ANG SERYENG ITO AY HANGO SA TOTOONG KUWENTO
NGUNIT ANG MGA KARAKTER AT PANGYAYARI AY BINAGO PARA MAGING MAS DRAMATIKO
2009, BORDER NG SURINAME
Alam mo ba ang bansang tinatawag na Suriname?
Malamang hindi.
Isang maliit na bansa sa Timog Amerika, ibabaw lang ng Brazil,
na may populasyon na mga 500,000 katao.
Ito'y isang bansa na maraming lahi at lenggwahe at kalahati ng lupain ay gubat
at higit sa kalahati ng populasyon nito ay sangkot sa kalakalan ng droga.
Ano'ng ginagawa ng isang Koreano sa lugar gaya nu'n?
Ang ikukuwento ko ay isang kuwento tungkol mismo du'n.
Mahirap man paniwalaan, pero lahat ng ibabahagi ko sa'yo
ay naranasan ko mismo.
Ang iba sa inyo ay maraming masasabi tungkol sa katotohanan ng mga pahayag ko.
Pakinggan niyo ako bago gumawa ng sariling konklusyon.
ISANG SERYE MULA SA NETFLIX
Noong 1968, ang taon kung kailan ako ipinanganak
nagboluntaryo ang tatay ko na lumaban sa Vietnam war.
Nakipaglaban siya nang limang mahabang taon sa gubat
hanggang sa umurong ang mga Amerikano at natapos ang digmaan.
Bumalik siyang may pilay mula sa giyera.
'Yung araw pagkatapos niyang umuwi, lumabas siya para magtrabaho.
Sa nag-iisang litrato na malinaw ang kanyang mukha,
may hawak siyang malaking baril.
Nagtaka ako kung anong ginagawa niya sa malayong bansa,
at kung para saan ang malaking baril,
pero sa ilang kadahilanan, takot na takot akong tanungin siya.
Umabot ng 30 taon bago ko ito nalaman.
Sa middle school, nag-aral ako ng judo pagkatapos iminungkahi ng guro ko.
Ito'y dahil makakapunta ako sa paaralan at makakakain nang libre.
Hawakan mo siya nang maayos.
Mag-pokus ka sa binti, sa binti!
Ayan!
Labing-apat ako nang nagsimulang mag-sanay ng judo.
Kang Ingu!
Namatay nu'n ang nanay ko.
Sa gitna ng isang gabi ng taglamig, bumagsak siya habang naghahatid ng yogurt.
Umabot ng tatlong oras bago may nakakita sa kanya.
Umiyak kami ng mga kapatid ko nang parang napakatagal,
pero hindi minsan lumuha ang tatay ko.
Uminom lang siya nang uminom ng soju na may pulutan na skate,
at hindi kailanman nagsalita.
Oo, mas gustong kumain ng tatay ko ng fermented skate kaysa sa kahit ano.
Pinalaki niya kaming tatlo sa pamamagitan ng paghatid ng semento.
Nagmaneho siya ng 20 oras araw-araw nang anim na mahabang taon.
Pero hanggang du'n lang ang nakayanan ng tatay ko.
Du'n ko naintindihan kung bakit hindi siya naiyak nung libing ni nanay.
Ang pasanin ng utang at reyalidad ng buhay
ay dinurog ang kalungkutan na naramdaman sa oras na 'yun.
Kinailangan kong maghanap-buhay kahit papaano,
kaya sa umaga, nagbebenta ako ng makgeolli sa mga hiker ng Mount Soyo.
Uy, ayan na.
At sa gabi, nagtrabaho ako sa isang karaoke bar.
Magandang gabi, sir.
-'Yun lang ba ang maiinom mo? -Uy, uminom ka!
Gano'n ko natutunan ang maraming bagay na hindi nila tinuturo sa paaralan.
Salamat, sir.
Enjoy po kayo ngayong gabi, sir.
PAKIUSAP, HUWAG PUMARADA DITO
Dahil minsan lang ako nakakauwi, laging magulo ang bahay ko.
Maglinis ka nga ng bahay, boy. Buwisit.
Naisip ko na hindi ko na kaya nang mag-isa,
kaya tinawagan ko 'yung mga babaeng may gusto sa akin.
Uy, si Ingu 'to. Kumusta?
Tumawag lang ako para magtanong…
Ano…
Pakakasalan mo ba ako?
Hindi, 'di ako nagbibiro!
Matagal ko 'tong pinag-isipan bago ako tumawag.
Pera?
Pwede naman tayong magsimulang mag-ipon ngayon.
Alam mo ang sinasabi ng mga matatanda. Darating din ang pera 'pag ikinasal.
Bahay?
Ano ba, babae.
Kapag nakapag-ipon na tayo, makakabili na tayo ng bahay.
Ba't ang dami mong tanong?
Condo?
Uy, hindi ba't sumosobra na 'yan?
Hindi mo ako titigilan. Kalimutan mo nalang ang sinabi ko.
Mukhang nagulat silang lahat nung nag-propose ako.
Pero may isang pumayag at lumipat sa bahay dala lahat ng mga gamit niya.
Ako naman ang nagulat.
GROOM - KANG INGU BRIDE - PARK HYE-JIN
JAEIL CHURCH
Mas naging matatag ang buhay ko nu'ng magka-asawa.
Nung nakapagtapos ng high school ang mga kapatid ko, naka-ipon kami.
At sa gitna ng lahat ng 'yun, ipinanganak ang mga anak ko.
Pero dahil nadagdagan ang pinapakain, hindi sapat ang kinikita ko.
Nag-ayos ako ng kotse,
at nakapagbukas ng garahe sa harap ng Dongducheon US Army base.
Kumusta ka?
-Hi, magandang hapon. -Mabuti.
Salamat sa isa sa mga nakasama ko sa judo,
nakapaghatid rin ako ng suplay ng pagkain sa base ng US.
At upang maituloy, nag-aral ako ng Ingles.
-Kumusta? -Pare kong si Ingu,
Maganda tingnan ang mukha mo. Maganda ang kulay.
Dahil nalilinis ng bawang ko ang dugo mo.
Well, kalokohan 'yan.
Pero inaamin ko, sa presyo nito, masarap na ang bawang mo.
Kaya bilhin mo na rin ang sibuyas ko.
Bibigyan kita ng napakagandang presyo.
Pumunta ka sa karaoke tapos mag-usap tayo. Okay?
Naging manager pa ako sa bar na may komisyon mula sa mga client.
Kalaunan ay nabili ko ang lugar.
-Wow! -Wow!
Umupa rin ako ng bahay, pero kinailangan kong umutang.
PANG-APAT NA BAITANG - HULING PAGSUSULIT KANG HYUNGKU 100/100
Matalino ang panganay ko, gaya ko.
Dahil dito, sulit ang pagsusumikap.
-Tay! -Uy.
Pwede ba akong pumunta sa bar mo bukas?
Para sa mga sundalo ng US lang ang bar ni tatay.
Kaya dapat Amerikano ka para makapasok.
Akala ko okay na kami habang buhay.
Pero 'di ko alam kung gaano pa katagal ang kakayanin ko dahil sa mga ginagawa ko.
BAWANG - GOCHUJANG
Patuloy na naging mahirap ang buhay.
Uy, sa'yo ba ang lugar na 'to?
Tumigil ka kung ayaw mong magtrabaho!
-Tawagin mo sila! -Ipapakita ko sa'yo!
Ganito rin namuhay ang nanay at tatay ko.
'Di nila kami nilabas para kumain ng masarap.
Ang ginawa lang nila ay nagsumikap para kumita ng pera
hanggang sila'y namatay.
Ano'ng saysay ng pagiging buhay lang para lang mabuhay?
Alam kong hindi ko dapat hayaan na mamuhay kagaya ko ang mga anak ko.
Kailangang may magbago.
MGA BAKANTENG TRABAHO
Tingnan natin.
Tanga!
Diyos ko.
Galing ako sa paglalakbay tapos 'di mo man lang ako babatiin?
Tingnan mo 'tong gagong 'to.
Akala ko nagbebenta ka ng isda, hindi naglalagay ng soybean paste sa buhok mo.
Bakit 'di ka pa na-aresto?
Sus, ano ba'ng alam mo? Nakakulong ka sa maliit na peninsula na 'to.
Uso 'to sa Shinjuku, pare.
Uy, para sa asawa at anak mo 'to.
Wow, taya ko pwede kong gawing basahan ang mga ito.
Mga basahang mabulaklak, 'no?
Wala kang taste, pare.
Iuwi mo lang sa asawa mo. Mababaliw siya diyan.
Imasahe mo ang balikat ko. Sobrang sakit.
Teka.
-Sino 'tong lola? -Ano?
Uy, dahan-dahan!
-Ma'am, iwan mo ang katawan ni Eungsoo. -Uy! Shit!
Iwan mo ang katawan niya!
-Heto ang samhap mo. Enjoy. -Salamat.
-Ipainit natin ang sabaw? -Masarap 'to.
Nu'ng ika-siyam na baitang, namatay ang tatay ko at naghirap kami,
kaya 'di ako nag-aral ng high school.
Hindi ka makapasok.
Dahil mababa ang mga grado mo. Ayusin ang kwento, boy.
Anyway, nilampasan ko ang high school at nag-aral ng tungkol sa shipping.
Pagkatapos ng 20 taong pagtatrabaho sa mga barkong 'yun,
Hindi ko pa rin kayang tustusan ang aking anak. Ganu'n ka rin, 'no?
Lahat ng kabulukan nagawa nating dalawa para magka-pera.
Ganu'n ang buhay para sa lahat, pare.
Walang espesyal sa akin.
Naaalala mo ang sinabi mo nu'ng tumigil ka sa judo?
Pakiramdam mo may kailangan kang gawin o papalpak ang buhay mo, 'di ba?
Pero pagkatapos mong nagsumikap, anong nakuha mo dito?
At least naka-upa ako ng isang condo, tanga.
Tanga, hindi sa'yo ang lugar na 'yon. Sa bangko 'yun.
Hindi mo nga mabayaran ang mga utang mo.
Uy, kung patuloy tayong mabubuhay nang ganito, mababaliw tayo.
Nagtatrabaho tayo hanggang lumubog, mamatay.
Kakaiba ang pananalita mo.
Ano'ng gusto mong sabihin sa akin?
Itong skate na kinakain mo,
alam mo bang 99 persyento nito'y muna sa Chile?
Nilalagyan nila ito ng label na "domestic" bago ibenta.
At hindi 'to mura, pare.
Kahit ang mga imported daw mula Chile ay napakamahal ngayon.
Ba't mo pinag-uusapan ang isda? Ano'ng punto mo?
Ang sinasabi ko…
Kung maipapasok mo ang libreng skates at ibebenta ito sa Korea,
ano'ng mangyayari?
Uy, kung ganu'n ka dali, may gumagawa na sana niyan.
Parang gumawa ka ng sariling pera.
Pero sino ang magbibigay sa'yo ng libreng skates? Baliw ka yata.
May bansa kung saan walang kumakain ng skates at tinatapon lang nila!
At ako lang ang may-alam ng tungkol dito.
Narinig mo na ba ang "Suriname"?
Suriname? Ano 'yun, bansa?
'Di ba, walang may alam nito. Uy.
Tumira ako sa mga barko nang 20 taon,
at unang punta ko doon ngayong taon.
Tingnan mo ito.
Maliit na bansa sa itaas ng Brazil.
Ang buong populasyon ay 500,000 lang.
At ang baybayin nito'y punong-puno ng mga skates.
Pero 'yun pala, iniisip ng mga tao
na kakaiba ang hitsura ng mga skates at mabaho,
kaya tinatapon lang nila.
Tinanong ko ang punong mangingisda, itong bungal na lolo na 'to.
Sabi niya ibebenta niya ang mga ito ng barya!
Kaya, kung maipapasok mo ang mga skates na 'to at ibenta dito sa Korea,
ano kaya ang mangyayari?
Totoo ba 'to?
Kailangan bang tikman para malaman kung tae o tsokolate?
Kung gano'n, sumama ka sa Suriname.
Bigyan mo ako ng isda, ah? Bigyan mo ako ng isang isda.
Hindi, wala nang saysay para pag-isipan pa ito.
At hindi pa Amerika ang pinag-uusapan mo. Suriname talaga?
Hindi ko nga alam na may ganu'ng bansa.
Pero 'yun ang punto.
Dahil napakalayo ng Asia sa South Amerika,
'di madaling makuha ang impormasyon na 'yun kaya may oportunidad sa negosyo.
Tingnan mo 'to.
Alam kong mabait si Eungsoo…
Pero 'yung regalo niya. Hirap magtiwala.
Wala akong tiwala sa taste niya, pero
masipag siya.
Pinakinggan ko lang siya at gumawa ng sariling pananaliksik.
At lumabas na totoo ang sinasabi niya!
Sa Suriname, walang kumakain ng skates.
Nakuha ko 'to mula kay Yongtaek sa merkado ng isda ngayon
Tingnan mo.
Umupo ka, halika.
Ang frozen na skates sa pakyawang presyo
ay 30,000 won kada piraso.
Pero dahil may kakulangan ng suplay, mamahal lang ang presyo.
Isipin mo kung anong mangyayari
kung libre naming makukuha ang skates sa Suriname at ibebenta rito?
Seryosong kikita 'to!
Pero kahit na,
'di mo pwedeng isara ang iyong mga tindahan at pumunta sa malayo.
Mahal, ano ba ang bumubuo ng pamilya?
Dapat sabay-sabay kumain at magsama-sama ang pamilya.
'Wag kang mag-isip ng imposible. Magpasalamat tayo kung anong meron tayo.
Syempre, nagpapasalamat ako, pero,
ginagawa ko ito para mas lalo akong makapagpasalamat.
Kung masisimulan na namin ito, maliit nalang ang kita na isang bilyon.
Wala akong pakialam kung bilyon-bilyon!
Mabuti pang maghirap ang mga bata kaysa lumaking walang ama.
Gaano pa katagal tayo mamumuhay nang ganito?
Anong masama sa pamumuhay natin?
Sus.
Isa para sa'yo, sa'yo, sa'yo, sa'yo at sa'yo.
Dalawang daang libo.
Raise. Tatapatan ko ang 200,000 mo at ire-raise ng 500,000.
Wow. Pinapalaki ni Yun ang pot.
Sakim ka talaga.
Sinusubukan mo bang dito kunin ang kita mo?
Tumataas na ang gastos ng pamumuhay kaya itaas na natin ang nakataya.
Kukunin ko 'to bilang tax.
Bakit kami ang nagpapakahirap pero ikaw ang kumukuha ng premyo?
Sa house rake at bayad sa dealer, ikaw lang ang kumikita dito!
Uy, sa upa at peyrol, wala nang natitira kundi pang gasulina.
Ano'ng problema mo?
Parang gusto mo kaming maubusan ng pera, 'yun lang.
Ang maraming maliliit na halaga ay bumubuo ng malaking halaga.
Sus, sobrang sensitive mo ngayon.
Buwisit.
Call.
Naku, fold ako.
I-re-raise ko ang baraha mo, Yun.
Ano ang sa'yo? Dalawang pares ng ace?
Sa tingin mo ganito ako ka-confident sa dalawang pares?
Humanda ka.
May straight ako. Diretso sa bundok!
Wow, umabot ka sa tuktok ng bundok.
-Kaya pala masyado kang confident. -Sus.
'Di ko akalaing makikita ko ang araw.
Ano 'yan?
Wala ka raw mga customer ngayon. Pasensya na.
Wow, naswertehan ka rin sa huli.
At ito'y dahil lagi kang nagbabayad sa oras ng mga tax mo, okay?
Nananalo ang nagbabayad ng buwis!
May magandang enerhiya mula sa'yo, Kang. Bumili ka ng yosi mo.
Gagamitin ko ito nang tama. Salamat, sir.
-Bigyan mo rin ako. -Lagi mong sinasabi 'yan!
Boss, may DEFCON 3 sitwasyon tayo.
Sige lang i-deal niyo. Babalik ako.
Buwisit.
Sus.
Wow.
Sa labas ka.
Sa tingin mo, saan ka pupunta?
Uy, hawakan mo siya.
-Uy. Halika. Halika rito! -Uy!
Ano bang gusto mo sa kanya? Maghintay ka sa labas.
Sir.
Magagalit ka lang pag nandito sila.
Diyos ko, matatapang kayo.
Nagsisisi na ang mga babae namin.
Sinulat na nila ang mga kasalanan nila,
kaya sana maging okay na kayo.
Kung gagastos kayo at magagalit, hindi maganda para sa kalusugan niyo.
Magtatae kayo.
Ibibigay ko ang bote ng alak na ito nang libre.
At dahil nabigo ang mga babae kong pasayahin kayo,
kalahati lang ang sisingilin ko.
Sa lahat-lahat,
hinihingi ko ay 1.2 milyon won.
Biro ba 'to? Huh?
Gusto mong ipasara ko nang tuluyan ang lugar na 'to?
Hindi ako magbabayad, gago. Ikaw dapat ang magbayad sa akin!
Ano daw ang gagawin nila at sinira nila ang gabi niya?
Sir… Chairman?
Kailangan ba talagang gisingin natin ang ating mga masisipag na pulis
sa ganitong oras ng gabi?
Magkano ang meron kayo ngayon?
Ibayad niyo nalang 'yan at umuwi na kayo. Hinihintay kayo ng mga asawa niyo.
Ah, shit.
Pera ko?
Nandito.
OPISYAL NG PULIS CHOI CHEOLYONG
May lisensya ba ang bar mo?
Siguradong walang menor de edad sa mga babaeng 'yun?
Ang problema ay masyado kang mabait sa mga tao.
Uy!
At heto tayo, pinapalampas ka nang maayos.
Hangga't nagtatrabaho ako sa city hall,
nakasara ang iyong negosyo.
Pasensya na, sir.
Patawarin niyo ako at…
Kaonti lang 'to, pero para ito sa abala.
Pasensya talaga.
Lintik 'to.
Huy, gago!
Huy.
-Gago. -Ano? Ano'ng gusto mo?
Huy, tarantado. Gusto mo akong kalabanin?
Huy, akala mo tungkol 'to sa pera?
Ganito mo ba tinatrato ang mga kostumer mo?
Ha? Ano'ng nangyayari?
Uy, okay ka lang?
Hoy! Ulol, halika rito!
Uy, okay ka lang?
Leche!
INTERNASYONAL NA PALIPARAN NG JOHAN ADOLF PENGEL, SURINAME
Uy, kaibigan!
Welcome sa Suriname!
Tatlumpung taon pa lang nang nakamit nila ang kalayaan mula sa Netherlands.
Wala masyadong tao rito.
Kaya kulang sila lagi ng tauhan.
Kaya maraming mga imigrante.
Dutch ang pambansang lenggwahe, pero lahat nakakapagsalita ng ingles.
May ilang nagsasalita ng Insik, espanyol, at iba pa. Alam mo 'yun?
Gandang speech. Gaano mo katagal isinaulo 'yan?
-Dalawang linggo? -Bahala ka.
Uy, mas marami akong alam dito kaysa sa'yo.
-Kaya 'wag mo akong asarin. -Uy.
Alam mo ba na sumali ang Suriname sa Allied Force nu'ng digmaang Koreano?
Nakipaglaban ang Suriname nu'ng digmaang Koreano? Bakit?
Eungsoo, sinusubukan mo bang maging gabay sa paglalakbay dito?
'Wag nang mag-aksaya ng oras sa mga trivia
at i-pokus natin ang iyong enerhiya sa mga skates.
Kinausap ko na ang lokal na punong mangingisda,
kaya 'di mo na kailangang mag-alala.
Ipinagkatiwala ko ang bawat barya ng pinagbentahan ng aking negosyo
sa taong laging huli sa eskwelahan. Syempre nag-aalala ako.
Marunong ka ba mag-add at subtract?
Sino'ng niloloko mo? 'Di pa ako naging huli.
Wala akong alam sa iba, pero talo kita sa math.
Uminom ka ba? 'Di mo ako kailanman natalo sa math.
At lagi kang panghuli nang ilang beses. Nakita ko talaga.
Pito, walo.
Ano?
Seven times eight. Nag-mu-multiply tayo ngayon.
Ingu, gago ka. Niloloko mo ako.
Dapat naka-programa 'to sa'yo. Seven times eight.
Uy, nagmamaneho ako, pare! Saglit lang.
Dapat masagot mo kahit nagmamaneho ka.
Seven times eight.
Hindi ako magaling mag-multitask, 'yun lang. Mamaya ko sasagutin.
Tumingin ka sa daan. Papatayin mo tayo!
Uy, wow! Hindi mo talaga alam ang sagot, 'no?
Uy, nakabili ako ng isang tonelada sa isang dolyar kada kilo.
Kita mo 'yun? Gano'n dapat magnegosyo!
Mr. Park, 'di ko 'to inaasahan. Ang galing mo.
Pare, magkano ang lahat ng 'to?
Bakit mo pa bubuksan?
Wow, mabaho pa rin sila kahit na pinayelo.
Amoy isda ba para sa'yo? Amoy pera para sa akin.
Ligtas naman diyan, 'di ba?
Kumusta ang pagkain? Eh ang simbahan?
Sobrang ligtas dito.
May mga restawran mula sa buong mundo,
parang department store. Parang party.
Paano ang pagsisimba? 'Di ka pumunta nu'ng nakaraang linggo?
Sinubukan kong pumunta pero bumaha ang mga kalsada.
Puro gubat dito, kaya matatagalan para maayos nila.
Pinayagan kitang pumunta diyan dahil ipinangako mong magsisimba ka.
Nakahanap ako ng simbahang Koreano para sa'yo,
kaya pumunta ka sa linggo at magpadala ng mga litrato, okay?
Opo, ma'am. Pwede ka nang tumigil.
Malakas at klaro kitang naririnig. Sige.
Mahal ang mga tawag dito, kaya tatawagan nalang kita ulit mamaya.
Sige.
Bakit? Anong sinabi niya? Ba't malungkot ka?
Gusto niyang mag-picture ako sa simabahan.
Ah, oo nga!
'Di ba ang pagsimba ang kondisyon niyo sa kasal?
Nagdarasal ka na ba?
Sus, nag-aalala akong lumalakas ang pananampalataya ko araw-araw.
Yelo pa. Sige pa!
May 'di ka nakuha!
Gusto ko ng mas marami pa!
Gusto ko ng kahon na puno.
Ikaw ba ang may-ari ng pabrika na 'to?
Magandang hapon, sir.
Ako ang CEO. Kinagagalak kong makilala ka.
Gusto mong magpatakbo ng negosyo dito?
Kakailanganin mo ang tulong ko.
Napakaraming magnanakaw at kriminal sa siyudad na 'to.
Ano'ng sinasabi ng lalaking 'to?
Tutulungan mo ako? Okay, mabuti.
Narito ang mga gagon para pagperahan tayo.
Bago pa ang negosyo kaya wala pang pera ngayon.
Kapag nakarating ang isda sa Korea, magkakapera kami. Mababayaran namin kayo.
Naiintindihan mo? Napakasimple.
Kung gano'n bayaran mo kami ng 2,000 kada buwan. Kuha mo?
Masamang ideya. Sa tingin ko hindi.
Isang buwan, seswertehin kami.
'Pag maraming isda ang maipapadala?
Bibigyan namin kayo ng 2,500 dolyar.
Pero kapag masamang buwan. Kaonting isda ang maipapadala sa Korea?
Makakatanggap ka ng 1,000 dolyar.
Anyway, pag-usapan natin ang pamantayan ng mabuti at masamang buwan.
Kuha mo?
Napakasarap nito.
Bagong flavor.
Ito ba'y… Ito ba'y Colombian?
Hindi, tradisyonal na kape ng Korea 'yan.
Talaga?
Ito'y… Ito'y mapait at matamis din.
Oo, parang babae.
Sa tingin ko'y magkakasundo tayo.
PROTEKTADO NG HUKBO NG SURINAME
Kaliwa!
Kaonti lang.
Okay. 'Yan. Diyan. Okay.
Tradisyonal na kape ng Korea. Para sa'yo 'to.
Wala nang mang-iistorbo sa inyo. Ipinapangako ko.
Salamat, sir.
May katuturan ang dolyar.
Mabuting magkakaibigan na tayo.
Salamat.
Diyos ko, tara na.
Aba. Nakikita talaga 'pag may karanasan sa pagnenegosyo, pare.
Uy, so ngayon binabantayan na tayo ng gobyerno, 'no?
Mula ngayon magiging madali na ang lahat.
Uy, kailangan mo talagang ayusin ang pag-iisip mo sa mga bagay.
Ang huling tao na dapat pagkatiwalaan ay mga empleyado sa gobyerno.
Nagpapahinga sila buong araw at walang pananagutan, okay?
Nanggaling pa talaga ang mga salitang 'to mula sa taong muntik makulong.
Ipinapangako kong isasapuso ko ito.
Teka.
Magandang umaga, Mr. Shin. Natanggap mo ba ang mga skates?
Oo.
Sorry? Gusto mo ng 500 kilo sa susunod na linggo?
Marami pa kaming naka-back up na order, mahirap humabol sa demand.
O, patay.
O, naku.
Sige, hahanapan ko nalang ng paraan.
So gusto mong dumating na ang kargamento sa 23?
Okay, sir. Magandang umaga, sir.
Hindi natin…
'Di ka pwedeng tumanggap ng ganyang deal. Apat na oras na nga lang ang tulog ko!
Sabi ni Mr. Shin, dadagdagan niya ng 8,000 won ang bayad kada kilo
kung ipapadala na natin sa 23, anak ng puta!
Magtrabaho nalang tayo magdamag, gago ka!
Uy, balik sa trabaho, guys. Bilis!
-Bilis! -Bilis!
'Di ka nagtatrabaho.
Magtrabaho! Walang trabaho, walang pera!
Kumusta ang cram school?
Malayo na ang inabot ng ibang bata,
kaya medyo mahirap.
Mabuti 'yun para sa 'yo. Ano ba ang lagi kong sinasabi?
Ang madaling daan ay humahantong sa nahuhulaang buhay. Ang mahirap
-sa masayang buhay. -Ayan.
Kung hirap ka sa mga klase mo, 'di na nalalayo ang masayang buhay.
'Di ba maganda 'yun?
Hyungju, tatawagan kita ulit. Ipa-tsek mo ang aralin mo kay mama.
-Ano'ng nangyayari? -Sinong sumuntok?
Uy, ano'ng problema?
-O, 'yung mga lalaki… -Ano ba…
Ano ba 'yan? Tumayo ka.
Ano ba 'to…
Ikaw 'yung lalaking nagpapadala ng isdang skate ng Suriname?
Kaya, kailangan mo akong bayaran.
Ano? Sino ka?
Nakipag-sosyo na ako sa mga sundalo.
Negosyante ako, ako ang nagmamay-ari sa karagatan ng Suriname.
Sa akin lahat 'yun.
Gusto ko ng 5,000 dolyar kada buwan para sa mga isdang kinukuha mo.
Kuha mo?
Ano'ng sinasabi nila?
Mga lokal na tambay, siguro. Umalis na lang tayo.
Uy, lintik, saan ka pupunta?
Kinakausap ka ni Boss.
Okay. Ano'ng gusto mo?
Sinabi ko sa'yo.
Kailangan mong magbayad.
Dalhan mo ako ng 5,000 dolyar kada buwan.
Kung hindi,
lintik, papatayin kita.
Teka!
Mga negosyante kayo? Negosyante rin ako.
Gumawa tayo ng deal. Ah?
Kung babayaran ka namin ng 5,000,
maghihirap kami. Pulubi!
Kaya, 'di kami makakabayad sa susunod na buwan. Hindi na!
Masama 'yun para sa akin at sa'yo.
Kaya…
Diskwento sa bayad. Pakiusap.
Mananalo tayong pareho.
Deal?
Walang diskwento!
Magbayad ka o mamatay.
Okay ka lang?
Lintik, kung 'di gumana ang deal mo, ano'ng gagawin natin?
Uy, 'di mo alam ang unang bagay sa paggawa ng deal, 'no?
Hindi ka titigil hanggang mapagana mo ito.
MAHIRAP SIGURO DIYAN. KAYA MAY SIMBAHAN, 'DI BA?
HIHINTAYIN KO ANG MGA LITRATO.
Ah, shit.
KOREANONG SIMBAHAN, PARAMARIBO
O, teka.
-Nakikita ba 'yung pasa ko? -Oo.
Ayaw kong mag-alala siya. Kunan mo nalang ako na nagdarasal.
Ayan.
Subukan mong isali 'yung mga tao sa litrato.
-Malawak na shot. -Malawak.
Heto, nagdarasal na 'ko.
Makikita 'yung mga tao.
Okay, 'yan na.
Gaya ng nakasulat sa libro ng Timothy,
dahil wala tayong dinala sa mundo,
wala tayong kukunin kapag iniwan ito.
"At wala tayong makukuha rito 'pag tayo'y lumisan."
Ngunit kung tayo'y may pagkain at damit,
makokontento na tayo du'n.
Amen.
Sinabi ng Diyos, pera ang ugat ng lahat ng kasamaan,
at ang mga nagnanasa nito
ay itinutusok ang sarili nila sa maraming kalungkutan.
Makikita nila ang impyerno.
Amen.
Naglakbay ng malayo ang ilang kapatid para sundin ang karunungan ni Hesus.
Ayan sila.
At ayan, ang ating mga kapatid
na naglakbay ng napakalayo parang sundin ang mga salita ni Hesus.
Basta's kanilang sinusundan ang kaamuan at pag-ibig ng Diyos,
bigyan natin sila ng masigabong palakpakan.
Bigyan natin sila ng masigabong palakpakan!
Um, hallelujah.
Ako si Kang Ingu mula Dongducheon, nandito para sa seafood processing na negosyo.
Ikinagagalak ko kayong makilala.
Oo, skates ang negosyo namin,
at marami itong protein at mahusay sa pagtanggal ng toxin sa katawan.
Matutuwa kaming magbenta sa inyo ng skates sa presyong walang patong.
Huwag mag-atubiling tumawag kahit kailan.
Napaka-maaalalahaning mga salita, puno ng nutrisyon.
…malusog na mga salita.
Batiin natin sila ng mainit na hallelujah. Hallelujah!
Pasok kayo.
Kinukuha ang mga skates sa Suriname at ibinibenta sa Korea.
Magandang ideya 'yun.
Nahihiya akong pag-usapan ang negosyo sa isang banal na lugar.
Hindi. Hindi ganu'n 'yun.
Sabi ng Diyos sa Proverbs,
ang mga tapat raw sa kanilang trabaho, ay maglilingkod sa mga hari.
Hangga't tapat kayo sa inyong trabaho, pagpapalain kayo ng Diyos.
Salamat sa mabubuting salita.
Um, may bumabagabag lang sa akin…
May mga hinaharap ba kayong paghihirap sa pagpapatakbo ng inyong negosyo?
Ang mga mukha niyo…
O, ito?
O, ito'y parang salungatan sa kalakalan sa pagitan ng mga bansa.
Aayusin ko na.
Kung okay lang sa inyo,
ano palang sitwasyon ang napasukan niyo?
Sabihin nalang natin.
Sa tingin ko'y hindi kailangan.
Kumuha kami ng supplier para sa aming skates,
pero may mga insik na humihingi ng pera, kanila raw ang dagat.
Nagbabayad kami sa mga sundalo para sa proteksyon,
pero mga isyu lang daw sa lupa ang hinaharap nila.
Kaya nagdudulot ito ng maraming problema.
Pasensya at naabala ka sa aming problema. Tara na.
'Yung isa ba sa mga Insik
may mahabang buhok, at siya ba'y…
Mukha ba siyang sobrang mabaho?
Oo. Kilala mo siya, sir?
Oo.
Siya'y gangster na insik na nagngangalang Chen Zhen.
Siya 'yung tipo ng lalaking pumapatay kung tama ang presyo.
Demonyo siya.
Panginoon, bahagi ba ito ng iyong mahusay na plano?
Dahil ipinadala niya ang dalawang Koreano sa simbahang 'to,
at ipinaalam sa akin ang inyong kuwento,
naniniwala akong inuutusan ako ng Diyos na tumulong.
Hindi ito magiging madali, pero maghahanap ako ng paraan.
Kung malalaman mo ang isang bagay, nangangako akong mag-alay ng malaki.
Kapatid, wala talagang halaga ang pera sa akin.
Ang ginagawa ko lang ay sinusunod ang iniutos ng Diyos sa akin.
Oo, Pastor Byun?
Kailangan kong bumisita sa China town.
CHINATOWN, PARAMARIBO
Welcome.
Ang lahat ng ito'y tinatawag nating idolatrya…
Mr. Byun.
-Umorder muna tayo? -Sige, sir.
Maghapag ng hot pot at baijiu sa bawat mesa.
Sige, sir.
Brother Kang.
-Oo, sir. -Brother Park.
Oo.
Sino itong nag-iingay sa teritoryo ko?
Lintik na mangingisda.
Itong gago.
Dinala niya ang pastor dito?
Uy, pastor.
Bakit ka nasa restawran ko?
Mr. Byun.
Ayaw kong makihalubilo sa mga ereheng sumasamba sa diyus-diyosan.
Sabihin mo nalang ang gusto mong sabihin, sir. Ipapaalam ko.
Sa Diyos ang lahat ng mga skates sa Suriname.
Itong si Brother Kang,
ay ipinadala ng Diyos sa lupaing ito para humuli ng kanyang skates.
Itong si Brother Kang ay nandito dahil sa utos ng Diyos.
kung pakikialaman at uusugin mo siya,
hahatulan ka ng Diyos, gaya ng paghatol sa mga Amalekita
nang may maraming mga espada at sibat.
Kung 'di mo siya hahayaan sa mga skates,
Puputulin kita sa maliliit na piraso.
Byun Kitae. Sabihin mo sa kanya.
Dapat manatili tayo sa mga teritoryo na napagkasunduan nating mananatili tayo.
Kung pumasok ka dito na may usapang Hesus at subukang gumawa ng gusto mo…
Ito ang utos ng Diyos, anak ng puta.
Chen Zhen?
Chen Zhen.
Dapat nagpapahinga ang Diyos ngayon.
Sabbath ngayon…
Kaya lutasin natin ang mga bagay nang mapayapa at magpahinga rin.
Magpahinga tayo.
Gano'n nalang kaya?
So 'yung Diyos mo'y kailangan masangkot sa maliit na alitan sa isda,
at hindi man lang siya makapagpahinga sa araw ng kanyang pahinga?
Walang kwenta!
Hindi kita ipapahiya ngayon.
Kung gusto mo ang mga skates,
eh 'di sa'yo na sila.
Sabi niya hindi ka raw niya ipapahiya at ibibigay na ang skates.
Talaga?
Mukhang maayos na ang lahat.
Dahil pumarito kayo sa teritoryo ko,
ako na magbabayad nito.
Uminom muna kayo.
Ilabas ang mga hot pot.
'Di pala basta-basta 'yung pastor.
Nu'ng pasko, nakagawa siya ng mga sakahan at pabrika, at idinonate ito.
Malapit siya sa mga pulitiko at ang presidente at iba pa.
Anyway, napakalaki ng impluwensya niya sa Suriname.
Gobernador ang tawag sa kanya.
Sabi pa ng ibang mga Koreano dito na baka tumakbo pa siya sa pagka-presidente.
-Naniniwala ka du'n? -Bakit hindi?
Akala mo biro ang pagiging presidente?
Boboto ka ba ng Insik o Mehikano sa halalan sa pagkapangulo?
Lahat ng uri ng mga tao ay nakatira dito.
Narinig ko may Insik na prime minister dati.
-Isang Insik? -Oo.
Sigurado ka ba?
Ano ba, bakit kita lolokohin habang sinasamsam ko 'tong mahal na isda?
Nagtanong-tanong ako sa Korean district.
Okay.
Kung gano'n, bisitahin natin ang gobernador ng Suriname
at magbigay pugay tayo.
Alam mo 'yung bagong shipment ng skates na dumating?
Piliin natin ang pinakasariwa at ibigay sa pastor.
Naaalala mo 'yung ginseng na ipinadala ng asawa mo last week?
Ipadala rin natin ang boteng 'yun.
Uy, pinadala ng asawa ko 'yun para 'pag nakauwi ako,
susubok kami ng pangalawang anak.
Kung magkakaroon ka nga ng isa pang anak,
paano mo mababayaran ang lahat mula gatas hanggang matrikula sa kolehiyo?
Pagkakataon na para sa maayos na pagpapakilala. Magtitipid ka sa inumin?
Wow, tingnan mo ang sarili mo, pare.
Nag-aalangan na naman ang lokong 'to.
Uy, 'wag ka nang magalit.
Nadismaya ako, tanga.
Sana ma-enjoy mo 'yung bote ng ginseng at magkaroon ng dalawa o tatlo pang sanggol.
Hindi ka maalam sa negosyo.
Masakit na mga salita 'yun. Hindi ako nagtitipid!
Inaalala ko lang 'yung patakaran ng mga pastor na bawal uminom.
Nakita mo siyang uminom.
Mga monghe 'yung bawal uminom. Pwede sa mga pastor.
Magsaliksik ka nga, pare.
Bakit wala kang sinasabi? Ibigay mo na 'yun!
Makinig ka, parang soul food sa ating mga Koreano ang ginseng.
Magugustuhan niya 'yun, kahit ano pa. Ibigay mo lang sa kanya.
Opo, sir. Mr. Boss, sir.
-Seven times eight. -Limampu't anim.
Nag-aral ka, 'no? Natama mo.
Alam ko na 'yung sagot dati pa.
-Eight times seven ay… -Animnapu't apat.
Baliw ka, pare!
Hello?
Hello? Si Mr. Kang ba 'to?
Si Kapitan Kim ito taga Dolphin!
Oo, Kapitan. Nakabalik ka na ba ng Korea?
Korea ka diyan!
Dumaan ako ng Aruba para sa isa pang container
at ininspeksyon.
May nakitang cocaine sa mga skates mo!
Cocaine? Sa loob ng mga skates?
Pinalabas lang ako pagkatapos ng limang araw.
Nagkakarga ka ba ng droga?
Hindi. Hindi talaga, sir. 'Di ako gagawa ng ganu'n.
Sir, pakisabi nga po ulit nang malinaw?
Nakakita sila ng cocaine sa mga skates?
Kung masasabi mo nang eksakto…
Uy, hindi ko kailangan 'yan.
Iniwan ko lahat ng gamit niyo sa Aruba. Kayo na ang gumawa ng paraan!
Hello? sir?
Ano'ng sinasabi niya? May cocaine sa mga skates natin?
Oo, sa Aruba.
Aruba… Isang islang Dutch 'yun, 'di ba?
Ba't sila makakakita ng cocaine sa kargamento natin?
Teka.
Ano'ng ginagawa mo?
Eungsoo, kailangan pumunta sa ating tanggapan ng lokal na pamamahala
at alamin ang nangyari.
-Ngayon? -Alas diyes treynta pa. Gising sila.
-Bilis. -Okay.
-Ikaw? 'Di ka sasama? -Tatawag ako kay Pastor Jeon.
Malapit siya sa presidente, baka makatulong siya.
Oo, tama.
Uy, ipinadala mo ba 'yung mga skates at ginseng na inumin?
Ipinadala ko 'yung mga skates pero
'di pa pwede 'yung ginseng kaya naghintay ako…
Baliw ka ba? Tinext ko siya na magpapadala tayo ng bote.
Sige, ako na. Ipapadala ko.
Pupunta ako sa opisina at tatawag ako agad sa'yo.
-Balitaan mo ako. Okay? -Oo.
PASTOR JEON YOHAN
Hello, brother.
Hello. Pasensya't napatawag ako.
O, hindi. Ano'ng problema?
Sorry talaga, pero nasa mahirap na sitwasyon ako ngayon.
Wala akong ibang magawa kundi tumawag.
Diyos ko, paano nangyari 'to?
'Wag kayong mataranta.
Matiyagang maghintay.
Susubukan kong gumawa ng paraan.
Maraming salamat, Pastor. Pakitulungan kami.
Nga pala, dadating diyan 'yung ginseng.
Oo.
Sige…
Ang taong tinatawagan mo ay wala sa aming lugar ng serbisyo.
Mangyaring mag-iwan ng voice message.
Uy, Eungsoo, nasaan ka na ba?
Tatawagan mo dapat ako agad!
Ano 'yun?
Ikaw ba si Mr. Kang mula South Korea?
Hindi, Insik ako.
Pumunta si Mr. Kang sa bayan. Wala siya rito.
Tanggalin mo ang sumbrero.
KANG INU
Habulin siya!
Tumigil ka!
Tigil!
Tumigil ka!
Tigil!
Tumigil ka! Itaas ang kamay!
Umikot ka!
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Ana Camela Tanedo