- Grazas. - Grazas.
Vouche preguntar polos plans.
Nunca se sabe que imos atopar.
Cómpre que nos comuniquemos decontado e con poucas palabras.
Moi ben. Explicácheste en só 30 palabras.
Non vaias de graciosa, Lucy. Imos mal de tempo.
A ver, cal é o Plan C?
Quen non estea loitando porá as defensas.
No "E" ti loitas e eu ocúpome da fonte.
O "D" é xusto ó revés. O "B" son bombas de sal.
O Plan A é auga de lavanda. O Plan F é lume grego,
que só se pode empregar dentro en circunstancias controladas.
- Dez de dez. - Só eran seis.
Xa pensarei catro máis.
Non iamos mal de tempo?
Chegamos algo antes do previsto.
- Seguro que o enderezo está ben? - Rúa Sheen, 62. Señora Hope.
Xusto ás 05:45.
Aquí a vén.
Sodes da axencia?
Señora Hope?
Son Anthony Lockwood. A miña compañeira, Lucy Carlyle.
Viñemos polo seu problema. Imos dentro?
Non, non penso entrar aí.
Non volvo dende que morreu o meu home. Por como morreu.
Hai moitas perturbacións.
Quero vendela, pero necesito solucionalo.
Para iso viñemos.
Localizar o visitante, selar a fonte. A lugar seguro, cliente satisfeito.
E o supervisor? Cría que debía haber un adulto nas investigacións.
Sendo precisos,
a lei di que ten que haber un adulto se os operarios están en formación.
Nós non o precisamos.
Sinceramente, son pouco útiles.
Porque non son sensibles. Só estorban.
Unha cousa máis, señora. Hai alguén na casa? Acabo de ver…
Non. Só eu teño chave.
Toma os papeis que mandaches coa información.
Marcho. Vai soar o toque de queda.
Á vosa idade, saía con rapaces e pasábao ben.
É terrible como cambiou o mundo.
Sinto mágoa pola vosa xeración.
Chea de ledicia.
A alegría da horta.
Lista?
Lista.
- Non hai calefacción. - Máis lle vale. Vou aterecer.
Algo máis?
Si, iso creo.
Comezamos?
- Oes algo? - Si.
Golpes. Moi suaves.
Non sei de onde veñen. Ti?
Un brillo mortal. Case preciso lentes de sol.
Non ten graza. Ouvín como caía. Foi brutal.
Non son nin as seis.
- Un té? - Que pon?
Mudáronse a esta casa e todo ía ben. Sen manifestacións.
Da noite para o día, caeu polas escaleiras e morreu.
Ela pensa que tropezou indo por auga.
- Ten sentido. - Sarcasmo ou ironía?
A máis espelida.
- Cres que o empurrou? - Polo menos, iso sería un móbil.
Describiu a aparición?
Pon que sentiu como se a observasen, pero que non a podían atopar.
Non puido soportar a idea de que a atopasen.
Ten un propósito.
Debe ser un tipo dous.
6:30.
Caeu o sol.
Ímoslle a pola pantasma?
Volveron os golpes.
Son máis fortes.
Pararon.
Nada máis pisar o chan. Sabe que estamos aquí.
Baixou a temperatura.
Apaga iso, temos que conectar.
Escolle calquera porta.
- A de máis aló. - Por?
É a máis arrepiante.
- Un despacho. - Si.
Non sempre. Mira.
Marcas profundas e separadas.
Pode que fose un cuarto antes dos Hope.
Podo sentila. Aquí está a fonte. Séntela?
Que non che afecte. Móvete. Vai polas bolsas e fai o círculo.
- Vou ós outros cuartos. - Lascas ou cadeas?
Lascas.
Seguro? É cedo e xa é forte.
- Non é para tanto, ademais… - Que?
Esquecín as cadeas.
Esqueciches as cadeas?
George colleunas para engraxar e non comprobei se estaban…
É culpa de George.
Tanto ten. Non as precisamos para un traballo así. As lascas ben valen.
Malditos novatos.
Lockwood?
Lockwood…
Agarda. Hai outro brillo mortal. Algo espantoso pasou hai moito tempo,
iso quere dicir que houbo dúas mortes violentas.
Lockwood, axiña!
O caso é que non vexo que ten que ver a primeira morte cos Hope.
Pode que a perturbación non a cause o señor Hope.
Non. Moi listo.
Non foi el.
- Díxoche algo? - Aínda non probei.
Estaba contactando cos vivos.
E se probas antes de que se achegue?
Está sufrindo.
- Claro, está morta. - Non, pasa algo.
Que pasa?
Case podo…
Déixame.
Déixame!
Déixame.
Déixame!
MORTES SEN EXPLICACIÓN
AS PANTASMAS ANDAN ENTRE NÓS
O ROCE FANTASMAL MATA
TOQUE DE QUEDA OBRIGATORIO
CRISE ECONÓMICA
FERRO, PRATA, SAL: A MELLOR DEFENSA
ACCIÓNS
BASEADA NAS NOVELAS DE JONATHAN STROUD
SENTEN PANTASMAS CO DON
MORTES
"O PROBLEMA" 50 ANOS DESPOIS
HAI TRES ANOS
Fáleme da súa filla, señora Carlyle.
Sempre tivo o don, dende que era un bebé.
Non nos deixaba durmir cos choros.
Pensabamos que pasaba algo,
ata que nos decatamos de que as escoitaba pola ventá.
- É perceptora? - É moi boa.
Ós seis anos viu un visitante no pantano.
Oíuno moito antes de velo, senón non viviría para contalo.
Parece que é especial. Ten sorte. Temos unha vacante.
Onte perdín un dos meus operarios, pobre rapaz,
pero era do seu talle, pode que lle sirva o uniforme.
Iso sería perfecto.
Clarke encargarase dos papeis.
Agradecémosllo moito.
Regálasme un sorriso, meniña?
Confirma que ten a idade legal para traballar?
Xusto fixo os 13.
¿Confirma que pode
percibir visitantes de tipo un e dous e que os sabe combater?
Si.
¿Entende que se exporá
a importantes traumas, feridas e mortes cumprindo o seu traballo?
Si.
¿Confirma que tras recibir a formación e o equipamento
é a única responsable da súa seguridade?
Si.
En que conta ingresamos o xornal o último venres de cada mes?
Na miña.
Non quero facelo. Non quero vivir sempre con medo!
Todos vivimos con medo. Quen te cres?
Buscarei outro traballo onde sexa.
Quero ir á escola. Quero ser normal.
Escóitame, cativa.
Teu pai deixounos sen nada cando bebeu ata morrer.
O luns vas a ir aí,
sorrirás, traballarás duro e serás agradecida
ou, que Deus me asista, vas saber o que é vivir con medo.
Damas e cabaleiros, Lucy Carlyle. É unha perceptora.
A nai di que é boa, pero iso xulgarémolo nós.
Norrie, encárgate dela, apréndelle o choio.
Coidado. Que non che salpique, é moi velenoso.
Velenoso e moi caro.
Todo o que estragues sairá do teu xornal.
É explosivo?
Area, sal e fulminato de prata.
Actívase co plasma.
Lembra que o ferro crea unha barreira entre ti e a pantasma.
Canto máis forte sexa, mellor deberá ser a barreira.
Os tipo un son débiles. Os tipo dous son máis fortes.
Nunca lles amoses o teu medo.
Sabes porque anda sempre coa petaca?
Non.
É o único espirituoso que xamais atrapará.
- Sabes porque é tan pálido? - Non.
Caga por el de medo tres veces cada noite.
Sabes porque quedou calvo?
Non.
Porque lle chove na cabeza.
Hotel Swan. Corredor do último andar.
Ninguén quere durmir alí polas sensacións estrañas e desagradables.
Atopa o espírito e neutralízao.
Que foi, Luce?
Oes algo?
Está aí.
- Aí vén. Por detrás! - Que?
- Que fas? - Faille caso, Paul.
Sabe o que fai.
- Como te chamabas? - Lucy Carlyle.
Moi bo traballo, Lucy Carlyle.
O estoque é a arma máis importante do teu arsenal.
A folla de ferro protéxete dos visitantes.
Dispérsaos.
Canto mellor te volvas, máis vivirás
- Norrie! - Lucy, axuda!
Como recoñecemento, tras dous anos na Axencia Jacobs
e conseguir o terceiro grao,
aquí tes un estoque de teu e unha copia do Manual Fittes.
Unha gran incorporación para a axencia:
Lucy Carlyle.
Por que non nacería na familia Fittes?
Por que non teño un nome chulo como Penelope ou Marissa?
Hai algunha famosa que se chame Norrie?
Ten o moble cheo. Non se decatará.
Recoiro. Pode que comece así.
Que comece o que?
A túa transformación en Jacobs
ou en calquera adulto triste desta cidade.
Beber whisky ás catro da tarde?
Só será un chopo. Para celebralo.
Non! Non podemos traballar para Jacobs ata perdermos os dons.
Que os nosos pais tiren cos nosos cartos.
Marchemos a Londres esta noite.
Vaiamos a Fittes e Rotwell.
Fagamos algo antes de que os nosos nomes acaben na lápida da praza.
Non podo.
Non teño o cuarto grao. Devolveríanme ou iría á patrulla.
Falsificamos os papeis ou mentimos ata conseguilo.
O don é o que importa, non un papel.
Exacto, pois agardemos ata que estea preparada.
Non queda tanto. O ano que vén
xa non precisarei o permiso de ninguén.
Iremos ás grandes axencias. Pelexaranse por nos contratar.
Nun par de anos seremos as axentes máis famosas do país.
Sairemos na portada das revistas.
A pantasma de Marissa Fittes espertará,
sairá a rastro do súa tumba e rogaranos que traballemos con ela.
Suplicará.
ESTA SEREMOS NÓS!
Xúralo polo que máis queres?
Xúroo polo que máis quero.
Ben, Moorgate Mill.
Unha madeireira quere limpalo e vendelo a unha construtora.
Os informes de visitantes son imprecisos, pero todo apunta a un tipo un.
Señor Jacobs?
Coñeceu a Marissa Fittes?
Formeime en Fittes, en Londres, cando ela vivía.
Viña a vernos durante as prácticas.
Como era?
Magnífica.
Ela e Rotwell acharon a relación entre visitante e fonte. Antes era un caos.
Revoltas na rúa, decenas de mortos ó día.
Ela cambiouno todo.
Foi a única persoa que chegou a falar cun tipo tres.
Con coñecela queres dicir que estivestes na mesma sala?
Máis do que estarás ti xamais.
Preto da historia.
Claro. Todo comezou por arte de maxia
e Fittes e Rotwell apareceron da nada.
Que casualidade, non?
- Xa empeza coas conspiracións. - Que cres que pasou?
Non sabemos a verdade sobre o Problema.
Tan espelido e guapo.
É todo un librepensador, non si, Lucy?
Atopade o visitante, contede a fonte e saíde.
Non quero botar toda a noite.
- Alguén percibe algo? - Aínda non.
Vai un frío que aterece e non me gusta o que iso significa.
Parece un meniño.
Aí embaixo.
Algo vai mal.
Penso que non é un tipo un.
Nós seguimos, ti informa a Jacobs.
Non. Marchamos, collemos o equipamento,
facemos un plan e volvemos.
Se marchamos, perderémolo. Vai, Lucy.
O resto, vinde comigo. Pegádevos.
Norrie, ten coidado.
Atopamos algo.
Unha alma en pena ou una sombra.
Pero non estou segura. Creo…
Ten que sacalos de aí.
Porque non estás segura?
- Necesito máis probas. - É só un presentimento.
Co presentimento non basta.
Ó mellor podería vir ver que lle parece?
Fai o teu traballo.
Mimá.
- Que foi iso? - Anda preto!
Vai cruzar!
Axuda!
Axiña!
Norrie!
Norrie, bule!
Necesito as cadeas!
Lucy, Norrie, pechade a porta! Salvádevos!
Norrie!
Norrie.
Norrie!
Señor, por favor!
Sofre bloqueo fantasmal!
Señor, por favor, precisamos axuda!
Non, señor!
Van morrer!
Norrie!
Señor, non!
Non, señor!
Actuei en consecuencia coa información que reportou a señorita Carlyle.
Mágoa que non fose máis clara.
Teríanse salvado moitas vidas.
¿Non oíu ningunha chamada de auxilio,
nada que indicase un problema
ata que a señorita Carlyle apareceu
e estaba todo perdido?
- Nada en absoluto. - Iso é mentira.
Eu vino de pé xunto a porta. Berreille!
Silencio, por favor! Vostede falará cando se lle diga.
No que atinxe ó fatídico roce fantasmal
de Alfie Morgan, Joy Young, Paul Bell e Abraham Kosta
declaro: morte accidental.
As familias recibirán una indemnización
do Fondo Fittes para familias afectadas.
Bo traballo.
No correspondente ó bloqueo fantasmal no que segue Norrie White,
proporase para o subsidio do Fondo de axuda ós veteranos
do Departamento de Investigación e Control Psíquico.
Espertará algún día?
Volverá algún día?
Tela cómoda é canto podemos facer.
Mírame, cativa.
Non che quero choromicando.
Non penso aguantar que me miren mal
por ser a nai da culpable da morte dos seus fillos.
Mañá iremos onda Jacobs para que te desculpes.
Dirás que foi culpa túa e pedirás que te admita.
Suplicarás ata conseguilo, entendido?
Si.
Entendo que non che importo.
Nin Norrie.
Nin a verdade.
Era a miña mellor amiga.
Eramos unha familia. Cres que lle faría dano?
- Basta. - Non.
Sempre me trataches como se non fose nada,
ata que puiden gañar cartos.
Só quería
que me quixeses.
Pero non es quen.
Non sentes nada. Estás morta por dentro.
Temos cita ás nove.
NECESÍTANSE XENTE CON DONS SINCLAIR & SOANES
Perdoa.
Perdoa. É a primeira vez que vés a Londres?
Pode ser perigosa, sobre todo de noite.
Se precisas un sitio seguro, ven ós nosos centros.
Non, grazas. Estou ben.
CASA FITTES
…formularios no mostrador de abaixo e información para procesos de selección.
Carné, referencias e permiso familiar.
Desculpe, non teño nada diso,
pero teño as miñas notas ata terceiro, con mención especial.
Sen papeis, non ai rexistro.
- Levo agardando unha hora. - Non podo facer nada.
Se puidese falar con alguén e ensinar o meu don,
prometo que non perderán o tempo.
Perdes o tempo. Á próxima, trae a teus pais,
Por favor, viaxei centos de quilómetros e non teño onde durmir.
Déixeme explicarllo.
Cres que es a primeira que vén con ese conto? Lisca.
TOQUE DE QUEDA EN 01:58:50.
AXENCIA LOCKWOOD
INVESTIGACIÓNS
Es a rapaza de Arif?
Quen é Arif?
O da tenda da esquina. Adoita mandar bolos.
Non os traes, polo que serás unha candidata.
Pensei que remataramos. Nome?
Lucy Carlyle. Es os señor Lockwood?
Eu? Non.
- Entón, podería velo? - Non vexo por que non.
A última acaba de entrar, pero, pola pinta, non tardará moito.
Vale, mira isto. Dime que cres que é.
Recoiro! Arreda iso de min!
Ves? Díxencho. Listo, serías tan amable de me seguir?
Ti gañas. Había unha máis.
Non, comprobei a listaxe. Ela era a última.
Entón, quen é esta?
Ola, son Anthony Lockwood.
Son Lucy Carlyle. Non teño cita,
pero vin o anuncio no xornal e estaba pola zona.
Coñecíasnos?
Non.
O meu currículo.
Queres té ou xa cho ofreceu George?
Pensei en agardar ata a primeira proba, ver se seguía aquí.
Xa desperdiciamos moito te.
Deámoslle o beneficio da dúbida e pon auga a quentar.
Como queiras, pero verás como marcha.
Perdóao.
Anóxase cando ten fame. Senta.
Vexo que tes visión e reminiscencia, pero, sobre todo, es perceptora.
Son boa reminiscente, pero mestúrase co que percibo.
Tocar, ás veces, faime escoitar.
A George tamén lle pasa. Eu só teño a visión.
Brillos mortais, rastros, tódolos restos macabros da morte.
Así que estudaches no norte, cun operario chamado Jacobs.
- Entendo que remataches os catro cursos? - Así é.
- Recoméndache el? - Non.
O último encargo rematou… bruscamente.
Pódoche contar toda a historia,
pero non me gusta vivir no pasado.
Outra vez será.
Por fin.
Comezamos coas probas?
Que probas? No anuncio non dicía nada.
A verdade é que non lle dou importancia ás recomendacións.
Prefiro ver os dons por min mesmo.
Por favor, colle unha galleta ou comeraas George todas.
Entón. Que cres que é isto?
Cristal de prata, da Corporación Sunrise.
É un frasco selado.
A caveira é a fonte á que está atada a pantasma.
O tipo non o sei. Unha pantasma ou un espectro?
Correcto. Moi ben.
É evidente que se puxo nerviosa.
Sabes que che podo oír, non?
De onde saíu? Só os teñen Fittes e Rotwell.
As preguntas despois. Vexamos, que me dis disto?
Escoito disparos.
- Disparos? - Sona desagradable.
Non hai violencia ou tristeza. Non hai sufrimento.
Isto pertenceu a alguén…
feliz, amable.
Moi ben. Meu tío usábao nas súas batidas.
Tíñaa enriba cando morreu dun infarto.
Era un bo home. Unha pena.
Que me dis… disto?
Percíbese a morte nel. É malvado.
Non sei de onde saíu, pero ninguén o debería tocar.
E menos durante unha entrevista de traballo.
É un recordo do meu primeiro caso.
- Sóache a masacre de Harold Beck? - Non.
E creo que non quero, moitas grazas.
Es moi prudente, foi horroroso.
Ben, por último, proba con isto.
Non sinto nada.
Estás segura?
Inténtao con máis ganas.
Estou segura. Nada.
Menos mal.
É o vaso do cepillo de George.
Non vin para que se rían de min.
Non sei que clase de axencia é esta,
pero polo que vexo non sodes máis
ca un par de nenos xogando ós axentes antes de que volvan seus pais.
Xa marcho soa.
É brava.
Ven aquí e amósoche o brava que son.
- Ó mellor vou. - Que o vexa.
Esta cadeira é moi fonda. Custa erguerse.
Non teño présa.
Señora Carlyle, perdón por molestala,
somos unha empresa de verdade
e foron probas serias.
Aprobaches con matrícula.
Sorprenderíache a cantidade de candidatos que inventan as historias.
Se todo fose certo, este sería o vaso máis encantado da cidade.
- Dille a regra da galleta. - O que?
Non pode ir colléndoas a pares.
Cada membro da axencia pode coller unha galleta de vez en quendas rotativas.
Fai que sexa xusto.
Cada membro da axencia?
Supoño que segues interesada no posto?
Sigo.
Estou interesada.
Excelente. Paréceche se che ensino a casa?
Entendo que todo isto che pareza pouco corrente.
Somos novos, abrimos hai tres meses. Estamos acreditados polo DICP,
pero non nos pagan como Fittes e Rotwell.
Somos independentes e preferímolo.
Quen vos supervisa?
Ninguén.
Sen adultos. A axencia é miña, e leva o meu nome. Paréceche?
Paréceme perfecto.
O baño, o meu cuarto e o de George.
Nunca entres sen petar. Un día atopeino facendo ioga en bolas.
Foi una visión inesquecible.
E ese cuarto?
É privado.
Nada interesante. Veña, hai moito que ver.
Por aí chegas á biblioteca, pero esta é a habitación máis importante.
O mantel de pensar.
Nel apuntamos notas, teorías e ideas. É moi útil.
Atopei os ósos da rúa Frenchurch
debuxando o mapa aquí, de madrugada e cunha tosta con queixo.
Cando estamos enfadados por un caso, tamén serve para nos insultar.
- Pásavos moito? - Case nunca.
Agora…
o soto. Ségueme.
A oficina e os informes.
George tolea coa historia do Problema. É un fanático da investigación.
Eu padezo ata coa lista da compra.
Adestramos aquí.
Canóns de fume que simulan ataques e patróns de defensa.
Foi idea de George. Ás veces funciona.
Serás unha experta coa espada se pasaches cuarto curso.
Abofé.
Por último, o almacén de alta seguridade.
Está aberto.
Tomo nota.
Aumentar a seguridade no almacén.
Vaia.
Nunca sabes que pasará.
Non me dixeches de onde saíu a caveira encantada.
É de George. Experimenta con ela.
Estuda como responde ante estímulos.
Segues sen mo dicir.
Roubouna.
Veña. Falta o ático.
É o meu cuarto de cativo. Pódelo usar, se queres.
- A non ser que teñas outros plans? - Si.
Digo, non…
O aluguer sairá do teu xornal.
Non é moi caro, dabondo para pagar facturas. Son un bo caseiro.
Ten baño propio.
O grande de abaixo é de George e non che aconsello compartilo con el.
Deixo que desfagas a maleta e te poñas cómoda.
- Iso supoñendo… - Os recortes de xornal…
Víchelos. Son un fachendoso, non? Teño que quitalos.
Non é iso, é só que non dixeches nada sobre ti…
Quero dicir, quen es?
Sobra o tempo para iso. Agora descansa.
Se aceptas o traballo, claro.
Si.
Pois benvida á Axencia Lockwood.
ESTA SEREMOS NÓS!
Sei o que pensas.
Está prohibido.
- A porta? - Si, a porta.
- Ía por un vaso de auga. - Terás máis sorte na cociña.
- Porque está pechada? - Nin idea.
- Levas aquí moito? - Un ano.
- Coñécelo ben, non? - O suficiente.
Teño curiosidade por esta casa. Como veu vivir aquí.
- Supoño que foi dos seus… - Dos seus pais?
Pregúntallo. Adoita estar na biblioteca.
Seguro que ten menos ganas de ir ó baño.
Con permiso.
Ola.
Perdón, interrompo? Non estou cansa e…
Non, para nada. Ven, senta.
Que les?
Poñéndome ó día coa actualidade.
Festas, ese tipo de sensentido.
Co Problema poderían ter ido a menos,
pero para os ricos case que ó revés.
Nada lles gusta máis ca meterse nun hotel de ben
e emocionarse con horror pensando nos visitantes amoreándose fóra.
O DICP deu unha hai pouco.
Foi todo o mundo.
Fuches? Saes nas fotos?
Non.
O voso anuncio dicía que esta era unha axencia de sona,
pero non é verdade, non?
Levades traballando tres meses e xamais souben de vós.
Mera esaxeración.
Moitos o fan.
Coma ti, cando dixeches que pasaras cuarto.
Chamei ó DICP.
Perdón. Mira, son boa, prométoo. Só que…
As cousas non remataron…
O que pasou está no pasado. O que importa é o futuro.
Sei que vales para estar aquí. Vino cos meus ollos.
Creme, sei que podemos ser novos e pouco ortodoxos,
pero un día seremos a mellor axencia de Londres.
Quéroche no equipo.
Grazas.
Hai outra cousa.
O que?
Dis que sirvo para estar aquí.
Viches o que sei facer, pero…
como sei que vós estades á miña altura?
Déixame!
Lucy!
Lockwood!
- Por favor! - Aguanta!
Vou caer!
Teño o pé atrapado.
Estou esvarando.
Lockwood!
Lucy!
- Tocouche? - Claro que non. Estaría morta.
Se non te atopas ben, deberíamos marchar.
Non, estou ben, só…
Só que?
Cando conectei con ela, foi diferente.
- Como é iso? - Vin como era antes.
Máis ca iso. Sentín o que ela sentiu.
É unha pantasma, non sente.
Confía en min. Non me pasara tal cousa.
Teste que calmar.
- Faime caso. - Os parámetros cambiaron.
Isto non foi unha rifa entre vellos.
É a pantasma dunha asasinada e pode volver en calquera momento.
Se non te atopas ben…
Amósame por onde foi.
Desapareceu antes, pero ía cara á parede.
Dentro da cheminea. O corpo estará aí.
- A parede volvérona enxesar. - Coidado. Rompiches o círculo.
Volveu.
Iso xa o fixeches. Que fastío. Proba algo novo!
Non a chuces, Lockwood. Está anoxada.
- Case o teño. - Bule.
Xa o teño.
A miña espada!
Lockwood!
Non pinta ben.
É ela.
O corpo é a fonte. Ocúpome dela. Bótalle a rede.
O que é o mesmo: Plan F.
Ese non é o Plan F.
- Digo, Plan B. - É demasiado forte para bombas de sal.
Eu espántoa, ti contén a fonte.
Ese é o Plan E.
Cando rematemos, temos que traballar nos plans.
Fala por ti.
Déixame!
Lucy, detrás túa!
Lucy, bule!
Lucy!
Estás ben?
Salvo polo incendio na casa da clienta, estou xenial.
Por que tardaches? Que facías?
Algo non estaba ben. Era diferente.
- Tiven que… - Que?
Que non estaba ben? Contivemos a fonte, non?
Si, pero este non é o momento de falarmos disto.
Certo. Hai que saltar mentres poidamos.
Saltar? Toleaches. Está moi altos, partirémola crisma.
Lista? Un, dous, tres!
Subtítulos: Darío Vázquez Filgueira