‎นั่นกริชจักรวรรดิโมกุล
‎อนุทวีปอินเดีย ศตวรรษที่ 16
‎มันมาเป็นคู่ เพราะงั้นถ้าเจออีกเล่ม ‎จะรู้ว่าใครฆ่าคาร์เวอร์
‎ไม่ได้
‎พวกนายได้ลองแล้ว พวกนายทำตัวโจ่งแจ้งไป
‎กระจกของบิกเคอร์สตาฟฟ์ กระจกอัฐิ ‎ตอนนี้เป็นงานของฟิตส์แล้ว
‎- ไม่จริงใช่มั้ย ‎- แต่เดี๋ยวพวกเขาก็ทำพังหมด
‎- แล้วของจะตกไปอยู่ในมือคนผิด ‎- ไม่ใช่ปัญหาของพวกนายแล้ว
‎หันมองรอบตัวสิ
‎ไม่มีระบบป้องกันภัย ไม่มีหัวหน้าดูแล
‎และฉันไม่มีทั้งเวลาและกำลังคน ‎มาคุ้มครองพวกนาย
‎- สารวัตร ผมรู้ว่าคุณไม่ชอบพวกเรา… ‎- ฉันไม่เคยบอกว่า…
‎หรือวิธีทำงานของเรา ซึ่งก็ไม่เป็นไร ‎แต่มันได้ผล
‎เราเจอตัวฆาตกรที่ฆ่าแอนนาเบล วอร์ด
‎ไม่มีใครรู้เรื่องนั้น แต่คุณรู้
‎ไม่เอาน่ะ พวกเราเก่ง
‎ผมขอร้องละ ให้โอกาสเราหากระจกชิ้นนี้หน่อย
‎เธอล่ะคิดยังไง คาร์ไลล์
‎เงียบผิดปกตินะ
‎ฉันว่าเราควรทำงานให้จบ ‎เราอยู่ในจุดที่มีโอกาสดีกว่าใคร
‎นี่เป็นสิ่งที่เราเลือกทำ เรารู้ความเสี่ยงอยู่แล้ว
‎คุณควรปล่อยให้เราทำ
‎ก็ได้
‎แต่ครั้งนี้ไม่ได้ขอ
‎คราวนี้ฉันสั่ง
‎ใช้สมองด้วย
‎ทุกคนกำลังเจออาชญากรตัวจริง มีเลือดมีเนื้อ
‎ทำหน้าที่ตัวเองแค่เรื่องทางวิญญาณเท่านั้น
‎หากระจกอัฐิให้เจอ ‎ปล่อยเรื่องอื่นๆ ให้ดีแพรคจัดการ
‎หัวหน้าคะ มีเหตุวิกฤตที่คิลเบิร์น
‎อย่าให้นี่เป็นครั้งสุดท้าย ‎ที่ฉันเจอเธอสามคนในสภาพยังมีชีวิต
‎ผมทำถูกรึเปล่า
‎คุณเตือนพวกนั้นแล้ว จะทำอะไรได้อีก
‎พวกนั้นคือฝ่ายที่มีพลังพิเศษ
‎จริง
‎น่าสงสาร
‎(ปริศนาคนตายเกลื่อน)
‎(ผีอยู่ท่ามกลางพวกเรา)
‎(สัมผัสวิญญาณพรากชีวิต)
‎(ยอดคนตาย)
‎(เริ่มใช้เคอร์ฟิวยามกลางคืน)
‎(สภาพเศรษฐกิจตื่นตระหนก)
‎(เหล็ก เงิน เกลือ - ป้องกันได้ดีที่สุด)
‎(หุ้นเทคโนโลยี)
‎(สร้างจากนวนิยายโดย ‎โจนาธาน สเตราด์)
‎(ยุวชนพิเศษมีพลังสัมผัสวิญญาณ)
‎(ยอดคนตาย)
‎('ปัญหา' เรื้อรังมาแล้ว 50 ปี)
‎ฉันควรอัพเดท ‎ข้อมูลเกี่ยวกับบิกเกอร์สตาฟฟ์ที่ฉันค้นมา
‎กระจกไปโดนอะไรมา
‎นกบินมาชนน่ะ
‎ปรากฏว่าเขาเป็นแพทย์และจิตแพทย์ ‎ที่คนนับถือไว้วางใจ
‎เป็นผู้ริเริ่มเทคนิคการรักษาใหม่ๆ
‎เขาจัดชุมนุมลับที่บ้านแฮมสเตด
‎แล้วมันก็คงเป็นความลับต่อไป ‎ถ้าไม่ใช่เพราะแมรี่ ดูลัค
‎แมรี่ ดูลัคเป็นใคร
‎เป็นแขกที่หายตัวไป
‎หายไปเฉยๆ หลังจากเข้าร่วมชุมนุมครั้งนึง
‎แต่เรื่องที่พิลึกสุดอยู่ตรงนี้
‎อีกสิบปีต่อมา จู่ๆ เธอก็โผล่กลับมา
‎แต่เธอเสียสติไปเลย
‎- เพราะกระจกอัฐิเหรอ ‎- ก็เป็นคำอธิบายที่เข้าท่า
‎งั้นทำไมทุกคนถึงต้องการมันขนาดนั้น ‎มันทำอะไรได้
‎นอกจากปั่นหัวจนบ้าแล้วฆ่าเราน่ะเหรอ
‎ฉันว่ามันเป็นมากกว่าแค่วัตถุโบราณอันตราย
‎ฉันว่ามันเป็นของที่ไม่มีอะไรเหมือน
‎แหม เก่งมาก
‎ในที่สุดก็ตื่นกันเสียที
‎ลูซี่ เป็นอะไรไป
‎มันพูดอยู่
‎หมายความว่ายังไง "ตื่นเสียที"
‎ก็กว่าจะรู้สึกตัวได้ใช่มั้ยล่ะ
‎ลูซี่ เกิดอะไรขึ้น
‎มันกำลังคุยกับลูซี่
‎ถ้ารู้เยอะนัก มาช่วยเราเสียเลยสิ
‎ฉันเป็นเพียงแต่ศิษย์ผู้ติดตาม
‎อาจารย์ต่างหากมีคำตอบทุกอย่าง
‎อาจารย์เรอะ
‎นั่นสินะที่พูดถึงตอนแรก
‎นายรู้จักบิกเกอร์สตาฟฟ์!
‎ฉันรู้ว่าเขาจะกลับมาสานต่องานให้สำเร็จ
‎พลังของอาจารย์ไม่มีทางถูกฝังได้ตลอดกาล
‎กระจกอัฐินี้คือะไร มันทำอะไรได้
‎- พาฉันไป แล้วจะทำให้ดู ‎- พาไปที่ไหน
‎บ้านของอาจารย์
‎ทำไม
‎- ไปแล้วเราจะเจออะไร ‎- เจอทุกอย่างที่เธอจำเป็นต้องรู้
‎แต่ฉันต้องการสิ่งตอบแทน
‎นึกแล้วว่ากะโหลกนั่นมีอะไรพิเศษ ‎ตอนที่ขโมยมา
‎ถ้าเริ่มทดลองแล้ว
‎ก็แค่ต้องรอเวลาก่อนที่มันจะทำอะไรขึ้นมา
‎- เก่งมากนะ ตัวฉัน ‎- ใช่ ไม่มีนายจะทำยังไง จอร์จ
‎รู้ใช่ไหมว่าเรากำลังสร้างประวัติศาสตร์
‎- นายเอาไปบอกใครไม่ได้นะ ‎- แต่มูลค่าทรัพยากรในตัวเธอเพิ่งพุ่งเลย
‎จัดแถลงข่าวหน่อยดีมั้ย
‎ตลกตายละ
‎- ฉันแค่ดีใจที่นายเชื่อฉันเสียที ‎- ฉันมันสายวิทยาศาสตร์
‎เชื่ออะไรโดยไม่มีหลักฐานไม่ได้หรอก
‎แล้วเราจะทำยังไง
‎เรื่องที่มันอยากให้เราปล่อยมัน
‎ก็ทำให้มันเชื่อว่าเราอยู่ข้างมัน
‎ให้พาไปจนเจออะไรที่ซุกในบ้านบิกเกอร์สตาฟฟ์ ‎แล้วค่อยตัดสินใจ
‎ลูซี่จะเป็นคนตัดสินใจ
‎จะไม่มีแรงกดดันจากเรา หรือจากเจ้ากะโหลก
‎งานนี้พลิกสถานการณ์เราได้เลย ‎ถ้าเธอสามารถใช้เรื่องนี้
‎- คิดว่าทำได้มั้ย ‎- ก็ต้องลองถึงจะรู้
‎ถ้านายจอร์จ คารีมเวอร์ชั่นแปดขวบ ‎มาเห็นฉันตอนนี้นะ
‎การทดลองเยี่ยมที่สุด ‎ทดสอบผีประเภทสามเต็มรูปแบบ
‎กับฉัน
‎เธอไม่เป็นไรหรอก
‎พวกเราคอยช่วยอยู่
‎พร้อมนะ
‎คิดว่าเจ้ากะโหลกรู้จักบิกเกอร์สตาฟฟ์ยังไง
‎มันบอกว่าเป็นศิษย์ผู้ติดตาม ‎เรียกเขาว่า "อาจารย์"
‎สมรู้ร่วมคิดกับหมอเจ้าลัทธิ ชีวิตดี
‎- อย่า! ‎- เดี๋ยว
‎- หยุดตรงนี้ ‎- เดี๋ยวนะ
‎มีอะไร
‎อย่าได้ก้าวเข้าไป รอตรงนี้
‎- ให้ล็อควู้ดกับคารีมไป ‎- ทำไม
‎เพราะพวกนั้นพูดกับฉันไม่ได้ เธอคุยได้
‎พวกมันตายไปก็ไม่เป็นไร
‎หากเธอตาย ‎ฉันจะต้องติดอยู่ในโหลนี่ชั่วนิรันดร์
‎- ลูซี่ ‎- เดี๋ยวก่อน
‎ตอนนี้ฉันคุมอยู่นะ
‎คารีมสัมผัสพลังของกระจกอัฐิ
‎ให้มันได้สิ่งที่ปรารถนา
‎ลูซี่ เธอต้องบอกเราว่ามันพูดอะไร ‎เงียบใส่เราแบบนี้ไม่ได้นะ
‎นายสองคนต้องรอตรงนี้ ฉันจะเข้าไปเอง
‎- ไม่ได้เด็ดขาด ‎- ลูซี่ เธอเข้าไปคนเดียวไม่ได้
‎แต่ฉันไม่ได้อยู่คนเดียวนี่
‎พวกนายต้องไว้ใจฉัน
‎ถ้าอีก 15 นาทีเรายังไม่กลับมา ‎พวกนายค่อยเข้าไปตาม
‎ไหนบอกว่าฉันจะเป็นคนตัดสินใจ
‎เพราะงั้นตอนนี้ฉันคุม
‎นี่คือการตัดสินใจของฉัน
‎นังเด็กโง่
‎บ้านเรา
‎แสนสุขใจ
‎เอาละ ทำตามข้อตกลง เปิดฝา ปล่อยฉันไป
‎ไม่
‎เราตกลงกันแล้ว ปล่อยฉัน!
‎เรายังไม่เจอสิ่งที่ตามหาเลย
‎นายไม่ได้บอกด้วยซ้ำว่าเราหาอะไรอยู่
‎- เอกสารของเขา! ฉันจะพาไป ‎- อยู่ในโหลก็ทำได้
‎บอกมาสิว่าต้องหาตรงไหน
‎อาจารย์ของเธอเก็บความลับไว้ที่ไหนล่ะ
‎หลังประตูที่ปิดสนิทไง
‎สัมผัสอะไรได้บ้าง
‎ความรู้สึกจางๆ
‎กลิ่นซิการ์
‎ดื่มเหล้า
‎ผู้ชาย
‎ห้องอาหาร
‎เปิดสิ
‎นั่นมันอะไร
‎นั่นไม่ใช่โต๊ะอาหาร
‎มันคล้ายจะเป็น…
‎โต๊ะผ่าตัด
‎ฟังแล้วเหมือน
‎อะไรกำลังโดน
‎เลื่อย
‎เลือดหยด
‎ไหนว่าเขาเป็นจิตแพทย์
‎ไม่ใช่หมอผ่าตัด
‎เขาเป็นอัจฉริยะ
‎เป็นผู้มีวิสัยทัศน์
‎เอาของที่ตั้งใจมาเอาแล้วเผ่นจากที่นี่กันดีกว่า
‎ปล่อยฉัน แล้วจะพาไปดู
‎พาไปดูก่อนแล้วถึงจะปล่อย
‎นายไม่อยากให้ฉันตาย ลืมแล้วเหรอ
‎เพราะงั้นเริ่มพูดออกมาได้ละ
‎ดูให้ดี
‎ท่อกรวยสามท่อเอาไว้ระบายเลือด แต่อีกอันคือ…
‎สวิตช์
‎ไม่กี่ชั่วโมงก่อน ฉันยังคิดว่า ‎นั่นเป็นเรื่องเจ๋งสุดที่เกิดกับพวกเรา
‎- ตอนนี้มันอาจจะแย่ที่สุด ‎- ฉันเข้าใจนายดี
‎นางบอกว่า "ขอเวลาเรา 15 นาที ‎ถ้าเราไม่กลับมา…"
‎พูดอย่างกับว่าเป็นทีมเดียวกันกับไอ้นั่น
‎ที่จริงโหลนั้นยังเป็นของฉันนะ
‎ที่จริงเรียกว่าเป็นของนายไม่ได้แต่ต้น
‎กี่นาทีแล้วเนี่ย
‎สิบนาที
‎นี่ ลูซี่ไม่ใช่คนคุม
‎ใครจะรู้ว่าไอ้กะโหลกนั่นกระซิบอะไรข้างหู
‎นายลืมเรื่องแอนนาเบล วอร์ดแล้วเหรอ
‎พูดแบบนี้ละกัน
‎เราเพิ่งส่งลูซี่เข้าไปคนเดียว ‎ในบ้านที่ผีสิงหนักมาก
‎นายพูดถูก เรื่องนี้มันบ้าชัดๆ
‎อะไรน่ะ
‎ไม่นะ
‎ไม่
‎จะรู้ได้ไงว่าเขาไปทางไหน
‎ไม่รู้
‎- เสียงอะไร ‎- มีอะไรสักอย่างสัมผัสได้ว่าเธอมา
‎ไม่มีเวลาแล้ว ค้นโต๊ะ
‎ไม่เอาน่ะ
‎- ว่าแต่เอกสารพวกนี้มีอะไร ‎- ไม่ได้อยู่ในนั้น หาต่อ!
‎เวร
‎นั่นแหละ เก็บไว้ให้ดี
‎เร็วเข้า ลูซี่ พวกนั้นมาแล้ว!
‎- ลูซี่ ‎- ไปกันเร็ว
‎สายไปแล้ว
‎ทำไมถึงส่งเสียงแบบนั้น
‎นั่นเสียงลมหายใจสุดท้าย
‎เดี๋ยว
‎นั่นอดีตคนไข้ของเขา
‎เขาฆ่าพวกนั้น
‎ลูซี่!
‎อยู่ไหนน่ะ
‎ลูซี่ ตอบเราหน่อย!
‎ปล่อยฉันได้แล้ว ลูซี่
‎จอร์จ!
‎มันมาช่วยเธอไม่ได้หรอก
‎แต่ฉันช่วยได้ ปล่อยฉัน
‎ล็อควู้ด! เปิดที!
‎ล็อควู้ด! จอร์จ!
‎ล็อควู้ด ช่วยด้วย!
‎ลูซี่!
‎ปล่อยฉัน!
‎จอร์จ มีประตูกล
‎อย่าพยายามเปิด มันต้องมีกลไกสักอย่าง
‎ลูซี่ เราอยู่นี่ เรามาแล้ว
‎เจ้าเด็กโง่ แกทำแผนเราพัง
‎นายรู้อยู่แล้ว!
‎ล็อควู้ด!
‎ล็อควู้ด คิดว่าเปิดตรงนี้
‎- จอร์จ! ‎- นายลองฝั่งนั้น
‎- ลูซี่ เรามาแล้ว ‎- อดทนไว้ ลูซี่
‎- เมื่อกี้เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น ‎- มันเป็นปีศาจชัดๆ
‎นี่
‎ไม่เป็นไรนะ พวกเรามาช่วยแล้ว
‎ปลอดภัยแล้ว โอเคนะ อยู่กับเราแล้ว
‎นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะยอมให้เธอฉายเดี่ยว
‎ฉันไม่สนว่ากะโหลกจะว่ายังไง ‎เราเป็นทีมของเธอ
‎ไม่ใช่มัน
‎เจออะไรรึเปล่า
‎เจอ
‎เธอนี่สุดยอดเลย
‎- พวกนายโอเคนะถ้าฉันดูเอกสารก่อน ‎- ตามสบายเลย
‎เธอโอเคมั้ย
‎เอาอะไรรึเปล่า
‎ไม่เป็นไร ฉันแค่…
‎ฉันต้องเป็นคนเอามันไปเก็บ ‎เราไว้ใจมันไม่ได้
‎- อรุณสวัสดิ์ ล็อคกี้ ‎- ยังมีกุญแจอยู่สินะ
‎อย่าได้ทิ้งกุญแจทุกแห่ง
‎กุญแจทุกดอกจะเปิดอะไรที่ไหนได้เสมอ
‎เรายินดีต้อนรับให้เธอมาพักได้เสมอ รู้นี่
‎ใจดีมาก ล็อคกี้ ว่าแต่ชอบที่นายแต่งบ้านนะ
‎ฉันไม่ได้แต่งอะไรเลย
‎ก็ใช่ไง
‎นึกว่าอย่างน้อยจะปรับเปลี่ยนอะไรหน่อย
‎แล้วหาวิธีใช้ไอ้ห้องตรงหัวบันไดได้รึยัง
‎ยัง
‎นายเลี่ยงไปตลอดไม่ได้หรอก ล็อคกี้
‎ฉันเข้าใจ
‎เอ้า ฉันไม่ได้มาเพื่อช่วยแก้สถานการณ์
‎ได้ข่าวว่าคาร์เวอร์ได้ข้อความนาย
‎แต่เดินเข้าประตูมาโดยมีมีดปักหลัง
‎- คิดว่าเป็นฝีมือวิงค์แมนรึเปล่า ‎- ถ้าทำก็ไม่แปลกใจ
‎ถ้านายอยากได้ที่ซ่อน ‎ฉันรู้จักคนที่มีบ้านเรือดีๆ ที่เกาะอีลพาย
‎น่าสนใจ แต่เรายังพยายามหากระจกนั่นอยู่
‎วิงค์แมนพยายามขายหรือยัง
‎ถ้าบ้านเรือมันใกล้ใจเกินไป ‎เอาคาราวานที่แคมเบอร์แซนด์มั้ย
‎ได้ข่าวแล้วสินะ
‎งั้นเอาเป็นตอนเที่ยงคืนที่โกดังป้อมปราการ
‎เต็มไปด้วยนักเลง ‎กับคู่ผัวเมียบ้าระห่ำที่อยากฆ่านาย
‎- แนวที่นายชอบเลยเนอะ ล็อคกี้ ‎- เที่ยงคืนนี้เหรอ
‎- งานประมูลลับ ของขลังมูลค่าสูง ‎- ต้องใช่แน่
‎ที่ฟอเธอร์กิลส์วอร์ฟ ริมแม่น้ำ ถิ่นฉัน
‎คิดจะเฉียดไปแถวนั้นคงต้องบ้าไปแล้ว
‎- ถ้าไม่มีฉันคอยช่วย ‎- โฟล จูบขอบคุณได้เลยนะเนี่ย
‎อย่าตายละกัน
‎ฉันขอแค่นั้นพอ
‎เก็บจูบไว้ให้ยัยคนนั้นเถอะ
‎- ใครนะ ‎- อยู่กับนางแล้วนายทำตัวไม่เหมือนเดิม
‎เขาเป็นแค่เพื่อนร่วมงาน
‎ล็อควู้ด
‎อ้าว โทษที
‎นี่โฟล โบนส์เพื่อนฉัน ‎โฟล นี่จอร์จ
‎- หัวหน้าฝ่ายค้นคว้าวิจัย ‎- และหัวหน้าเชฟด้วยสินะ
‎เว้นแต่ถ้าล็อควู้ดไปเรียนทักษะอะไรมาใหม่
‎เธอชอบจานชีรินิโมราไบสินะ
‎อร่อยมาก
‎งั้นควรกลับมาชิมนูนคามาอิ ‎นั่นถึงจะเป็นจานเด็ดของฉันจริงๆ
‎- เอาคนนี้ไปซ่อนที่ไหนมา ล็อคกี้ ‎- กำลังจะถามแบบเดียวกันเลย ล็อคกี้
‎แต่ฉันต้องไปก่อนละ
‎เจอกันคืนนี้ห้าทุ่มครึ่ง ‎ที่ซอลเตอร์สแลนดิ้ง อย่าไปสายล่ะ
‎- ห้าทุ่มครึ่งมีอะไร ‎- เดี๋ยวบอก
‎มีเรื่องที่ฉันต้องบอกนายกับลูซี่ก่อน ‎เรื่องใหญ่ด้วย
‎พวกนี้เป็นข้อเขียนโบราณเกี่ยวกับ ‎วิญญาณที่ผูกพันกับแหล่งพลัง
‎บิกเกอร์สตาฟฟ์คงไปเจอภาพพวกนี้ ‎เลยลองทดสอบทฤษฎี
‎ห้องใต้ดินบ้านของเขา ‎ถึงกลายเป็นหนังสยองขวัญแบบนั้น
‎เขาฆ่าคนไข้ของตัวเอง ‎เพื่อสร้างแหล่งพลังงานเหรอ
‎เปล่า ทำแบบนั้นจะหวังผลไม่ได้
‎ถ้าฆ่าคน ศพไม่ได้กลายเป็นแหล่งพลังเสมอไป
‎เว้นแต่จะตั้งใจทำไว้ก่อน
‎เท่ากับเขาตัดอวัยวะออกมา ‎ตอนที่พวกนั้นยังไม่ตาย
‎ก่อให้เกิดความทรมานหนักหนา
‎จนวิญญาณถูกพันธนาการไว้กับกระดูกตลอดไป
‎ดูนี่สิ
‎ผีเจ็ดตน
‎เหมือนที่คาร์เวอร์บอกไว้
‎นี่แหละสหาย คือสูตรทำกระจกอัฐิ
‎คิดว่ากะโหลกนั่นจะรู้ไหมว่า ‎นี่มันเขียนด้วยภาษาอะไร
‎ตอนนี้เราไม่คุยกัน
‎โจพลินน่าจะรู้
‎เรื่องนี้บอกเขาไม่ได้หรอก
‎ไม่นะ เราไว้ใจเขาได้
‎ฉันได้ทำความรู้จักเขาดีขึ้น ‎ตอนไปที่หอจดหมายเหตุ เรากินมื้อค่ำกัน
‎- ไปกินมื้อค่ำกับโจพลินมาเหรอ ‎- ในห้องเขา ของเหลือๆ
‎เขานิสัยดีมากนะ แล้วมีเรื่องอื่นอีก
‎แมรี่ ดูลัคเขียนหนังสือเล่มหนึ่ง
‎หญิงบ้าคนนั้นน่ะนะ ‎หนังสือมีแต่บ่นเพ้ออะไรน่ะสิ
‎ไม่ใช่ เป็นคำสารภาพบาป ‎ซึ่งอาจเป็นกุญแจของเรื่องทุกอย่าง
‎แต่จำนวนพิมพ์น้อยมาก
‎ฉบับเดียวที่หาได้ตอนนี้ ‎อยู่ในห้องสมุดแบล็คที่ฟิตส์
‎ตอนนี้แค่จะเข้าไปในตึกฟิตส์ยังยากเลย
‎ไม่ต้องพูดถึงห้องสมุดแบล็ค
‎นี่ไม่คิดงั้นนะ
‎เมื่อกี้เพิ่งมีคนเอาจดหมายมาส่ง
‎"แอนโธนี ล็อควู้ดและสหาย
‎ฟิตส์เอเจนซี่ขอเชิญคุณ ‎ร่วมงานราตรีสโมสรฟิตส์ 50"
‎งานจัดคืนนี้ โอเค
‎ดี ไม่สิ… นี่ยอดไปเลย แปลว่ายังมีโอกาส
‎โอเค แผนตามนี้
‎พยายามแปลข้อมูลซะ ‎หาว่าเขาทำกระจกอัฐิยังไง
‎ไปงานเลี้ยง หาหนังสือของแมรี่ ดูลัคให้ได้
‎แล้วหาข้อมูลว่าเจ้านั่นทำอะไรกับนาง
‎แล้วเราค่อยไปเอากระจก
‎- แล้วจะไปเอาได้ยังไง ‎- โฟลหาทางได้แล้ว
‎เธอต้องไปชอปปิ้งก่อน
‎"แต่งกายเป็นทางการ"
‎ให้ช่วยถือมั้ย
‎นี่ตามฉันมาเหรอ
‎เปล่า ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจจะ…
‎ฉัน…
‎เห็นเธอจากอีกฝั่งถนน เลยนึกว่าจะ…
‎ฉันคุยกับซอนเดอร์สมา ‎เขาเล่าเรื่องที่เธอทำเมื่อคืนก่อน
‎- กล้ามแขนแกร่งมากนะ ได้ข่าว ‎- อ้อ ก็ปาได้เหมือนผู้หญิง
‎ก่อนเธอมาล็อควู้ดและสหายไม่มีอะไรเลย ‎ไม่มีใครมองเขาจริงจัง
‎อยู่ดีๆ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ‎เห็นๆ อยู่นะว่าเปลี่ยนเพราะอะไร
‎- เราเป็นทีมที่ดี ‎- งั้นเหรอ
‎เสียดายความสามารถเธอ
‎ฟิตส์เป็นเอเจนซี่ที่ดีนะ
‎- อ้อ แต่เขาไม่รับฉัน คือ… ‎- บริษัทแค่ทำพลาด
‎เขาอาจจะบอกเธอไว้ว่า ‎ฉันเป็นคนเฮงซวยที่สุดในโลก
‎แต่ถ้าเธอสนใจอยากรู้ความจริง
‎ลองพิจารณาไปงานเลี้ยงกับฉันไหมล่ะ
‎ไปไม่ได้ ฉันจะไปกับ…
‎- ล็อควู้ด ‎- และจอร์จ
‎แน่สินะ
‎ฉันเล่นใหญ่ไปหน่อยที่ชวนไปงานเนอะ
‎เอาว่าไปกินกาแฟได้มั้ย
‎คืองี้ ฉันต้องไปละ แบบ เข้าบ้าน
‎- แน่นอน ไว้เจอกันนะ ‎- ได้
‎แต่ลองคิดหน่อยละกันนะ ได้มั้ย
‎ทุกเรื่องเลย
‎ได้
‎โทษที
‎แต่ตอนนี้ปลอดภัยแล้วนะ ‎เราไม่อยากให้พาเมล่า…
‎อุ๊ย เดี๋ยวนี้เรียกพาเมล่าแล้วเหรอ
‎หวัดดีฮะ
‎ขนหนังสือกับไก่กังเปามาเท่าที่จะหอบไหว
‎แถมฉันไม่ได้บอกใครสักคน
‎เชิญเข้ามาเลย
‎ฉันเข้าไปได้มั้ย
‎ได้
‎มีของครบทุกอย่างหรือยัง
‎- ครบ คิดว่านะ ‎- ดี
‎ทุกอย่างโอเคนะ
‎พูดถึงกับกะโหลกน่ะ
‎อ๋อ ไม่เป็นไรหรอก ‎เพียงแต่เรื่องมันหนักหัวนิดหน่อย
‎เพื่อนเก่าเหรอ
‎เพื่อนที่ดีที่สุด เรื่องนี้เป็นไอเดียเขา ‎การมาลอนดอน ไปปาร์ตี้
‎ชีวิตดีๆ
‎แต่ฉันได้มาอยู่ตรงนี้ เขาไม่อยู่
‎บางทีรู้สึกเหมือนฉันขโมยชีวิตเขามาน่ะ
‎รู้นะว่างี่เง่า
‎- เขาจากไปแล้วเหรอ ‎- ภวังค์ภูต
‎ไม่เห็นเคยบอกเลย
‎ก็นายไม่เคยถาม
‎ขอโทษนะ
‎ที่ไม่ได้ถาม
‎และเสียใจเรื่องเพื่อนด้วย
‎แต่ฉันแน่ใจว่า ‎เขาคงอยากให้เธอได้ไปสนุกบ้าง
‎ใช้ชีวิตให้คุ้มเพื่อเธอทั้งคู่
‎จ้ะ
‎คิดว่าเธอน่าจะชอบนี่
‎มันเคยเป็นของ…
‎คนที่สำคัญมากในชีวิตฉัน
‎แล้วถ้าฉันทำหายล่ะ
‎เธอก็มีประวัติรักษาสร้อยล้ำค่าได้ดีนะ
‎ขอบใจ
‎ไม่มีเรื่องอื่นจริงๆ นะ
‎เธอโอเคใช่มั้ย
‎ใช่ ไม่มีจริงๆ ฉันโอเค
‎เยี่ยม งั้น
‎ฉันไปดูก่อนว่ารถแท็กซี่มารึยัง
‎จ้ะ
‎จอร์จ ยังไม่ได้แต่งตัวเหรอ
‎มีงานต้องทำอีกเยอะมาก ไปเลยไม่ต้องรอ
‎ตอนนี้รู้แค่นี้พอ
‎- อยากไปก็ได้นะ ฉันทำแทนได้ ‎- อ้อ ไม่ ผมไม่อยากไปจริงๆ
‎ผมไม่ชอบงานปาร์ตี้ แบบนี้สนุกกว่าตั้งเยอะ
‎แต่นายยังต้องไปกับเรา ‎เรื่องหลังจากปาร์ตี้น่ะ อย่าลืมนะ
‎ฮื่อ ไม่ลืมหรอก ไม่ต้องห่วง
‎แล้วจะเอาของไปด้วยใช่มั้ย
‎ใช่ เอาไป แค่…
‎ไปเถอะ เราต้องทำงานต่อ
‎ไอ้เรื่องที่ต้องเอาของไปคืออะไร
‎ก็ อย่าบอกใครนะ แต่เรา…
‎เราจะไปเอากระจกอัฐิ
‎ว้าว
‎จอร์จล่ะ
‎ทำงานอยู่ เดี๋ยวค่อยตามไปทีหลัง
‎งั้นเราไปแค่สองคนเหรอ
‎ไปสองคนได้รึเปล่า
‎เราน่าจะคุยเข้าสังคมก่อน
‎ทำให้เหมือนเรามางานจริงๆ
‎เยี่ยม สองสิ่งที่ชอบสุดในชีวิต ‎คนหรูหราหมาเห่ากับการคุยเรื่อยเปื่อย
‎ให้ตาย! พวกนี้แหล่งพลังเหรอ
‎เสาของขลังอันลือชื่อ
‎ไม่ชอบงั้นเหรอ
‎เพเนโลพีไม่เคยปล่อยให้อันตราย ‎หรือรสนิยมที่ดี
‎เข้ามาขวางการอวดสมบัติตกทอดของตระกูล
‎พูดยังไม่ทันขาดคำ
‎ตายละ เหมือนนางเห็นฉัน
‎ทำอะไรน่ะ
‎เขาก็แค่คนธรรมดาหนึ่งคน ‎ไม่ได้พิเศษไปกว่าฉันหรือเธอ
‎- ฉันนอนในห้องใต้หลังคา ‎- งั้นก็ไม่ได้พิเศษไปกว่าฉัน
‎- หัวฮอร์สแรดิชเหรอ ‎- ใช้ซอสเกรวี่ไม่ได้เหรอไง
‎เพราะเขาเรียกว่านี่คือความศิวิไลซ์
‎เดินวนสักรอบมั้ย ลองพบคนใหม่ๆ
‎ขอกัดหน้าตัวเองให้แหกยังดีกว่า
‎ไปเถอะ นายไป ฉันอยากเข้าห้องน้ำพอดี
‎นั่นคือฮิวจ์ เฮนแรตตี้ตัวยาว โจรข้างถนนจ้ะ
‎เพเนโลพี! คุณฟิตส์ ฉัน…
‎ดูแล้วตัวก็ไม่ได้ยาวขนาดนั้น
‎หมาที่ไล่ล่ากัดขาเขาไปน่ะ
‎ทอม ร็อตเวลล์ขุดขึ้นมาเมื่อปี 1971
‎ระหว่างที่คุณแม่ฉันกันผีเขาออกไป ‎ด้วยการโบกจอบเหล็ก
‎ดีนะที่แม่เป็นนักเทนนิส ไม่งั้นคงอึดไม่พอ
‎ว่าแต่ เรียกเพเนโลพีก็ได้จ้ะ
‎และข้อเสนองานยังไม่ได้ถอนนะ
‎คิปส์ไปเล่าให้คุณฟังเหรอ
‎อ๋อ คุณคุยกับคิปส์มาก่อน
‎ฉันดูออกว่าเธอเป็นคนพิเศษ ‎ตั้งแต่คดีคูมบ์ แครีย์แล้ว
‎ฉันแอบไปหาข้อมูลเรื่องเธอมาเล็กน้อย
‎รู้แล้วยังอยากจ้างฉันอยู่เหรอ
‎เรื่องที่เกิดขึ้นกับเพื่อนๆ ‎ไม่ใช่ความผิดของเธอนะ ลูซี่
‎นั่นเป็นความรับผิดชอบของนายจ้าง ‎ไม่ใช่ของเธอ
‎เราจัดการให้คุณเจคอบส์ ‎ไม่ต้องดูแลนักสืบวิญญาณคนไหนอีก
‎ในวงการของเราไม่ควรมีที่ยืนให้คนแบบนั้น
‎โห ขอบคุณค่ะ
‎คือว่า ฉัน…
‎ฉันเองก็เป็นแกะดำของครอบครัว
‎ต้องฝึกอยู่นานกว่าจะชินกับเรื่องแบบนี้
‎นึกไม่ออกเลยว่าคุณทำได้ไง
‎ทุกคนในงานจ้องคุณเป็นตาเดียว
‎คนเขาไม่ได้จ้องฉันจ้ะ
‎ไม่ได้มองตัวจริงของฉัน
‎ทุกคนมองเห็นเพเนโลพี ฟิตส์ ผู้ยิ่งใหญ่
‎คนที่พวกเขาอยากให้ฉันเป็น
‎ใครจะโทษพวกเขาได้ ‎มีชีวิตอยู่ในยุคนี้มันน่ากลัว
‎คนต้องการความหวัง
‎เครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ
‎ฉันอยากช่วยเธอให้ได้มากกว่านี้ ลูซี่
‎การเป็นคนในก็มีประโยชน์อยู่เหมือนกัน
‎ขอบคุณมากค่ะ คือนั่นมากกว่าที่ฉันคิด แต่…
‎เธอรู้สึกปลอดภัยกับเขาสินะ กับคุณล็อควู้ด
‎เราเป็นทีมเดียวกัน
‎ฉันเข้าใจความรู้สึกนั้นดี
‎ฉันก็เคยมีอะไรแบบนั้น
‎ถ้าอยากคุยเมื่อไหร่
‎ฉันเป็นผู้ฟังที่ดีนะจ๊ะ
‎อ้อ สุดท้ายก็ได้คุยกับคนจริงๆ สินะ
‎เขาต้องการอะไร
‎- เขาพูดอะไร ‎- อ๋อ แค่คุยเรื่อยเปื่อย
‎มาเร็วๆ เถอะ เรามีงานต้องทำ
‎- เขาเสนองานให้เหรอ ‎- นายรู้ได้ยังไง
‎ถ้าฉันเป็นเขาก็คงทำแบบเดียวกัน
‎ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันคงรีบรับข้อเสนอไปแล้ว
‎- ทำไมละ ‎- ฉันแข่งอะไรแบบนี้ไม่ได้
‎ฉันก็ไม่เคยขอให้แข่ง
‎งั้นเกิดอะไรขึ้น
‎ฉันไม่รู้เลยว่านายพูดเรื่องอะไรของนาย
‎คืองี้ เมื่อบ่าย ‎ฉันเห็นเธอคุยกับคิปส์อยู่หน้าบ้าน
‎ใช่
‎แล้วไง
‎เขาก็เสนองานให้ฉัน
‎- แล้วชวนฉันไปกินกาแฟ ‎- กาแฟเหรอ
‎ใช่ ไอ้เรื่องที่คนธรรมดาทำกัน ไปทำความรู้จัก
‎เหมือนไปเดท
‎ทำใจให้เชื่อยากนักหรือไง
‎ฉันปฏิเสธเขาแล้ว
‎ฉันไม่มีทางทำงานในที่แบบนี้ได้ ‎มีแต่ปูนคอนกรีตและไม่มีขนมปังปิ้งไหม้ๆ
‎พอร์ตแลนด์โรว์เป็นบ้านของฉัน
‎นายกับจอร์จ
‎ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ มาเร็วเข้า
‎รหัสตามนี้ 1888
‎เก่งมาก จอร์จ
‎เริ่มสักที่ละกัน
‎ฉันไปดูตู้บัตรคำก่อน
‎ตราฮาร์ป…
‎เจอแล้ว
‎ซี 452
‎ดูหมายเลขที่สันหนังสือ
‎สี่ห้าสอง…
‎เจอละ
‎มาดูกันว่ามีอะไรจะสารภาพ
‎ในนี้จะได้คุยกันเงียบๆ
‎แล้วคนพูดอะไรกัน
‎สมาชิกบางส่วนเริ่มร้อนใจ
‎รู้สึกว่าคุณไม่ได้ช่วยเหลืองานพวกเขา ‎อย่างมีประสิทธิภาพ
‎ถูกต้อง งานของพวกเขา
‎ถ้าพวกนั้นไม่อาจทำงานยาก ‎ฉันก็ไม่รู้ว่ามันเป็นปัญหาของฉันตรงไหน
‎ก็จริง
‎แต่คุณเป็นแรงบันดาลใจของเขา
‎ขอให้พวกนั้นไม่ลืมก็แล้วกัน
‎แต่ฉันยังมีของให้คุณเอาไปส่ง ‎เผื่อจะเลิกบ่นกันเสียที
‎ซ่อมแซมและทดสอบเรียบร้อย
‎ทำงานได้เหมือนเดิม ‎บอกเขาว่าเป็นเครื่องแสดงไมตรี
‎จากแรงบันดาลใจของทุกคน
‎- โชคดีจริง ‎- ฉันจะกลับไปงานที่คนเห็นค่าฉันละ
‎ก็ว่าจะเสนอเครื่องดื่มให้ ‎แต่มั่นใจว่าคงมีที่ไปที่น่าตื่นเต้นกว่านี้
‎ผมจะรออีกสองสามนาที ‎ไม่อยากให้คนพูดกันไปต่างๆ นานา
‎แหม จริง
‎เราต้องไปกันแล้ว
‎เดี๋ยวนี้
‎จะรีบไปไหน
‎ใจเย็น นายไม่อยากให้ดาบลื่นจากมือหรอก
‎ดาบคมมาก
‎แล้วก็สวยมากด้วย ทองแท้รึเปล่า
‎นายเป็นใคร
‎แค่เป็นแขกในงาน ผมหลงทาง
‎ไม่เปิดแผนที่ดูล่ะ
‎- ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย ‎- คนที่วาดให้ต้องทำงานในนี้
‎เป็นนักสืบวิญญาณเหรอ
‎ต้องเป็นโลหะผสมใช่มั้ยเนี่ย
‎ดาบปิดทองเหรอ
‎- ลิเกไปหน่อยมะ ‎- นี่!
‎เจอทางไปห้องน้ำละ
‎รปภ. มีปัญหาความปลอดภัยที่ห้องสมุดแบล็ค
‎พระเจ้า พวกนั้นจับได้แล้ว ‎ขวางทางออกหมดเลย
‎มากันอีกสี่คน ‎นายไม่ได้เตรียมแผนอะไรไว้ใช่มั้ย
‎ตอนแรกไม่ได้คิด ตอนนี้มีแผนละ คิดว่านะ
‎เปิดใช้เครื่องฉีดเกลือ
‎กรุณาเดินไปยังทางออกที่ใกล้ที่สุดอย่างสงบ
‎เปิดใช้เครื่องฉีดน้ำเกลือ
‎กรุณาเดินไปยังทางออกที่ใกล้ที่สุดอย่างสงบ
‎ปาร์ตี้เดี้ยงสนิทแล้ว หนีไปที่อื่นกันมั้ย
‎ไปแน่นอนเลย
‎คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม