Puść mnie.
Puść mnie!
Lockwood?
- Tu ktoś jest! - Lockwood!
Tutaj.
- Lockwood! - My z Departamentu.
- Jest tu ktoś jeszcze? - Lockwood!
FALA NIEWYJAŚNIONYCH ŚMIERCI
DUCHY SĄ WŚRÓD NAS
DOTYK DUCHÓW ZABIJA
ZGONY
WPROWADZONO GODZINĘ POLICYJNĄ
SZOK EKONOMICZNY
OBRONA ŻELAZEM, SREBREM I SOLĄ
AKCJE SPADAJĄ
NA PODSTAWIE POWIEŚCI JONATHANA STROUDA
MŁODZI CZUJĄ DUCHY
ZGONY
PROBLEM TRWA JUŻ 50 LAT
LOCKWOOD I SPÓŁKA
Pani Lockwood?
Nie, to nazwa agencji. Nazywam się Lucy Carlyle.
- To pewnie jakaś pomyłka. - Lockwood to mój partner.
A raczej mój pracodawca. Albo współpracownik.
- Jest tu? - Nie. Zadzwoniliśmy do pani matki.
Powiedzieliście jej, gdzie jestem?
Nie pytała. Była bardzo zajęta.
Wezwę lekarza, żeby panią zbadał. Proszę odpoczywać do wypisu.
Pani Carlyle?
Lucy Carlyle?
O Boże.
Panie Lockwood.
Tak. Dzień dobry. Z kim mam przyjemność?
Inspektor Barnes.
Z Departamentu badania i kontroli duchów.
Nie lubię spotykać się z agentami, którzy palą domy, narażają życie ludzkie
i łamią prawo, jakby ich nie obchodziło.
Proszę dać mi opowiedzieć moją wersję wydarzeń.
Może pan nie wie,
ale wprowadzono nas w błąd co do sytuacji na terenie domu.
Wtedy wpadliśmy w zasadzkę…
Niemożliwe.
Zapłaćcie pani Hope 60 000 funtów w ciągu dwóch tygodni
albo zamkniemy agencję.
Wy za to zapłacicie, Departament nas ubezpiecza.
Użyliście racy magnezowej w domu i nie mieliście żelaznych łańcuchów.
Unieważniam polisę.
Mam pańskie akta. Sam pan założył agencję. Bez nadzoru.
Zostawcie to dorosłym, nim ktoś umrze.
Nikt nie umrze, póki ja tu rządzę.
Nie ty tu rządzisz, tylko ja.
Zapłać albo was zamkniemy.
Gdzie Lockwood?
Niezbyt ciepłe powitanie.
A może: „Cieszę się, że nic ci nie jest” albo „Dobrze, że żyjesz”?
Cieszę się, że nic ci nie jest. Dobrze, że żyjesz.
- Nie słowo w słowo! - Lucy, gdzie jest Lockwood?
Skąd mam wiedzieć? Po prostu zniknął.
Byłaś w szpitalu. Czemu byłaś w szpitalu?
Daj mi minutkę, George.
Jeśli mówisz w przenośni, powiedz mi, co oznacza minutka,
bo jeśli potrwa dłużej niż minutę, to coś porobię…
W ciągu ostatnich 12 godzin prawie zabił mnie Typ 2.
Dwa razy.
Skoczyłam z płonącego domu, spadłam sześć metrów w krzaki
i wepchnięto mi rurkę do gardła, żeby odkurzyć mi płuca. Minutkę!
Trzeba było na mnie poczekać.
Spóźniłeś się.
Musiałem sprawdzić, w co się pakujemy,
co, jak sądzę, nie było staruszkiem…
To ona.
Jak dom się zapalił, Lucy?
Była taka młoda.
- Spaliłaś go, prawda? - Ta kobieta.
- Kim była? - Nawet nie słuchasz.
George. To zdjęcie. To kobieta, której duch nas wczoraj zaatakował.
Potrzebowała mojej pomocy. Powiedz, kim była.
Była wschodzącą gwiazdą w latach 80., aż do zaginięcia.
Znaleźliśmy jej ciało zamurowane w kominie. Ktoś jej to zrobił.
Trzeba było poszperać wcześniej…
To była decyzja Lockwooda. Co miałam mu powiedzieć?
Trzeba było mu odmówić, Lucy. Musisz, bo będzie z nim gorzej.
Dobrze, że dogadujecie się beze mnie. To płomienna dyskusja…
Gdzieś ty był? Czemu nie zaczekałeś?
George wie, kim był duch.
Możemy to zrobić później?
Muszę iść spać. Spotkamy się przy śniadaniu?
Zrób ghormeh sabzi ze stertą ryżu,
będę wdzięczny.
Ciekawy strój, Luce.
Nie wiedziałem, że lubisz jednorożce i tęcze.
Puść mnie.
Puść mnie!
Lucy?
Lucy!
Co robisz?
Jest tu zamek. A inni też muszą skorzystać z toalety.
Co z tobą nie tak?
To nie jest normalne.
Cześć, Norrie.
Nie zgadniesz, gdzie jestem.
Dotrzymałam słowa.
Jestem w Londynie.
Fittes i Rotwell nawet na mnie nie spojrzeli, więc jestem…
Nie wiem, gdzie jestem.
W jakiejś małej agencji zarządzanej przez dwóch chłopaków.
Jednego z wyższych sfer z wielkim ego
i jego dziwnego, nietowarzyskiego kumpla.
Wczoraj spaliliśmy dom w walce z Typem 2.
Jej duch…
naprawdę przypominał mi ciebie.
Kiedy nawiązałam z nią kontakt…
poczułam coś, czego nigdy wcześniej nie czułam.
Jakby była…
w mojej głowie. Jakby mnie potrzebowała, wiesz?
Jakbym musiała jej pomóc.
Tak jak powinnam była pomóc tobie.
Chyba mi odbija.
Chciałabym, żebyś tu była, Norrie.
Tęsknię za tobą.
Naprawdę tęsknię.
Dzięki. Wygląda świetnie.
Wygląda, jakbym ugotował to w aktywnym wulkanie.
To teraz wiem wszystko.
- Tak jak reszta Londynu. - „Zbuntowani” brzmi fajnie.
„Winni pożaru” trochę mniej.
Świetnie. Nazywali mnie Andrew Lockwood.
To nie jest nasz największy problem. Kilku klientów odwołało.
- Departament się wścieknie. - To nic. Naprawię to.
Ale to nie wszystko.
Coś jest nie tak z Lucy.
Jesteśmy poddenerwowani.
Kąpała się w ubraniu.
Dziewczyny bywają dziwne.
- Nie wtrącaj się. - Mówię poważnie.
Odkąd ją zatrudniłeś, jest gorzej. Może jest niezrównoważona?
- Nie jest. - Nie tobie to oceniać.
- Potrzebujesz normalnych ludzi. - A ty jesteś normalny?
Gdybyś był, zostałbyś w Fittes i byśmy się nie zaprzyjaźnili.
Wszyscy udają, że mają wszystko pod kontrolą.
Departament, wielkie agencje. To tylko pozory.
Świat jest szalony, a normalność nic nie zmieni.
Rozumiemy to. To nasza zaleta.
Za bardzo się pogrążasz w badaniach,
ale znajdujesz to, co umyka innym.
A Lucy bywa dziwaczna, ale jest jedną z nas.
Jestem pewien.
Spaliła dom. Oszalała. Musisz ją zwolnić, Lockwood.
Prześpię się z tym.
DROGA PANI WHITE, PROSZĘ PUŚCIĆ TO NORRIE.
PROSZĘ PRZEKAZAĆ, ŻE JĄ KOCHAM. BUZIAKI, LUCY
Jeśli mnie skrzywdzisz,
nie zdołam ci pomóc.
Puść mnie.
Lockwood, obudź się!
Jest tutaj.
- Kto? - Annabel Ward. Duch z Sheen Road.
Gdzie twój ekwipunek?
Na dole. Weź te buty.
Buty?
Musicie mnie wkurzać nawet na odległość?
- Duch Annabel Ward tu jest. - To niemożliwe.
Czemu miałabym kłamać? Była w moim pokoju.
Dobra. 20 sekund. Nie w przenośni.
Masz sprzęt, a nie spodnie?
Spodnie są dla mięczaków.
Nic nie czuję.
- Nic nie widzę. - Była tu.
Przysięgam.
Obudziłaś się i unosiła się nad tobą?
Tak.
To bez sensu, że tu jest.
Opanowaliśmy jej źródło.
Przykryliśmy ciało srebrną siatką.
Jak się tu dostała? Jej źródła nie ma w tym domu.
Prawda?
Wróciła.
Pogrywa sobie z nami.
George.
Nie ruszaj się.
Powiedz, że to osa.
Nie ruszaj się.
Albo jednak rusz się!
To nie osa.
Jeśli wiesz, jakie ma źródło,
to czas powiedzieć.
Zdaje mi się… Chyba wiem, co nim jest.
Nie spiesz się. Nie jesteśmy pod presją.
Gdzie ono jest?
Miałam jej pierścionek w dłoni i zasnęłam z nim.
- A teraz wszyscy zginiemy. - Jest w łóżku?
Tak. Może. Nie wiem. Może być.
Musimy to opanować.
Cholera.
George, zamiana.
Oto i ona.
Stańcie za mną.
Trzymajcie łańcuch.
Uwaga!
Mam ją!
George, rzuć wszystko. Wszystko, co masz!
Nie wiedziałam, że to źródło.
Wzięłam go, bo czuję to, co ona czuje.
Czego chce.
Trudno to wyjaśnić.
- Jak połączenie. - Tak!
Ukradłaś źródło z miejsca zbrodni. Departament nas zabije.
Przepraszam. Nie tylko ja kradnę źródła.
A co z czaszką, na której eksperymentujesz?
Annabel tkwiła za murem przez 40 lat,
a Departament nic nie zrobił.
Potrzebuje pomocy.
Czego ona od ciebie oczekuje po takim czasie?
Rozwiązania sprawy i sprawiedliwości.
Ona nie żyje, Lucy.
Nie możemy pomóc duchom. Zniszczmy jej źródło i zapomnijmy. Odpuść.
No weź, George. Poprzyj mnie.
Kochasz eksperymenty. Nie marnuj szansy na zbadanie nowego zjawiska.
Nie sądzę. Związki parapsychiczne to nie nauka.
Było ci jej żal. Słyszałaś jej śmierć. I tyle.
Udowodnij to.
Nim zniszczycie pierścionek, spróbuję się połączyć.
Zobaczę, co jeszcze poczuję. Udowodnię, że to prawda.
Nie. To zbyt niebezpieczne.
Już prawie świta. Jej duch będzie słabszy.
Nie. Dopiero co ledwie uszliśmy z życiem. Dwa razy.
Bo byliście nieprzygotowani. Dwa razy. Tym razem zrobimy to jak należy.
Muszę to zrobić.
Co mówiłeś o normalnych ludziach?
Jeśli zachowa się niestosownie, jesteśmy tutaj.
Dobra.
Uważaj na siebie.
W porządku, Annabel.
Jest bezpiecznie.
W pokoju słychać piosenkę.
Zatańcz ze mną.
Nie mam ochoty.
Uwielbia ją.
To nasza piosenka.
To ich piosenka.
Kim oni są? Annabel i…
Jest taka szczęśliwa.
Kocha go.
Popatrzę.
Skoro nalegasz.
Tańczy do piosenki.
On na nią patrzy.
Szczerze?
Powiedziałaś mu, gdzie ma iść?
On jej pragnie, ale…
O co chodzi?
- Okłamujesz mnie. - Jest zły.
Przysięgam. Puść mnie!
- Zazdrosny. - Nie kłamię!
Kłamiesz!
- Boi się go. - Puść mnie.
Dobra.
Kłamiesz, Annabel!
- Nie kłamię. - W porządku.
- Przysięgam. - Kocha mnie.
Kochasz mnie, prawda?
Dałeś mi pierścionek. Nigdy by mnie nie skrzywdził. Nigdy…
Musimy to powstrzymać. Teraz.
- Spójrz na mnie. - Poczekajmy.
Czekaj. Puść. Przestań.
Przestań. Proszę!
To boli! Przestań.
- Przestań. Spójrz na mnie. - Lucy.
Przestań, proszę! Puść mnie!
Nie mogę. Daj mi odetchnąć.
- Puść mnie! - Przestań.
- Annabel! - Puść mnie!
Zadusił ją na śmierć.
Pierścionek zostanie w piwnicy do czasu spalenia.
Nie przestawajmy, już coś odkryliśmy.
Koniec zabawy. Trzeba opłacić rachunki.
Jakie rachunki?
- 60 000 funtów? - Co?
W dwa tygodnie? Że co?
- Czemu nie mówiłeś? - Bo odpowiadam za agencję.
Wypełnię swoje obowiązki.
Jak? I tak ledwo wychodzimy na zero!
Może pożyczka? Dom musi być sporo wart.
Tylko to zostało po moich rodzicach.
Wybacz. Nie wiedziałam.
I tak zastawił dom, żeby założyć firmę. Jezu, mamy przesrane!
Nie. Wystarczy kilka dużych spraw.
Może to właśnie klient.
Lockwood i spółka, w czym pomóc?
Zwolnić Lucy Carlyle.
Natychmiast.
A dlaczego, panie inspektorze?
Bo mamy dość oczerniania w gazetach.
Ledwo się wam przyjrzałem,
a okazało się, że zatrudniłeś agentkę
bez zdanej czwartej klasy. To nielegalne.
Zakładam, że was okłamała, bo jeśli nie…
Nie ma pan większych zmartwień?
Małe rzeczy pomagają mi rozwiązywać większe problemy.
Wasza agencja to duży problem.
- Proszę pana… - Zwolnij ją, Lockwood.
Kto to był?
Pomyłka.
Posłuchaj. Jak sławna była Annabel?
Źle na to patrzyliśmy.
To nie my mamy pomóc Annabel, tylko ona ma pomóc nam.
Serio? Jak?
Wszystko zależy od mediów. Zniknięcie Annabel było głośne.
O wiele głośniejsze niż spalenie domu.
Jeśli rozwiążemy jej sprawę, nagłówki zneutralizują naszą złą prasę.
Mieliśmy skończyć z zabawą.
To nie zabawa. To główne wydarzenie.
- Nie zarobimy 60 tysięcy. - Może nawet więcej.
Pomyśl o milionach staruszków w domach,
którzy tylko wspominają i czytają gazety.
Kochają tajemnice.
Hit na pierwsze strony. Barnes nas nie tknie.
O mnie nie mów. Nie chcę być w gazetach. Mam ich już dość.
Trzeba umieć je ustawić. Zostaw to mnie.
Mówię poważnie. Chcę zostać w cieniu. Najważniejsze jest rozwiązanie sprawy.
Dużo się tu dzieje.
Po cichu. Zachowujcie się grzecznie.
Mam. Była w Hamlecie, grała Ofelię.
Co nam to mówi?
Otaczają mnie ignoranci. Czekajcie.
„Wzruszająca Ofelia Annabel Ward uchwyciła głębię tragicznego romansu”.
Dokładnie.
Taką głębię.
Dlatego leżałaś w wannie w ubraniu.
Ofelia utonęła ze stokrotkami.
Dlatego je wzięłam.
Oszalała i zabiła się przez to, jak traktował ją Hamlet.
Annabel się nie zabiła.
Jej rola i wydarzenia jej życia zaczęły się nawzajem odzwierciedlać.
Hamlet i Ofelia, Annabel i jej brutalny kochanek.
To sprawka tego, kto zagrał Hamleta?
Hugo Blake. Tak się nazywa. Spójrz.
„Sprawa Annabel Ward przybrała inny obrót,
gdy Hugo Blake został aresztowany w związku z jej zniknięciem.
Mówiło się, że Ward była w związku z gwiazdą Hamleta.
Zauważono ich razem
na kameralnej kolacji w prywatnym klubie”.
Brawo, Lockwood. Nieźle jak na ignoranta.
Patrzcie! Ma pierścionek.
Aresztowali go, ale wypuścili?
Nie było twardych dowodów. Nie było świadków i ciała.
Hej!
„Blake został zwolniony bez zarzutów.
Policja mówiła, że jej śledztwo się skończyło”.
Ale nasze nie.
Dobra robota, Tony.
Tym razem szukasz informacji przed pracą.
Tony? A może teraz Andrew?
Ciszej, Kipps. To biblioteka, a nie rykowisko dla baranów.
To pewnie twoja nowa asystentka.
Współpracownica.
A ty jesteś Quill Kipps. Słyszałam o tobie.
Masz największą śmiertelność wśród liderów zespołów.
Jestem przełożonym z najlepszej agencji w kraju.
Dostaję najniebezpieczniejsze prace właśnie dlatego, że jestem dobry.
I daję radę. Nie to, co on.
Długo tu nie zabawisz.
Bo dowiesz się, jaki jest naprawdę.
Wszyscy go opuszczają.
Ma na imię Lucy.
A ja Lockwood.
Potrzebujesz drabiny.
Wcale nie.
Tak.
- Niezbyt cię lubi, co? - To nieistotny dupek. Zignoruj go.
Musimy znaleźć Hugo Blake’a.
Najpierw muszę coś zrobić. Może pójdziecie na obiad? Ja stawiam.
Lubisz włoskie jedzenie?
Czyli pizzę?
Dokładnie, znam dobre miejsce.
To najlepsza włoska restauracja, w jakiej byłam.
- Zawsze tu mieszkałeś? - W szóstej. Dużo ładniej i bezpieczniej.
Czemu odszedłeś?
Mam super rodziców, ale nie mogłem zostać.
Mieli czwórkę dzieci. Inżyniera, inżyniera, inżyniera i dziwaka.
Czy zawsze miałeś…
Obsesję?
Tak. Nie znam życia sprzed problemu. Tak jak my wszyscy.
To nie w porządku, więc chcę się dowiedzieć…
- Czego? - Wszystkiego!
I Fittes mnie wywalili. Lockwood ci mówił?
- Nie! - To prawda.
Za dużo węszyłem i wchodziłem nie tam, gdzie trzeba.
George’u Karimie, ale szok!
Zabrałem czaszkę w ramach rekompensaty.
Myślisz, że ktoś nas okłamuje na temat tego wszystkiego?
Oczywiście, że nas okłamują. Ale kto, dlaczego i co możemy z tym zrobić?
Mój przyjaciel był przekonany, że to nie ma sensu.
Początek, rozprzestrzenianie się,
to, że wciąż jest gorzej bez względu na starania.
Już nie żyje. Może po drugiej stronie poznał wszystkie odpowiedzi.
To z nim chciałaś tu przyjechać?
Nie.
Z kimś innym.
Ale byliśmy razem w pracy.
Poszło nie tak. Okropnie. Mój szef obwinił mnie.
Jak wszyscy inni. Nawet moja mama.
Musiałam uciec.
Gdzieś, gdzie mogłabym się liczyć.
Tak, ryzykowaliśmy życiem, ale ta sprawa jest dla nas ważna.
Annabel Ward mogła być gwiazdą, ale została okrutnie zamordowana.
Zbyt długo władze Departamentu stały bezczynnie
i pozwalały na tę niesprawiedliwość.
Zawiedli ludzi.
- Byłem zbyt miły dla Lockwooda? - Bez wątpienia.
Zmieszał Departament z błotem, żeby ocalić nędzną agencję.
Za kogo on się uważa?
To gnojek.
Może to sprawa sprzed wielu lat, ale wciąż jest ważna.
Na szczęście w Lockwood i spółka nasza gwiazda, Lucy Carlyle,
nie tylko pomogła zneutralizować Typ 2,
ale wykorzystała też niezwykły talent nasłuchiwania,
by połączyć się z jej duchem.
Uważamy, że jesteśmy bliżsi odnalezienia zabójcy Annabel
niż policja i Departament…
Mówiłam ci, że masz mnie w to nie mieszać.
Mówiłem, że się tym zajmę. W czym problem? To prawda.
Nawet nie rozwiązaliśmy sprawy. Hugo Blake może chcieć się mścić.
Zaopiekujemy się tobą, Luce. Jesteś naszym największym atutem.
Atutem?
Czyli tylko tym jestem? Czymś, na czym możesz zarobić?
Myślisz, że robisz wszystko inaczej.
Ale jesteś jak inni. Jesteś tak samo zły jak wszyscy w domu.
- Chamsko, Lockwood. - Co?
Schlebiałem jej w telewizji.
Ale poprosiła cię, żebyś jej nie mieszał.
O co ci chodzi? Wczoraj chciałeś ją zwolnić.
Może miałeś rację.
Może ostatnio źle oceniam ludzi.
Barnes wie, że jest nielegalna. Musiałem coś zrobić.
Też się myliłem.
Nie ma co ze sobą zrobić. Nie powinieneś jej zwalniać.
Dajmy jej się uspokoić.
Otwierać.
Otwierać drzwi!
Wołaj dziewczynę.
Poradzisz sobie.
Obiecuję. Cokolwiek to jest, zajmę się tym.
Możesz tu zaczekać.
Panna Carlyle za mną.
Nie ma nic, czego nie możecie powiedzieć jej przy mnie.
Zaczekaj tu albo w celi.
Nie potrzebuję opieki.
Nie twojej.
Cieszymy się, że taka gwiazda jak ty nam pomaga.
Nie jestem…
Słyszałem, że rozmawiasz z Typem 2.
Nie mówiłam tego.
A nie wykorzystujesz swego talentu
do odkrycia zabójcy Annabel?
Nazywa się Hugo Blake.
- Tak? - Tak.
A nie wyczytałaś tego w gazecie?
Nie. To coś więcej.
Sprowadziliśmy go, ale mamy za mało, by go oskarżyć.
Może ty pomożesz.
Sheen Road był kiedyś domem noclegowym.
Blake mówi, że ją podrzucił i nie wchodził.
Mówił, że tylko się przyjaźnili.
To nieprawda.
To zdobądź dowody.
Oskarżasz go o morderstwo.
Wykorzystaj swoją więź z Annabel, by to udowodnić.
Chwila. To tak nie działa.
Nie mam włącznika.
Połączyłyśmy się, bo coś do niej czułam.
- Chciałam zrobić coś dobrego. - Masz szansę.
Pomóż nam go zamknąć.
Nie. Mówiłam, że nie mogę.
Nie widzi cię. Nawet nie wie, że tu jesteś. Spróbuj.
Co mam zrobić?
Wezwij ją.
Powiedz coś, co tylko ona wie.
Zidentyfikuj go jako zabójcę. Jeśli jesteś pewna, że jest winny.
O Boże.
Czujesz coś, prawda?
Nie…
Nie mogę.
- Powiedz, co czujesz. - Muszę stąd wyjść.
Powiedz nam, co wiesz.
Nic nie wiem. Nic nie czuję. Nic tam nie ma.
Kłamałaś, żeby cię nie zwolnili i nie zamknęli agencji.
- Tak? - Puść mnie!
W porządku.
Nie ma go.
Ale posłuchaj. Ma wysoko postawionych przyjaciół.
Mają dobrych prawników. Długo go nie zatrzymamy.
Chyba że masz coś jeszcze?
Szkoda.
To wystarczy na jedną darmową podróż. Do domu.
To już nie jest mój dom.
Lockwood to szarlatan.
Idzie na skróty i naraża życie innych.
Zobaczył bezbronną dziewczynę bez kwalifikacji
samą w wielkim mieście i wykorzystał ją.
Proszę.
Jedź do domu, póki możesz.
Wiedziałem, że to zrobi.
Wiedziałem, odkąd przyszła do nas Wade.
Boże, zawsze robią najnudniejsze, pozbawione wyobraźni ruchy, prawda?
Wyciąganie dowodów z pomocą twojego talentu?
To dowodzi, że nic nie mają.
Byłaś genialna, Luce. Naprawdę.
Może pan zatrzymać samochód?
Co robisz?
Odchodzę.
Zwalniam się.
Luce! Lucy!
Pogadamy w aucie? Tu jest niebezpiecznie.
Nie ma o czym gadać.
I tak chciałeś mnie zwolnić. Ale jestem twoim atutem.
To nieprawda. Wyraźnie zaszło nieporozumienie.
To zabawne,
skoro nic o mnie nie rozumiesz.
Masz gdzieś, przez co przechodzę, byle być w telewizji.
- Mówiłem, że mi przykro. - Wcale nie.
Bo jest. Chciałem to zatrzymać, nim zrobiło się zbyt niebezpiecznie.
Co pokazuje, jak mało wiesz.
Możesz włączać i wyłączać swoje uczucia,
ale ja nie, Lockwood.
Czasem po prostu myślę…
że lepiej byłoby, gdybym umarła.
Rozumiem to.
To nieprawda, Lucy.
Potrzebujemy cię.
I nie dlatego, że jesteś atutem.
A dlaczego?
Bo…
jesteś…
Lucy Carlyle. Nie możemy cię puścić.
Musicie.
Barnes was zamknie. Wie, że jestem nielegalna.
Dlatego byłem w telewizji.
Żeby pokazać Barnesowi, że może sobie grozić. Pieprzyć zasady.
Oni ciągle naginają zasady. Też możemy.
Dlaczego nie możemy zmienić zasad?
- Bo jesteśmy nikim. - Nie.
Jesteśmy Lockwood i spółka.
Ty, ja i George.
Przykro mi, Lucy.
Zostań, proszę.
Nigdy więcej mnie nie okłamuj.
Przysięgnij.
Nigdy więcej cię nie okłamię, przysięgam.
Czemu to zapaliłeś?
Żeby było fajnie?
Zbliża się do nas pięć cieni i skradacze.
- Kłamiesz? - A co przysiągłem?
O cholera.
To Tyburn Gallows. Najbardziej nawiedzone miejsce w Londynie.
Szczerze mówiąc, jesteś bardziej obciążeniem niż atutem.
Lockwood, coś jest nie tak.
Zamknięte od środka.
A jeśli to Blake?
Czekaj, Lockwood.
Załatwię go.
Znajdź George’a.
Może podam herbatkę do plądrowania domu?
Jedna kostka czy dwie?
Dobra.
Jak sobie chcesz.
Uciekaj.
Pomocy!
Proszę, pomocy! Proszę!
Dzięki Bogu. Pospiesz się! Ktoś jest na górze!
A chciałeś mnie wylać.
Rozwiąż mnie!
To było ciekawsze niż wczesne pójście spać.
Musimy częściej miewać gości.
Kto to był? Powiedział coś? Coś zdradził?
Nie. Ale wiem, czego chciał.
Blake odkrył, że mamy pierścionek.
Wysłał po niego tego drania, żeby ukryć ślady.
Może. Ktokolwiek to był, dowodzi to jego wartości jako dowodu.
Dowodu, który straciliśmy. Mamy przesrane.
Zawsze, gdy nam się powodzi, ktoś kopie nas w jaja i powala.
Co?
Czemu masz taką minę?
- Jaką minę? - Taką.
To nie jest normalna mina. Ta mówi: „Ja coś wiem, a wy nie”.
Obiecajcie się nie złościć.
A niby za co?
Ty chyba nie?
No nie?
Pierścionek?
Ty wariatko!
Co do cholery?
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz