- Dziękuję. - Dziękuję.
Dobra, quiz z planów.
Któryś może się przydać.
Musimy komunikować się szybko i bez zbędnych słów.
Wyjaśnienie tego zajęło ci jakieś 30 słów.
Nie żartuj sobie, Lucy. Nie mamy czasu.
Jaki jest plan C?
Ten, kto nie walczy, robi krąg defensywny.
Plan E, walcz z gościem, a ja ze źródłem.
Plan D na odwrót. Plan B to bomby solne.
Plan A to woda lawendowa, a plan F to ogień grecki,
który powinien być używany tylko pod kontrolą.
- W dziesiątkę. - Było sześć.
Wymyślę kolejne cztery.
A ponoć nie ma czasu na żarty.
Jesteśmy trochę przed czasem.
- To na pewno dobry adres? - Sheen Road 62, pani Hope.
Za kwadrans szósta.
Nadchodzi.
Jesteście z agencji?
Pani Hope?
Jestem Anthony Lockwood. To moja koleżanka, Lucy Carlyle.
Przyszliśmy pomóc. Oprowadzi nas pani?
Nie, nie wejdę tam.
Od śmierci mojego męża. Odkąd tak zmarł.
Zakłócenia były bardzo uporczywe.
Sprzedam dom, ale trzeba to naprawić.
Właśnie to robimy.
Lokalizujemy gości, opanowujemy źródło. Bezpieczna przestrzeń dla klienta.
A wasz przełożony? Myślałam, że przy śledztwie musi być ktoś dorosły.
Ściśle mówiąc,
według prawa dorosły musi być obecny przy szkoleniu agentów.
Ale nie jest to konieczne.
Dorośli są bezużyteczni.
Przez brak wrażliwości. Po prostu przeszkadzają.
Jeszcze jedno. Czy w domu jest ktoś jeszcze? Widzieliśmy…
Nie. Mam jedyny klucz.
Wszystko jest w formularzu od was.
Idę. Już prawie godzina policyjna.
Gdy byłam w waszym wieku, uganiałam się za chłopakami, bawiłam się.
To straszne, co się porobiło.
Żal mi waszego pokolenia.
Wesolutko.
Umie pocieszyć.
Gotowa?
Gotowa.
- Wyłączone ogrzewanie. - Jest piekielnie zimno.
Coś jeszcze?
Chyba tak.
Zaczynamy?
- Słyszysz coś? - Tak.
Pukanie. Bardzo słabe.
Nie wiem skąd. A ty?
Blask śmierci. Aż razi w oczy.
To nie jest śmieszne. Usłyszałam, jak upada. Brzmiało ostro.
Nie ma jeszcze szóstej.
- Herbaty? - Co napisała?
Przenieśli się tutaj. Z początku nie było manifestacji.
Nagle spadł ze schodów i umarł.
Myślała, że się potknął, idąc po wodę.
- To wiarygodne. - Sarkazm czy ironia?
To mądrzejsze.
- Myślisz, że go popchnęła? - To byłby motyw.
Opisała zjawę?
Czuła, że coś jej szuka, ale nie mogło jej znaleźć.
Nie mogła znieść myśli, że ją znajdzie.
- Czyli to coś ma cel. - Czyli to Typ 2.
Jest 18.30.
Słońce zaszło.
To co, szukamy ducha?
Pukanie wróciło.
Coraz głośniejsze.
Skończyło się.
Jak tylko weszłam. Wie, że tu jesteśmy.
Temperatura spada.
Wyłącz latarkę. Dostrójmy się.
Wybierz któreś drzwi.
- Te najdalej. - Dlaczego?
Są najstraszniejsze.
- Biuro. - Tak.
Kiedyś nim nie było.
Ślady nacisku. Głębokie, szerokie.
Może to była sypialnia, nim Hope’owie się wprowadzili.
Czuję to. Tu jest źródło. Czujesz?
Nie daj się nastraszyć. Bądź aktywna. Idź po torby. Zrób krąg.
- Szukam dalej. - Opiłki czy łańcuchy?
Opiłki.
Na pewno? Jest takie mocne.
- Ależ nie. No i… - I co?
Zapomniałem łańcuchów.
Zapomniałeś łańcuchów?
George je oliwił. Nie sprawdziłem, czy je odłożył, więc…
To wina George’a.
Nie szkodzi. Nie potrzebujemy ich. Opiłki wystarczą.
Cholerni amatorzy.
Lockwood?
Lockwood…
Chwila. Kolejny blask śmierci.
Kiedyś wydarzyło się tu coś paskudnego,
więc w tym domu doszło do dwóch brutalnych zgonów.
Lockwood! Szybko!
Ale nie wiem, co pierwsza śmierć ma wspólnego z Hope’ami,
więc może zakłócenia nie były spowodowane przez pana Hope’a.
Nie. Dobra robota.
Nie były.
- Wyciągnęłaś coś? - Nie próbowałam.
Bo próbuję pomówić z żyjącym.
Spróbuj, zanim się zbliży.
Cierpi.
- Oczywiście. Nie żyje. - To coś innego.
Co innego?
Prawie…
Puść mnie.
Puść mnie!
Puść mnie.
Puść mnie!
FALA NIEWYJAŚNIONYCH ŚMIERCI
DUCHY SĄ WŚRÓD NAS
DOTYK DUCHÓW ZABIJA
WPROWADZONO GODZINĘ POLICYJNĄ
SZOK EKONOMICZNY
OBRONA ŻELAZEM, SREBREM I SOLĄ
AKCJE SPADAJĄ
NA PODSTAWIE POWIEŚCI JONATHANA STROUDA
MŁODZI CZUJĄ DUCHY
ZGONY
PROBLEM TRWA JUŻ 50 LAT
LOCKWOOD I SPÓŁKA
TRZY LATA TEMU
Proszę opowiedzieć o pani córce.
Od dziecka miała talent.
Całymi nocami płakała.
Myśleliśmy, że coś nie tak,
póki nie zorientowaliśmy się, że słyszy je za oknem.
- Jest słysząca? - Utalentowana.
W wieku sześciu lat widziała gościa na bagnach.
Słyszała go na długo przedtem, inaczej byłoby po niej.
Brzmi wyjątkowo. Macie szczęście. Mamy wolne miejsce.
Przedwczoraj straciłem jednego z moich agentów, biedaczysko.
Był jej wzrostu, więc może wejdzie w jego stary mundur.
Byłoby wspaniale.
Pani Clarke zajmie się papierami.
Jesteśmy wdzięczne.
Nie uśmiechniesz się, młoda damo?
Czy dziecko jest w wieku pozwalającym na pracę?
Tak, ma 13 lat.
I potrafi wyczuć obecność gości Typu 1 i 2
oraz bronić się?
Tak.
Rozumie pani, że w pracy
będzie narażona na urazy, obrażenia i śmierć?
Tak.
Odbędzie szkolenie i dostanie sprzęt ochronny,
ale jest za siebie odpowiedzialna. Jasne?
Tak.
Na czyje konto wysyłać wypłatę w ostatni piątek miesiąca?
Na moje.
Nie chcę tego robić. Boję się. Nie chcę się ciągle bać!
Wszyscy się boją. Co cię wyróżnia?
Znajdę pracę gdzie indziej. Gdziekolwiek.
Chcę się uczyć. Chcę być normalna.
Posłuchaj mnie.
Twój ojciec zostawił nas z niczym, gdy zapił się na śmierć,
więc pójdziesz tam
i będziesz pracować z uśmiechem i wdzięcznością,
bo inaczej przysięgam, że poczujesz, co to prawdziwy strach.
Panie i panowie, to Lucy Carlyle. Jest słyszącą.
Ponoć utalentowaną, ale już my to ocenimy.
Norrie, pokaż jej co i jak.
Ostrożnie. Nie dotykaj. To śmiertelnie trujące.
Trujące i bardzo drogie.
Wszystko, co rozlejesz, potrącę ci z pensji.
To materiał wybuchowy?
Piasek, sól i piorunian srebra.
Reaguje z plazmą.
Pamiętajcie, że żelazo tworzy barierę między wami a duchem.
Im silniejszy duch, tym silniejsza musi być wasza bariera.
Typ 1 jest słabszy. Typ 2 jest silniejszy.
Nigdy nie okazujcie strachu.
Wiesz, czemu nosi tę srebrną piersiówkę?
Nie.
Bo lubi spirytualizm.
- Wiesz, czemu jest taki blady? - Nie.
Trzy razy na noc sra w gacie ze strachu.
A czemu nazywa się Jacobs?
Nie wiem.
Bo jakoby go posrało.
Hotel pod Łabędziem. Korytarz na ostatnim piętrze.
Nikt nie rezerwuje pokojów z powodu dziwnych i nieprzyjemnych doznań.
Znajdźcie ducha i zneutralizujcie go.
O co chodzi, Luce?
Słyszysz coś?
Jest tutaj.
- Nadchodzi. Za nami! - Co?
- Co robisz? - Posłuchaj jej, Paul.
Wie, co robi.
- To jak się nazywasz? - Lucy Carlyle.
Dobra robota, Lucy Carlyle.
Wasz rapier jest najważniejszy w pracy.
Żelazne ostrze odstrasza zjawy.
Rozpędza je.
Im lepiej będziecie sobie radzić, tym dłużej pożyjecie.
- Norrie! - Lucy! Pomocy!
Za dwa lata służby w Jacobs i spółka
i osiągnięcie trzeciej klasy
otrzymuje własny rapier i podręcznik Fittes.
Prawdziwy skarb naszej agencji,
Lucy Carlyle.
Czemu nie urodziłam się w rodzinie Fittes?
Chciałabym mieć eleganckie imię jak Penelope albo Marissa.
Żadna Norrie nie była nigdy sławna i bogata.
Ma pełną szafkę. Nie zauważy.
Boże. Może tak to się zaczyna.
Co się zaczyna?
Bycie kimś takim jak Jacobs
albo inni dorośli w tym gównianym mieście.
Od picia whiskey w ciągu dnia.
Tylko łyczek. Świętujemy.
Nie! Nie możemy pracować dla Jacobsa aż do utraty talentu.
Nie dajmy rodzicom przeżreć naszej kasy.
Jedźmy do Londynu. Dziś wieczorem.
Aplikujmy do Fittes i Rotwell. Zostańmy kimś,
nim dopiszą nas na wielkim nagrobku na placu.
Nie mogę.
Nie zdałam czwartej klasy.
Posłaliby mnie na nocną wartę.
Więc sfałszujemy listy albo im nakłamiemy.
Liczy się talent, a nie papier.
Poczekaj, aż będę miała pełne kwalifikacje.
Niedługo. Jeszcze przyszły rok.
I nie będę potrzebować niczyjej zgody.
Pójdziemy do dużych agencji. Będą się o nas zabijać.
Za kilka lat będziemy najsłynniejszymi agentkami w kraju.
Będziemy na okładkach gazet.
Duch Marissy Fittes zmartwychwstanie
i wyciągnie jej dupsko z trumny.
- Będzie nas błagać o pracę u niej. - Tak.
TO BĘDZIEMY MY!
Obiecaj uroczyście i wiążąco.
Obiecuję uroczyście i wiążąco.
Dobra, wiatrak Moorgate.
Firma drzewna chce go oczyścić i sprzedać deweloperowi.
Dane o nawiedzeniach są niejasne, ale wszystko wskazuje na Typ 1.
Panie Jacobs?
Znał pan Marissę Fittes?
Uczyłem się w Fittes, kiedy jeszcze żyła.
Przyszła popatrzeć na trening szermierki.
Jaka była?
Wspaniała. Zanim ona i Rotwell
odkryli związek między gośćmi a źródłami, panował chaos.
Zamieszki na ulicach, nieustanne zgony.
Zmieniła wszystko.
Była jedyną osobą, która rozmawiała z Typem 3.
Czyli byliście przez chwilę razem w jednym pomieszczeniu?
I tak biję cię na głowę.
Byłem blisko historii.
Dobra. Wszystko zaczęło się znikąd,
a potem pojawili się Fittes i Rotwell.
Niezły przypadek, co?
- Znowu teorie spiskowe. - W co wierzysz?
Nie znamy prawdziwej historii problemu.
Taki mądry i przystojny.
Radykalny myśliciel, prawda, Lucy?
Znajdźcie gościa. Znajdźcie źródło. Opanujcie je. Wyjdźcie.
Nie chcę tu być całą noc.
- Czujecie coś? - Jeszcze nic.
Ale jest bardzo zimno. Nie podoba mi się to, co nam to mówi.
Brzmi jak dziecko.
Tam na dole.
Coś tu nie gra.
To nie jest Typ 1.
Pójdziemy za nim. Powiedz Jacobsowi.
Nie. Wyjdźmy i wróćmy ze sprzętem i gotowym planem.
Może nam uciec. Idź, Lucy, proszę.
Chodźcie ze mną. Nie oddalajcie się.
Uważaj, Norrie.
Znaleźliśmy coś.
Podejrzewałam widmo lub dziecko cienia.
Ale nie jestem pewna. Chyba…
trzeba wszystkich wyciągnąć.
Bo nie jesteś pewna?
- To za mało. Jakie masz dowody? - Nic jasnego. Tylko tak czuję.
Nie poddajemy się uczuciom.
Może pan też wejdzie? Sam pan zobaczy?
Rób swoje.
Boże.
- Co to jest? - Zbliża się!
Nadchodzi!
Pomocy!
Szybko!
Norrie!
Norrie, ruszaj się!
Potrzebuję łańcuchów!
Lucy, Norrie, zamknijcie drzwi! Ratujcie się!
Norrie!
Norrie.
Norrie!
Proszę pana!
Jest zamrożona!
Potrzebujemy pańskiej pomocy!
Nie, proszę pana!
Oni umierają!
Norrie!
Nie!
Nie! Proszę pana!
Postąpiłem zgodnie z informacjami, które przekazała mi panna Carlyle.
Szkoda, że nie mówiła wprost.
Mogliśmy ocalić wielu młodych ludzi.
Nie słyszał pan wołania o pomoc
ani żadnych oznak zakłóceń,
póki panna Carlyle nie wyszła,
gdy było już za późno?
- Nic a nic. - To nieprawda.
Stał pan w drzwiach. Widziałam. Krzyczałam do pana!
Proszę o ciszę! Proszę poczekać na udzielenie pani głosu.
Spowodowana przez dotyk ducha śmierć
Alfiego Morgana, Joy Young, Paula Bella i Abrahama Kosty
jest skutkiem nieszczęśliwego wypadku.
Ich rodzice dostaną zasiłek z funduszu Fittes dla rodzin w żałobie.
Dobra robota.
W sprawie chorobliwego zamrożenia Norrie White
sugeruję wypłatę subsydium
z funduszu weteranów Departamentu badania i kontroli duchów.
Obudzi się kiedyś?
Wróci do nas?
Możemy tylko zadbać o jej komfort.
Spójrz na mnie. Spójrz na mnie, młoda damo.
Nie użalaj się nad sobą.
Nie spędzę reszty życia wytykana palcami, bo poumierali przez moją córkę.
Jutro zabieram cię do Jacobsa i przeprosisz.
Przyznasz się do winy i poprosisz o pracę.
Błagaj do skutku. Rozumiesz?
Tak.
Rozumiem, że ja cię nie obchodzę.
Ani Norrie.
Ani prawda.
Była moją najlepszą przyjaciółką.
Byliśmy rodziną. Myślisz, że bym ich skrzywdziła?
- Dość tego. - Nie.
Przez całe życie traktowałaś mnie jak śmiecia,
póki na mnie nie zarobiłaś.
Chciałam tylko,
żebyś mnie kochała.
Ale nie potrafisz.
Nic nie czujesz. Jesteś kompletnie martwa.
Mamy przyjść na dziewiątą.
UTALENTOWANY REKRUT POSZUKIWANY
Przepraszam.
Przepraszam. Pierwszy raz w Londynie?
Tu bywa niebezpiecznie, zwłaszcza nocą.
W naszych ośrodkach jest bezpiecznie. Wpadnij.
Nie, dziękuję. Nie trzeba.
DOM FITTES
…formularze zanieść na niższy poziom i zgłosić się na rozmowę.
Dokumenty, referencje i zgoda rodziców.
Nie mam żadnej z tych rzeczy,
ale mam oceny z wyróżnieniem z pierwszych trzech lat.
Musisz mieć dokumenty.
- Proszę. Czekałam ponad godzinę. - Nic nie poradzę.
Jeśli z kimś pomówię o moim talencie,
nie będę marnować pani czasu.
Marnujesz własny czas. Przyjdź z rodzicami.
Proszę. Przebyłam setki kilometrów i nie mam gdzie spać.
Szybko to wyjaśnię.
Myślisz, że pierwsza tu przyszłaś z taką historyjką? Jazda stąd.
GODZINA POLICYJNA ZA 1:58:50.
LOCKWOOD I SPÓŁKA
ŚLEDCZY
- Jesteś nową dziewczyną od Arifa? - Od kogo?
Ma sklep na rogu, przysyła nam pączki.
Nie masz pączków, więc jesteś w sprawie pracy.
Myślałem, że skończyliśmy. Nazwisko?
Lucy Carlyle. Pan Lockwood?
Ja? Nie.
- Mogę się z nim zobaczyć? - Czemu nie.
Poprzednia właśnie weszła, ale chyba nie na długo.
Spójrz na to. Jak myślisz, co to jest?
Boże! Zabierz to ode mnie!
Widzisz? Mówiłem. Dobra. Chodź za mną.
Wygrałeś. Jeszcze jedna.
Ty wygrałeś. Sprawdziłem listę. Ta była ostatnia.
Więc kto to jest?
Cześć. Anthony Lockwood.
Lucy Carlyle. Nie jestem umówiona,
ale widziałam wasze ogłoszenie w gazecie.
Słyszałaś o nas?
Nie.
Moje CV.
Herbaty? Czy George już zaoferował?
Wstrzymam się z tym do pierwszego testu. Może zwieje.
Dość zmarnowaliśmy herbaty.
Trochę wiary. Nastaw wodę.
Dobra, ale myślę, że zwieje.
Wybacz mu.
Jest bardzo nerwowy, gdy jest głodny. Usiądź.
Masz zmysł wzroku i dotyku, ale przede wszystkim nasłuchujesz.
Dobrze czuję. Czasem dotyk łączy się z tym, co słyszę.
Dotyk czasem wyzwala dźwięki.
George to potrafi. Ja tylko widzę.
Blask śmierci, tropy, upiorne ślady śmierci.
Trenowałaś na północy z lokalnym agentem o nazwisku Jacobs.
- Skończyłaś czwarty rok? - Zgadza się.
- Masz referencje? - Nie.
Moja ostatnia praca nagle się skończyła.
Mogłabym długo o tym gadać,
ale nie lubię się nad tym rozwodzić.
Może innym razem.
Nareszcie.
Przejdziemy do testów?
Jakich? W ogłoszeniu nie było o tym mowy.
Szczerze mówiąc, nie przywiązuję wagi do referencji.
Wolę widzieć talent na własne oczy.
Proszę, weź ciasteczko, bo George zje wszystkie.
No dobrze. Jak myślisz, co to jest?
To srebrne szkło wyprodukowane przez Sunrise Corporation.
To słój na duchy.
Źródłem jest czaszka. Duch jest z nią związany.
Nie wiem, jaki rodzaj. Widmo albo zjawa?
Dokładnie. Świetnie.
Była wstrząśnięta. Było widać.
Wiesz, że słyszę, kiedy tak mówisz?
Skąd jest? Mieli je tylko Fittes i Rotwell.
Nie czas na pytania. A co sądzisz o tym?
Słyszę strzały.
- Strzały? - To brzmi paskudnie.
Nie. Nie jest agresywnie ani smutno. Nie ma cierpienia.
To należało do kogoś
szczęśliwego, delikatnego.
Bardzo dobrze. Mój wujek zabierał to ze sobą na polowania.
Miał to przy sobie, gdy miał udar.
Świetny gość. Szkoda go.
A to?
To wiąże się ze śmiercią. Dużo śmierci. To ohydne.
Nie wiem, co to, ale nikt nie powinien tego trzymać.
Na pewno nie w kontekście rozmowy o pracę.
To pamiątka po mojej pierwszej udanej sprawie.
- Słyszałaś o mordercy Haroldzie Becku? - Nie.
I chyba nie chcę, dziękuję bardzo.
To bardzo rozsądne. Okropna sprawa.
Na koniec spróbuj z tym.
Nic nie wyczuwam.
Naprawdę? Jesteś pewna?
Wysil się bardziej.
Nie, jestem pewna. Nic.
I dobrze.
W tym George trzyma szczoteczkę.
Nie pozwolę się z siebie naśmiewać.
Nie wiem, co to za agencja,
ale jest równie prestiżowa
co para uczniaków zgrywających agentów, póki nie ma rodziców.
Nie wstawajcie.
Zadziorna.
Podejdź tu, a pokażę ci, jaka jestem zadziorna.
- Może podejdę. - Coś nie widzę.
To głęboki fotel. Ciężko się wstaje.
Poczekam.
Przepraszamy, że cię zdenerwowaliśmy,
ale to prawdziwa firma,
a to był poważny test.
Zdałaś śpiewająco.
Zdziwiłabyś się, ilu kandydatów wymyśla jakąś bajeczkę.
Według ich historyjek to najbardziej nawiedzony kubek w Londynie.
- Powiedz jej o ciasteczkach. - Co?
Nie może brać dwóch na raz.
Każdy członek agencji może brać tylko jedno ciasteczko na raz.
Tak jest sprawiedliwe.
Każdy członek agencji?
Jeśli nadal jesteś zainteresowana.
Tak.
Jestem.
Doskonale. Może oprowadzę cię po domu?
Nasza sytuacja jest nieco nietypowa.
Jesteśmy agencją od trzech miesięcy.
Mamy akredytację z Departamentu, ale mu nie podlegamy.
Jesteśmy niezależni i to lubimy.
- A przełożeni? - Nie mamy przełożonych.
Żadnych dorosłych. To moja firma, stąd nazwa. Może być?
Brzmi nieźle.
Łazienka, mój pokój, pokój George’a.
Radzę pukać. Raz uprawiał jogę na golasa.
Niecodzienny widok.
A tamten pokój?
Prywatny.
Nic ciekawego. Za mną, mamy dużo więcej do zobaczenia.
Biblioteka jest tam, ale to jest najważniejsze pomieszczenie.
To płótno na myśli.
Zapisujemy notatki, teorie, pomysły.
Przydaje się.
Namierzyłem kości ghula z Fenchurch,
szkicując na nim plan ulicy o 3 w nocy przy toście.
Gdy ze sobą nie rozmawiamy, możemy na nim zapisywać obelgi.
- Jak często to się zdarza? - Prawie nigdy.
A teraz…
Do piwnicy. Za mną.
Biura. Akta spraw.
George obsesyjnie bada historię problemu.
Jest bardzo skrupulatny.
To dobrze. Mnie boli pisanie listy zakupów.
Sala szkoleniowa.
Losowe dysze dymne symulujące różne schematy ataku i obrony.
George to wymyślił. Czasem to działa.
Skończyłaś czwartą klasę, więc już dobrze władasz mieczem.
Oczywiście.
A to ściśle strzeżony magazyn.
Jest otwarty.
Zapamiętam.
Lepiej strzec ściśle strzeżonego magazynu.
Rany.
Jesteśmy gotowi na wszystko.
A skąd macie nawiedzoną czaszkę?
Jest George’a. Lubi eksperymentować.
Sprawdza, jak reaguje na różne bodźce.
Nie odpowiedziałeś.
Ukradł ją.
Chodź. Pokażę ci strych.
Tu spałem, gdy byłem mały. Możesz się tu zatrzymać.
- Chyba że masz inną kwaterę? - Tak.
Nie. To znaczy…
Odliczymy ci czynsz od pensji.
Tylko na pokrycie rachunków. Jestem godnym zaufania gospodarzem.
Ma własną łazienkę.
Tę na dole musiałabyś dzielić z Georgem,
czego nikomu nie życzę.
Dam ci się rozpakować. Rozgość się.
- Zakładając, że… - Wycinki z gazet na ścianie…
Widziałaś je. Niezbyt skromnie, prawda? Powinienem je zdjąć.
Nie, nie chodzi o to. Po prostu nie powiedziałeś,
kim jesteś.
Będzie na to czas. Powinnaś odpocząć. Wyśpij się.
O ile… przyjmiesz tę pracę?
Tak.
Witamy w Lockwood i spółka.
TO BĘDZIEMY MY!
Wiem, co myślisz.
Ale to zakazane.
- Drzwi? - Tak, drzwi.
- Chciałam napić się wody. - To radzę iść do kuchni.
- Czemu je zamyka? - Nie mam pojęcia.
- Długo tu mieszkasz? - Rok.
- Dobrze go znasz? - Dość.
Zastanawia mnie ten dom. Jak tu zamieszkał?
- Pewnie należał… - Do jego rodziców?
Sama go zapytaj. Zwykle jest w bibliotece.
I pewnie nie musi iść do łazienki jak ja.
Więc przepraszam.
Cześć.
Przepraszam, przeszkadzam? Nie jestem zmęczona, więc…
Ani trochę. Wejdź, usiądź.
Co czytasz?
Czytam, co dzieje się w mieście.
Imprezy i inne bzdury.
Przez problem powinno być ich mniej,
ale nie dla bogatych.
Uwielbiają zamykać się w eleganckich hotelach
i podniecać się straszliwą myślą, że na zewnątrz czyhają goście.
Departament robił imprezę.
Przyszły wszystkie szychy.
Byłeś tam? Masz zdjęcie?
Nie. Więc nie.
W ogłoszeniu pisaliście, że to prestiżowa agencja,
ale to nieprawda, co?
Działacie trzy miesiące i nigdy o was nie słyszałam.
Lekko przesadziłem.
Wiele osób tak robi.
Tak jak ty, gdy mówiłaś, że zdałaś czwartą klasę.
Pytałem Departament.
Przepraszam. Ale jestem dobra. Obiecuję. Po prostu…
W mojej poprzedniej agencji…
To już przeszłość. Teraz liczy się przyszłość.
Wiem, że jesteś dobra. Widziałem to na własne oczy.
Uwierz mi, może jesteśmy nową i nieco niekonwencjonalną firmą,
ale pewnego dnia będzie to jedna z najlepszych agencji w Londynie.
Chcę, żebyś w niej była.
Dziękuję.
Jest jeszcze jedna sprawa.
Śmiało.
Mówiłeś, że jestem dobra.
Wiesz, co potrafię.
A skąd mam wiedzieć, co ty potrafisz?
Puść mnie!
Lucy!
Lockwood!
- Proszę! - Trzymaj się!
Spadam!
Utknęłam!
Spadam!
Lockwood!
Lucy!
- Dotknął cię? - Oczywiście, że nie. Byłabym martwa.
Jeśli nie czujesz się pewnie, wychodzimy.
Nic mi nie jest. Tylko…
Tylko co?
Gdy się z nią połączyłam, było inaczej.
- Jak to? - Widziałam, jaka kiedyś była.
A nawet więcej. Czułam to, co ona.
Jest duchem. Duchy nie mają uczuć.
Nie, zaufaj mi. Nigdy wcześniej tego nie czułam.
Musisz się uspokoić.
- Słuchaj mnie. - Zmieniły się parametry.
To nie jest kłótnia małżeńska.
To duch ofiary morderstwa, który lada chwila wróci,
więc jeśli się nie skupisz…
Pokaż, gdzie się udała.
Zniknęła przed ścianą, ale tam zmierzała.
Ściana kominowa. Tam musi być ciało.
- Otynkowano ją na nowo. - Ostrożnie. Przerwałeś krąg.
Wróciła.
Nuda. Już to robiłaś. Spróbuj czegoś nowego.
Nie drwij z niej, Lockwood. Jest zła.
- Już prawie. - Szybciej.
Nadchodzi.
Mój miecz!
Lockwood!
Niedobrze.
To ona.
Ciało to źródło. Zatrzymam ją. Przykryj je siatką.
Innymi słowy, plan F.
To nie jest plan F.
Znaczy plan B.
B to bomby solne. Jest za silna.
Odciągnę ją. Opanuj źródło.
To plan E!
Kiedy to się skończy, musimy zmienić system.
Mów za siebie.
Puść mnie!
Lucy, za tobą!
Lucy, szybko!
Lucy!
Jesteś cały?
Poza tym, że dom klientki spłonął, to w porządku.
Czemu tak długo? Co robiłaś?
Mówiłam. Coś było nie tak. Coś się zmieniło.
- I musiałam… - Co?
Co było nie tak? Opanowaliśmy źródło?
Tak, ale… To zły moment na tę rozmowę.
Zgoda. Skaczmy, póki jest z czego.
Chyba zwariowałeś. Jesteśmy za wysoko. Skręcimy karki.
Gotowa? Raz, dwa, trzy!
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz