É unha daga da India.
Imperio mogol, século XVI.
Van en parellas. Se atopamos a outra, atoparemos ó asasino.
Non.
Chamades demasiado a atención.
O espello, o cristal de ósos, é problema de Fittes.
- Falas en serio? - Eles vana cagar.
- Caerá en malas mans. - Xa non é cousa vosa.
A ver, mirade ó voso redor.
Non tendes escolta nin supervisión
e non teño o tempo nin os medios para vos protexer.
- Sei que non lle gustamos… - Nunca dixen…
Ou o noso traballo. Pero dá resultados.
Atopamos o asasino de Annabel.
So o sabe vostede.
Veña, somos bos.
Suplícollo, déanos unha oportunidade para atopar o espello.
Ti que opinas, Carlyle?
Estás moi calada.
Deberíamos rematar o traballo. Somos os mellor colocados.
É decisión nosa, sabemos os riscos.
Déixenos.
Vale.
Isto non volo suxiro,
isto dígovolo:
sede listos.
Trátase de criminais de verdade. De carne e óso.
Centrádevos no plano físico.
Atopade o cristal de ósos e deixádelle o resto ó DICP.
Incidente crítico en Kilburn, señor.
Que esta non sexa a última vez que vos vexo vivos.
Fago o correcto?
Avisáchelos. Que máis podes facer?
Son eles quen teñen o don.
Xa.
Coitados.
MORTES SEN EXPLICACIÓN
AS PANTASMAS ANDAN ENTRE NÓS
O ROCE FANTASMAL MATA
MORTES
TOQUE DE QUEDA OBRIGATORIO
CRISE ECONÓMICA
FERRO, PRATA, SAL: A MELLOR DEFENSA
ACCIÓNS
BASEADA NAS NOVELAS DE JONATHAN STROUD
SENTEN PANTASMAS CO DON
MORTES
"O PROBLEMA" 50 ANOS DESPOIS
Téñovos que pór ó día da miña investigación.
Que lle pasou á ventá?
Bateu un paxaro.
Parece que era un respectado médico, un psiquiatra.
Todo un pioneiro.
Celebraba reunións secretas na súa casa
que seguirían sendo segredo se non fose por Mary Dulac.
- Mary Dulac? - Unha invitada que desapareceu.
Evaporouse tras ir a unha das reunións.
Pero iso non é o raro.
Reapareceu da nada dez anos despois,
volvérase tola de remate.
- Polo cristal de ósos? - Iso encaixaría.
Por que o quere todo o mundo? Que pode facer?
A parte de volverte tolo e matarte?
É algo máis ca unha reliquia perigosa.
Creo que é algo totalmente único.
Ben feito.
Por fin, espertaches.
Lucy, que pasa?
Falou.
Que queres dicir con "espertaches"?
Levouche o teu tempo.
Lucy, que pasa?
Estalle falando.
Se tanto sabes por que non nos axudas?
Só son un acólito.
O meu amo ten as respostas.
O teu amo?
Iso querías dicir.
Coñeces a Bickerstaff!
Sabía que volverá rematar o traballo.
O poder do meu amo non pode seguir soterrado.
Que é o cristal de ósos? Que fai?
- Lévame e amósocho. - Que che leve a onde?
Á casa do meu amo.
Por que?
- Que hai alí? - Todo canto precisas saber.
Pero quero algo a cambio.
Sabía que era especial cando a roubei.
Como investigador, era só cuestión de tempo que fixese algo asombroso.
- Ben por min. - Si, grazas a Deus que existes, George.
Estamos facendo historia.
- Non o podes contar. - O teu valor como ativo mellorou.
Nin unha rolda de prensa?
Que gracioso.
- Alégrome de que me creas. - Son un home de ciencia.
Non creo nada sen probas.
Que imos facer agora?
Pediu que o liberásemos.
Que pense que o axudamos.
Que nos leve á de Bickerstaff e aí decidimos.
Lucy decidirá.
Sen que nós nin a caveira a aprememos.
Se podes controlalo, cambiarían as tornas.
- Serás quen? - Xa o veremos, supoño.
Se o meu eu de oito anos me puidese ver.
O meu mellor experimento. Estudar de primeira man un tipo tres.
E a min.
Estarás ben.
Nós cubrímosche.
Listos?
De que o coñecería a caveira?
Dixo que era o seu acólito. Chámalle "amo".
Cómplice dun doutor ocultista. Pinta ben.
- Non! - Esperade.
- Quietos. - Un momento.
Que pasa?
Non entredes. Esperade aquí.
- Deixa que vaian Lockwood e Karim. - Por que?
Porque eles non poden falar comigo e ti si.
Son prescindibles.
Se morres, quedarei nesta cacharro para sempre.
- Lucy? - Un momento.
Eu estou ó mando.
Karim sentiu o poder do cristal de ósos.
Deixa que teña o que ansía.
Lucy, dinos o que che di. Non nos deixes fóra.
Tendes que esperar aquí. Entro eu.
- Diso nada. - Lucy, non vas a entrar aí soa.
Non estou soa, non?
Confiade en min.
Se non volvemos en 15 minutos, podedes entrar.
Dixeches que decidía eu.
Mando eu.
Esta é a miña decisión.
Nena estúpida.
O meu fogar.
Moi acolledor.
O noso trato. Abre a tapa. Libérame.
Non.
Tiñamos un acordo. Libérame!
Non atopamos o que buscabamos.
Non me dixeches que buscamos.
- Os seus papeis! Eu guíote. - Iso pódelo facer dende aí dentro.
Dime onde teño que buscar.
Onde agocha o teu amo os seus segredos?
Tras unha porta pechada.
Que sentes?
O rastro…
de cigarros.
Bebida.
Homes.
O comedor.
Ábrea.
Que é iso?
Non é unha mesa de comedor.
É algún tipo
de mesa de operacións.
Soa como…
se algo se estivese…
serrando.
Sangue goteando.
Cría que era un psiquiatra.
Non un cirurxián.
Era un xenio.
Un visionario.
Collamos o que viñemos buscar e lisquemos.
Libérame e amósocho.
Amósamo e libérote.
Necesítasme viva, recordas?
Así que desembucha.
Mira de cerca.
Tres caños son para o sangue. O outro é…
Un interruptor.
Hai un pouco cría que era o mellor que nos pasou xamais.
- Podía ser peor. - Xa o sei.
Dixo "se non volvemos en 15 minutos…"
Fala coma se fosen un equipo.
A caveira é miña.
Nunca foi túa, tecnicamente.
Canto levan?
Dez minutos.
A ver, aquí ela non está ó mando.
Quen sabe o que lle pode estar murmurando?
Esqueciches a Annabel Ward?
Voucho explicar.
Acabamos de metela soa nunha casa moi encantada.
Tes razón. É unha loucura.
Que é iso?
Non.
Como sabemos por onde foi?
Non o sabemos.
- Que foi iso? - Percibiuche algo.
Non hai tempo. Busca no escritorio.
Vamos.
- Pero que hai nos papeis? - Non. Segue buscando.
Merda.
Son eses. Gárdaos ben.
Axiña, Lucy, xa veñen!
- Lucy! - Vamos!
Tarde.
Por que soan así?
Son suspiros de morte.
Agarda.
Eran os seus pacientes.
Matounos.
Lucy!
Onde estás?
Lucy, contesta!
Hora de liberarme, Lucy.
George!
Non che poden axudar.
Pero eu si. Libérame!
Lockwood! Por favor!
Lockwood! George!
Lockwood, por favor!
Lucy!
Libérame!
George, é unha trapela!
Non a forces. Haberá un interruptor.
Lucy, estamos aquí. Xa imos.
Parvo. Leváchesnos á ruína.
Sabíalo.
Lockwood!
Creo que o atopei!
- George! - Ti proba ese.
- Lucy, xa imos! - Aguanta!
- Que raio pasou aí? - Era un monstro.
Ei.
Non pasa nada. Xa estás con nós.
Estás a salvo, vale? Estás con nós.
Non volves facer un traballo ti soa.
Paso do que diga a caveira. Somos o teu equipo.
El non.
Atopaches algo?
Si.
Es incrible.
- Parécevos se miro os papeis? - Adiante.
Estás ben?
Necesitas algo?
Estou ben. Só…
Necesito afastarme del. Non é de fiar.
- Bos días. - Aínda tes unha chave?
Nunca as tiro.
Todas abren algunha porta en algures.
Xa sabes que es benvida para te poñeres cómoda.
Es moi amable, Locky. Encántame o que fixeches coa casa.
Non a toquei.
Exacto.
Supoñía que, polo menos, terías cambiado algo.
Non lle atopaches outro uso ó cuarto ese?
Non.
Non podes evitalo sempre.
Seino.
Vale. Non vin para berrarche. Dixéronme que Carver recibiu a mensaxe.
Entrou pola porta cun coitelo cravado.
- Sería Winkman? - Non me sorprendería.
Se necesitas un agocho, coñezo unha casa barco perfecta.
É tentador. Seguimos buscando o espello.
Winkman intentou vendelo?
Se a casa barco no río non vos presta, que tal unha caravana?
Atopáchelo, verdade?
Que tal un almacén fortificado,
cheo e cun matrimonio demente que vos quere matar?
- Préstavos máis iso? - Hoxe a medianoite?
- Poxa privada. Reliquia moi valiosa. - Esa é.
Porto Fothergill. Xusto no río. No meu territorio.
Estarías tolo se te achegas.
- Sen a miña axuda. - Flo, poderíate ata bicar.
Non a espiches.
Con iso bástame.
Garda os teus bicos para aquela.
- Quen? - Actúas diferente con ela.
É unha compañeira.
Lockwood?
Perdón.
Ela é a miña amiga, Flo Ósos. El é George.
- Xefe de investigación. - E da cociña.
A non ser que Locky aprendera a cociñar.
Gústache o pistacho?
Moi saboroso.
Pois tes que volver para probar o a miña especialidade.
- Onde agochabas a este, Locky? - Iso ía preguntar eu, Locky?
Teño que marchar.
Vémonos hoxe, ás 11:30, en Salter's Landing. Non chegues tarde.
- Que pasa ás 11:30? - Cóntovolo agora.
Antes téñovos que contar eu algo. Algo gordo.
Son antigas representacións de espíritos atados ás súas fontes.
Bickerstaff debeunas atopar e quixo probar a súa teoría.
Por iso o soto era un circo dos horrores.
Asasinaba os pacientes para facer fontes?
Non, iso sería pouco fiable.
Se matas a alguén, o seu cadáver non se ten por que converter na fonte.
A non ser que te asegures.
Amputáballe partes estando vivos.
Inflixíalles tal trauma que os espíritos quedaban vinculados ós ósos.
E mirade.
Sete fantasmas.
Como dixo Carver.
Rapaces, isto é a receita para facer cristal de ósos.
Cres que a caveira saberá en que lingua está?
Non nos falamos agora mesmo.
Joplin saberao.
Non llo podemos contar.
É de fiar.
Coñecina mellor no arquivo. Ceamos xuntos.
- Ceaches con Joplin? - As sobras, no seu piso.
Foi moi amable.
Hai algo máis. Mary Dulac escribiu un libro.
A tola? Serán tolerías inconexas.
Son as súas confesións. Poderían ser a clave de todo iso.
Pero case non se fixeron copias.
Só atopei a da Biblioteca negra de Fittes.
Bastante temos, como para colarnos en Fittes.
Esquece a biblioteca.
Non sei eu.
Isto chegou pola porta hai un pouco.
"Anthony Lockwood e Axencia
están invitados ó 50 baile da Axencia Fittes."
E é esta noite! Vale.
Ben. É xenial, significa que volvemos á carga.
Vale. Este é o plan.
Que nos traduzan isto. Investigar o cristal de ósos.
Ir á festa, atopar o libro de Mary Dulac
e descubrir que foi o que lle fixo esa cousa.
E despois imos a buscalo.
- Como o imos conseguir? - Flo atopou como.
Vai de compras.
"Traxe de etiqueta."
Axúdoche con iso?
Estasme seguindo?
Non. Perdoa, non quería…
Eu…
Vinche dende a outra beiravía e pensei…
Falei con Saunders. Contoume o da outra noite.
- Un golpe formidable. - Si, pego como unha nena.
Os da Axencia Lockwood non eran ninguén ata que chegaches.
De repente, todo cambiou. É evidente por que.
- Somos un bo equipo. - Si?
Mereces máis.
Fittes é un bo lugar de traballo.
- Rexeitáronme, polo que… - Equivocáronse.
Seguro que che dixo que era o peor do mundo.
Interésache descubrir a verdade,
virías á festa comigo?
Non podo. Vou ir con…
- Lockwood. - E George.
Claro.
Vinme moi arriba invitándoche á festa, non?
Que tal un café?
Teño que marchar. Ir para á casa.
- Claro. Xa nos veremos. - Si.
Pensarás no que che dixen?
En todo.
Si.
Perdón.
Despois non é seguro. Non queremos que Pamela…
Era agora o de Pamela?
Ola.
Tódolos libros e o polo kung pao que podía cargar
e non llo dixen a ninguén.
Pasa.
Pódese?
Si.
Tes todo?
- Iso creo. - Ben.
Vai todo ben?
Coa caveira, quero dicir.
Si, todo ben. Satúrame un pouco, xa sabes.
Unha vella amiga?
A mellor. Vir a Londres e ir a festas foi idea súa.
A boa vida.
Eu estou aquí e ela non.
Sinto que lle roubei o soño.
Parvadas.
- Perdíchela? - Bloqueo fantasmal.
Nunca mo dixeches.
Nunca preguntaches.
Síntoo.
Non ter preguntado.
E pola túa amiga.
Seguro que querería que o pasases ben.
Vivir polas dúas.
Si.
Isto vaiche gustar.
Pertencía a…
alguén moi achegado.
Se o perdo, que?
Sei que se che dan ben os colgantes antigos.
Grazas.
Iso é todo?
Estás ben?
Si, de verdade. Está todo ben.
Xenial.
Vou mirar polo taxi.
Si.
Non estás listo.
Hai moito que facer. Ide sen min.
Aquí está todo.
- Vai se queres. Quedo eu traballando. - Non me apetece ir.
Non me gustan as festas. Isto é máis divertido.
Ben, pero necesitámoste para o que temos despois, non te esquezas.
Si, descoida.
Traerás as cousas?
Si.
Levarei todo.
Ide. Temos que seguir.
Que son as cousas que necesitades?
Non llo digas a ninguén, pero imos…
imos recuperar o cristal de ósos.
Vaia.
Onde está George?
Traballando. Únesenos despois.
Imos nós sós?
Paréceche ben?
Deberíamos socializar un pouco,
que pareza que viñemos á festa.
Xenial. O que máis me gusta no mundo. Os posturetas e laretar.
Santo ceo! Iso son fontes?
Os piares das reliquias.
Gústanche?
Penelope non deixa que o perigo ou o mal gusto
se interpoñan á hora de alardear do legado da súa familia.
Falando da raíña de Roma.
Raio. Creo que me viu.
Que fas?
É unha persoa normal. Igual ca nós.
- Durmo nun faiado. - Pois igual ca min.
- Ravo picante? - Por que non fan algo normal?
Porque é o primeiro mundo.
Queres dar unha volta e coñecer xente?
Preferiría tirarme dunha ponte.
Veña, imos. Teño que ir ó baño.
Ese é Hugh Henratty, o bandoleiro.
Penelope! Señora Fittes. Eu…
Non parece gran cousa.
Uns cans coméronlle as pernas.
Desenterrouno Tom Rotwell alá polo 1971,
mentres miña nai entretiña á pantasma movendo o seu estoque.
Menos mal que xogaba ó tenis e tiña a resistencia suficiente.
Pódesme chamar Penelope.
A oferta segue en pé.
Díxollo Kipps?
Foi vostede quen llo dixo a el.
Souben que eras especial dende Combe Carey.
Investigueiche un pouco.
E quéreme contratar?
O dos teus amigos non foi culpa túa, Lucy.
Era responsabilidade do teu xefe.
Asegurámonos de que Jacobs non volva ter axentes ó seu cargo.
Non hai cabida para homes coma el.
Grazas.
Sabes, eu…
Sempre fun a rara da familia.
Custa un pouco acostumarse.
Non sei como o fas.
Ninguén lle saca ollo.
Non me miran a min.
Non de verdade.
Miran á gran Penelope Fittes.
A que queren que sexa.
Quen os culpa? Corren tempos arrepiantes.
A xente precisa esperanza.
Seguridade.
Gustaríame axudarche, Lucy.
Estar dentro ten as súas vantaxes.
Es moi amable. Máis do que xamais…
Sénteste segura co señor Lockwood.
Somos un equipo.
Sei o que se sente.
Eu tamén tiven iso.
Se precisas falar,
son boa escoitando.
Vexo que socializaches.
Que quería?
- Que che dixo? - Solo falabamos.
Veña. Temos traballo que facer.
- Ofreceuche traballo? - Como o sabes?
Eu faría o mesmo de ser ela.
De ser ti non o dubidaría.
- Por? - Non podo competir.
Non tes por que.
Entón, que pasa?
Non sei de que falas.
Antes, vinte falando con Kipps.
Si.
E?
Ofreceume traballo.
- E tomar un café. - Café?
Si, xa sabes, como a xente normal. Pasando o rato.
Como unha cita?
Tan difícil é de crer?
Rexeiteino.
Non podería traballar aquí. Demasiado formigón e poucas tostas.
Portlan Row é o meu fogar.
Ti e George.
Non vou a ningures. Veña, vamos.
O código é 1888.
Grazas, George.
Escolle onde comezar.
Vou mirar o catálogo.
Esa arpa…
Téñoo.
C/452.
Mira os números dos lombos.
452…
Aquí.
A ver que ten que confesar.
Aquí estaremos máis tranquilos.
Que dixeron?
Varios membros están intranquilos.
Cren que non lles axudas co seu traballo.
Exacto. O seu traballo.
Se non están á altura, non sei por que é o meu problema.
Tes razón.
Pero es a súa inspiración
Farían ben en lembralo.
Hai algo que quero que lles ensines. Para calmar as augas.
Arranxada e examinada.
Volve funcionar. Dilles que é unha mostra de boa vontade.
Da súa musa.
- Son afortunados. - Volvo a onde me sinto querida.
Ofreceríache unha bebida, pero estou segura que tes a onde ir.
Podo quedar un rato. Non queremos que a xente fale.
Ben.
Hai que marchar.
Xa.
Tes présa?
Acouga. Non queiras que se me esvare.
Está moi afiada.
É preciosa. Ouro de verdade?
Quen es?
Un invitado á festa. Perdinme.
Non tes un mapa?
- Nunca vira tal cousa. - Quen cho deu traballou aquí.
Es un axente?
Será algunha aliaxe.
Está bañada en ouro?
- Que rechamante. - Ei!
Atopei o camiño ó baño.
Seguridade. Intrusos na Biblioteca negra.
Raio. Pilláronnos. Están bloqueando as saídas.
Hai catro máis. Non terás un plan, non?
Non o tiña, pero agora si. Creo.
Protección de sal activada.
Por favor, diríxanse á saída de forma calmada e con coidado.
Protección de sal activada.
Por favor, diríxanse á saída de forma calmada e con coidado.
Acabouse a festa. Liscamos de aquí?
Xaora.
Subtítulos: Darío Vázquez Filgueira