- Síguenos alguén? - Non.
Kipps e o tolo da biblioteca non andarán lonxe.
Veríanos Penelope?
Despois de hoxe, creo que xa non lle caeremos tan ben.
Viches a caixa que lle deu? Tiña ese símbolo.
O das lentes de Fairfax.
- A arpa? - Si.
Xa sabemos que é un verdadeiro cabrón.
Malia diso, temos o libro.
- Temos. - A polo cristal de ósos.
Rematemos con isto.
MORTES SEN EXPLICACIÓN
AS PANTASMAS ANDAN ENTRE NÓS
O ROCE FANTASMAL MATA
MORTES
TOQUE DE QUEDA OBRIGATORIO
CRISE ECONÓMICA
FERRO, PRATA, SAL: A MELLOR DEFENSA
ACCIÓNS
BASEADA NAS NOVELAS DE JONATHAN STROUD
SENTEN PANTASMAS CO DON
MORTES
"O PROBLEMA" 50 ANOS DESPOIS
Boas, Karim. Quítate de aí, non quererás que che vexan.
Que facemos aquí?
Os de Winkman están por todas partes. Máis preto veríannos.
Vaia, mira que sorriso trae. Isto non vai acabar ben.
- Chegades tarde. - Complicóusenos.
Conseguistes o libro?
Claro. Agora cal é o plan?
A poxa xa vai comezar e Winkman pechou as estradas.
Entón, levámola clara.
Ten un pouco de fe, George. En Londres hai máis ca estradas.
Non vos separedes e non faledes.
- Como non se me ocorrera? - Por algo me pagas, Locky.
É aquí? Parece deserto.
A pasarela leva á parte de atrás.
Non se accede dende a rúa, hai unha trapela no soto.
Asegureime, está aberta.
Entrade, saíde e volvede.
Avisádeme, non podo esperar aquí.
Estamos expostos. Avisade por radio.
Es a mellor, Flo.
Agarda.
Un ten que quedar comigo.
Ides saír ás présas, seguro.
Se queremos escapar, necesito alguén que me axude.
Podémolo botar a sortes.
Non te molestes. Está claro que quedo eu.
- Non che importa? - Claro que si.
Pero tanto ten. Hai que conseguir o cristal de ósos.
Non a caguedes.
Tede coidado.
Son peores que as pantasmas.
Está fechada.
Axiña.
- Colle a ese tamén. Hai máis. - Vamos.
Merda!
Tráeo aquí abaixo.
Méteo aí.
Merda. O trapela está aberta.
Como o vexa Julius…
Ben, collamos o outro.
Si, dáme un segundo.
Do outro lado desa porta hai uns 30 tipos que vos matarían.
Varias pegadas.
Vin o brillo dun estoque por aí.
Douvos tres segundos.
Demo, sodes rapaces.
Somos axentes traballando para o DICP.
Creo que ti tamén.
- Vas de incógnito? Cantos máis hai? - Ninguén.
Vós incluídos.
- Marchade agora mesmo. - Podémonos axudar.
Viñemos polo espello.
Estou infiltrado na organización de Winkman. Non vos metades.
- Non o entendes. O espello… - Escóitame.
Teño familia. Hai cinco meses que non a vexo.
É o meu caso.
Tendes a menor idea de quen é esta xente?
- Que lles fan ós inimigos? - Que hai nos barrís?
Non o queiras saber.
- Onde vai o cadeado? - Non teño a chave.
Non marchamos sen o espello.
Son do DICP e ordénocho. Liscade antes de que fagades que nos maten.
Hai unha porta que dá ó peirao.
Ó saír pasarei por diante dela.
Cando se movan os gardas, corredes e marchades.
É todo canto podo facer. Se vos descobren, estades sós.
Vale.
- Botades unha man? - Non podemos.
A Winkman parécelle ben.
Vamos. Axiña.
É aquí. Podemos conseguilo.
Que fas? Non quedes aí parado.
Nin en broma. Nin se che ocorra.
Non podo parar. Teño que conseguilo.
Hai que chamar ó DICP. Non nos adestraron para isto.
Vamos. Xogouse o pescozo por nós.
Vaite.
Eu quedo.
Levan túnicas.
Por que fas isto? Puidemos saír.
Debiches marchar. Eu non che pedín que quedases.
Como vou marchar sen ti?
- Déixote morrer sen dubidalo? - George? Necesitaremos outra saída.
- George? - Mi madriña.
Es a hostia, sábelo?
Como te autoenganas así.
- De que falas? - Por onde comezo?
Este traballo fóisenos das mans e ti non o queres admitir.
Só che importa gañar.
- É unha obsesión. - Claro que me importa gañar.
Teño que gañar. Non teño a ninguén que me axude se perdo.
Vale.
Se non che falo de min,
é polo teu propio ben.
Trapalladas.
Na festa, quedaches de pedra ó pensar que ía marchar.
Fixéchesme crer que podíamos ser unha familia.
Pero é imposible. Na Axencia Lockwood so importas ti.
- E ti estás… - Como?
- Morto por dentro? - Si, pode ser.
Pero quen sabe? Porque non te abres a ninguén.
Iso só trae cousas malas.
Todo remata e todos marchan.
Cando me chegue o día, non penso deixar a ninguén
sentado cada noite
soñando con que volverei entrar pola porta.
Pois non debiches deixarme entrar. Nin a George.
Porque agora é demasiado tarde.
Fóra hai dous homes que poden entrar en calquera momento.
Non teño pensado morrer aquí hoxe.
O que me queiras seguir dicindo, Lucy, terá que agardar.
Pon isto.
Por favor, Lucy.
Tivemos sorte que haxa néboa.
Os de Winkman non nos verán se nos quedamos aquí.
Estás ben, Georgie?
Pódoche chamar así?
- Sabes onde estamos? - Todo controlado.
Acouga. Cando fagan o sinal estaremos alí.
Sabes canto tardarán?
Non llo dixen a Locky, pero hoxe teño outro choio.
- Como? - Un sopro de algo preto de Greenwich.
Se tardan, poderiamos pasarnos.
Temos que esperar a que saian.
Nunca os deixaría tirados.
- Só é un falar, como estamos a velas vir… - Que é?
Un cepillo posuído? Unha bota hipnótica?
Oíches iso?
Que foi? Non pode ser un visitante.
- Non no río. - Hai máis mundo ca o Problema.
Viches algo, segura?
Georgie, onde estás?
Nun barco cunha chalada.
Pero onde?
No río.
- Onde? - Non sei!
Estás comigo e estás a salvo.
Así que garda o estoque.
- Mantén a calma. - Mantena ti.
Boas noites, damas e cabaleiros.
Benvidos, tardeiros.
- Hoxe… - Pasádeo ben.
…asegúrovos que pagará a pena.
Temos unha selección de obxectos listos para a poxa.
Temos unha cigarreira atopada na praia de Dunkirk
e impregnada do tormento dun soldado abatido.
A fonte dun dos asasinos máis prolíficos de todo o país:
Anne-Marie Nelson.
- Queremos o espello! - Si!
Veña!
Vamos!
Abofé que o queredes.
E aquí está.
Unha rareza.
A peza que fixo traballar tan duro á boa xente do DICP
estes días.
Recuperado, a un alto custo,
da sepultura do xenio visionario Edmund Bickerstaff.
Ante vós presentamos
o seu cristal de ósos.
Un obxecto letal de verdade.
Tapado agora pola vosa seguridade, a superficie reflíctese a si mesma
e emite unha hipnótica atracción máis potente…
Hai demasiada xente. Quedemos quietos a ver quen o compra.
Fulgores? Que queres que faga con isto?
Necesito unha distracción para collelo.
Estate atenta, fareiche un sinal.
É unha tolería.
En todo o tempo que levo manexando reliquias psíquicas,
este espello é o obxecto máis poderoso que atopei xamais.
Que se acheguen os canarios.
Son meniños. Non o soportarán.
- Arriba. - Vamos.
Xírate. Ou quérelas levar?
Estaremos todos de acordo en que non hai proba máis rotunda
da súa autenticidade.
Ben, que tal se comezamos a poxa en 50 000 libras?
50 na primeira fila. Grazas, señora.
60. Grazas. 70 ó fondo. 80 por aquí.
80 000.
90 000.
Flo? Creo que imos á deriva.
- Perdemos a posición? - Non creo.
Tranquilo, agora o reviso.
Bebe. Manterache quente.
Non te sentes soa?
Unha cazatesouros solitaria.
Mathilda protéxeme.
Gústame a vida solitaria.
Iso e a auga correndo.
Menos pantasmas.
É bo sitio para traballar.
Sempre se guindaron moitos obxectos ó río.
Fontes letais, dirás.
Non só fontes.
Tamén tesouros que xa non querían.
Como isto.
É bonito.
Atopeina no pescozo dun dálmata afogado.
A quen lle senta mellor?
A ti.
En serio?
Unha garza.
Iso era o de antes.
- Víchela? - Non. Unha garza?
Nunca viras unha?
Son fermosas. O máis salvaxe que verás xamais.
Seguro que aniña debaixo do peirao.
Queres deixar a misión para ir ver paxaros? De que vas?
O poder da natureza. Atravesa calquera trapallada.
Flo, non! Temos que esperar polo espello.
Seino.
Tiñas razón.
Imos á deriva.
Temos que volver á nosa posición, polo que sóltame.
Ofrecen 120? Aquí, grazas.
Imos a polos 130. Aí, grazas.
Teño 140? Por aquí, moitas grazas.
Ofrecen 150 000 polo obxecto? Ofrecen 150.
160, por favor?
160, si. Alguén dá 170?
- 500 000 libras. - Como?
500 000 libras.
Moitas grazas, señor.
Ofrécense 520?
Alguén dá 520?
Última oportunidade. 520?
Non? Á de unha. Á de dúas.
- 520. Moitas grazas, señor. - Que fai?
550.
600.
650.
Cabaleiros,
o seu entusiasmo excede tódalas miñas expectativas.
Poderían vir e achegar algunha proba antes de continuar?
É só unha formalidade, cabaleiros.
Grazas, señor.
Moitas grazas.
E a vostede.
Tómese o seu tempo.
Ten un estoque. É un axente!
Merda. Veña.
- Vamos. - Traédemo aquí.
Vale. A ver a quen temos aquí.
- Ti? - Onde está a outra?
Eran dous!
- Aparta! - Atopádea.
Ninguén sairá desta sala.
Ten que estar por algures!
Atrapádeo! Collédeo, covardes!
Como saímos de aquí?
Está fechado.
Aquí!
Tranquilos.
Lockwood.
Non pasa nada, dáme o estoque.
Dáme o cristal de ósos e acabemos con isto.
Coñécelo, non si?
Non, xefe.
Estás seguro?
Si, xefe.
Convénceme.
Que?
- Sabíao, sucia rata! - Atrás!
Son do DICP. Estades rodeado. Baixade as armas.
Tes familia, meu? Atopareinos.
Collédeo!
Vamos, Lockwood!
George? Necesitamos axuda.
George!
Vamos.
Bloquearon o sinal. O ascensor vai parar no cuarto andar.
Saben que imos.
Temos que saír de aquí!
Onde están as fontes?
Vamos!
Lockwood, esperta!
Matárono coma se nada.
Temos que liscar.
- Por que morreu? - Son uns cabróns.
É culpa miña.
Por favor. Non me podes facer isto agora.
- Están aí arriba. - Lockwood, mírame!
Xa? Estás ben. O espello é moi importante.
Agora, volve ser o pailán gracioso de sempre
e sácanos de aquí.
Ola!
- Vamos! - Agora ides vós!
Volvede!
ESCRIBIMOS O NOSO DESTINO. SOMOS O QUE FACEMOS.
¿Algún dos teus compañeiros non se atopaba ben
e obsesionouse con ese espello?
Se estiveses ó meu cargo, diríache: "Georgie
tes un aire desesperado, meu".
"Teste que relaxar, porque a cabeza non che para."
Cres que toleo? Polo menos non me rendo.
Mírate. Tes tódolos síntomas de trauma fantasmal.
Non sabes a miña vida e non cha vou contar.
Vin máis rapaces trastornados polas pantasmas dos que ti verás.
E véxote a ti.
Onde estamos?
- Lévanos ó peirao. - Non.
Estás hipnotizado.
Es coma min, por iso te tiña que apartar.
Estás tola! Xogáchesma!
Porque me caes ben.
Lévanos ó peirao.
Lévanos ó peirao!
Síntoo.
Síntoo. Só me querías axudar e púidenche facer dano.
Que va.
Ata co estoque, non tiñas nada que facer.
George?
Recíbesme?
- Estades na pasarela? - Ola?
Lucy!
- Vamos por eles. - Que pasa co que dixeches?
Teñen o espello.
Eu quedo contigo. Locky non o perderá.
Es un axente.
Podes con isto.
George?
George, vamos!
Abaixo é unha carnicería.
Unha boa forma de presentarse. hoxe xa arruinastes dúas festas.
Fuches ó baile?
- Debedes ser da Axencia Lockwood. - E ti o papón do Espada de Ouro.
A "Espada de Ouro". Gústame.
De que nos coñeces?
Sei moitas cousas de vós, Anthony.
Veña,
dádeme o cristal de ósos.
Non estades á altura das grandes ligas, pero tendes ambición.
Sodes duros de roer, como o axente do DICP.
Que traballo tan perigoso e que mal pagado.
Basta de falar del.
Supérao.
Xa lle dixera a Winkman quen era.
Creo que o ían matar no escenario como colofón final.
Arruinácheslle o final da poxa.
Xa llo dixeras?
Como o sabías?
Quen es?
Es de Fittes?
Son o ferro da túa espada.
Son o calor que mantén vivas ás brasas.
Cala a boca!
Entusiasmo e técnica.
Suficiente para acabar contigo, cabrón.
Vaia.
Baixemos polo cano da auga.
Por aí non podemos.
Lucy?
Estamos aquí. Onde estades?
Estamos no tellado. Non temos como chegar á pasarela.
Achégate. Teremos que lanzarcho. Recibido?
- E se se me cae? - Tranquilo.
Non temos outra alternativa. Confía en min.
Ten que ir contigo.
Cólleo e lévallo ó DICP.
Xa buscaremos como saír de aquí. Recibido?
- Recibido. - George, axúdame coa rede.
Sácanos de aquí!
Iso era meu.
Arre demo, réndete! O DICP ten o cristal de ósos agora. Acabouse.
Non sabedes de que vai isto, non?
Non.
Non, Lockwood.
Lucy, vaite matar!
Non vas entrar?
Non sei se me deixarían saír.
Veña. Podes con isto. Estás xa na porta.
Si.
Tiven outra idea.
E se pasamos disto, collemos a Mathilda e imos ó Medway.
Guindámolo tan fondo que ninguén o atope xamais.
Despois, podemos ir ver a pequena illa.
Alí aniñan moitas garzas
Ou como queiras.
- Xa estás aquí… - É o plan.
Si.
Vale.
Vémonos.
Flo?
Flo!
Ti, eu e as garzas. Vamos.
Ola?
Téñoo.
Subtítulos: Darío Vázquez Filgueira