
Salazar...
Wiem, że planujesz kolejną ucieczkę.
Weź mnie ze sobą.
Salazar...
Napisy: Robert Prusakowski