Gdybyście mieli wybrać trzy słowa opisujące wasz żal,
jakie by to były?
Zmieszanie, złość, niedowierzanie.
Nie niedowierzanie.
Zaskoczenie.
-Złość, zmieszanie... -Furia.
Furia,
niepokój, oszołomienie,
trauma, gniew,
całkowite, kurwa, zaskoczenie.
Amandine?
Nie mam trzech słów, bo nie ma na to słów.
-Brak mi słów. -Właśnie.
Brak słów. Nic.
SSAKI
„Chcę ci się spuścić na twarz”.
Użył skrótu.
Ciekawe, gdzie się tak spieszy.
To Paul. A ten drugi?
-Dave. -Co to za głupie imię?
Dave Burrow. Szef księgowości dla firmy eventowej.
Miał wypadek na nartach, jako rehabilitację
wybrał piątki z salsą w Tufnell Park.
-Tam się poznali. -Pamiętam.
Amandine mówiła Lue, że zaczęła tańczyć.
Dave jest zaręczony z Wendy,
więc jest skłonny zawrzeć dżentelmeńską umowę.
Ja nie powiem Wendy, że pieprzył mi żonę,
a on przestanie ją pieprzyć.
Wyjedzie z Londynu, znajdzie nową pracę
i będą żyć długo i szczęśliwie.
Czyli to był Dave.
-A ten pajac Paul? -Nie mam pojęcia.
-Nie wiesz, kto to? -Nie.
Co zrobisz? Powiesz Amandine?
Jeszcze nie.
Muszę wiedzieć wszystko.
Wtedy coś zrobię. Będę szczery, Jeff...
Nie wiem, co zrobię, ale...
Nie widzę sedna tej sprawy.
Nie widzę jej krawędzi.
-Jestem zajebiście... -W porządku.
Ja pierdolę.
Już dobrze.
Na kilka dni. Muszę mieć z kim pogadać.
-Nie ma sprawy. -Dzięki.
-Zostanę, ile potrzebujesz. -Musisz coś dla mnie zrobić.
-Co? -Jej telefon.
-Co? -Znajdź go.
Musisz znaleźć Paula.
Nie do wszystkiego mam dostęp. Są foldery, których nie otworzę.
-Nie, Jamie... -Rozpracuj to.
-Jamie... -Dasz radę, ja nie.
Jeff, proszę.
Moja żona pieprzyła się nie z jednym, a z dwoma facetami.
-Jamie... -Jej hasło to LORCA69.
-Jame... -Wielkimi literami.
Musisz mi pomóc. Czuję, że tonę.
-Hej, skarbie. Jak tam? -Hej, tato.
-Hej. -Hej, Greta. Udany dzień?
-Tak, dzięki. -Wskakuj.
Do środka.
Wujek Jeff zostanie u nas na parę dni.
Gdzie będzie spał?
-W gościnnym. -W pokoju dziecka.
Pani Lucy.
-Dzień dobry. -Widziała pani go?
-Kogo? -Jelenia. W lesie.
Postrzelonego w płuco.
Myślałem, że tak, w końcu ma pani psy.
Nic nie widziałam.
Jeśli zobaczy pani kogoś podejrzanego, proszę dać znać.
Jasne.
Pojadę już.
Amandine mówiła, że chodzicie na terapię żalu.
Jest siedem etapów.
Zaprzeczenie. Poczucie winy. Gniew.
Przekonywanie się. Depresja.
Rekonstrukcja. Akceptacja.
Transcendencja.
-To było osiem. -Mają ulotki.
Żadna nie mówi, co zrobić, gdy nie wiesz, czy dziecko było twoje.
-LORCA69? -Wielkimi.
Chciałam być starszą siostrą.
Wiem.
Wciąż jesteśmy rodziną, prawda?
Oczywiście, że tak.
Jasne?
Spójrz na mnie. Oczywiście, że tak.
Jesteśmy.
Co będzie z mamą?
WPISZ HASŁO LORCA69
Nie mogę znaleźć telefonu.
Dziwne. Sprawdź kanapę.
Szukałam wszędzie.
Gdzieś musi być.
Spóźnię się. Pa.
-Do zobaczenia. -Pa.
Dzień dobry.
Sprawdzamy, łosoś, wołowina,
ceviche, homar, kiełbaska, ryba.
-Kiedy będzie okoń? -Za minutkę.
Przybranie?
-Smukły. -Skośny.
Błyszczący?
Wolność.
Bezprzewodowy.
Nie mam łyżek.
Gdzie jest łyżka? Bez łyżki nie dam rady.
Co mam zrobić? Dziękuję. Jezu.
Jedno słowo, którym opiszecie jego wygląd.
Nie musi być dosłownie.
Cokolwiek przyjdzie wam na myśl.
Co czujecie?
-Jakość? -Równowaga.
-Prostota? -Moc.
-Nelly, przyprawione? -Tak.
-Na 100%? -Na 100.
Po tym, jak dzieci zjedzą śniadanie, mogłabym wciągnąć okruchy,
byłoby łatwo. Po prostu uprzątnąć.
Albo na plaży.
By wciągać piasek?
Albo na psią sierść.
Wciągnąć.
Przydatne.
Plastikowe.
W zeszłym roku, na urodziny,
dałam Satyrusowi rakietę do tenisa,
miała właśnie taki kolor.
Przepraszam.
Otwierasz za pięć dni.
To twoja pierwsza własna restauracja.
Jak się czujesz? Denerwujesz się?
Szczerze? Sram po gaciach.
Serio.
Co oznaczałaby dla ciebie gwiazdka Michelin?
Jestem kucharzem.
Uwielbiam gotować.
Uwielbiałem, zanim dowiedziałem się o tych gwiazdkach.
Gwiazdka to szansa na podsumowanie wszystkiego,
czego się nauczyłem,
by powiedzieć: „To jest to”.
„Oto, kim jestem”.
„To ja”.
Dlaczego Amandine?
Skąd ta nazwa?
To imię mojej żony. Jest Francuzką.
-Nazwałeś po niej lokal? -Przecież mówię.
-Przepraszam. -W porządku.
Mało spałem. Bardzo przepraszam.
Nie przejmuj się.
Niegrzeczny, humorzasty.
Dupek przez u zwykłe.
Tak, to cały ja.
Trzy słowa, co dla ciebie znaczy Amandine?
Trzy słowa.
Amandine jest... tutaj.
O mój Boże. Hej. Co ty tu...
Mówiłem ci, że zgubiłam telefon.
Jasne. Przepraszam.
-To Amandine. Amandine... -Jamie, możemy porozmawiać?
Tak.
Terapeutka odradza duże zmiany.
-Jeśli boisz się o pieniądze... -Nie.
To znaczy tak. Jasne. Ale nie...
Po prostu, no wiesz...
Co teraz?
Zrobię to, co ty.
-Będziesz szefową kuchni? -Nie. Poszukam swojej pasji.
Ty znalazłeś swoją. Ja też muszę.
Muszę to zrobić, Jamie.
Kurwa, jest mi to zajebiście potrzebne,
inaczej oszaleję.
Całe życie wierzyłam w jedną rzecz.
W coś, co naprawdę trzeba mieć.
A jeśli to stracisz, to stracisz wszystko.
Ja to straciłam.
I muszę to odzyskać.
Co?
Magię.
Olej to. To była kiepska praca.
Olej.
Dobrze.
To była urocza muzyka.
Jest dobrze.
-Hej, skarbie. -Hej, co się dzieje?
Hej, ty musisz być Jamie.
To Dan. Mój nowy nauczyciel.
Mówi, że moje skrzypce są super.
Mój Boże. Ten sprzęt
to Ludovico Rastelli, rok 1870, Genua.
Wyważone. Potężne. Niezwykłe.
Zagraj coś. To, co grałeś mnie.
Wyceń je i ubezpiecz. Są warte więcej niż moje auto.
Niewiarygodne, co?
Całkowicie niewiarygodne.
Dzień dobry, pani Geddis. Wszystko gra?
Zwracam to.
Oczywiście. Coś się stało?
-Nie daję rady. -O nie.
O nie.
Już dobrze.
Proszę się nie martwić.
Już dobrze.
Pa.
Co u ciebie? Jakieś nowości?
Nic specjalnego.
-Co u Jeffa? -Jest w Londynie.
Co kupiłaś mu na urodziny?
Kurwa.
MMA RAMOTSWE I ŁZY ŻYRAFY
ANATOMIA SSAKÓW
Drogi Jeffie
COCO CHANEL: ŻYCIE
Kuźwa.
Lue, to ja, co u ciebie?
Wszystko gra? Jak tam dzieci?
Zadzwoń, jak będziesz mogła. Kocham cię. Pa.
„Coco Chanel urodziła się w 1883 roku
„w saumurskim przytułku...”
„Stała się prawdopodobnie
„najbardziej wpływową projektantką w dziejach...”
„Po sześciu latach w Aubazine znalazła pracę jako krawcowa.
„Śpiewała w kabarecie...”
„W 1918 Chanel kupiła budynek pod adresem 31 Rue Cambon,
„w modnej dzielnicy.
„W 1921 otworzyła coś na kształt butiku...”
„...byłego żołnierza i spadkobiercę firmy tekstylnej, Étienne Balsana.
„Mając 23 lata, Chanel została jego kochanką.
„Jej suknia ślubna składała się
„z kunsztownego gorsetu i spódnicy.
„Miała odczepiany tren i aksamitne kwiaty.
„Ponad trzy tysiące cekinów z masy perłowej sprawiało,
„że suknia Coco zapierała dech w piersiach.
„Była sensacją”.
Ravioli ze szczawiem, małże,
pieczona grasica cielęca, pigwa, orzechy włoskie,
wędzona kaczka. Dania główne.
JAK DŁUGO TRWA NAUKA GRY NA SKRZYPCACH
Hej, Jamie. Co tam?
Jak jej idzie? Dobrze?
Ammy? Naprawdę dobrze. To dopiero początek, ale...
Stój. Kim jest Ammy?
-Amandine. -Powiedziałeś „Ammy”.
-Nie. -Tak.
-Wcale nie. -Tak.
-Tak? -Tak...
Co... Jasna cholera!
-Co? Nic. -Chciałeś mnie uderzyć?
-Nie. -Tak wyglądało.
Chciałem uderzyć w lodówkę.
Dlaczego?
Jestem strasznie zestresowany.
Pod dużą presją.
Chciałem w nią uderzyć z powodu jedzenia.
Symbolizuje jedzenie.
Jasne.
-Następnym razem mnie ostrzeż. -Jasne.
Dostaniesz nagrodę Michelin?
Co?
-Michelin. -Gwiazdkę Michelin.
Nie nagrodę. Gwiazdkę.
Chciałbym. Ale wątpię. Kto ci powiedział?
Ammy.
Cześć.
Co tam?
Poszedłem po szklankę wody.
Nauczyłam się przejścia z C do D.
-Co? -Posłuchaj.
Posłuchajmy. Narka, Jamie.
Narka.
Cholera jasna.
Dania główne.
Sto lat, Amandine!
Wszystkiego najlepszego!
Jedziemy!
Potrzymaj, Max.
STO LAT
Amandine, przesuń się. Gotowi?
Gotowi? To jedziemy.
Wyceniłam je.
-Co? -Skrzypce.
-Kiedy? -Po południu. Byliśmy u eksperta.
-My? -Ja i Dan.
-Byłaś z Danem? -Zgadnij, ile są warte.
-Nie wiem. -Zgadnij.
-Nie wiem, gdzie zacząć. -Zgadnij.
-Pięć kawałków. -Zimno.
-Dziesięć. -Mróz.
-Dwadzieścia. -Cieplej.
Po prostu powiedz.
Jakieś 60 lub 70 tysięcy.
-To niesamowite. -To masakra.
Dan mówi, że jest tylko kilkaset sztuk tego modelu.
-Naprawdę? -Tak.
-Ubezpieczmy je. -Dobrze.
Powinniśmy.
Dan gra jutro koncert w Queen Elizabeth Hall.
JEFF ZNALAZŁEM COŚ
-Tak? -Tak, jest głównym skrzypkiem.
Głównego skrzypka nazywa się koncertmistrzem, on nim będzie.
CO?
-Chcesz iść? -Tak.
RESTAURACJA. O 11.
To tylko kilka godzin.
Dobrze ci zrobi wyjście.
Super.
Wejdź tyłem.
Briggsy, dokończysz za mnie?
-Co tam? -W porządku.
Co to?
Nagranie. Nie spodoba ci się.
-Włącz je. -Nie chcesz tego oglądać.
-Włącz. -Na pewno?
Tak. Włącz.
Gdzie mam być?
Jame...
Vogue, Vanity Fair, and The Times będą na wieczorze otwarcia.
Dziękuję.
Więc to Paul.
Nie.
To Jason.
Jason Burke, reżyser reklam.
Poznali się na konferencji w Edynburgu.
Spali w tym samym hotelu.
Czyli to nie Paul?
Ani Dave?
Jason?
-Masz jego numer? -Tak.
-Zadzwoń. -Nie mogę.
-Możesz. -Jamie.
-Możesz, kurwa. -Nie.
Dlaczego nie?
Jechał A-305 w pobliżu Stonehenge,
chciał zrobić sobie selfie,
kiedy uderzył go van z naprzeciwka.
Pisali o tym w Wiltshire Gazette and Herald.
Dobrze.
Mam nadzieję, że połamał wszystkie kości.
Chociaż nie.
Mam nadzieję, że stracił głowę,
a ta się gdzieś zagubiła.
Mam nadzieję, że gnije gdzieś, a szczury...
JASON ADAM BURKE - 1984-2020 NA ZAWSZE W NASZYCH SERCACH
Zabierz go do Devon i zrób, co się da.
Chcę wiedzieć wszystko. Czy jest ich pięciu, siedmiu,
czy 12, jasne?
Muszę wiedzieć wszystko.
Jamie...
Zostawiłeś but.
Wszystko będzie dobrze.
Jamie!
„Nawet jako zwykła krawcowa
„była wyjątkowo uzdolniona.
„Ścieg za igłą, sznureczek,
„ścieg satynowy, węzeł francuski.
„Coco szybko je opanowała.
„To jej dbałość o szczegóły przy każdym szwie, rąbku i hafcie
„zapewniła jej drogę ku wielkości.
„Do geniuszu.
„I to nie tylko w jej czasach”.
Jest.
Gratulacje.
-Brawo. -Świetna robota.
Napijemy się czegoś?
Chcielibyśmy.
Ale czeka na nas opiekunka, więc...
Możesz pójść sam.
Napiję się z Dannym i przyjdę.
Narka, mordeczko.
-Dzięki. -Szaleństwo.
Jak możesz tak grać?
-Jak było? -Tak.
Niesamowicie.
Lue?
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger