‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎สกาดู๊ช
‎อะไรอีก เฉิน
‎ตะคริวกิน ท่านว่าเป็นเพราะ ‎ข้าทำงานหนักเกินไปไหม
‎เพิ่งจะครึ่งวัน เขียนให้เสร็จซะ
‎แต่ข้าเหนื่อย แถมเขียนเสร็จแล้วด้วย
‎งั้นก็เอาไปไว้ในห้องสมุด
‎ควบคุมตัวเองหน่อย เวรูก้าที่รัก
‎เราได้คัมภีร์มาแล้ว
‎แค่คิดว่าได้เห็นหินยักษ์ ‎ล้มเป็นโดมิโนก็สนุกแล้ว
‎ทุบให้แหลกละเอียด
‎โป
‎นิ้วโป้งน่ะ มันตื่นอีกแล้ว
‎ทิ้งไป เราไม่มีเวลา ‎เก็บขยะของนายแล้ว
‎มันไม่ใช่ขยะนะ
‎กลีบดอกไม้ๆ
‎มันจะถล่มแล้ว
‎- มันกำลังถล่มลงมา ‎- ระวัง
‎ระวัง
‎- จับไว้ ‎- มันจะร่วงแล้ว
‎เบลด ลุยกัน
‎ข้าช่วยเอง
‎ขอบคุณอาจารย์มังกร
‎ระวัง ทุกคน
‎ขอบคุณอาจารย์มังกร
‎ไม่ต้องห่วง ข้าเอาอยู่
‎สกา…
‎เจ้าคิดจะชกทะลุก้อนหินเหรอ
‎ก็นะ…
‎อาจใช้ได้ก็ได้
‎เย้
‎- ท่านเก่งมาก ‎- คัมภีร์เราปลอดภัย
‎ข้าคือผู้เฒ่าฮวง
‎เราเป็นนักพรตที่ปกปักษ์คัมภีร์ ‎ที่บันทึกประวัติศาสตร์จีน
‎เราเป็นหนี้ใหญ่หลวง ‎ที่ท่านช่วยปกป้องคัมภีร์
‎และเรา อาจารย์มังกร
‎ขอบคุณนะ
‎แต่จักรพรรดิริบยศอาจารย์มังกรไปแล้ว
‎สิ่งที่ท่านอุทิศและรับใช้เมืองจีน ‎ถูกบันทึกไว้อย่างดี
‎และเราจะไม่ลืมเลือน
‎เพราะจักรพรรดิมาและไป
‎แต่ท่านคืออาจารย์มังกรของเรา
‎ท่านคือตำนาน
‎ได้ยินไหม คำว่าตำนาน
‎รู้ มันคล้ายกับคำว่าความเชื่อ
‎นี่ใครเหรอ ลูกศิษย์ท่านเหรอ
‎ขอโทษด้วย นางคงจะระคายคอ
‎อันที่จริงข้าเป็นลูกศิษย์นาง ‎เด็กรับใช้ ข้าจะฝึกเป็นอัศวิน
‎อาจารย์มังกร ถ่อมตนเหมือนเคย
‎เห็นหรือเปล่าว่าใครทำ
‎เห็นเหรอ เราจับได้ด้วยซ้ำ
‎เคลาส์กับเวรูก้า
‎เราจัดการเรียบร้อยแล้ว
‎ทหารหลวงกำลังจะมารับตัวไป
‎เราอยากคุยกับพวกนั้นสักครู่ ‎ถ้าท่านผู้เฒ่าไม่ว่าอะไร
‎คือ…
‎ก็ได้ อาจารย์มังกร
‎ต้องสุดยอดแน่เลย
‎แจ๋ว
‎- ถลอกแหงเลย ‎- ออกไปนะ ลุกไปซะ
‎ออกไป
‎- ทางนี้ ‎- ออกไป
‎หัวฉัน…
‎เจ้านี่แหละ
‎ในที่สุดก็ได้ตัว
‎มันอยู่ในกรง
‎เราจับนางได้คาหนังคาเขา
‎อะไรนะ นางเหรอ
‎เฉิน
‎เอาผ้าคลุมกรงขังทำไม แสบตาไปหมดแล้ว
‎ท่านจับผิดคนแล้ว
‎บ้าน่า นางจดคัมภีร์ให้เรามาหลายปี
‎บ่นพึมพำ โกหก จุดดอกไม้ไฟ
‎แต่ตอนนี้เราจับได้คาหนังคาเขา
‎ท่านเชื่อว่าดอกไม้ไฟ ‎ทำให้เป็นหลุมใหญ่ขนาดนั้นเหรอ
‎ก็ดอกไม้ไฟปุ้งปั้ง ‎ของนางนั่นแหละที่ทำให้
‎เป็นแบบนี้
‎ข้าบอกแล้วว่าไม่ใช่ข้า
‎ข้าไม่ได้เป็นคนทำ
‎ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าดอกไม้… ‎ดอกไม้ไฟคืออะไร
‎เรียกยังไงนะ ไม่เคยได้ยินมาก่อน
‎เจ้านักพรต หลังหนาม ‎ไร้เดียงสาที่น่าสงสาร
‎กลับกันเถอะ
‎ท่านไม่ควรให้ลูกศิษย์ ‎ลบหลู่ท่านแบบนั้น
‎นางเพิ่งดื่มชาบูดมา
‎เดี๋ยวข้าคุยเอง
‎เบลด เดี๋ยวก่อน
‎นางไม่ผิด
‎ก็ใช่น่ะสิ แต่นักพรตพวกนี้ ‎อยากกำจัดนาง
‎และไม่มีใครเห็นเคลาส์กับเวรูก้า
‎ข้าเห็น
‎พังพอนสองตัวกับถุงมือส่องแสงได้
‎มันมาทำอะไรที่นี่ หนีไปทางไหนแล้ว
‎ชู่ว
‎ข้าจะบอกท่านทุกอย่าง
‎แต่ท่านต้องพาข้าออกไปก่อน
‎แบบส่งเรื่อง ‎ขึ้นสภาสูงแห่งเม่นน่ะเหรอ
‎ตกลง
‎อย่านะ นี่มันอาชญากรรม
‎ไม่หรอก เพราะนางไม่ผิด
‎แต่พวกเขาไม่รู้
‎นักพรตพวกนี้ไว้ใจข้า ‎แต่เรากำลังจะแหกคุกพวกเขา
‎การเป็นอัศวินต้องตัดสินใจเรื่องยาก
‎การทิ้งนางไว้ในคุกคือการปล่อย ‎ให้เคลาส์กับเวรูก้าบุกเมืองซ้ำๆ
‎เจ้าต้องเลือกฝั่งที่ชั่วน้อยกว่า
‎ดังนั้นเลือกซะ
‎ได้
‎ถ้าเราช่วย เจ้าต้องช่วยเราหาพังพอน
‎เบลด รอก่อน เบลด
‎ค่อยๆ ย่อง ค่อยๆ ย่องไป
‎กระโดดไปถ้ำ สอยผู้คุมและช่วยเฉิน ‎ข้าจะไปเอารถเข็น
‎ไม่เอา ข้าไม่ทำนักพรต
‎ข้าอยากได้ยศคืน ‎ไม่ใช่ให้คนทั้งเมืองจีนตามล่า
‎งั้นก็ใช้หัว จะช่วยยังไงก็ได้ ‎ช่วยให้ได้แล้วกัน
‎เจ้าบอกว่าอยากเป็นเด็กฝึกหัด ‎ทำตัวให้มันคู่ควรหน่อย
‎เอาละ โป เจ้าทำได้ ‎ลื่นไหลและเงียบเชียบ
‎ไม่มีใครรู้หรอกว่าเป็นเจ้า
‎ข้าเป็นเสาต้นใหญ่
‎เริ่มด้วยวิ่งก็แล้วกัน
‎ไม่ๆ
‎สู้เขา โป เจ้าทำได้
‎เจ้าคือเสาต้นใหญ่
‎ข้าคงไม่มีวันชิน
‎เจ้าเสายักษ์นี่ตอกย้ำเป็นบ้าเลย
‎โอเค เราทำได้
‎เราจะช่วยคนแหกคุก
‎และทำให้คนที่เชื่อในตัวเราใจสลาย
‎"จำไว้ โป ‎เจ้าต้องเลือกฝั่งที่ชั่วน้อยกว่า"
‎ข้ารู้แล้ว
‎"เพื่อราชินีและชาติ"
‎ชู่ว
‎อะไร
‎ใช่ๆ พรางตัว
‎โอเค
‎พยายามจะ
‎ยัดเข้าไป
‎ข้าไม่รู้ว่ามัน…
‎เอาไว้ใช้ทำอะไร
‎เร็วหน่อย
‎ข้าทำเลวไม่ค่อยเก่ง นี่ก็สุดตัวแล้ว
‎ฉันแพ้แล้ว
‎ยกไปทั้งกรงแล้วค่อยเปิดทีหลังสิ
‎ก็ได้
‎ข้าจะต้อง…
‎น่าสมเพชชะมัด
‎ก็มันหนัก
‎- นั่นใช่… ‎- ใช่
‎โอเค
‎หยุดก่อน
‎ไง อาจารย์มังกร
‎ว่าไง ข้ากำลัง…
‎เจ้านี่มัน…
‎ขนสวยนะ
‎ท่านกำลังช่วยนักโทษเหรอ
‎ใช่ ท่านกำลังช่วยเขา ท่านทำอะไรอยู่
‎ชกให้สลบแล้วเผ่น
‎ที่จริงข้าจะมา
‎นำตัวนักโทษคนนี้ไปส่งทหารหลวง
‎เราไม่เห็นรู้เรื่องเลย
‎ผู้เฒ่าฮวงไม่อยากบอกใคร
‎เพราะอยากปิดเป็นเซอร์ไพรส์
‎เซอร์ไพรส์เหรอ
‎ใช่ เพราะว่าเป็น
‎วันเกิดนาง
‎ข้าชอบวันเกิด
‎ท่านถลำลึกสุดๆ
‎ถึงไหนแล้วนะ
‎ทหารหลวงเหรอ
‎นางไม่อยากได้เค้ก
‎แต่ที่เด็ดสุดคือเค้กเลยนะ
‎จักรพรรดิก็พูดว่า ‎"เอาน่า ผู้เฒ่า ใครๆ ก็ชอบเค้ก"
‎ใช่ ใครไม่ชอบบ้าง
‎เขาเลยส่งข้ามา ‎เพื่อดูไม่ให้นางกินเค้ก
‎ใช่ๆ มีแต่แป้ง
‎- ใช่ น้ำตาลด้วย ‎- ใช่ น้ำตาลก็คือแป้ง
‎- จริงเหรอ ‎- ใช่ คนส่วนใหญ่ไม่รู้
‎ดังนั้นตอนที่เขาส่งทหาร ‎มาพร้อมกับเค้ก
‎นางก็จะยังหิว
‎แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนักโทษเหรอ
‎ใช่ โป ยังไง
‎โอ้โฮ ข้าอยากได้ไอ้นั่นจังเลย
‎อะไรเหรอ
‎เขาหมายถึงกำแพงเหรอ
‎อาจารย์มังกร
‎- อาจารย์มังกรไปแล้ว ‎- เจ้าคิดแบบข้าไหม
‎- เจ้าหิวเค้กเหรอ ‎- ใช่แล้ว
‎ไม่นะ ทหารหลวง
‎แหมๆ ดูสิว่าใคร
‎ดูเหมือนอดีตอาจารย์มังกร ‎จะได้งานใหม่แล้ว
‎เป็นเด็กส่งของ
‎ขอบใจมาก แพนด้า ‎เจ้าช่วยให้งานเราง่ายขึ้นเยอะ
‎ข้าขอโทษ ข้าพยายามแล้ว ‎นักพรตจับข้าได้และ…
‎เบลด อย่า พวกเขาเป็นคนของจักรพรรดิ
‎ส่งตัวนักโทษมา
‎คิดว่าเราจะกลัวดาบกระจอกของเจ้าเหรอ
‎เรามีสี่คนกับเจ้าคนเดียว
‎แน่จริงก็หยุดเราให้ได้
‎นั่นสหายข้านะ
‎ข้าไม่อยากทำร้ายใคร
‎ขอโทษๆ
‎แน่นะว่าอยากทำแบบนี้
‎ไม่เท่าไหร่
‎ข้าขอโทษสิ่งที่กำลังจะทำด้วย
‎ขอบใจ
‎ชั่วน้อยกว่าใช่ไหม
‎ไม่อยากทำลายบรรยากาศนะ ‎แต่ข้ายังอยู่ในกรง
‎พาข้าออกไปก่อนทหารจะฟื้น
‎ตรงนี้
‎เราช่วยเจ้าแล้ว บอกสิ่งที่เห็นมา
‎รู้แล้วน่า
‎ข้าเห็นพวกมันขโมยคัมภีร์
‎ม้วนไหน
‎ศาสตราวุธเทียนชาง
‎ก่อนถึงยุคสัตตบุษย์
‎ก่อนยุคประวัติศาสตร์
‎โลกมีผืนแผ่นดินผืนเดียว
‎มหาทวีปแพนเจีย
‎ชื่อเก๋ดีนะ
‎และคนที่อยู่ที่นั่นมีพลังวิเศษ
‎พวกเขาควบคุมธาตุต่างๆ
‎และทุกอย่างก็สงบสุขเป็นเวลานาน
‎จนกระทั่งวันนั้น
‎มีคนกลุ่มหนึ่งตัดสินใจ
‎ข้าไม่รู้หรอกว่าพวกเขาตัดสินใจอะไร
‎แต่พวกเขาอยากครอบครองแพนเจีย ‎ด้วยหมัดเหล็ก
‎และขยี้ทุกคนที่ขวางทาง
‎แต่นักรบธาตุรวมตัวกัน ‎เพื่อหยุดพวกมัน
‎พวกเขาใช้เวทมนตร์ของตน
‎สร้างอาวุธขึ้นมาสี่ชนิด ‎ที่ใช้ขังจอมโฉดไว้ในนั้นตลอดไป
‎แต่ทันใดนั้น ธาตุก็เสียสมดุล
‎และทำให้แผ่นดินแตกแยก
‎อาวุธนี้คืออะไร
‎อย่างแรกคือหมวกเหล็ก ‎แล้วก็ถุงมือสักอย่าง
‎ถุงมือเหล็กน่ะ
‎นั่นแหละ
‎แล้วก็แส้อัคคีอะไรสักอย่าง
‎ส่วนอีกอัน ข้าจำไม่ได้
‎ข้าไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ
‎แต่เหมือนจะใช่นะ
‎ไงก็เถอะ มันมีอยู่สี่ชิ้น
‎พวกมันกระจัดกระจาย ‎เพื่อไม่ให้ใครครอบครองพลังอีก
‎จนหายไปตามกาลเวลา
‎ขนาดอยู่แยกกันยังอันตราย
‎ถ้าอยู่รวมกัน ซี้แหง
‎เคลาส์กับเวรูก้า ‎คงจะตามหาทั้งสี่ชิ้น
‎เดี๋ยวๆ เจ้าบอกว่ามีแส้เหรอ
‎แส้อัคคีๆ คุ้นหูชะมัด
‎นางหนีไปแล้ว
‎อาจารย์มังกรกับเฉินรวมหัวกัน
‎- เราต้องรีบหนี ‎- พวกเขาจะเห็นเรา
‎เดี๋ยว เฉินล่ะ
‎พวกนั้นคงจะยุ่งไปพักนึง
‎สรุปว่าเจ้าทำเป็น
‎เจ้ารู้จักดอกไม้ไฟ
‎และมันก็จี๊ดใจมากด้วย
‎โป รีบไปกัน เร็ว
‎อาจารย์มังกร ท่านทำแบบนี้ได้ไง
‎โป
‎จะไปเดี๋ยวนี้
‎อาวุธสี่ชนิด สี่
‎ข้านึกว่าตัวเองไล่ตามทัน
‎แต่ตอนนี้ร่องรอยหายไปหมด ‎และพวกมันก็เริ่มแล้ว
‎ถ้าเราตามนิ้วโป้ง ‎เราจะตามหลังมันก้าวหนึ่งเสมอ
‎เราจะไม่มีวันไล่ทัน
‎ถ้าเรารู้ว่ามันมุ่งหน้าไปไหนล่ะ
‎แส้แห่งอนันต์อัคนี
‎แส้แห่ง…
‎ดูนี่สิ
‎ภาพวาดนิทานเด็ก
‎มันคือภาพประกอบนิยาย ‎และวาดจากความจริง
‎โอเค แส้แห่งอนันต์อัคนี
‎นี่ไงๆ
‎แส้แห่งอนันต์อัคนีที่เฉินพูดถึง
‎ทรงพลังเกินกว่าใครจะครอบครอง ‎มันจึงถูกซุกซ่อนไว้
‎"อาจารย์เขี้ยวยาว
‎แส้แห่งอนันต์อัคนีอยู่ในมือข้า ‎ข้ารู้แล้วว่าควรซ่อนมันที่ไหน"
‎บอกแล้วว่าไม่ใช่ขยะ
‎คำตอบอยู่ในหน้าถัดไป
‎"โปรดติดตามตอนต่อไป"
‎โปรดติดตามตอนต่อไป ‎โปรดติดตามตอนต่อไปเหรอ
‎เกลียดนักเวลาขึ้น…
‎(โปรดติดตามตอนต่อไป)
‎คำบรรยายโดย วิชุพร กุลมงคล