ณ ใจกลางของจุดกําเนิดแห่งสรรพสิ่ง ยังมีดาวเคราะห์อีเทอร์เนีย
โลกแห่งเทวภาพสุดมหัศจรรย์
มนุษย์และสัตว์ประหลาด พ่อมดและขุนศึก
วิทยาศาสตร์และเวทมนตร์
เฉกเช่นญาติพี่น้องคู่พิพาท
พลังอํานาจนี้ก่อสงครามมายาวนานเกินคณานับ
แม้ว่าเจ้าแห่งเวทมนตร์จะครองอํานาจสูงสุด
แต่หลังอุบัติการณ์แห่งมหาวิบัติ...
ความลับก็ไม่มีอีกต่อไป
และทุกอุบัติการณ์ที่เปิดเผย นํามาซึ่งคํามั่นแห่งการปฏิวัติ
(แม้แต่ราชาก็ไม่เว้น)
จงหนีไปก่อนที่เจ้าจะเสียสติ
จงอย่าเชื่อในสิ่งที่ซับเทอร์เนียแสดงให้เห็น
ด้วยความหวาดกลัวเติมเชื้อไฟอเวจีให้ลุกโชน
อเวจีอันเป็นของลอร์ดที่ชื่อว่า...
ข้าไม่ได้กลิ่นความกลัว
รู้หรือไม่ เจ้ามนุษย์
ว่านี่คือสถานที่ที่ความสิ้นหวังเข้าแทนที่ความฝัน
และความหวังม้วยมรณา
แต่แม้กระทั่งที่นี่ ในอาณาจักรแห่งกลียุค เรายังเชื่อมั่นในระเบียบ
ความทุกข์ทรมานเริ่มขึ้นก็ต่อเมื่อเจ้ายอมมอบ
สมบัติเพียงชิ้นเดียวที่ดวงวิญญาณใดๆ ยังมีอยู่เมื่อชีวิตจบสิ้น...
นามของเจ้า
นามข้าเหรอ
ข้าคืออดัม
เจ้าชายแห่งอีเทอร์เนีย
และผู้พิทักษ์ความลับแห่งปราสาทเกรย์สกัลล์
แชมป์เปียนน่ะหรือ
และข้าคืออร์โก้
สหายผู้กล้าที่มีตั๋วจิ๋วเข้าสู่ซับเทอร์เนีย
เจ้า...
เราไม่ได้มาสู้ สแกร์โกลว
สหายเราถูกสเกเลทอร์ส่งไปที่ซับเทอร์เนีย ตอนเขาช่วงชิงพลังอํานาจไป
เราจึงอยากขอเจ้าให้เราไปจากดินแดนคนตาย
พร้อมวิญญาณสหายเรา แคลมป์แชมป์และฟิสโต้
เรเนียสกับมัลคอล์มตายเยี่ยงวีรบุรุษ
พวกเขาจึงคู่ควรอยู่ในสถานที่ที่ดีกว่านี้
แล้วมันที่ไหนกันล่ะ
ในเมื่อสวรรค์ล่มสลายแล้ว ตอนอีวิลลินทําลายพรีเทอร์เนียพินาศ
อีกอย่าง พวกเขาคือของสะสมเพิ่มสุดเพอร์เฟกต์ ในคอลเลกชันของข้า
และถ้าข้าสละสมบัตินี้ไป
ข้าก็ต้องยอมสละความกลัวอันหอมหวาน ทั้งหมดของพวกมันไปด้วย
ความสยดสยองอันแน่ชัด เจ้ายังได้ยินเสียงกรีดร้องของพวกมัน
ไม่ละ ข้าว่าจะปล่อยให้มันอยู่ที่เดิมของมันดีกว่า
และรู้ไหมว่าอะไรจะดูดีงามยิ่งขึ้น เมื่อห้อยอยู่ข้างๆ พวกมัน
เจ้าไง
พอซะทีกับการเจรจาการทูต
ได้เวลาแผนสํารองแล้วสินะ
ด้วยพลังแห่งเกรย์สกัลล์
ข้ามีพลัง
ในเมื่อเจ้าระดมพวกพ้องมาซะเยอะ ข้าว่าสหายข้าก็น่าจะมาด้วยได้
มีใครตื่นเต้นบ้างไหมล่ะ
ข้ารู้สึกกําลังจะจาม
แม้แต่คาวบอยก็ยังอยากยิง
ยิงแบบ ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว
ยี้ฮ่า!
ไก่กําลังหนีออกจากเล้า และกําลังบินไปหาเจ้า
เห็นเมื่อกี้ใช่ไหม
ข้ายิงโดนมันตั้งแต่นัดแรก!
ไม่เลวสําหรับชายสวมมงกุฎ
ตาดีมาก ทหาร
แมนแอตอาร์มส์พร้อมยื่นมือช่วยเสมอ ฝ่าบาท
หวังว่าเจ้าคงชอบคลาวด์ครัชเชอร์นะ
ข้าทําเองกับมือเลยนะ
สกายสเลดส์ มากับข้า
- ท่านพ่อ - เจ้าอันธพาลนี่กวนใจเจ้าไหม ลูกชาย
ดีมาก อดัม
ยังงี้สิลูกพ่อ
เจ้าหัวขโมย!
เจ้าผู้บุกรุก!
พวกเจ้าทุกคน จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของคอลเลกชันข้า
จัดการเขา ลูกชาย
ทีล่า!
ปิดตาเจ้าซะ ข้าจะฉายแสงสว่างในคุกใต้ดินนี้
เปิดตัวได้อลังการมาก ซอร์เซอเรสของข้า
แค่ทําตามคําบัญชาของท่าน แชมเปียนของข้า
ค่อยจีบกันทีหลัง เจ้าของคน รีบไปจากขุมนรกนี่กันเถอะ
คลาวด์ครัชเชอร์ เรากําลังไป
จบภารกิจได้ๆ!
ข้าจะแผดเผาเจ้าทั้งเป็นและกินเนื้อเจ้า
ขณะที่วิญญาณเจ้าจมจ่อมในความสิ้นหวังอันดํามืด
เพราะข้าคือลอร์ดแห่งซับ...
โทษที สแกร์โกลว
ซับเทอร์เนียถูกปิดอย่างเป็นทางการ
เยี่ยม!
มันได้ผล!
ที่จริง ตอนท่านมีเทคโนโลยี ท่านก็มีพรสวรรค์
และเวทมนตร์นิดหน่อยก็ช่วยได้
เมื่อกี้เจ้าน่าทึ่งมากๆ
แล้วท่านล่ะ
ไม่มีใครเคยทําลายประตูสู่นรกมาก่อน
ข้าว่ามันน่ารักชะมัดเลย
สุดท้ายเจ้าเด็กสองคนนี้ได้เห็น สิ่งที่เราทุกคนเคยเห็นมาแล้วหลายปีก่อน
ท่านพ่อพูดอะไรกับประชาชนครับ
ท่านพ่อ
ฝ่าบาท!
พ่อ!
ไม่นะ!
"ไปภูเขาอสรพิษกันเถอะ" เขาพูด
"พวกเขาเปิดรับคนตลอด"
สองหัวไม่ดีกว่าหนึ่งหัว เพราะงั้นหุบปากซะ!
พอซะที เดี๋ยวเจ้าจะโดนโขกหัว
เจ้าน่ะสิจะโดน
เหล่าสมุนของมาเธอร์บอร์ดผู้ยิ่งใหญ่
มีช่วงเวลาที่เวทมนตร์คืออาวุธที่ข้าเลือก ไม่ใช่เครื่องจักร
และแผนการหลังจากแผนน่าอนาถล้มเหลว
ข้าโทษมนตร์โง่ๆ และคาถางี่เง่าๆ งั้นหรือ
ไม่ ลูกข้า
ข้าโทษตัวข้าผู้เดียว
แต่ยามที่ข้ายอมจํานน
ให้ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี ของมารดาหนึ่งเดียวอันแท้จริงของข้า
ข้าตระหนักว่าความไร้ประโยชน์ ของความล้มเหลวของข้าหาใช่ความผิดข้า
พอๆ กับที่หาใช่ความโง่เขลา ที่ศรัทธาในเวทมนตร์
และบัดนี้ที่จิตของข้าเปิด
ข้าเชื่อเฉพาะสิ่งที่ข้าเห็น
และทั้งหมดที่ข้าเห็นคือมาเธอร์บอร์ด!
ขอให้บอร์ดผู้ยิ่งใหญ่จงเกรียงไกรรุ่งโรจน์!
เยี่ยมมาก สเกเลทอร์
เจ้าให้เกียรติมารดาของเจ้า
และบิดาของเจ้าด้วย
วิญญาณอีกดวงถูกดูดกลืนเพื่อบอร์ดแล้ว นายท่าน
แล้วสเกเลทอร์ล่ะ
หลังถูกทอดทิ้งนานนับทศวรรษ
เขาได้เห็นวิถีที่ผิดพลาดของตนเอง
และหันมารับใช้เราแค่เราเท่านั้น นายท่าน
ตอนนี้เขาเป็นสาวกผู้น่ายกย่องแห่งฮอร์ด
เก่งมาก มิสเทรสมาเธอร์บอร์ด
เจ้าทําสําเร็จในสิ่งที่ทุกคนทําให้ข้าผิดหวัง
และดังนั้น การเปลี่ยนแปลง ของอีเทอร์เนียจะยังดําเนินต่อไป
จงทําตามแผนการที่ข้าวางไว้ มือขวาข้า
อีกไม่ช้า ข้าจะคว้ารางวัล ที่เคยปฏิเสธข้าเมื่อนานมาแล้ว
และเมื่อวันนั้นมาถึง
ท้องฟ้าเหนือเกรย์สกัลล์ จะเต็มไปด้วยกองทัพฮอร์ด
เขาไม่ได้รับบาดเจ็บในการสู้รบ เมนดอร์
ตกลงพ่อข้าเป็นอะไรกันแน่
มันคือภาวะอวัยวะล้มเหลว ที่ข้าไม่เคยเจอมาก่อน อดัม
และเรายังหายารักษาไม่ได้
ยังหาไม่ได้เหรอ
เราพบอาการเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน นายท่าน
แต่บิดาของท่านห้ามไม่ให้ข้าบอกคําวินิจฉัยกับใคร
ยกเว้นราชินีกับลอร์ดดันแคน
ท่านแม่รู้เรื่องนี้เหรอ
ท่านแม่ปล่อยให้ท่านพ่อไปซับเทอร์เนียกับข้าได้ไง
ฝ่าบาทตั้งใจแน่วแน่
อดัม การต่อสู้เคียงบ่าลูกชาย แชมเปียนแห่งเกรย์สกัลล์
เพื่อดวงวิญญาณสหายของท่านพ่อ
นับเป็นคําขอสุดท้ายของท่านพ่อของลูก
คําขอสุดท้ายเหรอ ไม่!
ช่วยเขาที ทีล่า
เหมือนที่เจ้าช่วยข้า
ถึงนางจะช่วยพ่อได้ พ่อก็ไม่ยอมหรอก
ความตายมาเยือนเราทุกคน ลูกพ่อ
ใช่ แม้กษัตริย์ก็ไม่เว้น
เก็บแรงท่านไว้เถอะ สวามีข้า
ด้วยแรงที่ข้ายังพอมีเหลือ
ข้าอยากใช้เวลากับสองสุดที่รักของข้า
ข้าอยากพูดกับครอบครัวข้า ตามลําพัง ได้โปรด
ข้าไม่เข้าใจว่า เราพยายามจะร่ายคาถาอะไรที่นี่ ทีล่า
พรีเทอร์เนีย
ข้าพยายามสร้างพรีเทอร์เนียขึ้นมาใหม่
เพื่อที่วิญญาณวีรบุรุษ อย่างเรเนียสและมัลคอล์มจะได้มีที่ให้ไป
แต่ตอนนี้ราชาแรนดอร์กําลังจะตาย
ถ้าข้าไม่กอบกู้พรีเทอร์เนียกลับมา จะเกิดอะไรขึ้นกับวิญญาณเขา
ข้าจะปล่อยให้มันสลายหายไปตลอดกาลไม่ได้
และอดัมต้องรู้ว่าพ่อของเขา จะได้เดินทางสู่ดินแดนอันยิ่งใหญ่
บางทีซอร์เซอเรสอาจช่วยได้
ตอนนี้ข้าเป็นซอร์เซอเรสแล้ว
ข้าจึงควรคิดหาวิธีด้วยตัวข้าเอง
จะให้ข้าวิ่งไปขอให้แม่ช่วยแก้ปัญหาตลอดไปไม่ได้
แต่การขอให้คนที่รักเจ้า มาช่วยเจ้าก็ไม่ผิดเช่นกันนะ ทีล่า
โดยเฉพาะในเมื่อ ราชาแรนดอร์เหลือเวลาน้อยลงทุกที
ราชินีผู้สูงส่งแสนงดงามของข้า
เจ้ามาหาข้าจากสรวงสวรรค์ราวเทพธิดา
และมอบความรักและเสียงหัวเราะให้ข้า มานานนับทศวรรษ
สุดยอดการผจญภัยที่ข้าเคยออกเดินทาง ในฐานะเจ้าผู้ครองดินแดนนี้
คือการผจญภัยที่ข้าได้เดินทางกับเจ้า
ขอบใจ... ที่ทําให้ข้าเป็นชายที่ควรค่ากับอิสตรีเช่นเจ้า
และขอบใจที่ให้กําเนิดบุตรชายของเรา
อดัม ความภาคภูมิใจและความสุขของข้า
พ่อภาวนาให้เจ้าสัมผัสความสุขเดียวกันนี้ ที่เจ้ามอบให้พ่อในฐานะพ่อ
เมื่อเจ้าได้เป็นพ่อคน
เจ้าเป็นผู้เปี่ยมด้วยหัวใจ มากกว่าใครในอีเทอร์เนีย
ซึ่งแปลว่าเจ้ามีใจให้แบ่งปันเหลือเฟือ
ฉะนั้นอย่ารอนานเกินไป ที่จะบอกทีล่าว่าเจ้ารู้สึกเช่นไร
หวัดดีค่ะ แม่
นกน้อยของแม่
เจ้าเป็นซอร์เซอเรสผู้เก่งกาจน่ายกย่อง
ทว่าผู้เป็นแม่ย่อมรู้ว่าเมื่อใดที่ลูกกําลังลําบาก
แม่ช่วยอะไรเจ้าได้บ้าง ทีล่า
ข้าพยายามกอบกู้พรีเทอร์เนียกลับคืนมา โดยการใช้พลังแห่งเกรย์สกัลล์
และทุกเวทมนตร์โซอาร์ที่ข้าสามารถร่ายได้
แต่ข้าก็ยังทําไม่สําเร็จ ท่านแม่
ข้ายังคิดหาวิธีไม่ออก และข้าว่าฉันคงไม่แข็งแกร่งพอ
มันไม่เกี่ยวกับความแข็งแกร่ง ทีล่า
มีเพียงของขวัญแห่งโซอาร์เท่านั้น ที่ถูกมอบให้เราในฐานะซอร์เซอเรส
และพรีเทอร์เนียถูกสร้างด้วยเวทมนตร์ จากเทพเจ้าโบราณทั้งสาม...
โซอาร์ คาและฮาว็อค
ดังนั้นเพื่อกอบกู้พรีเทอร์เนียคืนมา
เจ้าต้องการความช่วยเหลือจากพลังทั้งสาม ที่สร้างพรีเทอร์เนียขึ้นมา
ยังไงคะ
ความลับแห่งเวทมนตร์อสรพิษ สูญหายไปกับมวลมนุษย์มาช้านาน
ถ้าเช่นนั้นก็ต้องใช้สิ่งที่เป็นมากกว่ามนุษย์ เพื่อค้นหามันอีกครั้ง
จําเป็นต้องใช้ซอร์เซอเรส
รู้ไหมว่าข้าควรเริ่มจากที่ใด
ในฐานะซอร์เซอเรส แม่ถูกลิขิตให้อยู่ที่ปราสาทนี้ตลอดกาล
และเมื่อไม่มีพรีเทอร์เนียแล้ว
วิญญาณของแม่จะยังถูกตรึงไว้ ณ ที่แห่งนี้
ไร้ซึ่งพลังอํานาจไปชั่วกัลปาวสาน
แต่เจ้า ทีล่า
เจ้าเป็นซอร์เซอเรสคนแรก ที่ไปจากเกรย์สกัลล์ได้
ดังนั้นจงออกตามหาสิ่งของของคา ในที่ที่มันถูกพบเห็นเป็นครั้งสุดท้าย
ในม่านหมอกเวทมนตร์แห่งดาร์กสโมค
ดาร์กสโมคเหรอ
ขนาดซับเทอร์เนีย ยังไม่ทําให้ข้ากลัวได้เท่าที่แห่งนั้น
ข้าถึงจะไปที่นั่นคนเดียว
ฟังดูยิ่งอันตรายกว่าเดิมซะอีก
ขอบคุณ ท่านแม่
ลูกทําได้ ทีล่า
ลูกเปล่งประกายเจิดจรัสที่สุด ในยามที่ใจลูกแน่วแน่
ทําไมท่านไม่บอกข้าว่ากําลังจะตาย ท่านพ่อ
เพราะหากบอกเจ้า เจ้าจะทําทุกอย่าง ที่อํานาจแห่งฮีแมนบันดาลได้
เพื่อช่วยพ่อ
และพ่อไม่ต้องการเช่นนั้น
ที่ของเจ้าตอนนี้ไม่ใช่ในสนามรบในฐานะฮีแมน
แต่เป็นในราชวังในฐานะเจ้าชายอดัม
เมื่อสิ้นลมหายใจสุดท้ายของพ่อ
เจ้า ลูกพ่อ จะกลายเป็นราชาแห่งอีเทอร์เนีย
ท่านพ่อ ได้โปรด
แต่เจ้าจะปกครองในฐานะอดัมหรือฮีแมน
เพราะจะเป็นทั้งคู่ไม่ได้
ราชาไม่สามารถทอดทิ้งพสกนิกรเพื่อออกผจญภัย
การเป็นแชมเปียนแห่งเกรย์สกัลล์ ก็เป็นภาระหนักอึ้งอยู่แล้ว
แต่ยิ่งมีมงกุฎเพิ่มบนหัว
อาจทําลายได้แม้แต่ชายผู้ทรงพลังที่สุดในจักรวาล
ฉะนั้นเจ้าต้องเลือก ลูกพ่อ
ทางเลือกที่พ่อไม่เคยต้องเลือกในฐานะราชา
ทางเลือกระหว่างดาบและคทา
อย่าร้องไห้
เพราะพ่อใช้ชีวิตมาเนิ่นนานนัก
ชีวิตที่พ่อได้ลิ้มลองรสชาติชัยชนะ แต่ต้องแลกมาด้วยราคาค่างวด
พ่อสูญเสียสหาย ครอบครัว และแม้แต่น้องชาย
กระนั้น พ่อก็ตายอย่างคนโชคดีกว่าคนส่วนใหญ่
หาใช่เพราะพ่อเป็นราชา...
แต่เพราะข้าเป็นสามีเจ้า
และข้าพ่อเจ้า
ข้ารักเจ้าทั้งสอง...
เพราะงั้น...
ท่านจะเป็นผู้กล่าวเพียงผู้เดียว ฝ่าบาท
และหลังท่านสรรเสริญบิดาเสร็จ ราชินีมาร์เลน่าจะแต่งตั้งท่านเป็นกษัตริย์
เราต้องทําพิธีราชาภิเษกเร็วขนาดนั้นเลยรึ
ท่านพ่อเพิ่งจากไปแค่วันเดียว
ซึ่งแปลว่าอีเทอร์เนียขาดกษัตริย์มานานแล้ว
พิธีราชาภิเษกมักจัดขึ้นหลังพิธีบรมศพ อดัม
มันคือราคาที่เราต้องจ่ายเพื่อสวมมงกุฎ
และในฐานะราชาองค์ใหม่
ลูกต้องบอกพสกนิกรว่าลูกอยู่ที่นี่เพื่อพวกเขา
แม้ลูกยังจมจ่อมอยู่ในความเศร้าโศกก็ตาม
ข้าควรพูดว่าอะไร
แค่บอกความจริงกับพวกเขา ลูกแม่
และความจริงก็คือลูกรักพ่อของลูกมาก
และท่านพ่อก็รักลูก
อดัม... ได้เวลาแล้ว
หัวใจชาวอีเทอร์เนียหนักอึ้ง จากความสูญเสียองค์ราชาของเรา
เพราะองค์ราชาแรนดอร์คือ...
พระราชาคือ...
พระราชา
ครั้งหนึ่ง ข้าเคยอยากได้บิลโลว์-ไบค์
เด็กทุกคนในอีเทอร์เนียมีบิลโลว์-ไบค์ในปีนั้น
และข้าก็ขอให้พ่อหาให้ข้าเช่นกัน
แต่บิลโลว์-ไบค์ขายหมดเกลี้ยงทุกคัน
ดังนั้นแทนที่พ่อข้าจะสั่งให้พสกนิกรทําอีกคันขึ้นมา รู้ไหมว่าพ่อข้าทําอะไร
พ่อข้า องค์ราชา
ท่านทําบิลโลว์-ไบค์ให้ข้า
เขาใช้จักรยานคันเก่าของข้า และใส่อะไหล่ใหม่เข้าไป
และตลอดสี่คืน พ่อข้าดัดแปลงจักรยานให้ข้า
ทั้งหมดด้วยตัวเอง
พ่อข้าไม่เคยใส่เข็มขัดเครื่องมือมาก่อนในชีวิต จนกระทั่งสัปดาห์นั้น
และเมื่อพ่อข้าเอาบิลโลว์-ไบค์
คันที่เขาสร้างเองกับมือมาให้ข้าดู
ข้าใจไม่กล้าพอจะบอกเขาว่ามันดูแย่แค่ไหน
จักรยานบ้านๆ ชัดๆ
คือข้าทนขี่ออกไปให้คนเห็นไม่ได้
ไม่งั้นคงโดนหัวเราะเยาะไปทั่วอีเทอร์เนีย
และข้าก็ไม่เคยขี่จักรยานบิลโลว์-ไบค์ คันที่พ่อทําให้ข้าเลย
แต่ตอนนี้...
ข้ายอมสละเงินทองทั้งหมดในโลก เพื่อได้ขี่จักรยานบิลโลว์-ไบค์คันนั้น
แค่สักครั้ง
เราสูญเสียกษัตริย์ผู้ยอดเยี่ยมที่สุด เท่าที่อีเทอร์เนียเคยรู้จักมา
และขณะที่ข้าเตรียมครองมงกุฎ
ข้ากล่าวได้เพียงว่าข้าเสียใจ
ที่ข้าไม่มีวันเป็นบุรุษหรือเป็นราชา ได้ดีแม้ครึ่งหนึ่งของท่านพ่อข้า
งั้นก็ไม่ต้องรับมงกุฎ
- ใครพูดน่ะ เมื่อกี้ใคร - เกิดอะไรขึ้น
ใครพูดน่ะ
คนที่ถูกปล้นสิทธิ์โดยกําเนิดไปน่ะสิ
ข้าคือเคลดอร์ น้องชายของแรนดอร์
และผู้ปกครองอันชอบธรรมแห่งอีเทอร์นอส
คําบรรยายโดย พยุงศักดิ์ แก่นจันทร์