WŁADCY WSZECHŚWIATA: REWOLUCJA
TRON CZEKA
Ostrożnie!
Ojciec się zorientuje, jeśli coś tu ruszymy.
Nie chcemy go rozzłościć.
On ciągle się złości.
Nie, jest poważny.
Panowanie to wielka odpowiedzialność.
Znalazłem!
To tajna skrytka ojca!
Co to jest?
Powiedzmy, że soczek.
Idzie tu!
Miro, dałeś słowo jego matce, że odeślesz go do domu, gdy dorośnie.
To mój syn!
Ale nie twój dziedzic.
Co czeka na dworze królewskiego bękarta?
Ma patrzeć, jak jego brat wkłada koronę,
której jemu odmówiono?
Takie jest prawo.
Więc je zmień, Wasza Wysokość!
To nie takie proste!
Jego ludzie nam nie ufają.
Nie mogą opuścić swoich ziem i choćby odwiedzić naszych.
Jeśli odeślę tam syna, to w praktyce go wygnam.
To w Eternosie żyje na wygnaniu.
Anwat Gar da mu szansę na dobre życie.
Tutaj będzie następcą młodszego brata,
a później syna Randora.
Keldor jest częścią mnie, Amelio.
A Randor go ubóstwia.
Co będzie lepsze?
Trzymanie go tutaj,
gdzie będzie służył koronie,
która powinna przypaść jemu?
Czy wysłanie go do domu?
Tam, gdzie nie będzie musiał żyć w cieniu kolejnych królów?
Wiedział, że miała rację.
Wkrótce wyjechałem.
Gdy wróciłem do Anwat Gar, zaatakowała Horda.
Zostałem ranny.
Krążyły plotki o mojej śmierci, ale przeżyłem.
Nie dementowałem tych plotek.
Uznałem, że moja śmierć ułatwi życie twojemu dziadkowi
i Randorowi.
Ojciec obwiniał o to siebie.
Tak.
Zawsze brał za wszystko odpowiedzialność.
Jak urodzony król.
Ale czy nim był?
Będę z tobą szczery.
W tamtym czasie nie przyjąłbym korony.
Co? Jesteś pierworodnym synem króla Miro. Miałeś do niej prawo.
Nie musiałem jej przyjąć. Nie chciałem.
W moich żyłach płynie krew Miro, ale to krew mojej matki, Saryn,
uczyniła mnie tym, kim jestem.
Moją domeną są technika i matematyka,
nie dyplomacja czy polityka.
Z tobą też nie mogę się równać, Adamie.
A może mam cię zwać He-Manem?
Sam nie jestem politykiem.
Tylko wojownikiem.
A jednak masz zostać królem.
To wielki ciężar.
Nawet dla kogoś tak silnego jak ty.
Ojciec uważał, że nie wolno dzierżyć naraz berła i miecza.
I że rozdział ról króla i czempiona jest wolą samej Mocy.
A co ty o tym sądzisz?
Jestem zagubiony.
Moc nie objawiłaby mi się po to, żebym miał się jej zrzec.
Sens naszego przeznaczenia objawia się w swoim czasie.
Zdążyłem się tego nauczyć.
Nie pragnę tronu, Adamie.
I ty chyba też nie.
Tak czy siak...
Eternia potrzebuje króla.
I czempiona.
- Mamo! - Nic mi nie jest.
He-Manie... Adamie.
Królu... Wasza Wysokość.
Mamy kłopoty.
Kto nas zaatakował?
Szkieletor.
O rety. Znam tę minę.
Cofnijcie się wszyscy!
Na potęgę Posępnego Czerepu!
Mocy, przybywaj!
Rozejm Trójki.
Chwila...
Czwórki?
Nie ma czterech wież.
Nie ma ani jednej.
Od czasu Kataklizmu, kiedy upadła Preternia.
Lordzie Granamyrze, Ekscelencjo, Wasza Wielmożności, jestem...
Pamiętam cię.
Jak ona cię nazywała?
Już pamiętam! „Ptaszyną”!
Przejęcie obowiązków matki chyba złagodziło twoją impertynencję.
Dawniej można było ugrać coś u mnie pochlebstwami,
ale teraz dyplomacja to dla mnie czasochłonny wysiłek.
Mów, zanim będzie za późno.
Na co?
Na pożegnanie, moja droga.
Po to przyszłaś, prawda?
Przekazać kondolencje od twojego króla z powodu mojej nieuchronnej śmierci.
Umierasz?
Przykro mi, nie wiedziałam...
A król... niestety zmarł.
Niech żyje król.
Jestem tu, żeby mu pomóc.
A właściwie jego duszy.
I innym szlachetnym duszom, które wędrują nieskrępowane od Kataklizmu.
Legendy podają, że Granamyr Wspaniały
podarował kiedyś ludziom dostęp do Ka, Wężowej Magii.
Chcę przywrócić Preternię, by dusze otrzymały swoją nagrodę.
Ale nie zrobię tego bez mocy Ka. Proszę więc o pomoc.
On ci jej nie udzieli.
Szczebioczesz na próżno, ptaszyno.
Co to jest?
Spytajmy jego.
Szkieletor!
Raczej SzkieleTek.
SzkieleTek?
Całkiem ładnie.
Sam to wymyśliłeś?
Keldor?
Nowy bohater w błękicie?
To wszystko?
Skąd.
Jak on to robi?
To te bomby. Podkręcił je jakąś nanotechnologią.
Nie chcę was skrzywdzić.
Dawno temu Eternia korzystała tylko z technologii.
Starożytni konstruowali mechaniczne cuda
do walki ze złowrogimi siłami magii.
Przez wieki leżały one w uśpieniu,
głęboko pod ziemią i zapomniane.
Ale z maleńką pomocą Motherboard
w Eternii rozpocznie się kolejna era wielkich technologii!
Patrzcie i podziwiajcie!
Jeden z Technotytanów.
Pozostałość po epoce wspaniałej technologicznej przeszłości Eternii.
Orko, przyda mi się pomoc!
He-Manie, jak mamy...?
He-Manie?
Mam plan, Zbrojna!
Dość już tego.
Być może.
Ale ja uwielbiam przesadę.
Puść go!
Pamiętaj, He-Manie,
że dziś dostałeś tylko przedsmak potęgi wielkiej Motherboard.
Powal go, Kocie.
Orko, unieruchom go.
Zbrojna, zmodyfikuję twój blaster opaską Garów.
Wtedy wgrasz Tytanowi sekwencję samozniszczenia.
Jak na to wpadłeś?
Technotytani wykorzystują technologię Garów.
Celuj w centralny procesor. To...
Niech zgadnę. To czerwone oko?
Zgadza się.
To działa! Oby tak dalej.
Nie wiem, ile jeszcze go utrzymam!
Miecz...
Mamy 83%. Wytrzymaj jeszcze chwilę.
Już prawie.
WGRYWANIE
Nie zdążyliśmy.
Uważaj!
To nasza ostatnia szansa.
Przesyłam resztę sekwencji do blastera.
Wystarczy jeden dobry strzał i będzie po Tytanie.
- A jeśli spudłuję? - Widziałem cię w akcji, Zbrojna.
Tylko ty możesz tego dokonać.
Teraz!
PROCES SAMOZNISZCZENIA
Jesteś cały?
Czyżbyś zapomniała, że wygnaliśmy cię na Trollę?
- Trollanie wiedzą, że tu jestem. - I co tu robisz?
Moja ingerencja w kosmiczną równowagę wywołała nieprzewidziane skutki.
Czyli stan Granamyra...
Tak, to przeze mnie.
I teraz się nim zajmujesz?
Jak jakaś pielęgniarka?
Na Zoar, trafiłam!
- Dlaczego? - To nie twoja sprawa.
Tak samo jak Preternia.
Granamyr nie obdarzy cię miłym słowem,
nie mówiąc już o Wężowej Magii.
Marnujesz tu czas.
Ludzie...
Pożądliwi, chciwi ludzie.
Podarowałem Ka waszym przodkom,
a oni użyli jej, by zesłać na świat wojnę i śmierć.
Dawno temu nauczyłem się,
że jedyną pewną ludzką cechą jest żądza władzy.
A ty przychodzisz znowu mnie o nią błagać!
Cóż, odmawiam.
Wojnie, śmierci i tobie.
Jest jeszcze głupsza, niż mówiłaś.
Mówiłam, że jest tępawa, nie głupia.
To łagodniejsze określenie.
Nie mogę zapomnieć o Preternii.
To także twój problem.
Zwłaszcza twój.
Twoja pomoc Granamyrowi wygląda mi na pokutę.
Jeśli to nie podstęp i chcesz czynić dobro,
to trudno o lepsze wynagrodzenie krzywd niż odbudowanie tego, co zniszczyłaś.
Do przywróconej Preternii nie trafiłyby tylko dusze bohaterów.
Ty też mogłabyś odnaleźć odkupienie.
Przekonaj go.
Chyba że się nie zmieniłaś.
Moc mnie chroniła.
Próbowałem oddać jej cząstkę temu dziecku.
Tak jak Kiciusiowi.
I tak zwalczyłeś technowirusa Motherboard.
To teraz wyceluj mieczem we wszystkich zarażonych!
Są ich dziesiątki.
A bomby szybko roznoszą wirusa.
Musiałbyś użyć miecza na całej Eternii.
To niewykonalne.
Ale gdyby udało się jakoś zwiększyć zasięg...
Jeśli to możliwe, to potrafi to tylko jeden człowiek.
Orko, przyjacielu, powierzam ci Miecz Mocy.
Na potęgę...
Orko, nie!
Tylko żartowałem.
Choć może i wybrałem kiepski moment.
Nie zawiodę cię, He-Manie.
Nie mógłbyś.
Możesz jeszcze zmienić zdanie.
To dobra decyzja. Eternia potrzebuje króla.
Potrzebuje ciebie.
Z mieczem, berłem, piórem i atramentem.
Uwierz starcowi.
Nieważne, co trzymasz w ręku.
Tylko to, co masz w sercu.
Jakiś ty cichy.
A po co się odzywać?
Tyle razem przeszliśmy, że znamy się na wylot.
Czasem muszę cię wysłuchać.
Decyzja należy do ciebie.
A ja będę cię wspierał, gdziekolwiek poprowadzi cię los.
Ale skoro chodzi także o moją przyszłość,
to powiem ci coś, co może cię zaskoczyć:
uwielbiam rolę twojego Kota Bojowego.
Przeżyłem z tatą dobre i złe chwile.
Jak to ojciec z synem.
Wiecie, że pragnął, bym poszedł w jego ślady,
ale uważał też, że berło i miecz nie powinny iść w parze.
Stanąłem więc przed niemożliwym wyborem.
Wtedy powrócił mój stryj Keldor,
prawowity dziedzic tronu Miro.
Po uchyleniu przestarzałego, okrutnego prawa, które odmawiało mu korony,
nie muszę już wybierać.
Byliście dziś świadkami odwagi i pomysłowości Keldora,
który ocalił niezliczonych Eternian
przed siłami zła.
Keldor wykazał się odwagą i wielkim sercem.
Jeśli da nam drugą szansę,
będzie doskonałym przywódcą, który poprowadzi nas ku przyszłości.
Mam zaszczyt przedstawić wam króla Keldora Pierwszego!
Król Keldor!
Odmawiam ci po raz ostatni!
Błagam, Granamyrze.
Nikt inny nie może mi pomóc.
- Obiecuję... - Twoje obietnice są bezwartościowe!
Czyli to koniec?
Nie.
Nie będę owijać w bawełnę. Śmierć już po ciebie idzie.
Daruj sobie, zdrajczyni.
Pogodziłem się już z tym, że moja dusza
będzie wędrować nieskrępowana w czasie i przestrzeni,
a potem zgaśnie.
Twoja dusza miałaby wędrować i zgasnąć?
Dusza istoty, której fatalne decyzje
doprowadziły do najkrwawszych wojen świata, a nawet wszechświata?
Przez wieki nienawidziłeś ludzi, obwiniając ich o swój błąd.
Nadużyli władzy, ale to ty im ją dałeś.
Myślałeś, że unikniesz odpowiedzialności, ukrywając się w jaskini?
Nie pomagam ci stąd odejść,
bo lubię woń gnijącego smoczego ciała i brawury.
Chcę zasłużyć na rozgrzeszenie, by nie zapłacić za swe zbrodnie
wiecznymi mękami w Subternii.
Właśnie to nas czeka.
Wykazujesz się arogancją, myśląc, że dusza Granamyra Potwornego
uniknie okropności, które czekają mnie.
Ale mamy jeszcze szansę.
Jeśli pomożemy Czarodziejce wskrzesić wymiar zaświatów,
to może znajdzie się w nim miejsce dla takich jak my.
Wszechświat jeszcze z wami nie skończył.
Możecie zrobić coś dobrego.
Co jest? Udało się? Pomożesz mi?
Najpierw zada ci kolejną przeklętą zagadkę.
I to wyjątkowo stosowną.
Sprzeczność to niesłychana Dla maga i możnego pana
Zabrać nie możemy tego z nami I zostawiamy zawsze za plecami
Co to takiego?
Moc, rzecz jasna.
Nie, to nie Moc.
Zostawiamy to zawsze za plecami...
To ślady stóp.
Czyżbyś jednak była gotowa?
Różdżki to tylko przekaźniki.
Czarodziejkę trzeba wyszkolić do władania magią Ka i Ha’voc.
Zostaw to mnie.
To był fortel doskonały.
Głupcy niczego nie podejrzewali!
A teraz każdy element jest na swoim miejscu.
Pionki, skoczki...
Królowa... i król.
O wilku mowa.
O, Najwznioślejsza!
Na pewno masz na myśli wilka...
w owczej skórze.
Niech żyje król!
Napisy: Aleksandra Basińska