‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎สกาดู๊ช
‎อัลฟี่!
‎ไอ้ชุดบ้า
‎ลูลู่ ทำไมไม่ไปเรียนวิชามารยาท
‎ข้าไม่อยากเรียนแต่งชุดกับจับส้อม
‎ข้าอยากจับดาบ และทำภารกิจ
‎ดื่มด่ำวัยเด็กเอาไว้เถอะ
‎ข้าเป็นเด็กมาแปดปีแล้ว
‎ข้าอยากเป็นอัศวินเหมือนท่าน
‎ลูลู่ พ่อกับแม่ไม่มีวัน ‎ยอมให้เจ้าเป็นอัศวิน
‎มันอันตรายเกินไป
‎ปาทราย!
‎ถ้าทำอีก ข้าจะใช้ ‎กระดูกสะบักเจ้าควักไส้ออกมา
‎โอเค ไม่ปาก็ได้
‎แล้วนี่ล่ะ
‎ดูสิ ข้ากับท่านไง!
‎ไม่เหมือนข้าสักนิด
‎เราต้องหานครที่สาบสูญ
‎ข้าอยากรู้ว่าหมีพวกนั้นเดินทางไปไหน
‎ทำไม
‎มันไม่เกี่ยวกับเจ้า
‎ทำไม
‎- เพราะเจ้าเป็นแค่เด็ก ‎- ทำไม
‎งั้นมาลองวิธีนี้
‎หมีสองตัวนั้นเดินทางไปไหน
‎แร็บบี้ บอกเขาไปเถอะลูก
‎นี่คืออะไร
‎มันจะพาท่านไปที่นั่น
‎บันไดก็ว่าแย่แล้วนะ
‎กินองุ่นไหม
‎กินลูกเกดไหม
‎ขอผ่าน
‎เสียดายแทน ลูกอมจาก…
‎ธรรมชาติ
‎ท่านว่าเรามาพักกัน
‎หน่อยดีไหม
‎ไม่ได้เด็ดขาด ‎เคลาส์กับเวรูก้ารู้ว่าเราตามล่ามัน
‎พวกมันอาจจะพยายาม ‎หาทางฆ่าเราอยู่ก็ได้
‎ทำไมใครๆ ก็อยากฆ่าเรา ‎เคลาส์กับเวรูก้า คนสวมผ้าคลุมนั่น
‎- พวกแร้ง ‎- เราไม่ได้จะฆ่าเจ้า
‎เราแค่รอให้เจ้าตาย
‎เราเทียบพลังของถุงมือไม่ได้เลย
‎แต่แส้แห่งอนันต์อัคนีอาจเทียบได้
‎ถ้าเราไปถึงนครที่สาบสูญ ‎เราอาจจะใช้แส้สู้กับมันได้
‎ดังนั้นต้องรีบไป
‎แคลงใจในตัวเองอยู่หรือเปล่า
‎อัศวินไม่แคลงใจ
‎อาจารย์อูเกวเคยบอกว่า ‎"ถ้าพักและใคร่ครวญความรู้สึก…"
‎อัศวินไม่มีความรู้สึก
‎สำรองพลังในตอนกลางวัน ‎แล้วเราค่อยเดินหน้าต่อ
‎อย่างมีประสิทธิภาพ ‎ในยามค่ำที่เย็นสบาย
‎ข้าเห็นด้วยว่า…
‎ใช่! เราเป็นทีมเดียวกัน ‎และทีมเห็นพ้องกัน
‎แผนของเจ้าไม่ได้เรื่อง
‎โอ้โฮ หักโค้งคว่ำเลย
‎ดูให้ดี โป มันน่าสิ้นหวังยิ่งนัก
‎มันน่าสิ้นหวังยิ่งนัก
‎สิ้นหวังเหรอ
‎ใช่ ดูเหมือนข้าจะต้องเรียน ‎โรงเรียนสอนใช้ช้อน
‎ข้าทนไม่ไหวแล้ว
‎ฝึกวิชาให้ข้าเถิด
‎เฮ้อ
‎ความแกร่งแท้จริงของอัศวินมาจากจิตใจ
‎เจ้าฉลาดพอไหม
‎ข้าฉลาดพอ
‎งั้นไปตักน้ำจากบ่อให้ข้าสองถัง
‎โดยห้ามแตะต้องถัง
‎หือ
‎โอ้
‎ไม่มีทางทำได้เลย
‎อย่ากลุ้มไป
‎อัศวินโตกว่าเจ้าก็ยังล้มเหลวมาแล้ว
‎ข้าไม่มีวันยอมแพ้
‎หือ
‎ขอจิบสัก…
‎อือ…
‎อะห้อย
‎นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นนะ
‎ข้าไม่ได้มัวแต่เล่น
‎ข้าแค่ใช้เนินทรายผ่อนแรง
‎แถมสนุกด้วย!
‎ข้ารู้ว่าอัศวินไม่เล่นสนุก
‎หึ
‎อย่าแม้แต่จะคิด
‎ไม่เป็นไร ข้ามีเวลาทั้งวัน
‎ข้ารู้สึกเหมือนท่านกำลังพยายาม
‎กำลังพยายาม มีคำนี้ด้วยเหรอ
‎อาจารย์ชิฟูพูดกับข้าตลอดเวลา
‎แต่ท่านไม่ชอบ ข้าใช้คำอื่นได้
‎"ยอมจำนนให้กับสิ่งที่เป็น" ‎อาจารย์โลมา
‎"อุปสรรคเป็นแค่เส้นทาง" ‎อาจารย์อูกุย
‎"ถ้าไม่นึกถึง มันจะผ่านไปไวขึ้น"
‎หมอข้าเอง
‎ยอมจำนนให้กับอุปสรรคคือเส้นทางเหรอ
‎ไร้สาระ
‎ไม่สักหน่อย
‎มันคือภูมิปัญญา ส่งผ่านต่อมาหลายยุค
‎ยุค ยุค…
‎ไปด้วยกันไหม
‎ข้าขอล้วงคอแล้วบิดหลอดลมดีกว่า
‎ท่านรู้เรื่องร่างกายเยอะนะ
‎ท่านเรียนมา หรือว่า…
‎ก็ได้ ขอตัวไปสนุกก่อน
‎ข้าไม่ไหวแล้ว
‎ต้องขอพักสักหน่อย
‎ไม่ ไปอีกนิด
‎ตรงนี้
‎ตรงนี้ก็ได้
‎ขอถามอีกทีนะ
‎เราเดินตามไอ้เครื่องจักรสังหารนี้
‎เพราะว่า…
‎บอกตั้งห้าหนแล้ว ‎หมีสองตัวนั้นรู้ว่าแส้อยู่ไหน
‎แล้วเขาก็รู้ว่าหมีอยู่ที่ไหน
‎ตามไปเร็ว
‎ข้านึกว่าที่นี่หมู่ดาวไม่เหมือนกัน
‎แต่ก็มีเออร์ซาเมเจอร์ ‎กับเออร์ซาไมเนอร์
‎ก๋วยเตี๋ยวหม้อใหญ่ ‎กับก๋วยเตี๋ยวหม้อเล็กเหรอ
‎ไม่ พ่อเจ้าคงเรียกแบบนั้น ‎เพราะเขาขายก๋วยเตี๋ยว
‎เปล่า ใครๆ ก็เรียกแบบนี้
‎ท่านคิดขึ้นมาเองสิท่า เออร์ซาเหรอ
‎อะไรคือเออร์ซา
‎เออร์ซาเมเจอร์แปลว่าหมีตัวใหญ่
‎เออร์ซาเป็นภาษาละติน
‎ใครยังพูดภาษาละติน
‎ข้าไง ข้ายอมแพ้แล้ว
‎เราพูดคนละภาษากันตลอดวัน ‎ข้าจะไม่สอนเจ้าอีก
‎เออร์ซาเมเจอร์…
‎ฟังติดหูดีเหมือนกัน
‎"ดูนั่น! เออร์ซาเมเจอร์!" ตูม
‎เงียบเถอะ
‎ได้
‎ทำให้ข้านึกถึงสำนวน
‎"แบกความโกรธไว้ ‎ก็เท่ากับปล่อยให้ความโกรธกัดกินเรา"
‎พอที!
‎หือ…
‎เฮ้ย!
‎นางบอกให้ข้ามาทวงทองจากท่าน จ่ายมา
‎เป็นทองที่ง่ายที่สุดที่เคยหามา
‎ปะป๊าไปสนามแข่งดีกว่า
‎มีอีกภารกิจหนึ่ง
‎อือ
‎จากแผนที่นี้ ‎เราน่าจะยืนอยู่เหนือเมืองแล้ว
‎มีทั้งเหมืองทรายแดง ‎พุ่มไม้ทรงประหลาด
‎- หินที่มีหน้าเยอะเกินไป ‎- เยอะไปจริงด้วย
‎เนินพร่ามัว
‎นั่นเนินพร่ามัวเหรอ ดูไม่ออกเลย
‎ต้นไม้ปฏิเสธเดียวดาย
‎- นั่นก็ต้นไม้ปฏิเสธเดียวดาย ‎- ข้าเข้าใจเจ้า
‎ทุกอย่างตรงตามแผนที่ทุกประการ
‎แล้วนครที่สาบสูญอยู่ไหน
‎รู้ไหมว่าอาจารย์ปลาไหลพูดว่ายังไง
‎"ปล่อยกายใจ ‎และเชื่อในแม่น้ำแห่งชีวิต"
‎อะไรนะ
‎"ยิ่งเจ้าควบคุมสิ่งใด ‎มันจะยิ่งควบคุมเจ้า" อาจารย์วอมแบต
‎ไร้สาระ
‎"ความหมายขึ้นอยู่กับผู้มอง" ‎พ่อค้าที่จะขายภาพวาดให้ข้า
‎เจ้าคิดว่าเราแค่ถามจักรวาล
‎แล้วเมืองจะปรากฏตรงนี้เหรอ
‎อือ
‎หือ
‎ไม่ต้องพูด
‎เราจะทำยังไงหลังจากที่เขาจับพวกหมี
‎- ทำยังไง ‎- หลบ เวรูก้า แปลว่าเงียบๆ
‎เราจะทำยังไง เราจะฆ่าเขาหรือพวกมัน
‎หรือทั้งสาม สาม สาม
‎ข้าอยากจะตายให้จบๆ ไปซะ
‎เขาไปไหนแล้ว
‎เจ้าได้ยินข้า ‎หรือที่พี่สาวข้าโหวกเหวก
‎ได้ยินทั้งคู่ตลอดมา
‎ปล่อยเขาซะ
‎ไม่งั้นจะได้รู้ว่า ‎ข้าใช้มันทำอะไรได้บ้าง
‎หรือเรามาตกลงกัน
‎เราจะช่วยเจ้าจับหมี ‎ถ้าแบ่งปันแผนที่กับเรา
‎ถ้าเจ้าไม่อยากได้หมี ‎แล้วอยากได้อะไรจากแผนที่
‎เรื่องของเรา
‎จะเอาไม่เอา
‎อือ…
‎ถามว่าจะเอาไม่เอา
‎ข้าเป็นคนถือแผนที่
‎แต่เจ้าตามมาได้
‎เราต้องเก็บเขาก่อน ตามด้วยหมี
‎ตามด้วยเจ้า ถ้าเจ้าอยาก
‎เงียบเถอะน่า
‎ทำไมเราถึงมองไม่เห็นมาก่อน
‎"ทุกอย่างคลี่คลาย ‎เมื่อถึงเวลาของมัน"
‎อาจารย์แมงมุม
‎"คำตอบจะปรากฏอยู่ตรงหน้า ‎เมื่อเจ้าเลิกมองหา"
‎ผนังห้องน้ำร้านก๋วยเตี๋ยวพ่อข้า
‎หรือไม่ก็เป็นเวทมนตร์
‎ถึงจะเป็นเวทมนตร์ ‎มันก็ดูไม่ค่อยเหมือนเมือง
‎มันอาจจะเหลือแค่นี้ ‎เพราะว่ามันเก่าแก่
‎อาจจะมีคนเอาแส้ไปแล้วก็ได้
‎หรือไม่ก็ไม่มีตั้งแต่แรก
‎เราต้องหาต่อไป
‎มันอาจจะมีประตูลับ ‎บันไดโครงกระดูกหรือสักอย่าง
‎ก้อนหินคำรามใส่ข้าเหรอ
‎โอเค เป็นเวทมนตร์แน่นอน
‎ไม่ๆ
‎ข้าออกไปไม่ได้
‎โดนใจไหมล่ะ
‎ข้าไม่คิดว่ามันชอบ
‎โอ้
‎เอามือปุ่มป่ำนี่ออกไปให้พ้น
‎เบลด!
‎ไม่เคยเห็นมวยปล้ำนิ้วโป้ง ‎เร้าใจขนาดนี้
‎โป! หัดจริงจังบ้าง
‎มันเฝ้าอะไรอยู่ก็ไม่รู้ ‎แต่ไม่เห็นมีเมือง
‎"อุปสรรคคือเส้นทาง"
‎เบลด!
‎ปีศาจไม่ได้เฝ้าเมือง ‎แต่ปีศาจคือเมือง!
‎พูดเรื่องอะไรของเจ้า
‎เฮ้ย ปีศาจหินยักษ์!
‎หวังว่าแกจะอดมื้อเช้ามานะ ‎เพราะแกกำลังจะได้กินมื้อเที่ยงคำโต
‎โป เจ้าจะทำอะไร
‎เชื่อข้า ข้าเอาอยู่
‎ข้าอร่อยนะ มาทางนี้สิ
‎ไขมันแทรกเต็มตัว
‎โป อย่าคลานเข้าไปในปากปีศาจ
‎"ปล่อยกายใจ ‎และเชื่อในแม่น้ำแห่งชีวิต"
‎โป!
‎โอ้
‎อ้าปากไว้ ข้าไม่ขมอย่างที่เห็นหรอก
‎ข้าไม่แข็งแกร่งพอ ข้ากลัว
‎ภารกิจสุดท้ายคือ ‎เอาตัวเองขึ้นมาจากบ่อน้ำ
‎ข้าแกร่งไม่พอ ข้ากลัว
‎เจ้าทำได้ ข้ามั่นใจ
‎สำเร็จแล้ว ไม่อยากเชื่อว่าข้าทำได้
‎ลูลู่ จำเอาไว้
‎ทางออกทางเดียว…
‎คือการเดินหน้า
‎อุปสรรคคือเส้นทาง เส้นทาง เส้นทาง…
‎โอเค โป ใช้วิธีเจ้าก็ได้
‎เบลด
‎ท่านตามข้ามา
‎ใช่ ข้า…
‎ไม่ปล่อยให้เจ้าถูกกินคนเดียวหรอก
‎สไลด์หลอดอาหารสนุกใช่ไหมล่ะ
‎เออร์ซาเมเจอร์!
‎ใครจะไปนึก
‎ว่ามีเมืองอยู่ในตัวปีศาจ
‎เลี้ยงลูกในนี้น่าจะปลอดภัย
‎เหมือนจะไม่มีใครอยู่มานานหลายร้อยปี
‎คุณพระ นั่นคือแส้เหรอ
‎เดี๋ยวๆ ที่นี่สร้างขึ้น ‎เพื่อปกป้องแส้
‎มันไม่น่าจะวางอยู่เฉยๆ
‎ทันทีที่เราหยิบ ‎คงมีธนูบินว่อน พื้นร่วงกราว
‎ที่นี่คงถล่ม เราต้องเตรียมวิ่งหนี
‎เจ้ารู้ได้ยังไง
‎ที่เก็บสมบัติที่ไหนก็เป็นแบบนี้
‎ก็ได้
‎ข้าพร้อมแล้ว
‎กินคลายเครียด
‎อ้อ
‎ท่าทางมันจะไม่เหมือน ‎ที่เก็บสมบัติที่อื่น
‎ไม่มีกับดัก
‎ไม่มีกับดัก!
‎แต่คนที่อยากใช้แส้นั่น ‎ต้องเจออะไรหนักหนากว่านั้นมาก
‎ข้าไง!
‎คำบรรยายโดย วิชุพร กุลมงคล