-Θα το χάσουμε. -Τι;
-Το ηλιοβασίλεμα. -Πάτα το γκάζι.
Έχεις δει τους δρόμους;
Στην ιστοσελίδα, ένα ζευγάρι σε τζακούζι με σαμπάνια,
βλέπει το ηλιοβασίλεμα. Εμείς είμαστε. Το πληρώσαμε.
-Κι αν πεθάνουμε; -Κοίτα γύρω σου.
-Κοιτάζω. -Αλήθεια...
πιστεύεις ότι υπάρχει καλύτερος θάνατος;
Αν πέσουμε απ' τα 250 μέτρα και τυλιχτούμε στις φλόγες,
θα είμαστε τα πιο τρελά τυπάκια.
Εντάξει, κρατήσου.
ΘΗΛΑΣΤΙΚΑ
Μια στιγμή.
-Ποιο είναι; -Δεν ξέρω.
Δεν θυμάμαι αν είναι το μπλε σπίτι ή το άλλο.
-Δεν έχω σήμα. -Εκείνο πρέπει να 'ναι.
-Γρήγορα, πήγαινε, αλλά πρόσεχε! -Ναι.
Δεν προλαβαίνουμε! Τι κάνεις;
Έλα, μπες μέσα.
-Δεν μπορώ. -Μπες στο τζακούζι.
-Εντάξει. -Εντάξει.
Τα καταφέραμε!
Κοίτα να δεις.
Δεν μου λες,
θες να ξεπακετάρουμε, ή να πηδηχτούμε πρώτα και μετά;
Το Β.
Αν αντί για εμένα καθόσουν
με οποιαδήποτε γυναίκα από την Ιστορία, ποια θα ήταν;
Είμαι πενήντα-πενήντα
ανάμεσα σ' εσένα και τις Τζέινς, Μάνσφιλντ, Φόντα,
Ντέμπι Χάρι,
ή Μπιγιόνσε σε οποιαδήποτε φάση της.
Εσύ;
Τον Μάρλον Μπράντο.
Τον Αλμπέρ Καμύ. Τον Ρασπούτιν.
Τη μεγαλύτερη ερωτική μηχανή της Ρωσίας.
Πολ Νιούμαν. Ίγκι Ποπ.
-Τον Έλβις Πρίσλεϊ νέο. -Πολλοί μαζευτήκαμε.
Χένρι Μίλερ, Ράιαν Γκόσλινγκ κι εσένα.
Όχι, μισό. Στιβ ΜακΚουίν, Χένρι Μίλερ,
Ράιαν Γκόσλινγκ, Ότις Ρέντινγκ, Πρινς κι εσύ.
Ειλικρίνεια πάνω απ' όλα.
Εγώ του είπα να το κάνει.
-Ξυπνάει. -Ναι;
-Το νιώθεις; -Ναι.
Λες να μας συμπαθήσει;
Στην αρχή.
Μετά θα ντρέπεται για εμάς.
Μετά θα μας μισήσει.
Κι ελπίζω, μετά από λίγο, να μας συμπαθήσει ξανά.
Αλλά όχι πολύ.
Όταν μας χάσει, να του λείψουμε λίγο και μετά να μας ξεχάσει.
Χρόνια μας πολλά, κυρία Μπάκινγχαμ.
Άκου αυτό.
"Ψάχνετε την απόλυτη χαλάρωση;
"Η Σόνια, πιστοποιημένη μασέζ από το Πλίμουθ,
"παρέχει καυτές πέτρες, σουηδικό/μασάζ βαθέως ιστού,
"Ρέικι και/ή ωτοκέρωση
"από 75 λίρες".
-Τι λες; -Κάν' το!
Έγινε.
Σόνια από το Πλίμουθ,
είναι η τυχερή σου μέρα.
Δύο Ρέικι/μασάζ, παρακαλώ.
Άμαντιν;
Άμαντιν, έλα εδώ. Μια φάλαινα!
Δεν κάνω πλάκα. Είναι μια φάλαινα.
Γρήγορα. Είναι μια φάλαινα, γαμώτο.
Γεια.
Γεια χαρά. Άμαντιν!
Μια φάλαινα και ο Τομ Τζόουνς.
Ο αληθινός Τομ Τζόουνς.
-Άμαντιν; -Τζέιμι...
Αιμορραγώ.
Όλα θα πάνε καλά.
Δεν το νιώθω.
-Δεν μπορείτε να μπείτε μέσα. -Δεν την αφήνω.
Πρέπει να περιμένετε εδώ.
Γεια σου.
Γεια.
Πώς νιώθεις;
Μαστουρωμένη.
Κάτι είναι κι αυτό.
Ας το δούμε θετικά.
Τουλάχιστον τώρα δεν θα μας μισήσει ποτέ.
Ναι.
Τι έκανες χθες βράδυ;
Ήπια ουίσκι.
Και πέρασα έξι ώρες στο Google.
Τώρα ξέρω τα πάντα για τις γαλάζιες φάλαινες
και τον Τομ Τζόουνς.
Μπορείς να με τεστάρεις.
Το μεγαλύτερο θηλαστικό στη Γη;
Ο Τομ Τζόουνς.
Η γλώσσα του ζυγίζει 2,7 τόνους.
Το πέος του Τομ Τζόουνς ξεπερνάει κάθε άλλου οργανισμού. Είναι τρία μέτρα.
Θεέ μου, δεν πειράζει.
Δεν πειράζει.
Αχ, μωρό μου.
Είσαι καλά; Τι χρειάζεσαι;
Πρέπει να το πούμε σε όλους.
-Όχι. -Αφού έγινε.
Δεν έχω όλα τα τηλέφωνα, μωρό μου.
Ορίστε. Πάρ' τους όλους.
Θέλω μια κηδεία. Όχι κηδεία...
Κάτι. Να πω αντίο.
Φυσικά.
Όταν σε πήραν εκεί μέσα,
όταν σε πήραν μακριά μου, πήγα έξω, στο πάρκινγκ.
Προσευχήθηκα.
Δεν πιστεύεις στο Θεό.
Το ξέρω. Είναι μαλακία,
αλλά το έκανα. Προσευχήθηκα σ' Αυτόν, εντάξει;
Είπα ότι μπορεί να πάρει το μωρό, αλλά όχι εσένα.
Είπα, όσο κι αν σ' αγαπάει,
ούτε καν συγκρίνεται με το πόσο σ' αγαπάω εγώ.
-Σε άκουσε, λοιπόν. -Ναι, πράγματι.
Παρ' όλο που δεν υπάρχει.
Γεια, μαμά.
Όχι, μιλώ απ' το κινητό της Άμαντιν. Έχω χάλια σήμα.
Είναι εκεί ο μπαμπάς;
Θέλω να σας πω κάτι.
Ξέχασα. Ήρθε το βανάκι με τα ψάρια στην πόλη.
Πήρα κάτι καλαμάρια.
Ωραία.
Όταν πήγαινα σχολείο, έκανα μια εργασία για τα χταπόδια.
Και σηκώθηκα μπροστά σε όλη την τάξη,
με πάρα πολύ άγχος, και το πρώτο πράγμα που είπα ήταν
"Το χταπόδι έχει οκτώ όρχεις.
"Πλοκάμια! Πλοκάμια, ήθελα να πω!"
Μιλάμε για την απόλυτη ξεφτίλα. Ν' ανοίξει η γη να με καταπιεί.
Λου;
Τσάι;
Υπέροχα.
Γεια, Λου, εγώ είμαι. Απ' το κινητό της Άμαντιν.
Ωχ, όχι. Λυπάμαι πολύ.
Πώς είναι;
Καλά. Ξέρεις τώρα. Εντάξει είναι.
Είμαστε καλά. Θα είμαστε, ξέρεις...
Όλα θα πάνε καλά.
Το είπες στη μαμά και τον μπαμπά;
Μόλις τώρα, ναι.
Λου, πρέπει να κλείσω. Δεν έχω πολύ καλό σήμα εδώ.
Σ' αγαπώ, Τζέιμι.
Κι εγώ σ' αγαπώ.
ΠΟΛ ΠΩΣ ΤΑ ΠΑΣ ΣΕΞΟΥΛΙΑΡΑ
ΠΟΤΕ ΓΥΡΝΑΣ; ΔΕΥΤΕΡΑ
ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ ΚΙ ΕΜΕΝΑ
ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ Ο ΚΩΛΟΣ ΣΟΥ ΚΙ ΕΜΕΝΑ ΤΟ ΚΑΥΛΙ ΣΟΥ
Γεια. Είσαι ο γείτονάς μου, σωστά;
Είμαι ο Τομ από δίπλα. Χαίρω πολύ.
Δεν ξέρω για σένα, αλλά θα ξανάρθω.
Αυτό το τοπίο το ξέρεις ήδη.
Είναι χαραγμένο στην ψυχή σου.
Το νιώθεις ποτέ αυτό;
Είσαι καλά;
Χριστέ και Κύριε!
Τι έφαγες; Τίποτα στρείδια;
Ο Τομ Τζόουνς;
Ναι.
Τζέιμι, φίλε μου. Ήρθε η ώρα.
Πώς είμαι;
Η μύτη σου είναι πολύ κοντά στο στόμα.
Να 'σαι καλά, φίλε.
Η αγάπη σας είναι πολύ δυνατή.
Ό,τι κι αν κάνεις, να το θυμάσαι αυτό.
Τουλάχιστον, έχετε ο ένας τον άλλον.
Ευχαριστώ. Το εκτιμώ.
Ο πατέρας μου ήταν το πρώτο βιολί
στη φιλαρμονική του Παρισιού.
Όταν ήταν μικρή η Άμαντιν, καθόταν στα γόνατά του
και τον άκουγε να παίζει Μότσαρτ.
Αυτό... είναι το βιολί του παππού σου.
Το προόριζε για τον γιο σου.
Τώρα θα πάει στον επόμενο γιο σου.
Πολύ ευγενικό. Ευχαριστούμε.
Ξέρω ότι πολλοί θ' αναρωτιέστε γιατί θέλαμε να το κάνουμε αυτό.
Αλλά σημασία έχει ότι ήρθατε, και γι' αυτό, θέλω να πω κάτι.
Στον σύζυγό μου.
Τζέιμι, είσαι ο πιο υπέροχος,
ουσιαστικός, απολαυστικός,
σέξι άντρας στον κόσμο.
Και σ' αγαπάω.
Και θέλω εκατό παιδιά μαζί σου.
Κι εγώ σ' αγαπώ. Κι εγώ.
Στον Τζέιμι και την Άμαντιν.
-Στους Τζέιμι και Άμαντιν. -Στους Τζέιμι και Άμαντιν.
Δεν θα πάω δουλειά σήμερα. Νιώθω απαίσια.
Εντάξει. Τότε, θα τα πούμε μετά.
Είναι λίγο άβολο, βασικά.
Όχι άβολο. Απλώς...
Είναι λίγο περίεργο επειδή είναι η αδερφή σου.
Αλλά, βασικά...
απέκτησε μια συνήθεια
όπου ξεκινώ να μιλώ, λέγοντας μια ιστορία,
κάτι που συνέβη εκείνη τη μέρα,
κάτι μικρό. Κάποια μαλακία, δεν ξέρω. Τέλος πάντων,
φτάνω στο ρεζουμέ της ιστορίας
και δεν μου δίνει καθόλου προσοχή.
Δεν ξέρει καν ότι μιλάω.
Λες και είναι χαμένη στο πουθενά και ό,τι λέω είναι στο παρασκήνιο.
-Αν είσαι με κάποιον που αγαπάς... -Ξέρεις κάποιον Πολ;
Τι;
Τίποτα. Δεν έχει σημασία.
Δεν είμαι κι ειδικός, αλλά καλύτερα να μιλήσετε σε κάποιον.
Να κάνετε ψυχανάλυση ή κάτι τέτοιο.
Έχετε περάσει δύσκολα. Θα είστε σε κατάσταση σοκ.
Εγώ είμαι, πράγματι.
-Είναι απόλυτα φυσιολογικό. -Σοκαριστικό. Διάβασε αυτό.
Τι είναι;
Απλώς διάβασέ το. Δυνατά.
"Πολ: Πότε γυρνάς;
"Άμαντιν: Τη Δευτέρα.
"Πολ: Μου λείπεις.
"Άμαντιν: Κι εμένα. Θλιμμένη φατσούλα.
"Πολ: Μου λείπει ο κώλος σου.
"Άμαντιν: Κι εμένα το καυλί σου.
"Πολ: Θέλω να χύσω στα μούτρα σου.
"Άμαντιν: Μόλις γυρίσεις. Φιλί".
Πώς είναι ο Τζέιμι;
Θα τα βγάλει πέρα.
Προχώρα.
Μπράβο.
Μείνε, έτσι μπράβο.
Μείνε.
Μη φοβάσαι.
Μη φοβάσαι. Μπράβο, αγόρι μου.
Μη φοβάσαι.
Αυτό είναι.
Αυτό είναι. Πάρε ανάσα.
Ποιος σκατά είσαι εσύ;
-Κάθισε. -Έξω απ' το σπίτι μου!
Είμαι ο άντρας της Άμαντιν.
Περίεργο, έτσι;
Να τα κουτσοβολεύεις
στη ζωή σου, από μέρα σε μέρα,
σε μια πραγματικότητα.
Και μετά, ξαφνικά,
να σε βρίσκει η συμφορά.
Να κοιτάς τριγύρω και να βρίσκεσαι ολομόναχος σε μια παραλία
με τον Τομ Τζόουνς.
Τι;
Στο Καφέ Τσίνο στην οδό Ολντ Μπρόμπτον.
Στο Τάπας Μπαρ του Χοζέ στην οδό Μπέρμοντσι.
Απογευματινή έξοδος για να δουν την πρόσφατα επανεπεξεργασμένη
ταινία του Φρανσουά Τρυφώ, τα 400 Χτυπήματα, στο BFI.
Με Uber Lux.
Και μετά εδώ.
Σας παρακολουθώ δύο εβδομάδες.
Ξέρω τα πάντα για σένα.
Πού δουλεύεις, πού μένεις.
Το κλειδί κάτω απ' το τούβλο δίπλα στο ξεραμένο γεράνι.
Τη σύντροφο που συνάντησες τη Δευτέρα
στην πλατεία του Σόχο και την πήγες στο Wagamamas.
Τη Γουέντι Γουίλσον.
Η Γουέντι φορούσε δαχτυλίδι αρραβώνων.
Πας για γάμο, φίλε;
-Εντάξει. -Πηδάς τη γυναίκα μου.
-Άκου λίγο. -Το κάνεις...
ή δεν το κάνεις με τη γυναίκα μου;
Μην το πεις στη Γουέντι.
-Ωραία. -Σε παρακαλώ.
Άρα, το έχεις κάνει.
Ωραία.
Γιατί υπάρχει πρόβλημα, βλέπεις.
Επειδή αγαπώ τη γυναίκα μου.
Αλήθεια.
Την αγαπώ τόσο που θα έκανα τα πάντα για αυτήν.
Δεν εννοώ ότι θα μπούκαρα στο τσαρδί σου,
που το μοστράρεις και για διαμέρισμα.
Εννοώ, θα πέθαινα για αυτήν.
Θα σκότωνα για αυτήν.
Γι' αυτό, πρέπει να επιλέξεις.
Μπορείς να το τελειώσεις εδώ και τώρα,
και να μη μιλήσεις ποτέ ξανά στη γυναίκα μου,
αλλιώς θ' ανοίξω το μεγάλο, σκοτεινό κουτί.
Ακριβώς, Πολ.
Θα ξεκινήσω απ' την αρραβωνιαστικιά σου
που δουλεύει σε δερματολογική κλινική στην οδό Χάρλεϊ ως ρεσεψιονίστ.
Γι' αυτό, ώρα να διαλέξεις.
Πώς θα κινηθείς, Πολ;
Ποιος είναι ο Πολ;
Υποτιτλισμός: Ντέση Βερβενιώτου
Επιμέλεια: Έρρικα Πετρωτού