Wcześnie wstałaś.
Tak. Chcę zdobyć przewagę, ale czaszka nie współpracuje.
- Wszystko w porządku? - Tak. A co?
Nie przejmuj się czaszką. Już mamy przewagę nad ekipą Kippsa.
Wrócimy z cmentarza, zanim skończą jeść śniadanie.
Soku?
A jeśli chodzi o lustro?
Co?
Czaszka mówiła, że nadchodzi śmierć. A jeśli to lustro niesie śmierć?
To niech niesie. Razem sobie z tym poradzimy.
- To ja wrócę do łóżka. - Miałem na myśli nas wszystkich.
Nie ma na to czasu. Kup kawę w drodze do archiwum.
- Myślałem, że idziemy na cmentarz. - My tak. Chodź.
Ty idź do archiwum i dowiedz się wszystkiego o lustrze i Bickerstaffie.
To sądny dzień.
Tylko dlatego, że zamieniłeś tę robotę w zawody.
Dalej się o to wkurzasz?
Zapomniałeś, co przeszliśmy, by ocalić agencję?
Jak powiem rodzicom, że znów straciłem pracę…
- Nie przegramy. - Serio?
Skąd wiesz? Jesteś medium?
I nawet nie mam czasu na kawę.
- A co z oceną miejsca zbrodni? - Dobra. Wystarczy.
George, chodź z nami. Oceń wszystko, a potem idź do archiwum.
Lockwood, wysil się trochę.
Daj mu dwa funty za kawę.
Cholera.
Nie mamy przewagi.
Dzień dobry, Tony.
Spadaj, Kipps. Jesteśmy zajęci.
Zastanawialiśmy się nad czymś z Kat. Kiedy przegracie
i twoi kumple wrócą na swoje pipidówy,
co będziesz robić samotnie w tym wielkim, pustym domu?
Serce się kraje.
- Zignoruj ich. - Pokażemy im.
- Jak tam głowa, pani Joplin? - To tylko guz.
Mamy tu niezły bałagan. Byliśmy o krok od wielkiego odkrycia.
Mówiłam, że potrzebujemy więcej niż jednego strażnika i…
Pan Kipps podejrzewa krecią robotę.
Relikwiarze rzadko działają tak szybko.
Gnojek na straży musiał dać im cynk,
że mamy coś wyjątkowego.
- Gnojek, którego znokautowali? - Po to mamy ubezpieczenie.
Departament zawiesił wszystkie działania na cmentarzu,
więc zgarniemy odszkodowanie.
Nie chodzi o pieniądze. To wyjątkowy artefakt.
Przymkniesz się, Pam? To tylko głupia relikwia.
Wcale nie.
Zajrzymy do środka.
- W czym jeszcze mogę pomóc? - Kipps się myli.
Nocna straż nie zadziera z relikwiarzami.
Lustro ma wielką wartość, więc było ich co najmniej dwóch.
Racja.
Jakim cudem weszli niezauważeni?
Główna brama była dobrze strzeżona, a drzwi były zamknięte.
Co to?
- To odznaka agencji Tendy. - To sprawka agenta?
Agenci pracujący z relikwiarzami?
Albo sami agenci. Wiedzieli, że wina spadnie na relikwiarzy.
- Ciekawie. - Dobrze, że przyszedłem?
Cudownie. Odzyskaliśmy przewagę. Nie zmarnujmy tego.
George, musisz wrócić do archiwum.
George?
George.
Pora iść. Bobby Vernon pewnie grzebie tam od samego rana.
Bobby tylko wciska guzik w ich bazie danych.
Ale co to za przyjemność?
Co go ugryzło?
Wkurza się, bo wolałby robić coś ekscytującego,
ale jest naszym badaczem i musi szukać informacji.
Nic mu nie będzie.
No to co teraz?
Pobawimy się. Poudawajmy relikwiarzy.
Jak mamy wejść i wyjść z cmentarza niezauważeni?
Pewnie przez mur przy kanale.
Woda daje zabezpieczenie. Jest daleko od bramy,
więc gdybym musiała kogoś znokautować, nikt by nie usłyszał.
Niepokojąco szybko wcieliłaś się w postać.
Chodź, zanim inni na to wpadną.
George! Miałeś być w archiwum.
Spójrz. W wodzie.
Znam go.
FALA NIEWYJAŚNIONYCH ŚMIERCI
DUCHY SĄ WŚRÓD NAS
DOTYK DUCHÓW ZABIJA
ZGONY
WPROWADZONO GODZINĘ POLICYJNĄ
SZOK EKONOMICZNY
OBRONA ŻELAZEM, SREBREM I SOLĄ
AKCJE SPADAJĄ
NA PODSTAWIE POWIEŚCI JONATHANA STROUDA
MŁODZI CZUJĄ DUCHY
ZGONY
PROBLEM TRWA JUŻ 50 LAT
LOCKWOOD I SPÓŁKA
Danny Clough był starszym agentem, gdy zaczynałem.
Pomagał mi.
Wyciągał mnie z tarapatów.
Nawet nie miał pojęcia, jaki jest fajny.
Jak to się stało, że stał się…
relikwiarzem?
Przykro mi.
Zachowajmy to dla siebie. Dowiedzmy się, kto był jego partnerem.
Przegrzebaliśmy cały odcinek. Nie ma tu lustra.
Wiecie, kto to jest?
Pracuję nad tym. Tatuaże wskazują na relikwiarza.
Jak pan myśli, kto mu to zrobił z oczami?
Nikt.
Miał tkankę oka pod paznokciami.
Rana sugeruje, że jego własną.
Lustro sprawiło, że sam to sobie zrobił.
Musicie się pospieszyć. Jeśli wpadnie w niepowołane ręce…
Nie zawiedziemy pana.
Fittes pójdzie na całość. Będą ścigać wszystkich relikwiarzy.
Musimy działać szybciej i mądrzej.
- George. - Archiwum. Wiem. A wy?
Później ci wyjaśnię, nie ma czasu.
Spotkamy się w domu o północy na śniadanie.
Radzisz sobie z tym, co spotkało Danny’ego?
- Prawie go nie znałem. - To wciąż może boleć.
Znam kogoś, kto może nam pomóc. Pracuje na rzece.
Chodź.
- Proszę przepustkę. - Nie ma miejsc.
Nie zajmę wiele miejsca. Chodzi o sprawę. Robię badania.
Nie dzisiaj.
- Proszę. To ważne. - Trzeba było przyjść wcześniej.
Dobra.
Panie Karim.
Chyba się domyślam, co pana tu sprowadza. Bickerstaff?
Właśnie wychodziłem. Nie ma miejsc.
Jestem w zarządzie. I mogę użyć swoich wpływów.
Nikomu nie powiemy.
Naprawdę? Ratuje mi pani życie.
- Po co pani przyszła? - Po otuchę.
To miejsce mnie uspokaja.
Mnie też.
Może jeszcze tu pracuje. Minęło trochę czasu.
Kto? Ten relikwiarz? Wszyscy ukrywają się przed agencją Fittes.
Może. Ale nie wszyscy są tacy sami.
Co? On nie jest ohydnym złodziejem?
Potrzebujemy jej pomocy, więc bądź miła.
Zawsze jestem miła.
Czekaj.
„Jej”?
Słyszałeś to?
Kto cię tu zostawił?
Uciekaj!
Zimna panna!
Lockwood!
Co się stało?
Ja.
Dobry wieczór, Locky.
Co to za szlaufiara?
Że co?
Moja wspólniczka,
Lucy Carlyle.
Lucy, to Florence Bonnard, czyli Flo Bones.
Najlepsza relikwiara nad Tamizą.
Dzięki za odwrócenie jej uwagi. Długo szukałam jej szczątków.
Zawsze chętnie ci pomogę.
Mogliśmy umrzeć, zanim się ruszyłaś. Na pewno nas słyszałaś.
Każdy głupi wie, że przed zimną panną nie uciekniesz.
Trzeba znaleźć źródło.
Zwłaszcza jeśli jesteś…
- Jaka? - Mokra.
Kto to był?
Elisabeth Creevey. Wiktoriańska farmerka dzieci.
Miała znajdować domy dla dzieci samotnych matek,
ale zabierała ich pieniądze i topiła dzieci.
Te relikwie mają złe wibracje. Dostanę za nie fortunę.
- Ustawię się. - Jesteś chora.
Zarabiamy na życie na zmarłych.
Ale wy jesteście niewolnikami systemu rządzonego przez bogaczy.
Ja przynajmniej jestem wolna.
Gówno prawda.
My dbamy o bezpieczeństwo. A relikwiarze są źli. A relikwiary…
Relikwiara.
- Pracuję sama. - Nie ma z czego być dumną.
Ani nie ma się czego wstydzić.
Ta rzeka jest pełna duchów facetów,
którzy mordowali, odkąd powstało to miasto.
Duchy kobiet są zwykle ofiarami.
To ma wartość dlatego, że była taka rzadka.
Super. Seryjna morderczyni.
Ale wzór. Może zrób z nią koszulki? Jezu, możemy iść?
Świat, który zmusił kobiety do oddania dzieci, jest zły.
To nigdy się nie kończy.
Chwila. Flo.
- Mam kupca. - Lockwood!
To Muzeum Podrzutków.
Zapłacą więcej niż na czarnym rynku. To bezpieczniejsze.
I mam się dać aresztować? Nie, dziękuję.
Będę pośredniczył. Zostaniesz anonimowa.
Miły jesteś, Locky.
Bo urodziłeś się nadziany.
W zamian powiesz nam, co wiesz o Dannym Cloughu.
A co z nim?
PAMIĘTNIKI ZAGINIONEJ MARY DULAC
WARIATKA ZNAŁA BICKERSTAFFA?
GOŚĆ ZAGINĄŁ Z PRZYJĘCIA BICKERSTAFFA
Panie Karim?
Już po godzinie policyjnej.
Ma pan wszystko?
- Dzięki pani zacząłem. - Cieszę się, że mogłam pomóc.
Jakieś plany na wieczór?
Oczywiście. Planowałem znowu wyczyścić piekarnik.
Mieszkam tuż za rogiem. Może ma pan ochotę coś zjeść?
Pewnie umiera pan z głodu.
Chyba że czekają na pana przyjaciele?
Nie. Chętnie.
Świetnie.
Biedny Cloughy. Kiedyś mnie podrywał. Oczywiście po pijaku.
Czemu oczywiście?
Bo zawsze pił. Przez to się do niego dobrali.
- Kto? - Pasożyty. Szumowiny.
Czemu agencja Tendy mu nie pomogła?
Mieli go gdzieś.
Był do odstrzału. Talent mu słabł. Był zbędny.
Musimy znaleźć partnera Danny’ego. Dał mu zginąć.
To Jack Carver.
Ale nie chcesz go znaleźć. Zaufaj mi.
Musimy.
To ważne, Flo. Proszę.
Zostaw wiadomość na tablicy, może sam was znajdzie.
Ale to musi być odpowiednia wiadomość.
Żeby jej nie zignorował.
„Wiemy o lustrze”.
I nasz adres? To samobójstwo!
Musimy go ściągnąć. Jest naszą jedyną nadzieją.
Opowiedz mi o ich sieci. Jak sprzedają towar?
Pracują z Juliusem Winkmanem.
Handluje antykami w Bermondsey. Pracuje z żoną.
- Ale nie drażnijcie lwa. - Nie rozumiem.
Już tłumaczę. Jeśli Carver was nie zabije, to oni to zrobią.
Dzięki, Flo. Proszę.
Coś na pamiątkę Danny’ego. Tego, jaki był.
Zawsze mnie dziwią twoje odwiedziny.
Że też jeszcze żyjesz.
Jest pani fanką Tota. To bóg zmarłych, prawda?
Jest pan pierwszym moim gościem, który zna jego imię.
- Jest tu napisane. - Tak, ale dobrze je pan wymówił.
To bóg pisma, nauki i mądrości. I zmarłych.
Tak. Ale w mniejszym stopniu niż, powiedzmy, Rasznu.
Perski sprawiedliwy sędzia zmarłych.
Anioł, który stoi na moście między światami
i wysyła dusze do Domu Kłamstw lub Domu Pieśni.
Popisuje się pan.
Miło mieć kogoś, przed kim można się popisać, pani Joplin.
Mów mi Pamela.
Co dzisiaj badałaś?
Moją specjalizację, pierwsze lata problemu.
Też się w tym specjalizuję.
Masz jakieś teorie? Błędy? Zacieranie śladów?
Myślisz, że ktoś wiedział, co robi?
Nie dbam o teorie spiskowe czy alternatywną historię.
Chodzi głównie o nostalgię.
- Nie było cię przed problemem. - To prawda.
Nie. Ale gdy byłam młoda, wszystko było jeszcze nowe.
Twoi rodzice pamiętali, jak było kiedyś?
Próbowali trzymać się tamtego świata, ale to było niemożliwe.
Musieli być zachwyceni tym,
że miałaś zdolność, by ich obronić.
Nigdy nie miałam talentu.
W ogóle?
Ani trochę.
Chciałabym doświadczyć tego, co macie ty i twoi przyjaciele.
Ale zachęciło mnie to do zajrzenia głębiej.
Pamelo.
Widziałaś coś, gdy patrzyliśmy w lustro?
A ty?
Nie do końca. To działo się tak szybko. Ale…
Czułem, że…
Nie umiem tego opisać, ale…
że chcę zobaczyć więcej.
- Też tak czujesz? - Oczywiście.
Myślę, że zawsze to czułam.
Powinienem wracać do domu. Może zauważyli, że mnie nie ma.
Wątpię, ale nigdy nie wiadomo.
Wezwiemy taksówkę?
- To piękny wieczór na spacer. - Akurat.
- Jak poznałeś Flo? - Nie pamiętam. Stare dzieje.
- Zawsze taka była? - Tak. Na szczęście.
Zależy jej na tobie, prawda?
Martwi się, to wszystko.
Zapomnij o tym. Nie wiemy, kiedy Carver odbierze wiadomość.
Musimy działać szybko.
- Powinniśmy wziąć taksówkę. - Jeszcze nie wracamy.
Prawie północ. George czeka.
Ucieszy się, gdy przyniesiemy lustro.
Idziemy do Winkmana?
Słyszałaś Barnesa.
To coś jest zabójcze. Kto wie, w czyje ręce może trafić jutro.
A łatwiej jest włamywać się i kraść w nocy.
I mamy to po drodze.
Mówiła, że nas zabiją.
Słyszałeś ją.
Ale Flo się martwi.
Ja się nie martwię. A ty?
Nie damy rady tam wejść. Lepiej wróćmy rano.
- Możesz udawać klienta… - Wejdźmy bokiem.
Tak lepiej.
Nie podoba mi się to.
Słyszysz lustro?
Za dużo dźwięków. Jakby powietrze było zapchane sygnałami.
To od tego.
To relikwie.
Mają ładunek parapsychiczny.
Tkwi w nich zła historia.
Chodź.
Chodźmy dalej.
Może je usłyszysz.
Czekaj. Chwila.
To lustro?
Nie.
Nie, to coś żywego. Powinniśmy stąd iść.
Albo się schować.
Masz rację.
To brzmi mechanicznie.
Nie słychać kroków.
Jakby co, schowaj się.
Lockwood.
Cześć.
Niebezpieczeństwo.
Jestem tu, bo coś zgubiłem.
Pomożesz mi to znaleźć?
To lustro.
Wyjątkowe lustro.
Bzyczy.
Jak pszczoła.
Słyszałeś je tutaj?
Pokażesz mi?
Miałeś nie rozmawiać z obcymi.
Pani to pewnie…
Leopoldzie, idź po ojca.
Z której agencji jesteś?
Nie poznaję munduru.
Nie jestem agentem.
Jestem włamywaczem. Wezwij policję.
Miałeś rapier.
I żaden przestępca nie jest na tyle głupi, żeby włamać się do mojego domu.
W porządku.
Jestem pod przykrywką.
Od Fittes.
Zgłoś mnie do Departamentu.
Fittes już dziś tu byli. W godzinach otwarcia.
Byli kulturalni.
Nie to co ty.
Nie będę zawracać głowy Departamentowi.
Ależ panie Winkman, to nie będzie konieczne.
Na pewno jakoś się dogadamy.
Mam dostęp do bardzo cennych antyków.
Zgaduję, że chodzi ci o to samo, czego chcieli ci z Fittes. Mam rację?
Więc powiedz
kim jesteś
i kto kazał ci tu przyjść.
A może mam narysować ładne obrazki na twojej ślicznej buźce?
Będziesz musiał mnie zabić.
Zapłacisz za zabicie agenta.
Może.
Tak.
Ale z drugiej strony…
pewien typ młodych ludzi
zawsze był podatny na pewien koniec.
Refleksyjny. Wykształcony.
Obciążony pracą ze śmiercią.
Gdybyś miał podcięte żyły twoim własnym nożem,
czy ktoś by miał wątpliwości?
Tak.
Moi przyjaciele.
Dobrze. Zacznijmy od tego.
Kto jeszcze wie, że tu jesteś?
Nikt.
Nikt?
To prawda, wybacz.
Przysięgam.
Zawsze pracuję sam. Zadaj mi kolejne pytanie.
Dobra.
Kto jeszcze wie,
że tu jesteś?
No dalej.
Leopold, zgadza się?
Wiem, że tam jest.
Lustro.
Nie możesz przez nie spać?
Masz talent.
Też jestem słysząca.
To twoja zabawka?
Mogę posłuchać?
Cierpisz.
Mój przyjaciel naprawdę cierpi.
Wiesz, gdzie jest?
Pomożesz mi go znaleźć?
Proszę.
O co chodzi?
Powiedziała ci coś?
Nie dałam jej szansy. Ale jest wścibska. To słysząca.
Wie, gdzie jest.
To twoja koleżanka?
Nie znam jej.
Leopoldzie, wracaj do łóżka i zostań tam.
Niech patrzy. Jeśli nie chce się słuchać,
może zobaczyć, jak działa ten świat.
Zostaw ją.
Jest tylko stażystką. Nic nie wie.
Więc to nie tylko koleżanka.
To przyjaciółka?
- Rodzina? - Jest nikim. Zostaw ją.
Więc zabijecie się razem.
Idealnie.
Dobrze. Powiem wszystko.
Tak. Nikogo nie zdziwi, jeśli się zabiję.
Wszyscy na to czekali.
Więc ukróć moje męki, ale jej pozwól odejść.
Ma po co żyć
i nie piśnie o tym ani słowa, przysięgam.
Posłuchaj mnie. Mówię poważnie. Naprawdę.
Rób ze mną, co chcesz. Mam to gdzieś. Nie będę nic kombinować.
Umowa stoi?
Zabiję ją na końcu, nie będziesz musiał na to patrzeć.
Robisz się miękki, kochany Juliusie.
Może masz rację.
Leopold, odejdź!
Jeszcze krok, a to rzucę.
- Nie próbuj! - Nie!
Dorwę cię, mały.
Wypatroszę cię. Posiekam.
Zerwę z ciebie skórę!
Lepiej uciekaj, mały!
Policzę do dziesięciu!
Raz!
Dwa!
Co to było?
Flo miała rację. Totalne psychole.
Nie oni. Ty. Błagałeś go, żeby cię zabił.
To było szlachetne poświęcenie.
Nie wciskaj kitu. Gdyby nie ja, już byś nie żył.
Nieprawda. Miałem plan.
No dobra. Jaki plan?
Miałbym plan, gdyby była taka konieczność.
Zawsze coś wymyślę.
Co się dzieje?
Możesz mi się wygadać.
Tak.
Wiem.
Więc?
Na litość boską. Po co ja się wysilam? Chodź. Idziemy.
Nie wrócę tam. Mogą zatrzymać lustro.
Wiesz, gdzie jest?
Zamknięte. Teraz pewnie je przeniosą.
Nie odpuścimy Winkmanowi i Carverowi.
O cholera.
Co?
Carver dostanie twoją wiadomość, a George jest sam w domu.
Czas na taksówkę.
- Miała być północ! - Czekałeś na nas?
Oczywiście. Gdzie lustro? Co wy wyprawiacie?
Powiem ci później.
Kto to?
To Carver.
- Kto? - Partner Danny’ego.
O Boże.
Lucy, wezwij karetkę.
Jezu. Kto ci to zrobił?
- Szkło Kości. - Co on powiedział?
Szkło Kości? Co to znaczy?
Mówi o lustrze?
Siedem. Nie jeden.
Siedem czego?
Spoglądałeś w nie?
Co zobaczyłeś?
Okropne rzeczy.
Chodź ze mną.
Dokąd?
Co słyszałaś?
Chce, żebyśmy z nim poszli.
Lucy.
On nie żyje.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz