WYPIJ MNIE
Halo?
Chłopaki?
Polują na upiora beze mnie?
Czemu nie wiedziałeś, że to miejsce egzekucji?
Bo nie dałeś mi czasu tego sprawdzić!
Oni mieli czas to rozgryźć! Wiedzieli, w co się pakują.
Nie muszą odwiedzać bibliotek i kościołów!
Hej.
Cześć.
- Jak się czujesz? - Normalnie.
- Dzięki, że daliście mi pospać. - Wszystko gra?
Nic mi nie jest. A co z wami? Zgaduję, że nie znaleźliście tego upiora?
Znaleźliśmy.
Tak jak 13 innych, prawda, George?
Prawdziwe skupisko.
- Nie mieliśmy rac. - Jak się wydostaliście?
- Uratowano nas. - Nieprawda.
Cholera.
Załoga Kippsa?
Napuszone miernoty.
Uratowali nam życie, zabili upiory i zapieczętowali źródło.
- Niezły pokaz. - Podzielili się zapłatą?
Nie. Znalezione, nie kradzione. Ale nie o to chodzi.
Nie chciał się przyznać.
Jakby nigdy nie było Combe Carey Hall.
Pewnie podpisał umowę o poufności.
Tak, ale mógł dać nam znać, że wie. Brak mu szacunku.
Ale wiesz, że on wie.
Ale nie chce przyznać, że wie.
To było irytujące, bo kłamstwo
w połączeniu z gębą Kippsa sprawia…
Że chcesz patrzeć,
jak umiera.
Przepraszam.
To była długa noc.
Mamy coś na ząb?
Wiesz, że spałaś 14 godzin?
Tak?
- Nie pamiętam, jak się kładłam. - A jak cię nieśliśmy?
- Znaleźliśmy cię nieprzytomną. - Co?
Nic nie pamiętasz?
Nie. Pamiętam, jak odkładałam papiery, ale to wszystko.
Masz halucynacje albo słyszysz głosy?
Nie.
Tak jak mówiłam, czuję się normalnie.
Nie mamy umówionych spotkań. To pewnie znowu walnięta pani Wick.
Jesteś dla niej zbyt miły. Patrz, jak to się robi.
Dzień dobry. Pan Lockwood?
Tak. Proszę wejść.
Chodź. Mamy prawdziwego klienta.
Jestem Sebastian Saunders, a to moja partnerka, Pamela Joplin.
Biznesowa.
Ze Słodkich Wykopalisk. Może słyszeliście o nas?
Rozkopujecie groby?
Raczej „odkrywamy i oczyszczamy”.
Na pewno widział pan nagłówki, panie Lockwood.
Po bezsensownych zgonach
Departament wymaga zbadania cmentarzy pod kątem ryzykownych kwater.
Jesteśmy zaangażowani w dużą operację
na cmentarzu Kensal Green.
- To wielka sprawa. - Dziękuję.
Pam zwykle wyszukuje podejrzanych,
na długo zanim staną się zagrożeniem.
My szukamy kości. Ona szuka historii.
Wyszukuję traumatyczne przyczyny śmierci, które mogą prowadzić do nawiedzeń.
Samobójstwa, morderstwa, nagłe tragedie.
Nigdy nie wiadomo, kiedy duch się aktywuje.
Jest pani naukowcem?
Fittes ma własną bazę danych.
Ale kiepską. Ma szeroki zakres, ale nie jest pogłębiona.
- Preferuję stos książek. - Zgadzam się.
Panie Saunders, pani Joplin, dziękujemy za wizytę,
ale zajmujemy się rezydencjami.
Nie pracujemy dla miasta.
Słyszeliśmy, że będziecie wdzięczni za tę pracę. A raczej na nią otwarci.
Ależ skąd.
Nasza słysząca jest jedną z najlepszych w kraju i…
Jestem dobra.
To wszystko.
Jesteśmy dobrzy. Jesteśmy dobrą, normalną agencją.
I potrzebujemy pracy.
Kensal Green to najbardziej prestiżowy cmentarz w Londynie.
Należał do rodziny Bickerstaffów…
Póki jeden z synów Bickerstaffów nie rozkopał grobów.
To skandal, przez który słowo „nekrofilia” stało się powszechne.
Tak, ale wcześniej klienci byli z wyższej półki.
A ten grób jest w starszej części?
W tej eleganckiej?
- Eleganckiej? - Tak.
Nie pospólstwa?
Tam, gdzie zboczeniec wykopał ciała?
Wolelibyśmy gościa o znaczeniu historycznym.
Tak, jest na starszym terenie. Ale nie mogę podać nazwiska.
To ukryty, nieoznaczony grób, którego nie ma w rejestrach.
Nasza wrażliwa go znalazła
i poczuła silne mdłości, przez które straciła przytomność.
To, co jest w środku, jest potężne.
Mamy obowiązek
sprowadzić agentów do każdego grobu, który może zawierać Typ 2.
Departament zapłaci,
więc prace muszą być wykonane w nocy, żeby potwierdzić nasze przypuszczenia.
To biurokracja, ale dzięki temu jest ciekawiej.
Damy wam wsparcie.
Mamy straż nocną, wrażliwych, ochronę przed relikwiarzami.
Cmentarz ożywa nocą.
Więc mówi pan,
że myślicie, że w nieoznakowanym grobie znajduje się Typ 2,
i chcecie, żebyśmy pomogli go wykopać nocą?
Kiedy tak pan to ujmie, to faktycznie, nie brzmi to najlepiej.
Pani Joplin,
to brzmi nie do odparcia.
FALA NIEWYJAŚNIONYCH ŚMIERCI
DUCHY SĄ WŚRÓD NAS
DOTYK DUCHÓW ZABIJA
ZGONY
WPROWADZONO GODZINĘ POLICYJNĄ
SZOK EKONOMICZNY
OBRONA ŻELAZEM, SREBREM I SOLĄ
AKCJE SPADAJĄ
NA PODSTAWIE POWIEŚCI JONATHANA STROUDA
MŁODZI CZUJĄ DUCHY
ZGONY
PROBLEM TRWA JUŻ 50 LAT
LOCKWOOD I SPÓŁKA
Bądźmy czujni. Nie chcemy, żeby zaatakowali nas relikwiarze.
Czemu oni w ogóle utrzymują się na rynku? Nie rozumiem.
Bogaci i pokręceni dranie
chcą gorszyć swoich równie pokręconych kumpli.
To powalone.
Ale nie dziwne.
Źródła są fascynujące i nielegalne. To tworzy czarny rynek.
I to bezwzględny. Relikwiarze to prawdziwe ścierwa.
Z jednym chlubnym wyjątkiem.
Ale z zasady zabiją cię bez wahania.
Jeśli jakiegoś zobaczysz, uciekaj.
A oni są prawie tak samo szaleni.
Co to za jedni?
Kult duchów.
Zamiast walczyć z gośćmi, chcą ich przyjmować.
Skupiają osoby hałaśliwe, wściekłe i przygłupie.
Jakże mi miło.
Dziś nie rozdaję autografów. Ale dziękuję.
PRAWDA KRYJE SIĘ GŁĘBIEJ
To było okropne.
Przyzwyczaisz się. Ja nie lubię tego.
Wiem, że większość zmarłych serio nie żyje, ale…
To jak terytorium wroga.
Jezu.
Tak jak mówił. Cmentarz ożywa nocą.
Co to za ludzie?
Ochrona.
I grabarze.
Uczciwie pracują. Sól tej ziemi.
Nigdy z nimi nie rozmawiałeś.
Boję się.
Nocna straż. Najniższa płaca, najniższa średnia długość życia.
Mówiłem im tysiąc razy, że powinni założyć związek.
To mogłam być ja.
Ale jesteś z nami.
- Spotkałaś już wrażliwych? - Nie. A co?
To słyszący, którzy boją się machać rapierem. Albo są ponad to.
Przynajmniej ci. Wrażliwi z przedmieść.
- To brak szacunku. - Napisz o tym wiersz.
Podpisaliście kontrakty!
Co za dupek.
Płacę wam za ryzyko.
Panie Lockwood, w samą porę. Ci awanturnicy nie chcą pracować.
To niebezpieczne. To nie zwykłe ryzyko, a samobójstwo.
Nawet ja to wyczuwam, a nie widzę gości już od 35 lat!
Właśnie dlatego zatrudniliśmy trzech najlepszych agentów,
żeby zajęli się tą sytuacją.
Gdzie ich mundury? I ich przełożony?
Odmawiamy pracy przy grobie, póki go nie zabezpieczycie.
Przez to chorujemy.
Ignoruj ich. Wejdźmy do środka.
Panie Saunders, mogę prosić o chwilę…
Nie ufam im.
Dobry wieczór, panie i panowie.
Anthony Lockwood z Lockwood i spółka.
Przybyliśmy wam dzisiaj pomóc.
Zapewniam, że wasze bezpieczeństwo jest naszym priorytetem.
Wezwijcie porządnych agentów! Z Fittes! Albo z Rotwell!
Jesteśmy najlepszymi agentami w Londynie.
Nie słyszeliście o nas,
bo nie pracujemy dla oklasków i uwagi.
Pracujemy dyskretnie i adekwatnie do sytuacji.
Jestem pewien, że nikt nie zna tego cmentarza tak jak wy.
Nic nie zrobimy bez konsultacji z wami.
Miała pani straszliwe doświadczenie, więc proszę się nie spieszyć.
A kiedy pani i pani zespół poczujecie się na siłach,
uważnie was wysłucham.
Dobrze.
Saunders.
Jeśli staniemy się sławni, zrobi się nieznośny.
Przepraszam za to wszystko. Brakuje mi pracowników.
Joplin pogrążyła się gdzieś w raporcie koronera.
Niezwykły stolik.
Joplin mówi, że to katafalk. Bóg wie, co to robi.
To winda zwożąca trumny do katakumb.
Normalnie bym tego nie powiedział, ale nie je się z tego ciasteczek.
Nie poradzę.
- Dobrze, podpiszmy to. - Co się stało?
Grabarze popełnili błąd.
Mieli odsłoniętą trumnę przy zachodzie słońca.
Widziano gościa?
Wrażliwi plączą się w zeznaniach.
Ale wszyscy są chorzy i potrzebują odpoczynku.
Wasze pokolenie to mięczaki.
- Trumna została odsłonięta? - Tak, ale nie otwarta.
To zadanie dla was. Będziecie z tym sami.
Nie puszczę nikogo innego w okolicę tego grobu.
Mam dość zakłóceń.
Mieliśmy mieć wsparcie. Nie tak się umawialiśmy.
A jeśli są tam relikwiarze albo inni aktywni goście?
Jeśli chcecie złożyć skargę, wypełnijcie dokumenty.
- Mam dość wypełniania papierków. - Jak pan chcesz.
Ale wiąże was umowa.
Nie powinniśmy tu być, tylko robić coś spektakularnego.
Lockwood, załatwmy to.
No już.
- Naprawdę odeszli w pośpiechu. - Dobra.
Gotowi?
Nie ma blasku śmierci.
Nic więcej nie widać.
Masz coś?
Nie.
Jakieś… wibracje.
Świetnie.
George sprawdzi pierwszy. Ochraniaj go.
Stanę na czatach. Nie ociągajmy się.
Na pozycje.
Uważaj.
Wie, że tu jesteś.
Trumna jest przekrzywiona i jest zbyt płytko.
To pospieszny, nielegalny i amatorski pochówek.
Jest w wieku innych kwater.
Boże…
Dlaczego nie zgniła?
Nie ruszaj latarką!
To coś jest mocne. Źle się czuję.
Idzie Joplin.
Niech się nie zbliża.
Wszystko w porządku? Sebastian posłał was tu bez pomocy.
Przepraszam za to.
Lucy.
Luce?
Co się dzieje? Wszystko gra?
Gdzie to światło?
Tutaj. Zajmę się tym.
- Ta trumna jest z żelaza. - Wyłaź.
Dobra. Trumna jest z żelaza.
Zakopano ją, zanim zaczął się problem.
Co dokładnie musieli zamknąć?
I skąd wiedzieli, jak to zrobić?
- Musimy się przegrupować… - Nie ma czasu.
W trumnie jest dziura. Musimy zamknąć źródło. Lucy, co jest?
Nic mi nie jest.
Po prostu… Słyszycie te muchy? Co to jest?
Nie. Ale mam silne mdłości.
Wróćmy do trumny.
Ochronię cię. Zajmij się wnętrzem trumny.
Luce, łap siatkę.
Lucy.
Lucy!
- Co jest? - Skup się.
Nie rozpraszaj się. Weź siatkę.
Cholera!
Halo? Mogę prosić o pomoc?
Tak! Pomocy!
To nie jest trumna. To coś ma drzwi.
Ktoś wychodzi ze środka przez dziurę.
- Ale głośno! - Lucy, czekaj!
- Nie chce puścić. - Zatrzymajcie to!
Zatrzymajcie…
George!
Lucy!
Zapieczętuj!
Nadciąga kawaleria. Wreszcie.
Boże.
Już dobrze. Zabezpieczyliśmy to.
Dalej sobie poradzimy.
- Lucy, nic ci nie jest? - No dobra.
Nic mi nie jest. To był wypadek.
A ty, George?
- George? - Tak, jestem.
- Co to było? - Nie popisaliśmy się.
- Ale to zapieczętowaliśmy… - Czyżby?
Wciąż dziwnie się czuję.
Wciąż słyszycie muchy? Słyszę muchy i…
Nie wiem. Jest za dużo hałasu.
Co on tam miał? Jakąś ozdobę? Lustro?
Nie wiem. Coś było w tych ciemnościach.
Nie widziałem dokładnie, ale czułem, jakby patrzył na mnie.
To może wyjaśnić żelazną trumnę.
To musiało być tam ponad sto lat, długo zanim zaczął się problem.
Przesądni zawsze używali srebra i żelaza.
- I strzelono mu w głowę. - To nie nasz problem.
Po robocie, załatwione.
Teraz niech Departament sprząta.
Widzicie?
Wystarczyło się przyłożyć.
Nie było to takie trudne, co? Brawo, panie Lockwood.
Proszę ze mną, podpisze pan kilka formularzy.
- Świetnie. - Dobra robota.
- Pilnuj George’a. - Dobra.
Czy to źle, że się ekscytuję? Przepraszam.
Fajnie jest być częścią zespołu.
Mogę zadać kilka pytań?
Potrzebuję szczegółów, które pomogą zidentyfikować ciało.
Przepraszam na chwilę.
Nie szkodzi. Ja opowiem.
- Na pewno? - Tak. Chodźmy.
- Proszę. - Świetnie.
I jeszcze jeden formularz…
Gdzie ona jest?
To dla rady miasta.
Lucy.
Lucy!
Powiedziało moje imię.
Mówiło do mnie. To coś powiedziało moje imię.
- Poproszę to. - Dziękuję.
Miło było z panem pracować.
Nie przekraczaj łańcucha.
Od czego zaczniemy badania?
Czy przedmiot w środku miał jakieś znaki szczególne?
Nie zdążyłem się przyjrzeć.
Nie! George.
Sieć!
George!
Lucy!
Zrób to.
Dobra.
Rozmawiałeś ze mną.
Ty.
Podejdź bliżej.
- Dziękuję. - Umiesz mówić.
Słyszysz mnie.
Nie, chyba mi odbiło.
Wręcz przeciwnie.
- Byłem taki samotny. - Ale to prawdziwa rozmowa.
Jesteś Typem 3.
- To bardzo niebezpieczne. - Wiem.
Nie ja, oni są niebezpieczni. A jeśli się dowiedzą?
- Co? Kto? - Ten chłopak ma tajemnice.
Drzwi.
- Lockwood? - Mogę to wyjaśnić.
Ale nie w tym słoiku.
Wypuść mnie.
Nie. Nie mogę tego zrobić.
Ale mam ci tyle do pokazania, tyle mogę cię nauczyć.
Zaufaj mi.
Nie, czekaj. Nie.
Gdzie byłaś?
Pracowałam na cmentarzu.
- Na którym cmentarzu? - Co?
- Byłaś blisko mocy. - Skąd to wiesz?
Powiedz, gdzie byłaś. Powiedz mi! Śmierć nadchodzi!
- Odbiło ci! - Śmierć nadchodzi!
Zamknij się, proszę!
Wpuściłeś nie-agentkę do żelaznego kręgu.
Przepraszam.
Joplin pytała o znaki szczególne. Widziałem napis na lustrze.
- Muszę go przetłumaczyć. - Nie, to koniec.
Gdyby nie Lucy, już byś nie żył.
My kontra duchy. Zabij albo zgiń.
Rozproszyłeś się.
Lucy zwiała w czasie pracy, a jej tak nie ochrzaniałeś.
Swoją drogą, to lustro powstało wcześniej niż problem.
Pomyśl. Pozwól się na chwilę zachwycić.
Kto wie, czego nas może nauczyć? Trzeba było je zabrać.
Co ci się stało?
- Miałaś go pilnować. - Czaszka.
Przed chwilą mówiła.
To nie była pętla śmierci, tylko prawdziwa rozmowa.
Ze mną.
Czy teraz do ciebie mówi?
Wiem, jak to brzmi, ale tak było.
Mówię prawdę. Użyła mojego imienia. Dlatego wczoraj zemdlałam.
- To niemożliwe. - Nie. Marissa Fittes to robiła.
Bierzesz ten zawór, przekręcasz go i wypuszcza jego głos.
No dalej, George. Musisz mi uwierzyć.
Mówił, że w pokoju masz coś groźnego. W tym sekretnym.
Czy to prawda?
Bo jeśli tak,
to dowodzi, że mamy rozumny Typ 3.
- I jestem cholernie potężna. - I walnięta.
To spora rana.
Musisz ją opatrzyć.
- Może dostały się toksyny. - Nie!
Nie jestem zatruta, nie mam urojeń ani nie wariuję. George!
Mówię prawdę!
Lockwood, tak się dzieje, jak ktoś nosi błyskotki ze źródeł.
Pobłażasz jej,
bo podoba ci się, jak na ciebie patrzy, a to ja mam się skupić?
- Nie wiem, o czym mówisz. - Jasne.
Lockwood, proszę, musisz mi uwierzyć.
- Nie jesteś Marissą Fittes. - Czemu nie?
Bo nie możesz być moim Tomem Rotwellem? Nie być najlepszym?
Boże. O to chodzi, prawda?
Bo wiesz, że nie kłamię.
I mam rację co do tego pokoju.
Mówisz o czymś, czego nie rozumiesz.
Słyszysz gości lepiej niż ktokolwiek inny, ale nie rozmawiasz z nimi.
I jeszcze raz wspomnij o tym pokoju i cię wywalę.
Przed klasyfikacją praca agentów była chaotyczna i nieprzewidywalna.
Walczyli po omacku.
Brakowało metod.
Ale kiedy zaczęliśmy dostrzegać wzorce zachowań, stworzyliśmy kategorie.
Najsłabsi goście to Typ 1, silniejsi to Typ 2.
Mówiła pani o trzeciej, dość kontrowersyjnej kategorii gości,
o Typie 3.
Jest tak rzadki, że jest pani jedyną osobą, która go spotkała.
Co w związku?
Niektórzy twierdzą, że Typ 3 nie istnieje, że to mit.
Wyparcie to bardzo ludzka reakcja na nowe idee.
Zwłaszcza tak przerażające.
Typ 3 to gość, który odmawia odejścia ze świata śmiertelników.
To duch o niezwykłej sile i inteligencji.
Myśli, czuje i mówi tak jak my,
ale robi to samotnie w ciemnościach przez całą wieczność.
Póki nie spotka żywej duszy z talentem do komunikacji.
Z tego, co wiemy, jestem jedyna.
Tak?
Cześć.
Wyglądam jak Anthony Lockwood, ale nim nie jestem.
Jestem w pełni wykwalifikowanym lekarzem…
Dobrze.
Bo on zachował się wobec mnie jak dupek.
No dobrze.
Dawaj.
Nie wiem, co mam…
To będzie bolało.
Dzięki za ostrzeżenie.
Zostałem
sierotą w wieku sześciu lat.
Więc…
nie lubię rozmawiać o mojej przeszłości.
To ona jest za tymi drzwiami.
Dobra.
I
wykorzystałaś ją, by przekonać mnie,
że nie tylko jesteś jedną z dwóch osób w historii świata,
która może rozmawiać z duchami,
ale też że w naszym domu jest duch Typu 3.
Dwa zdarzenia z prawdopodobieństwem jeden na miliard.
Szansa na to, że masz rację jest…
Wiem. Ja też bym nie uwierzyła.
Nie w tym problem.
Ale jeśli ktoś tak bardzo lubi być w centrum uwagi jak ja,
ciężko mu się przyzwyczaić do pozostawiania w cieniu
kogoś innego.
Wierzysz mi.
Tak.
We wszystko.
Dzięki.
A ja nie chcę być w centrum uwagi.
Wiem.
To wkurzające.
Dzięki temu jestem niezłym atutem, prawda?
Nie popełnię znów tego błędu.
Będziemy ostrożni.
Obiecuję.
No to co mówił?
Właśnie.
Powiedział, że wyczuwa na mnie moc.
Zrobił się okropny. Wygłosił przepowiednię o śmierci.
- Przepowiednię o śmierci? - Wiem. Nie byle co.
Ale był tego pewien.
Powiedzmy George’owi.
George?
Przepraszam za tamto.
Porozmawiamy?
Lockwood, gdzie on jest? Jest druga w nocy.
Musimy go znaleźć.
I to już.
PRAWDA KRYJE SIĘ GŁĘBIEJ
Miejsce zbrodni. Co do cholery?
Karim.
- Co ty tu robisz? - Ja tego nie zrobiłem.
Cokolwiek tu ktoś zrobił.
Jesteś na miejscu zbrodni. Skradziono lustro.
Co? Jest na powierzchni od kilku godzin.
Ponoć wasza ekipa je wykopała. Działo się coś niezwykłego?
Nie. Było zgodnie z zasadami. Są jacyś podejrzani?
Jeszcze nie.
Ale znokautowali 12-letniego strażnika,
więc na pewno za to zapłacą.
Czemu nic nie wiemy?
To już nie wasza sprawa.
Wysłałem inny zespół.
Karim! Słyszeliśmy o twoich wykopaliskach.
Lockwood tu jest? A może wszystko zwali na ciebie?
Jesteśmy tutaj.
Dobry wieczór.
- Cześć. - Dobry wieczór, inspektorze.
Anthony Lockwood i nieudana sprawa.
Ciągle to samo.
Miło cię widzieć, Kipps. Trzeci raz w tym tygodniu?
- Drugi. - Lustro zniknęło.
- To poważna sprawa. - Tak. To nasza sprawa.
Już nie. Zrobiliśmy już wstępny raport.
Pytanie brzmi, po co komu żelazna trumna sto lat przed problemem?
Baza danych Fittes potwierdza, że był to destylator,
używany w browarach pod koniec XIX w.
A w 1886 r. doszło do gwałtownego konfliktu pracowniczego
w Hildrew’s Ales w Kilburn.
Proszę.
Ten elegancko ubrany mężczyzna to właściciel.
Pracownicy go zamordowali i pochowali w byle czym.
- Przypadkowo zamordowany piwowar? - Okropna śmierć.
To by wyjaśniało jego niepokoje.
Lustro to przedmiot osobisty, który może być jego źródłem.
Chyba że Karim sądzi inaczej?
Właściwie to tak.
- Serio? - Tak.
Na pewno?
Wiem, kto to jest.
Nie zawiedź mnie.
Bobby, po co ktoś miałby nieść żelazo przez trzy kilometry,
żeby mieć w czym zakopać ciało?
Zrobili to, bo to żelazo.
Chroni przed złymi duchami, które chcesz pochować.
Oczywiście to było sto lat przed problemem, więc to dziwne.
Ale na lustrze jest inskrypcja. Widzieliście?
Pracujemy nad tym. Mamy tłumacza aramejskiego.
Ucieszy się ze zlecenia, ale to po fenicku.
Taka moda wśród wiktoriańskich okultystów.
- „Prawda kryje się głębiej”. - Slogan Bractwa Powitalnego.
I innych sekt duchów od wielu lat.
Ale to najstarszy przykład. To nieprzypadkowa śmierć.
To bogaty okultysta-prekursor,
zabity i pochowany w tajemnicy z lustrem,
które na czarnym rynku jest warte fortunę.
Więc to nasza sprawa?
Nie wiem. Jeśli macie nazwisko.
Macie w raporcie coś o doktorze Edmundzie Bickerstaffie?
To cmentarz jego rodziny.
To pośmiewisko. Najsłynniejszy zboczeniec w Wielkiej Brytanii.
A może nie.
W ten sposób ukrył prawdziwy powód chodzenia po cmentarzach.
Nie wiem, co robił,
ale żelazna trumna i napis mają związek z duchami.
Nie masz dowodów.
Bobby, to tylko przeczucie. Przeczytałem to w książce. Znasz książki?
Możni z epoki wiktoriańskiej oznaczali rzeczy na wypadek kradzieży.
Może otworzysz to zapięcie?
Herb Bickerstaffa.
Dziękuję, Bobby. Byłeś wspaniałym asystentem.
Człowiek w tej trumnie to Edmund Bickerstaff.
Podejrzany wiktoriański doktor związany z okultyzmem
i z zaginionym lustrem, wartym fortunę dla bezwzględnych ludzi.
Wygląda na to, że wygrał najlepszy zespół.
- Zamknij się. - To nasza sprawa.
- Wszystko odkryłem. - Cicho, Karim.
- Myślałeś, że to piwowar. - Cicho!
Powierzam tę sprawę obu zespołom. Pracujecie razem.
Nie będzie problemu, prawda?
Nie, inspektorze.
- Nie, inspektorze. - Dobrze.
Znajdźcie relikwię. Odkryjcie, kto ją ukradł i po co.
Dzielcie się informacjami i wspierajcie się,
zanim komuś stanie się krzywda.
Pospieszcie się!
- Chodźmy. - Wybacz. To moja wina.
Czyli Lockwood postanowił ci uwierzyć?
Może tak. Nie oczekuję, że ty też.
Dobrze. Kupimy hot dogi?
George’u Casperze Karimie, ty geniuszu.
To przeprosiny?
Tak. Nie powinienem był lekceważyć twojego skupienia.
Choć nie cofam wszystkiego.
To lustro to wskazówka do zrozumienia problemu.
Czuję to. Musimy je odzyskać.
- I mamy pracować z Fittes? - Lockwood!
Co to miało znaczyć?
Ukradłeś nam zapłatę. Ta sprawa cię przerasta.
Wiesz, że nie, Kipps. I to cię dobija, prawda?
Robimy to lepiej niż ktokolwiek inny.
- Nic nie znaczysz. - Rany.
Quill Kipps, chodzący wyrostek.
Ktoś powinien cię wyciąć.
Nie ma mowy, żebym z tobą pracował.
Liczyłem, że to powiesz.
Może się nieco zabawimy?
Wyścig w poszukiwaniu lustra.
Przegrany musi pogratulować zwycięzcy w ogłoszeniu w The Times.
Na całą stronę?
Dorośnij, Tony. Oto warunki.
Przegrany odchodzi i nigdy nie pracuje w tej branży.
Londyn będzie bezpieczniejszy z trzema amatorami mniej.
Umowa stoi?
Co się stało, Tony? Boisz się, że przegrasz?
Żartujesz sobie.
Miłej ostatniej sprawy.
Co on wyprawia?
Cokolwiek zechce.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz