NIEMA CISZA
To ja do ciebie pisałam.
Pomogę ci ją zobaczyć.
Dasz mi ręcznik?
„Wszystko dobrze”.
Przyszedł.
Chce, żeby ją zabił?
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE
Jest moją córką.
Adoptowaliśmy ją wkrótce po...
Wiem, że chcesz ją zobaczyć,
ale muszę wiedzieć, czego od niej chcesz.
Jestem psychiatrą
i byłą asystentką twojej mamy.
Widziałeś mnie już.
Może nie pamiętasz, ale to byłam tu.
Przy rekonstrukcji...
Nie wierzę ci.
To prawda.
Jak mam to sprawdzić?
To ona.
Albo nie.
Albo i nie!
Zadzwonię do niej i sama ci powie.
Noa, twój telefon!
Nie mogłaś zostać do końca koncertu?
Jak się ma Noa?
Zirytowana, a jaka ma być?
Muszę z nią pomówić.
Jeśli chciałaś porozmawiać,
to nie powinnaś biec do pracy.
Nie jestem w pracy.
Ano.
Proszę. Co się dzieje?
Beñat,
gdyby był inny sposób, nie robiłabym tego.
To jedyne wyjście.
Gdzie jesteś?
Noa musi zobaczyć się z bratem.
On tam jest?
Mogłam nic nie mówić
i podać mu adres szkoły albo nasz.
Spotkaliby się bez twojej wiedzy.
Ale wolę, żebyś wiedział
i dał swoją zgodę.
Noa nigdy nie spotka się z Sergiem.
Słyszysz mnie?
Niech sama zdecyduje.
Oszalałaś.
Beñat, nie prosiłabym,
gdyby to nie było ważne.
Używasz mojego telefonu?
Mama dzwoni.
Halo?
Jest tu twój brat.
Chce cię zobaczyć.
Sergio?
Co robisz?
Rozłączyli się.
Co robisz?
Chronię cię. Podobnie powinna twoja matka.
Zróbmy coś. To się wymyka spod kontroli.
Widzę, cholera.
Ale musimy się zastanowić co.
I obawiam się Cabrery.
Oszalała.
Mamy szczęście.
Właśnie odebrałem zwłoki mentora Sergia.
Tu w szklarni.
Dostanie najwyższy wymiar.
Ale czy to on?
A to ma znaczenie?
Nadajnik był tuż obok i to wystarczy,
żeby go zamknąć.
Cabrera,
czas uciszyć tę psychiatrę.
To znaczy?
Dobrze nam płacą,
gdy odpowiadamy na takie pytania z wyobraźnią.
Koniec tego cyrku.
Aresztujemy Sergia Ciscara.
Jest podejrzany o zabójstwo Natanaela.
Ale Ana tam jest.
Może zareagować przemocą
na wkroczenie policji.
Sama tego chciała.
On chce porozmawiać z siostrą.
Zrobi to i Ana wyjdzie.
Pozwól mi spróbować.
Moi ludzie są w drodze.
Rób, co chcesz do tego czasu.
Miło z twojej strony.
Wyłączył telefon.
Poczekajmy i...
spróbuję ponownie.
Jej ojciec musi to przetrawić.
Miałam więcej czasu, by oswoić się z twoim powrotem w jej życie.
„Więcej czasu”?
Badałam twój przypadek.
Wiem o tobie prawie wszystko.
- Daj mi telefon! - Nie.
- Daj! - Nie, do cholery.
Powiedz mojej żonie, żeby dała nam spokój, okej?
Nie ma jej tu, Beñat.
Jest z Sergiem?
Tak, ale jest spokojny.
Chce porozmawiać z siostrą.
Proszę cię o pozwolenie.
Ty też?
- O Noi nikt nie myśli? - Chcę iść.
Nie wiesz, co mówisz.
Czemu nie mogę?
Bo się boję.
Ja nie.
Uspokój się.
Sergio, uspokój się.
Zamknij się!
Nie każ mi się uspakajać.
Zabiję cię.
Zabiję cię, głupia suko.
Wiem, co mówiła ci matka.
Gdy chciała kontrolować wybuchy agresji.
Skąd to wiesz?
Wiem.
Wiem też, że testowała na tobie lek.
Zadzwonię później.
Musiało być ci ciężko,
gdy byłeś obserwowany całą dobę.
Wiedząc, że analizuje każdy twój ruch,
każde słowo,
milczenie.
Coś ci pokażę.
Stąd cię obserwowała.
To Noa.
Nie.
Tak, to Noa. Czekaj.
Sergio, czekaj!
To Noa.
Źle cię potraktowałam i chcę wytłumaczyć...
To nie ty wysłałeś seks wideo...
Wynoś się!
Jeśli się nie pośpieszymy, zabije je.
To wariatka.
Co jest? Gdzie jesteście?
Szybko, cholera.
Daj mi wyjaśnić.
Marto, lepiej wyjdź.
Co pani tu robi?
Znasz ją?
Skąd ją znasz?
Jest psychiatrą.
Nie!
Cały czas cię obserwuje.
Milcz!
Dom jest pełen kamer.
Zamknij się!
Nie. Jestem mamą Noi.
Łżesz jak pieprzony pies.
Jedna jest tam!
Spójrz!
- Co ona robi? - No nie...
Nie.
Widzisz? Sergio.
- Co za fiuty... - Nie.
Kurwa mać.
Kurwa.
Jest więcej.
Na pewno w twoim pokoju.
Nie.
Obok lustra.
Kamera w sowie. Ma ją.
Żegnaj.
Świetnie.
W łazience.
Sergio.
Tam! Patrzy na prysznic.
W salonie.
Stracimy ich.
Tam jest jedna.
Kiedy pracujesz z amatorami...
Traci kontrolę.
Potrzebujemy oddziału sił specjalnych.
Odgrodzimy teren. Niech wyślą snajperów.
Mam gdzieś, że obudzisz jego sekretarza.
Muszę wiedzieć.
Okej.
„Snajperów”?
Martwe psy nie gryzą.
Chciałem pomóc, bo Ana się zagubiła,
ale nie jesteś lepszy.
- Jak coś się stanie... - Co?
Co?
...wszystko ujawnię.
Nic nie zrobisz. Wiesz dlaczego?
Bo jesteś tchórzem.
Dobry Boże.
Obserwują też balkon.
Sergio, proszę, przestań.
Czekaj.
Nie słuchaj jej, to manipulatorka. To...
Nie waż się jej tknąć.
Co tu robisz?
Śledziłeś mnie?
Nie musiałem. Wiedziałem, że tu będziesz.
Wbij sobie do głowy,
że wszystko skończone!
Marto, proszę.
Zostaw nas.
Myślisz, że ją zaprosiłem?
Mam gdzieś jej życie!
Marto.
Marta.
Sergio, chcę ci pomóc.
Chcesz mi pomóc?
Chcesz pomóc, tak?
Słuchasz mnie?
Powiem to raz!
Sprowadź Noę albo ją zabiję.
Zabiję!
Musimy coś zrobić.
Stracił kontrolę. Nie wiem, co robić.
Nie, Sergio!
Sergio.
Nie rób tego.
Pomyśl o Noi.
Nie strać jej ponownie.
Marta.
Wyjdź.
Przepraszam za czas, ale to ważne.
Cabrera przekupił śledczego,
by zhakował dyski
i zniszczył dane dotyczące laboratorium.
Czy ten śledczy zechce ze mną porozmawiać?
Właśnie to robi.
Mam dowody.
Zajmę się tym.
Zaczekaj.
Dzięki.
Boli?
Marto.
Oboje robiliśmy negatywne rzeczy.
Zachowywałem się jak drań.
Ale...
Ale cię kocham.
Kocham, cholera.
Zapomnijmy o tych dniach
i zacznijmy od nowa.
Marto...
Noa nie przyjdzie, tak?
Nie wiem.
Nie odbierają.
Ani ona, ani mój mąż.
Czemu też nie wyjdziesz?
Nie mam dokąd iść.
Czemu zrobiłeś to Blance?
Tak. Otworzę.
Ceniłaś moją mamę, tak?
Tak.
Była dla mnie lepsza niż moja.
Witam.
Miałem mniej szczęścia.
- Dzięki, że przyszliście. - Nie ty jedna nalegałaś.
Jest tu Sergio?
Nie.
Ale można go zobaczyć.
Sergio...
muszę cię zrozumieć.
To silniejsze ode mnie.
Czemu to zrobiłeś?
Matka zaczęła podawać leki Noi.
Nie mogłem tego znieść.
Niech robi ze mną, co chce,
ale nie z nią.
Była jedynym dobrem w moim życiu.
Mówiłem, by przestała, ale nie słuchała.
Potem przyszedł ojciec.
Powiedziałem mu.
Uwierzył mi.
Zażądał, by przestała podawać leki.
Zaczęła krzyczeć i go obrażać.
Odszczekał się.
Chociaż raz.
Kłótnia przybrała na sile.
W końcu wypchnął ją z balkonu.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Powtarzał: „Co ja zrobiłem?”.
Bardzo ją kochał.
Wiedział, że nie może bez niej żyć.
Więc wyskoczył.
Myślałam tylko o Noi.
Nie chciałem, by zobaczyła ciała.
Poszedłem do jej pokoju
i czekałem na policję.
Czemu im tego nie opowiedziałeś?
Nie uwierzyliby mi.
Matka była sławnym naukowcem,
a ja wyrodnym synem.
I byłem niepełnoletni.
Wiedziałem, że niedługo wyjdę.
I ją odnajdę.
Tylko Noa się dla mnie liczy.
Rozumiem cię.
Też taka jestem.
Też byłam odmieńcem.
Zawsze byłam inna.
I uważano mnie za dziwaczkę.
Są ludzie,
którzy nie rozumieją,
że nawet jeśli jesteś inny,
wciąż jesteś człowiekiem.
Nigdy...
nie odnalazłam swojego miejsca.
Ani w szkole,
ani w rodzinie.
Robiłam, co należało.
Wyszłam za mąż.
Zaszłam w ciążę.
Poroniłam.
Nawet wtedy nie czułam tego,
co powinnam czuć.
Tak się boję.
Nie skrzywdzę cię.
Kocham cię.
Przepraszam.
Wybacz mi.
Z mamą coś jest.
Wybrała tę drogę.
Muszę iść.
Nie, Noo.
Noa...
Sergio.
To nieprawda, co powiedziałeś.
Dobrze, mamo. Wezmę książkę i pójdę spać.
Cześć, Sergio.
Sergio, już późno.
Nie wziąłeś leku.
- Podam ci. - Nie!
Nie będziesz mnie już truć!
Rozmawialiśmy o tym.
Nie możesz przerwać leczenia.
Lub brać go, kiedy chcesz.
Masz ścisły harmonogram.
Nie słyszałaś?
Dobrze słyszałam.
Krzyk ma mnie zmusić do słuchania?
Tak!
Takie zachowanie przeraża Noę.
Mam ci pozwolić się torturować?
- Co się dzieje? - Nic.
- Sergio! - Javier, idź do Noi.
Znowu?
Tak, skarbie. Ale zawsze się dogadują.
Idę spać.
Dobrze.
Dziś nic nie weźmiesz,
a jutro zmniejszymy dawkę.
Mam tego dość, słyszysz?
Daj mi to.
Widzisz, co się dzieje bez leku?
Sergio, oddychaj! Proszę!
Sergio, proszę!
Spróbuj się uspokoić.
Nie!
Posłuchaj.
To tylko blokada psychologiczna.
Brak leku zaburzył
równowagę chemiczną
w korze przedczołowej mózgu.
To wywołuje wściekłość
i ataki agresji.
Proszę.
Pamiętaj.
Jej też to zrobisz, co?
Co?
Dasz prochy
i będziesz obserwować jak mnie?
Javier!
Szybko!
Pomocy!
Nie!
Nie, Sergio, proszę!
Co ty zrobiłeś?
Co zrobiłeś?
Coś ty zrobił, draniu?
Co zrobiłeś?
Zabiłeś matkę!
Zabiłeś ją!
Byłam tam.
Noo.
Podawała mi leki.
Tobie też chciała.
Niszczyła nam życie.
Podawała ci je, bo traciłeś kontrolę.
Baliśmy się ciebie.
Nie, to nieprawda.
Nieprawdą jest, że się nad tobą znęcała.
Była poważna i niezbyt czuła,
ale nas kochała.
Ciebie też kochała.
A ty ją zabiłeś.
Po co tu przyszłaś?
Nie przyszłam do ciebie.
Mamo, chodźmy.
On cię skrzywdzi. Już skrzywdził.
Cholera. Najwyższa pora.
Mamo, proszę.
Najwyższy czas.
Podkomisarz Cabrera.
Wejdę z wami.
Nigdzie pan nie wejdzie.
Pan tu nie decyduje.
Nie, to decyzja naszych szefów.
Mam pana aresztować.
Znam procedurę.
Noa!
Wracajmy do domu.
Chodźmy.
Co on wyprawia?
Sergio, nie...
Proszę.
Ana, dokąd idziesz?
Kurwa, nie!
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska