Ten odcinek porusza drażliwe kwestie, w tym temat samobójstwa.
Zalecamy ostrożność.
To trochę niezręczne, bo to twoja siostra.
Zaczęła się tak zachowywać,
kiedy coś mówiłem, opowiadałem,
mówiłem, co się działo tamtego dnia,
nic ważnego. Jakieś bzdury.
Doszedłem do sedna, a ona...
Znasz jakiegoś Paula?
Co?
SSAKI
Tutaj o 20.00 Wiem, kim jest Paul
Dzięki.
-Mieszkasz tu? -Nie, jestem z wizytą.
Czemu?
Jestem profesorem. Napisałem książkę.
Jaki ma tytuł?
Długo ci zajęła?
Cztery lata.
Ile ich sprzedałeś?
62.
Głównie bibliotekom.
O czym jest?
O anatomii, fizjologii i patologii
układu nerwowego zwierząt.
-O ich mózgach? -O mózgach i ścieżkach neuronowych.
Czyli wiesz, co myślą zwierzęta?
O czym myśli Spud?
Jest zadowolony?
Technicznie rzecz biorąc, jeśli nie jest
spragniony, głodny, nic go nie boli, nic mu nie grozi...
ogólnie rzecz biorąc, tak.
A ty?
Tak ogólnie?
Powiem to, czego jestem pewien,
tak, by nawet Spud to załapał.
Jestem wiecznie spragniony,
cierpię z bólu...
i wisi nade mną ogromne,
realne, niemal biblijne niebezpieczeństwo.
Masz ochotę na kwasa?
Tak.
Porcja łososia, wołowiny, ceviche,
dwa homary, dwie ryby z frytkami, dwie porcje brokułów.
Tak, chef!
LUE POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE
Cześć.
Hej. Sprawdzam tylko, co u ciebie.
Nie jest źle. Wszystko gra.
Gdzie Greta?
Z mamą i tatą.
Rozmawiałeś z Amandine?
Nie, ale zobaczę ją dziś.
Jeff wrócił?
Wróci wieczorem. Potrzebujesz go?
Nie. Wszystko gra.
Ale kiedy zobaczę się z Amandine,
będę musiał wpaść do was na chwilę.
Muszę wracać do pracy.
W porządku.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Urodziłam się w roku 1876
w biednej wiejskiej rodzinie.
Dziękuję.
Przyjechałam do Paryża w wieku 16 lat.
Przez sześć lat pracowałam w fabryce ciastek.
Ale nocami
szkicowałam obrazy, które widziałam w wyobraźni.
Jesteś genialna, Madeleine.
Coco o tym wie.
Jeśli za dużo osiągniesz,
ona cię zniszczy.
Jak możesz tak mówić?
Coco to najbardziej wpływowa projektantka mody w historii.
-Madeleine... -Zrewolucjonizowała kobiecy styl,
wykorzystując swój status ikony mody.
Do tego żenisz się z nią.
Madeleine...
Wiem.
Pójdę już.
Nie ma nawet trzeciej.
Wiem. Muszę odebrać dzieci ze szkoły.
Jakie dzieci?
-Nieważne. -Madeleine...
-Powinnam iść. -Madeleine...
Czemu tu jesteś?
Właśnie.
Nie jestem.
Witam państwa na panelu, z college'u Caius
przyjechała dr Rita Hamley, oto nasz profesor Hunaid Gupta,
z Uniwersytetu Santa Fe dr Alison Brooker,
a z Uniwersytetu w Exeter dr Jefferson Wilson...
Psychopatologia bada psychiczne lub behawioralne zaburzenia...
W historii występowała tendencja...
-Doktorze Wilson? -Przepraszam, jakie było pytanie?
Przy pomocy neuroobrazowania
badaliśmy serotoninergiczne i dopaminergiczne
neuroprzekaźnictwo u psów z psim zaburzeniem kompulsywnym,
w skrócie CCD...
Zmierzyliśmy dostępność receptora serotoninowego...
Doktorze Wilson, wszystko gra?
Jeff coś zrobił.
Coś strasznego.
Nie wie, że ja wiem, ale...
Ja wiem.
Wiem wszystko.
Zdrajcy!
-Coco! -Coco?
Zdradziłeś mnie.
Coco, nie!
Nie, Coco!
-Lue! -Nie!
Nie!
Halo?
Zostaw mnie.
Co ty wyprawiasz?
Proszę, nie skacz.
Cokolwiek się stało,
cokolwiek się dzieje,
nie jest za późno.
Proszę. Będzie dobrze.
Chodź.
Złap mnie.
Już dobrze.
Dobrze.
Jak masz na imię?
Jeff.
Czy ja cię znam?
Zamknęłam tylne drzwi. Do zobaczenia.
Mamy coś przynieść?
Nie, po prostu bądźcie.
-Co będziemy jedli? -Wołowinę Wellington.
Ulubione danie Doma. Świetnie.
-Do zobaczenia. -Cześć.
Witaj, Jamie.
Dziecko było twoje.
Jasne. Co za różnica?
-Myślałam... -Nie wiem, skąd wiesz.
Wiem.
Cudownie.
Na pewno masz pytania.
Ja? Skąd.
Jasne, bla, bla. Rozumiem.
Już rozumiem. Głupi ja.
-Jamie... -Zaraz stąd wyjdę.
Ale zanim pójdę...
Dave...
Jason...
Jeff.
Mój najlepszy przyjaciel. Świadek na ślubie.
Mąż Lue.
Wujek Grety.
Ojciec pozostałych wnuków moich rodziców,
Wilfa i Lily.
Greta.
Moi rodzice.
Lue.
Ja.
W porządku.
„Wołam z morskich głębin.
„Chodź za mną!
„Chodź ze mną, Jamie. Polecimy na latającym dywanie.
„Spójrz! Wieloryb.
„I jestem w ciąży.
„Kogo to obchodzi? Ja lecę!”
Rozwaliłem twoje skrzypce.
-Wiem. -To dobrze.
Rozumiem. Bezcenne, wyjątkowe.
Nie wiem, jak to przeżyjesz.
Nic więcej?
To koniec, ale nie chcesz wiedzieć dlaczego?
W porządku. Powiedz. Pośmiejemy się.
Niech będzie. Powiedz mi,
o, tajemnicza Amandine,
czemu zamieniłaś nasze życie na tanie ruchańsko?
Na mnóstwo taniego ruchańska!
-Ilość się liczy? -Dla mnie tak.
Tak, jeśli to mój przyjaciel.
Zapomnij na chwilę o Jeffie.
To trudne. To naprawdę kurewsko trudne.
A jeśli byliby to tamci dwaj? Lub jeden?
Ty wybierzesz, czy ja?
Żeby było jasne, już jeden to tragedia.
-Masakra. Katastrofa! -Masakra?
-Wystarczy jeden? -Tak.
Nie wyobrażam sobie, jakie to uczucie.
Sama myśl.
Że robię to z kimś innym.
To, co my robiliśmy...
i inne rzeczy.
Seks z Dave'em był w porządku.
Nic wyjątkowego.
Jason był lepszy.
Lubił odgrywanie ról.
Różne fantazje.
Porąbane rzeczy. Był otwarty.
Źle mi z powodu Jeffa.
Za pierwszym razem myślałam:
„Amandine! Co ty odpierdalasz? To najlepszy kumpel Jamiego.
„Jesteś potworem. Przestań.
„Tak nie można”. Ale właśnie wtedy
tak zajebiście doszłam.
Mega orgazm.
Przez jakąś minutę.
Nie chodzi o to, co robił.
Był dobry, nie zrozum mnie źle, ale...
Chodziło bardziej o sytuację.
Wiem, że trudno się o tym słucha,
ale lepiej wiedzieć, prawda?
Inaczej będzie cię to gnębić.
Posłuchaj...
Wiem, że to, co zrobiłam, było okropne. Robiłam straszne rzeczy.
Zdrada jest zła. Zdrada jest okropna. Zdrada...
Ale czy na pewno?
To tylko seks.
Zabezpieczamy się.
Monogamia to piękna idea,
ale przyznaj, że to kurewsko trudne.
Jeden facet ma reprezentować całą męskość.
Mężczyzna. Kobieta. Nikogo więcej.
Jedna wagina. Jeden fiut.
Trudno temu sprostać, nieprawdaż?
A ci, którzy są wierni...
po cichu masturbują się do kogoś innego.
On w toalecie wyobraża sobie seks z dziewczyną z pracy.
Ona wyobraża sobie robienie loda facetowi z siłowni, a potem wychodzą,
razem kąpią dzieci i oglądają telewizję.
Ale są sobie wierni.
Nigdy nie zjedzą lodów.
Bo samo jedzenie lodów jest złe.
Najgorsze na świecie. To zło.
-Tak mówisz, bo cię przyłapałem. -Nie przyłapałeś.
Co?
Pamiętasz nasz manifest? Jego treść?
„Miłość jest niemożliwa.
„Jeśli miłość jest niemożliwa, musimy wierzyć w to, co niemożliwe.
„Musimy wierzyć w magię”.
To było siedem lat, trzy tygodnie i jeden dzień temu.
To było w zeszłym roku.
-Hej, skarbie. -Jesteś.
Zdążyłeś. Jak było?
-Wiesz przecież. Gdzie małpki? -Na górze.
Były cudowne.
Piękny zapach. Co to?
Wołowina Wellington. Przyniesiesz wino?
Jasne.
Kuźwa.
Halo?
Tak.
Jeff?
-Tak? -Do ciebie.
Halo?
Cześć, Jamie.
Musimy pogadać.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger