To sztylet Mogołów.
Indyjski, z XVI wieku.
Występują parami. Wraz z drugim znajdziemy zabójcę Carvera.
Nie.
Za bardzo rzucacie się w oczy.
Lustro Bickerstaffa, Szkło Kości, to sprawa agencji Fittes.
- Nie mówi pan poważnie. - Spieprzą to.
- Dostanie się w niepowołane ręce. - Nie wasza sprawa.
Rozejrzyjcie się.
Nie macie zabezpieczeń i nadzoru,
a ja nie mam czasu ani środków, żeby was chronić.
- Wiem, że nas pan nie lubi… - Ależ nie.
Ani naszych metod. Trudno. Ale one działają.
Mamy mordercę Annabel Ward.
To tajemnica, ale pan ją zna.
Jesteśmy dobrzy.
Błagam, proszę dać nam szansę na znalezienie lustra.
Co ty na to, Carlyle?
Jesteś bardzo cicho.
Powinniśmy to dokończyć. Najlepiej się nadajemy.
To nasz wybór i znamy ryzyko.
Prosimy pana.
Dobrze.
Ale nie proszę,
tylko każę wam.
Macie uważać.
Macie do czynienia z przestępcami z krwi i kości.
Więc róbcie tylko swoje.
Namierzcie Szkło Kości, a resztę zostawcie Departamentowi.
Proszę pana? Krytyczny incydent w Kilburn.
Chcę was jeszcze zobaczyć żywych.
Czy dobrze robię?
Ostrzegł ich pan. To wystarczy.
To oni mają talent.
Tak.
Biedaczyska.
FALA NIEWYJAŚNIONYCH ŚMIERCI
DUCHY SĄ WŚRÓD NAS
DOTYK DUCHÓW ZABIJA
ZGONY
WPROWADZONO GODZINĘ POLICYJNĄ
SZOK EKONOMICZNY
OBRONA ŻELAZEM, SREBREM I SOLĄ
AKCJE SPADAJĄ
NA PODSTAWIE POWIEŚCI JONATHANA STROUDA
MŁODZI CZUJĄ DUCHY
ZGONY
PROBLEM TRWA JUŻ 50 LAT
LOCKWOOD I SPÓŁKA
Powiem wam, co wiem o Bickerstaffie.
Co się stało z oknem?
Ptak. Wleciał w nie ptak.
Okazuje się, że był szanowanym psychiatrą klinicznym.
Pionierem nowych technik.
Organizował spotkania w domu w Hampstead,
które też pozostałyby w tajemnicy, gdyby nie Mary Dulac.
Jaka Mary?
To gość, który zaginął.
Zniknęła po jednym ze spotkań.
Dziwniejsze jest to,
że nagle pojawiła się po dekadzie,
ale kompletnie oszalała.
- Przez Szkło Kości? - To miałoby sens.
Dlaczego wszyscy chcą je mieć? Co ono robi?
Robi z ludzi wariatów i zabija.
To coś więcej niż niebezpieczna relikwia.
Myślę, że to coś wyjątkowego.
Dobra robota.
Wreszcie się budzicie.
Lucy, co się stało?
Przemawia.
Co masz na myśli? Jak „się budzimy”?
Długo wam to zajęło, prawda?
Lucy, co się dzieje?
Rozmawia z nią.
Skoro tyle wiesz, to może nam pomóż.
Jestem zwykłym akolitą.
Mój pan zna odpowiedzi.
Twój pan?
O to ci chodziło.
Znasz Bickerstaffa!
Wiedziałem, że wróci dokończyć pracę.
Moc mojego pana nie może zostać pogrzebana.
Czym jest Szkło Kości? Co ono robi?
- Zabierz mnie tam, to ci pokażę. - Dokąd?
Do domu mojego pana.
Po co?
- Co tam znajdziemy? - Wszystko, co musisz wiedzieć.
Ale potrzebuję czegoś w zamian.
Wiedziałem, że kradnę wyjątkową czaszkę.
Zacząłem eksperymenty
i w końcu zaczęła robić coś niezwykłego.
- Brawo ja. - Jesteś darem niebios, George.
Wiecie, że tworzymy historię?
- Nie mów o tym nikomu. - Ale z ciebie cenny atut.
Wezwiemy prasę?
Przezabawne.
- Cieszę się, że w końcu mi wierzysz. - Jestem naukowcem.
Nie mogę uwierzyć bez dowodów.
Co zrobimy?
On chce się uwolnić.
Trzymajmy z nim sztamę.
Niech pokaże, co wie, a potem zdecydujemy, co robić.
Lucy zdecyduje.
Bez presji z naszej strony. Ani czaszki.
To przełomowe, jeśli zdołasz to opanować.
- Zdołasz? - To się okaże.
O tym marzyłem w dzieciństwie.
To najlepszy eksperyment. Wypróbuję możliwości Typu 3.
I moje.
Dasz radę.
Pomożemy ci.
Gotowi?
Skąd czaszka znała Bickerstaffa?
Jest jego akolitą. Nazywa go „panem”.
Wspólnik lekarza-okultysty. Dobrze wróży.
- Nie! - Stop.
- Stój. - Chwila.
Co się dzieje?
Nie wchodź do środka. Zaczekaj tutaj.
- Wypuść Lockwooda i Karima. - Dlaczego?
Oni nie mogą ze mną rozmawiać, a ty tak.
Ich nie szkoda.
Jeśli ty umrzesz, będę uwięziony w tym słoju na zawsze.
- Lucy? - Czekajcie.
Teraz ja tu rządzę.
Karim poczuł moc Szkła Kości.
Daj mu to, czego pragnie.
Lucy, musisz nam powiedzieć, co mówi. Nie odcinaj nas.
Musicie tu zaczekać. Wchodzę.
- Absolutnie nie. - Nie wejdziesz tam sama.
Nie jestem sama.
Musicie mi zaufać.
Jeśli nie wrócimy za 15 minut, możecie wejść.
Mówiłeś, że ja zadecyduję.
Więc ja tu rządzę.
To moja decyzja.
Głupia dziewczyna.
Dom.
Bardzo przytulnie.
A teraz nasza umowa. Otwórz wieko. Wypuść mnie.
Nie.
Mieliśmy umowę. Wypuść mnie!
Nie mamy tego, czego szukamy.
Nie mówiłeś, czego szukamy.
- Jego dokumentów! Pokażę ci. - Stamtąd możesz to zrobić.
Gdzie mam szukać?
Gdzie twój pan trzyma swoje tajemnice?
Za zamkniętymi drzwiami.
Co czujesz?
Ślady
cygar.
Picia.
Mężczyzn.
Jadalnia.
Otwórz.
Co to jest?
To nie jest stół jadalniany.
To jakiś
stół operacyjny.
Brzmi
jakby coś
piłowano.
Kapanie krwi.
Miał być psychiatrą.
A nie chirurgiem.
Był geniuszem.
Wizjonerem.
Weźmy to, po co przyszliśmy, i spadajmy.
Wypuść mnie, to ci pokażę.
Pokaż, a potem cię wypuszczę.
Potrzebujesz mnie żywej.
Więc zacznij gadać. I to już.
Przyjrzyj się.
Trzy wylewki do krwi. A czwarta to…
Włącznik.
Myślałem, że to najlepsze, co nam się przytrafiło.
- Ale może najgorsze. - Rozumiem cię.
Powiedziała: „Daj nam 15 minut, a jeśli nie wrócimy…”.
Mówi, jakby byli drużyną.
Wciąż jest mój.
Nigdy nie był twój.
Ile minęło?
Dziesięć minut.
Ona tu nie rządzi.
Kto wie, co to coś szepcze jej do ucha?
Zapomniałeś o Annabel Ward?
Powiem tak.
Wysłaliśmy ją samą do nawiedzonego domu.
Masz rację. To szaleństwo.
Co to jest?
Nie.
Skąd wiemy, dokąd poszła?
Nie wiemy.
- Co to było? - Coś cię wyczuwa.
Mamy mało czasu. Przeszukaj biurko.
Dalej.
- Co jest w tych dokumentach? - Nie tam. Szukaj dalej!
Cholera.
To one. Pilnuj ich.
Szybko, Lucy, nadchodzą!
- Lucy! - Chodźmy!
Za późno.
Dlaczego tak brzmią?
To ostatnie tchnienia.
Czekaj.
To jego pacjenci.
Zabił ich.
Lucy!
Gdzie jesteś?
Lucy, odpowiedz!
Czas mnie wypuścić, Lucy.
George!
On nie może ci pomóc.
Ale ja mogę. Uwolnij mnie!
Lockwood! Proszę!
Lockwood! George!
Lockwood, proszę!
Lucy!
Wypuść mnie!
George, to zapadnia!
Nie na siłę. Musi być włącznik.
Lucy, jesteśmy. Idziemy.
Ty głupia. Zniszczyłaś nas!
Wiedziałeś!
Lockwood!
Lockwood, chyba mam!
- George! - Spróbuj tego.
- Idziemy! - Trzymaj się!
- Co tam się stało? - Był potworem.
Hej.
Już dobrze. Jesteśmy z tobą.
Jesteś bezpieczna. Jesteś z nami.
Ostatni raz sama idziesz do pracy.
Mam gdzieś, co mówi czaszka. My jesteśmy twoją drużyną.
A nie on.
Znalazłaś coś?
Tak.
Jesteś niesamowita.
- Mogę przejrzeć papiery Bickerstaffa? - Śmiało.
Wszystko gra?
Chcesz czegoś?
Nic mi nie jest.
Muszę go na jakiś czas odłożyć. Nie można mu ufać.
- Dzień dobry. - Wciąż masz klucz?
Nie wyrzuciłam.
Każdy klucz coś gdzieś otwiera.
Zawsze możesz się u nas rozgościć. Wiesz o tym.
Miło mi, Locky. Nieźle się tu urządziłeś.
Nic nie zmieniłem.
Właśnie.
Myślałam, że zmienisz kilka rzeczy.
Masz już inne zastosowanie dla pokoju na podeście?
Nie.
Nie możesz tego wiecznie unikać.
Wiem.
Nie przyszłam tu na interwencję.
Carver dostał twoją wiadomość.
Wszedł przez drzwi z nożem w plecach.
- Czy Winkman to zrobił? - Najpewniej.
Możesz się ukryć w łodzi mieszkalnej przy wyspie Eel Pie.
Kuszące. Wciąż szukamy tego lustra.
Winkman próbował je sprzedać?
Jeśli łódź źle ci się kojarzy, może wolisz karawan?
Słyszałaś coś?
A może magazyn o północy,
pełen zbirów i maniaków, którzy chcą cię zabić?
- To bardziej w twoim stylu. - Dziś o północy?
- Aukcja prywatna. Cenna relikwia. - Idealnie.
Fthergill’s Wharf. Nad rzeką. Moje terytorium.
Lepiej się tam nie zbliżaj.
- Nie bez mojej pomocy. - Flo, mógłbym cię ucałować.
Tylko nie umieraj.
To mi wystarczy.
Zostaw pocałunki dla tamtej małej.
- Kogo? - Zachowujesz się przy niej inaczej.
Pracujemy razem.
Lockwood?
Przepraszam.
Moja przyjaciółka, Flo Bones. Flo, George.
- Kierownik badań. - I szef kuchni.
Chyba że Locky nauczył się czegoś?
Lubisz shirini morabaii?
Bardzo smaczne.
Więc wpadnij na mój noon khamei. To moja specjalność.
- Gdzie go chowałeś, Locky? - Chciałem zapytać o to samo, Locky?
Muszę was opuścić.
Do zobaczenia o 23.30. Salter’s Landing. Nie spóźnij się.
- Co się dzieje o 23.30? - Opowiem ci.
Najpierw muszę coś wyjaśnić tobie i Lucy. Coś poważnego.
To starożytne przedstawienia duchów związanych ze swoimi źródłami.
Bickerstaff musiał natknąć się na te rysunki i sprawdzić tę teorię.
Dlatego jego piwnica była taka koszmarna.
Mordował własnych pacjentów, by robić źródła?
Nie. Za mała pewność powodzenia.
Jeśli kogoś zabijesz, jego ciało niekoniecznie stanie się źródłem.
Chyba że się tego dopilnuje.
Wycinał ich części, gdy jeszcze żyli.
Zadając tyle traumy, że ich duchy na zawsze były przywiązane do kości.
Spójrzcie.
Siedem duchów.
Tak jak mówił Carver.
To przepis na Szkło Kości.
Myślisz, że czaszka zna ten język?
Nie rozmawiamy ze sobą.
Joplin by wiedziała.
Nie możemy jej mówić.
Możemy jej zaufać.
Poznałem ją lepiej w archiwum. Zjedliśmy kolację.
- Kolację z Joplin? - Miała resztki w mieszkaniu.
Była bardzo miła. I to nie wszystko.
- Mary Dulac napisała książkę. - Ta wariatka? Pewnie jakiś bełkot.
Nie, to jej wyznania. Mogą być kluczem do tego wszystkiego.
Ale wydano mało egzemplarzy.
Jeden jest w Czarnej Bibliotece w Fittes.
Ciężko będzie wejść do budynku Fittes,
zwłaszcza do biblioteki.
No nie wiem.
To wpadło do skrzynki na listy.
„Anthony Lockwood i spółka
są zaproszeni do agencji Fittes na 50. bal”.
I to dziś! Dobra.
Dobrze. Nie… doskonale. Wracamy do gry.
Dobra. Oto plan.
Przetłumaczyć to i odkryć, jak zrobiono lustro.
Iść na przyjęcie, znaleźć książkę Mary Dulac
i dowiedzieć się, co Szkło jej zrobiło.
A potem pójdziemy je zdobyć.
- Jak mamy to zrobić? - Flo znalazła sposób.
Idź na zakupy.
„Strój wieczorowy”.
Może ci pomóc?
Śledzisz mnie?
Nie. Przepraszam, nie chciałem…
No bo…
zauważyłem cię i pomyślałem, że…
Rozmawiałem z Saundersem. Powiedział mi, co zrobiłaś.
- Podobno nieźle rzucasz. - Rzucam jak dziewczyna.
Ta agencja była bez ciebie niczym. Nikt nie traktował ich poważnie.
Dzięki tobie wszystko się zmieniło.
- Dobra z nas drużyna. - Tak?
Marnujesz się tutaj.
Fittes to świetne miejsce do pracy.
- Nie przyjęli mnie. - Popełnili błąd.
Pewnie nagadał ci, że jestem okropny.
Ale jeśli chcesz poznać prawdę,
może pójdziemy razem na przyjęcie?
Nie mogę. Idę z…
- Lockweoodem. - I Georgem.
Oczywiście.
Trochę przesadziłem z przyjęciem, prawda?
Może pójdziemy na kawę?
Muszę iść. Wejść do środka.
- Jasne. Do zobaczenia. - Pa.
Przemyśl to. Dobrze?
Wszystko.
Dobra.
Przepraszam.
Tak jest bezpiecznie. Nie chcemy, żeby Pamela…
To jesteście na ty?
Cześć.
Mam kupę książek i kurczaka kung pao.
I nikomu nie mówiłam.
Proszę wejść.
Mogę wejść?
Tak.
Masz wszystko?
- Chyba tak. - Dobrze.
Wszystko gra?
Z czaszką.
W porządku. Trochę miesza mi w głowie.
Przyjaciółka?
Najlepsza. Wyjazd do Londynu i przyjęcia były jej pomysłem.
Sukces.
Ja tu jestem, a ona nie.
Czuję się, jakbym ją z tego okradła.
To głupie.
- Straciłaś ją? - Jest zamrożona.
Nie mówiłaś.
Nie pytałeś.
Przykro mi.
Że nie pytałem.
I z jej powodu.
Na pewno chciałaby, żebyś się bawiła.
Użyła życia za was obie.
Tak.
To może ci się spodobać.
Należał do kogoś,
z kim byłem blisko.
A jeśli go zgubię?
Dotąd nie gubiłaś cennych naszyjników.
Dziękuję.
To wszystko?
Wszystko gra?
Nic mi nie jest, serio.
Świetnie. Sprawdzę,
co z taksówką.
Dobra.
Nie jesteś gotowy.
Mamy zbyt wiele pracy. Idźcie beze mnie.
To ci wystarczy.
- Idź, jeśli chcesz. Będę pracowała dalej. - Nie chcę.
Nie lubię imprez. To o wiele ciekawsze.
Będziemy cię potrzebować. Przy tym czymś później. Nie zapomnij.
Spokojnie. Nie martw się.
Weźmiesz rzeczy?
Tak, wezmę. Po prostu…
idź. Pracujemy.
Do jakiego czegoś masz coś wziąć?
Nie mów nikomu, ale…
zdobędziemy Szkło Kości.
Rany.
Gdzie George?
Pracuje. Dołączy do nas później.
Idziemy sami?
Może być?
Powinniśmy się pobawić,
żeby nie wzbudzać podejrzeń.
Świetnie. Moje ulubione rzeczy. Snoby i pogawędki.
Jezu Chryste! To źródła?
Słynne kolumny z relikwiami.
Nieładne?
Zagrożenia i dobry gust
nie przeszkodziły Penelope w chwaleniu się sławną spuścizną rodziny.
O wilku mowa.
Boże. Chyba mnie widziała.
Co robisz?
Jest normalną osobą. Nie jest bardziej wyjątkowa od nas.
- Śpię na poddaszu. - Więc jest jak ja.
- Chrzan? - Czemu nie mogą użyć sosu?
Bo to jest cywilizacja.
Chcesz się przejść? Poznać ludzi?
Wolałabym zdechnąć.
Ty idź. I tak muszę do toalety.
To Długi Hugh Henratty, rozbójnik.
Penelope! Panno Fittes.
Trochę krótki.
Dzikie psy zjadły mu nogi.
Tom Rotwell wykopał go w 1971 roku,
a moja matka powstrzymywała ducha, machając żelazną łopatą.
Dobrze, że była tenisistką, inaczej nie miałaby siły.
Możesz mi mówić Penelope.
I podtrzymuję swoją ofertę.
Kipps coś mówił?
Rozmawiała pani z Kippsem.
Wiem o twoim darze od czasu Combe Carey.
Znalazłam trochę informacji na twój temat.
I wciąż mnie pani chce?
Nie spowodowałaś śmierci przyjaciół.
To wina twojego pracodawcy. Nie twoja.
Dopilnowaliśmy, by pan Jacobs już nigdy nie dowodził agentami.
W naszej branży nie powinno być takich jak on.
Dziękuję.
Wiesz…
byłam czarną owcą mojej rodziny.
Ciężko było do tego przywyknąć.
Jak pani to robi?
Wszyscy się na panią gapią.
Nie patrzą na mnie.
Nie do końca.
Patrzą na wspaniałą Penelope Fittes.
Na swoje wyobrażenie.
Kto może ich winić? To przerażające czasy.
Nadzieja jest ważna.
I pewność.
Chętnie ci pomogę, Lucy.
Bycie w środku ma swoje zalety.
To bardzo miłe. Nawet bardzo, ale…
Czujesz się bezpiecznie z panem Lockwoodem.
Jesteśmy drużyną.
Rozumiem.
Znałam to.
Jeśli zechcesz pogadać,
dobrze słucham.
Udało ci się kogoś poznać.
Czego chciała?
- Co powiedziała? - Tylko pogawędziłyśmy.
A teraz chodź. Mamy robotę.
- Zaproponowała ci pracę? - Skąd wiesz?
Sam bym tak zrobił.
Na twoim miejscu bym się zgodził.
- Dlaczego? - Dużo oferuje.
Nie szkodzi.
Co się dzieje?
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Widziałem, jak rozmawiałaś z Kippsem.
Tak.
Więc?
Też mówił o pracy.
- I zaprosił mnie na kawę. - Kawę?
Jak normalni ludzie. Na spotkanie.
Na randkę?
Tak trudno w to uwierzyć?
Odmówiłam mu.
Nie mogłabym tu pracować. Za dużo betonu i za mało tostów.
Portland Row to mój dom.
Ty i George.
Nigdzie się nie wybieram. Chodź.
Oto kod. 1888.
Nieźle, George.
Gdzie zaczynamy?
Sprawdzę w spisie.
Ta harfa…
Mam.
C/452.
Sprawdź numery na grzbietach.
452…
Mam cię.
Zobaczmy, co chce wyznać.
Tu będzie ciszej.
Więc co mówili?
Niektórzy członkowie się niepokoją.
Uważają, że nie pomagasz im w ich pracy.
Właśnie. To ich praca.
Jeśli nie podołają wyzwaniu, nie rozumiem, dlaczego to mój problem.
To prawda.
Ale ty jesteś ich inspiracją.
Niech o tym nie zapominają.
Ale przekaż im coś. Powstrzymaj ich narzekanie.
Naprawiona i przetestowana.
Znów działa. Możesz im powiedzieć, że to dowód dobrej woli.
Od ich inspiracji.
- Szczęściarze. - Wracam tam, gdzie mnie doceniają.
Zaproponowałabym ci drinka, ale pewnie masz lepsze zajęcia.
Zaczekam kilka minut, żeby ludzie nie gadali.
Dobrze.
Musimy iść.
Teraz.
Śpieszysz się?
Spokojnie. Bo ręka mi drgnie.
To bardzo ostre.
Bardzo ładne. Czy to prawdziwe złoto?
Kim jesteś?
Gościem na przyjęciu. Zgubiłem się.
Nie użyłeś mapy?
- Nie wiem, co to jest. - Autor mapy tu pracował.
Jesteś agentem?
To pewnie jakiś stop.
Pozłacane?
- Kiczowato. - Hej!
Znalazłam drogę do toalety.
Ochrona. Doszło do włamania do Czarnej Biblioteki.
Boże. Namierzyli nas. Blokują wyjścia.
Jest ich jeszcze czterech. Nie masz planu, prawda?
Nie miałem, ale teraz mam. Chyba.
Zraszacze soli zostały aktywowane.
Prosimy spokojnie i ostrożnie udać się do najbliższego wyjścia.
Zraszacze soli zostały aktywowane.
Prosimy spokojnie i ostrożnie udać się do najbliższego wyjścia.
Po imprezce. Spadamy?
Pewnie.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz