- Jadą za nami? - Nie.
Ale to w stylu Kippsa i wariata z biblioteki.
Penelope nas widziała?
Po dzisiejszym wieczorze nie jesteśmy jej ulubieńcami.
Widziałeś pudełko, które mu dała? Miało symbol.
Jak ten na goglach Fairfaxa.
- Harfę? - Tak.
Wiemy, jaki był z niego drań.
Ale mamy książkę.
- Tak. - Znajdźmy Szkło Kości.
Dokończmy to.
FALA NIEWYJAŚNIONYCH ŚMIERCI
DUCHY SĄ WŚRÓD NAS
DOTYK DUCHÓW ZABIJA
ZGONY
WPROWADZONO GODZINĘ POLICYJNĄ
SZOK EKONOMICZNY
OBRONA ŻELAZEM, SREBREM I SOLĄ
AKCJE SPADAJĄ
NA PODSTAWIE POWIEŚCI JONATHANA STROUDA
MŁODZI CZUJĄ DUCHY
ZGONY
PROBLEM TRWA JUŻ 50 LAT
LOCKWOOD I SPÓŁKA
Dobry wieczór, Karim. Lepiej nie daj się zauważyć.
Co robimy tak daleko od aukcji?
Zbiry Winkmana są wszędzie. Bliżej by nas zauważyli.
Jezu. Patrz, jak się uśmiecha. To się źle skończy.
- Spóźniliście się. - Był kocioł.
Macie książkę Dulac?
Oczywiście, że tak. Jaki plan?
Aukcja zaraz się zaczynie. Winkman zamknął ulice.
Mamy przerąbane.
Nie trać wiary, George. Londyn to nie tylko ulice.
Chodźcie za mną. Po cichu.
- Nie wiem, czemu na to nie wpadłem. - Za to mi płacisz, Locky.
To tu? Wygląda na opuszczone.
Przejście prowadzi na tyły Fothergill.
Nie ma wejścia od ulicy, ale jest właz do piwnicy.
Dopilnowałam, żeby był otwarty.
Wchodzicie, wychodzicie i wracacie.
Dawajcie znać. Nie mogę tu czekać.
Za bardzo na widoku. Odzywajcie się.
Jesteś najlepsza, Flo.
Chwila.
Jedno z was musi zostać.
Będziecie wychodzić w pośpiechu.
Jeśli mamy wiać, potrzebuję do tego pomocy.
Ciągnijmy zapałki.
Nie zniosę tej uprzejmości. Ja zostanę.
- Nie masz nic przeciwko? - Mam.
Wszystko jedno. Musimy zdobyć Szkło Kości.
Nie nawalcie.
Uważajcie.
Są dużo gorsi od duchów.
Zamknięte.
Szybciej.
- Tą też wnieś. Jest ich więcej. - Chodź.
Cholera!
Wnieś tutaj.
Postaw tam.
Cholera. Właz otwarty.
Jeśli Julius to zobaczy…
Chodźmy po drugą.
Dobra. Daj mi chwilę.
Za tymi drzwiami jest około 30 facetów, którzy was zabiją.
Dwie pary śladów.
Zobaczyłem też rapier.
Macie trzy sekundy.
Jezu, jesteście dziećmi.
Jesteśmy agentami z ramienia Departamentu.
Ty zapewne też.
Pod przykrywką?
- Ilu jest jeszcze agentów? - Zero.
Łącznie z wami.
- Wychodzicie. I to już. - Możemy sobie pomóc.
Przyszliśmy po lustro.
A ja infiltruję organizację Winkmana. Nie zepsujecie tego.
- Nie rozumiesz. Lustro… - Posłuchaj mnie.
Od pięciu miesięcy nie widziałem rodziny.
To moja praca.
Macie pojęcie, kim są ci ludzie?
- Co robią swoim wrogom? - Co jest w tych beczkach?
Nie chcesz wiedzieć.
- A co tam zamknęli? - Nie mam klucza.
Nie wyjdziemy bez tego lustra.
Jestem z Departamentu i rozkazuję wam. Wynoście się, zanim nas zabiją.
Na wprost są drzwi do doku.
Wyjdę i przejdę obok nich.
Gdy strażnicy ruszą, uciekajcie i nie wracajcie.
Więcej nie pomogę. Jesteście zdani na siebie.
Dobra.
- Pomożecie nam? - Mamy tu zostać.
Pan Winkman pozwolił.
Chodź szybko.
To tu. Damy radę.
Co robisz? Nie stój tak.
Nie. Nie ma mowy. Nie zrobisz tego.
Nie mogę uciec. Muszę zdobyć lustro.
Wezwijmy Departament. Nie mamy przeszkolenia.
Chodź. Zaryzykował dla nas.
Idź.
Ja muszę zostać.
Mają na sobie szaty.
Dlaczego to robisz? Mogliśmy się wydostać!
Mogłaś iść. Nie kazałem ci czekać.
Więc miałam stąd wyjść bez ciebie?
- Zostawić cię na śmierć? - George? Potrzebujemy innego wyjścia.
- George? - Jezu Chryste.
Jesteś niesamowity.
Że też potrafisz się tak okłamywać.
- O czym ty mówisz? - Od czego zacząć?
Zadanie wymknęło się spod kontroli i nie chcesz tego przyznać.
Zależy ci tylko na wygranej.
- To obsesja. - Jasne, że zależy mi na wygranej.
Musi. Jeśli mi się nie uda, nikt po mnie nie posprząta.
Jasne.
Nie mówiłem ci o sobie paru rzeczy,
ale to dla twojego dobra.
Gówno prawda.
Na imprezie bałeś się, że cię zostawię.
Wmówiłeś mi, że ty, ja i George możemy być rodziną.
Ale nie możemy, bo to ty jesteś centrum agencji.
- A w środku ciebie… - Jest co?
- Zimne serce z kamienia? - Może.
Ale kto wie? Nikomu tego nie pokazujesz.
Bliskość nic nie daje.
Na końcu wszyscy odchodzą.
Kiedy będę umierać, nie zostawię po sobie nikogo,
kto miałby co noc
śnić o tym, że jeszcze raz mnie ujrzy.
Więc nie należało się do mnie zbliżać. I do George’a.
Bo teraz jest już za późno.
Tych dwóch ludzi wróci tu lada chwila z beczką.
Nie chcę, żebyśmy w niej skończyli.
Cokolwiek chcesz o mnie powiedzieć, musi poczekać.
Załóż to.
Proszę, Lucy.
Poszczęściło nam się z tą mgłą.
Ludzie Winkmana nas nie zauważą.
W porządku, Georgie?
Mogę nazywać cię Georgie?
- Wiesz, gdzie jesteśmy? - Wiem.
Wyluzuj. Podpłyniemy, gdy dadzą sygnał.
Długo to jeszcze potrwa?
Nie chciałam wspominać, ale jestem zajęta.
- Co? - Mam cynk o czymś na Greenwich.
Możemy tam podskoczyć.
Żartujesz. Musimy być na miejscu.
Nie zostawię ich na lodzie.
- Skoro nic nie robimy… - A co tam czeka?
Opętana szczoteczka do zębów? Hipnotyzujący but?
Słyszysz to?
Co to jest? To nie może być gość.
- Nie na wodzie. - Świat to nie tylko problem.
Na pewno coś widziałaś?
Georgie, gdzie jesteś?
Jestem na łódce z wariatką.
Ale gdzie jesteś?
Jestem na rzece.
- Ale gdzie? - Nie wiem!
Jesteś ze mną i jesteś bezpieczny.
Więc odłóż rapier.
- Zachowaj spokój. - Chyba ty.
Dobry wieczór, panie i panowie.
Witajcie, maruderzy.
- Daję słowo… - Miłego.
…że dzisiejsza sesja będzie warta waszego zachodu.
Mamy dziś na aukcji różnorodne przedmioty,
w tym papierośnicę znalezioną na plażach Dunkierki,
przesiąkniętą mękami poległego żołnierza.
Źródło jednej z najbardziej płodnych morderczyń,
Anne-Marie Nelson.
- Chcemy lustro! - Tak!
No już!
Oczywiście.
Oto jest.
Ten rarytas.
Przedmiot, który przez ostatnie kilka dni dał niezły wycisk ludziom z Departamentu.
Wydobyto je wielkim kosztem
z grobu genialnego wizjonera, sir Edmunda Bickerstaffa.
Przedstawiamy wam
jego Szkło Kości.
Naprawdę zabójczy przedmiot.
Lustrzana powierzchnia, która została przykryta dla waszej ochrony,
emanuje hipnotyzujące przyciąganie potężniejsze niż…
Zbyt wielu ludzi. Siedźmy cicho i zobaczmy, kto je kupi.
Flary? Co mam z nimi zrobić?
Zamieszanie, żebym zdobył lustro.
Uważaj, dam ci sygnał.
To szaleństwo.
Od dekad zajmuję się relikwiami związanymi z duchami,
a lustro jest najpotężniejszym obiektem, jaki spotkałem.
Wyślijcie swoje kanarki.
Nie, to dzieci. Nie dadzą rady.
- Na górę. - Na górę.
Obróć się. Bo zrobię ci krzywdę.
Na pewno zgodzicie się, że to najbardziej empatyczne
potwierdzenie autentyczności.
Zacznijmy licytację od 50 000 funtów.
50 z przodu. Dziękuję pani.
60. Dziękuję. 60. 70 z tyłu. Tak. Tu 80.
80 000 funtów.
90.
Flo, chyba dryfujemy.
- Straciliśmy pozycję? - Wątpię.
Spokojnie, sprawdzę za chwilę.
Pij. To cię rozgrzeje.
Bywasz samotna?
Jako niezależna relikwiara?
Mathilda o mnie dba.
Lubię to z powodu samotności.
I płynącej wody.
Mniej duchów.
I przydaje się w pracy.
Przez wieki wrzucano do rzeki różne cacka.
Czyli zabójcze źródła?
Nie tylko źródła.
Cenne rzeczy. Kiedyś kochane, a wyrzucane.
Jak to.
Śliczne.
Było na szyi utopionego dalmatyńczyka.
Komu lepiej?
Tobie.
Nie ma mowy.
Widziałam czaplę!
To ją słyszeliśmy.
- Widziałeś? - Nie. Czaplę?
Widziałeś kiedyś z bliska?
Są piękne. Nigdy nie widziałeś czegoś takiego.
Pewnie gnieździ się w Greenwich.
Chcesz porzucić misję, żeby oglądać ptaki? W co ty pogrywasz?
Nieskończony majestat natury wygrywa z tymi pierdołami.
Flo, nie! Zostajemy tu dla lustra.
Wiem.
Ale miałeś rację.
Zdryfowaliśmy.
Muszę wrócić na pozycję, więc lepiej puść.
Dostanę 120? 120, dziękuję.
Czekam na 130. 130, dziękuję.
Dostanę 140? Dziękuję bardzo.
Dostanę 150 000 funtów? Mamy 150.
160, proszę?
160, tak. Dostanę 170? 170…
- 500 000 funtów. - Co?
500 000 funtów.
Bardzo panu dziękuję.
Dostanę 520?
Może 520?
Ostatnia szansa. 520?
Nie? Po raz pierwszy. Po raz drugi.
- 520. Bardzo dziękuję. - Co on robi?
550.
600.
650.
Panowie,
wasz entuzjazm przekracza moje wysokie oczekiwania.
Proszę o dowód wypłacalności, nim przejdziemy dalej.
To tylko formalność, panowie.
Dziękuję panu.
Bardzo dziękuję.
Teraz pan.
Na spokojnie.
Ma rapier. To agent!
Cholera. No już.
- No już. - Dawajcie go tu.
Dobra. Zobaczmy, kogo my tu mamy.
- Ty? - Gdzie ta druga?
Było ich dwoje!
- Z drogi! - Znajdźcie ją.
Nikt nie może stąd wyjść.
Musi gdzieś tu być!
Zatrzymajcie go, tchórze!
Jak się stąd wydostać?
Zamknięte!
Tutaj!
Spokojnie.
Lockwood.
W porządku. Daj mi rapier.
Oddaj Szkło Kości i nie będę tego przeciągać.
Znasz go?
Nie, szefie.
Na pewno?
Tak jest.
Przekonaj mnie.
Co?
- Wiedziałem, zdrajco! - Do tyłu!
Departament was otoczył. Odłóżcie broń.
Masz rodzinę? Znajdę ją.
Bierzcie go!
Dalej, Lockwood!
George? Potrzebujemy pomocy.
George!
No dalej.
Dali znać innym! Zatrzymują windę na czwartym.
Czekają na nas.
Musimy się stąd wydostać!
Gdzie są inne źródła?
Jazda!
Lockwood, ocknij się!
Po prostu go zabili.
Wiem. Musimy iść.
- Czemu zginął? - Bo są draniami.
Bo ja jestem draniem.
Lockwood, nie możesz teraz tego robić.
- Są tutaj! - Lockwood, spójrz na mnie!
Tak? Miałeś rację. Lustro jest zbyt ważne.
Wracaj do bycia nonszalanckim palantem
i nas z tego wyciągnij.
Cześć!
- Dalej! - Jesteście następni.
Do tyłu!
TWORZYMY WŁASNE PRZEZNACZENIE. STAJEMY SIĘ TYM, CO ROBIMY.
Czy twoi koledzy mówili ci, że źle wyglądasz
i masz obsesję na punkcie lustra?
Bo ja powiedziałabym: „Georgie,
otacza cię aura desperacji.
Musisz się odprężyć, bo coś cię zjada żywcem”.
Niby to mi odbiło? Ja się nie poddałem.
Spójrz na siebie. Jesteś chodzącą kupą traumy po duchach.
Nie wiesz, co się stało, a ja ci nie powiem.
Widziałam więcej dzieciaków zgnębionych przez duchy niż ty.
I widzę ciebie.
Dokąd nas zabrałaś?
- Zabierz nas na nabrzeże. - Nie.
Jesteś zahipnotyzowany.
Wyczułam cię. Musiałam cię odseparować.
Oszalałaś! Sabotowałaś mnie!
Bo mi się spodobałeś.
Płyń na nabrzeże.
Płyń na nabrzeże!
Przepraszam.
Tak mi przykro. Chciałaś mi pomóc, a ja mogłem cię skrzywdzić.
Nie.
Nawet z rapierem byś ze mną nie wygrał.
George?
Słyszysz mnie?
- Jesteście na pomoście? - Słyszysz?
Lucy!
- Płyńmy po nich. - A co z tym, co mówiłaś?
Mają lustro.
Będę z tobą, a Locky będzie je trzymał.
Jesteś agentem.
Dasz radę.
George?
George, no dalej!
Ale rzeź.
Imponujący sposób na przedstawienie się. Zepsułeś dziś dwie imprezy.
Byłeś na balu?
- Pewnie Lockwood i spółka? - Jesteś dupkiem od złotego ostrza.
„Złote Ostrze”. Podoba mi się to.
Skąd wiesz, kim jesteśmy?
Wiem o tobie znacznie więcej,
Anthony.
A teraz
daj mi moje Szkło Kości.
Daleko ci do pierwszej ligi, co? Ale masz ambicję.
Odróżnia cię to od śmieci jak tamten agent.
Czemu ktoś pracuje tak ciężko za tak mało?
Nie wspominaj go już.
Zapomnij o nim.
Powiedziałem Winkmanowi, kim był.
Myślę, że planowali zabić go na żywo w finale.
Zrujnowałeś zakończenie aukcji.
Powiedziałeś mu?
Skąd wiedziałeś?
Kim jesteś?
Kimś z Fittes?
Jestem żelazem w twoim mieczu.
Płomieniem, który podtrzymuje palenisko.
Zamknij się!
Entuzjazm i technika.
I tym cię załatwię, pretensjonalny gnojku.
Ojej.
Rynna. Zejdziemy po niej.
Nie ma mowy.
Lucy?
Lucy, jesteśmy. A wy gdzie?
George. Jesteśmy na dachu. Nie zejdziemy na pomost.
Podpłyń bliżej. Musimy ci je zrzucić. Dobra?
- A jak zgubię w rzece? - Nie zgubisz.
Poza tym nie mamy wyboru. Zaufaj mi, George.
Muszę je teraz zrzucić.
Złap je i zanieś do Departamentu.
My jakoś dotrzemy do domu. Jasne?
- Tak. - George, pomóż mi z siecią.
Zabierz nas stąd!
To było moje.
Jezu, poddaj się! Szkło Kości jest w rękach Departamentu. To koniec.
Wcale nie rozumiesz tej gry, co?
Nie.
Nie, Lockwood.
Lucy, zabije cię!
Nie wejdziesz?
Mogą mnie nie wypuścić.
Dawaj. Jesteś dość silny. Dosłownie stoisz przy drzwiach.
Tak.
Chociaż miałam inny pomysł.
Może zabierzemy Mathildę na Medway? Zapomnij o nich.
Wrzucimy je tak głęboko, że nikt go nie znajdzie.
A potem może udamy się na pewną małą wyspę.
Gniazduje na niej mnóstwo czapli.
Ale jak wolisz.
- Już tu jesteś, więc… - Taki był plan.
Tak.
Spoko.
Na razie.
Flo?
Flo!
Ty, ja i czaple. Zróbmy to.
Halo?
Mam je.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz