- Spakowaliście piżamy? - Tak.
A sandałki pod prysznic?
Trzeba się upewnić, że macie sandałki.
To tylko dwudniowy obóz muzyczny.
Osiem godzin drogi stąd, pośrodku pustyni.
- Wszystko może się zdarzyć. - Będzie dobrze.
Jak tam moi mali następcy Kylie Minogue?
Can’t get you out of my head.
Nie chcę tam jechać.
A jak skończę jak Mała Nina?
Ma zaburzenie wzrostu od grania na fagocie.
Ona jest cudowna.
Zmieściłaby się w kieszeni.
Wyraź te emocje, grając na waltorni.
Będziemy mieli spokój.
Cały dom dla nas.
Tak.
To może być dobra pora, żeby porozmawiać.
Okej, możemy sobie pogadać.
Duży Greg wydał nową książkę.
Boże, jak on się popisuje.
Wszyscy o tym wiedzą.
Mam to w nosie.
Nie, chciałam porozmawiać o tym twoim Koala Manie.
Ach, o Koala Manie.
Dobrze, poświęcam ci całą uwagę.
Tylko ty i ja, szczera rozmowa w cztery oczy.
W porządku.
Myślałam, że będziesz Koala Manem tylko przez...
Poczekaj! Liam zapomniał kurtki!
To nic.
Wiesz, jak tam jest zimno w nocy.
Muszę mu ją dać. Pomyślmy.
Autokar jedzie maksymalnie 80 kilometrów na godzinę.
A ograniczenie prędkości dla mojego auta to 110.
Zaokrąglijmy do 100 dla bezpieczeństwa. Dogonię autokar w ciągu godziny.
Przesadzasz.
Wiesz, co się dzieje, gdy nie przesadzam?
Ludzie umierają.
No dobra, ale zastanów się po drodze, dlaczego jesteś, jaki jesteś.
Nie ma czasu na rozpamiętywanie przeszłości.
Mam zadanie do wykonania.
Czemu nie schodzi?
A, bo to pęknięcie od jakiegoś kamyczka.
Kurczę. No nic tam.
Jedziemy.
Kodeks Koali, punkt 118.
Po więcej mądrości ściągnijcie naszą apkę.
Nie ma już wirusa. Naprawiliśmy ją.
Dziennik podróży.
Podążam za autokarem.
Trwa operacja Zawieźć Kurtkę Liamowi.
W trakcie jazdy mogę wymyślić lepszą nazwę dla tej operacji.
Co ta Vicky wygaduje?
Czemu jestem, jaki jestem?
Każdy jest, jaki jest.
Plecie, jakby wydarzenia z dzieciństwa miały wpływ na nasze zachowanie.
Tut-tut, łam-bam
Niebieski van
- Honk, honk... - Ta piosenka brzmi znajomo.
Tut-tut, łam-bam
Niebieski van
Zabierzemy was ze sobą
Spójrzcie.
To nasz stary przyjaciel.
Wujek Bum-Bum.
Hej, Tigglesi! Znajdzie się dla mnie miejsce?
- Pewnie! - Zawsze znajdzie się miejsce.
Wskakuj, Wujku Bum-Bumie.
Tigli-gigli!
Gigli, gigli, gigli!
Tut-tut, łam-bam
Niebieski van
Kevin, będziemy takimi przyjaciółmi jak Tigglesi?
Pewnie, Christopher.
Tigglesi zawsze powtarzają,
że przyjaźń trwa wiecznie.
Co to za gówno?
- Tato. - Detektywie Williams.
Jakiś pojeb strzelił sobie w łeb przed kręgielnią.
Myślisz, że jestem w nastroju
- na słuchanie tych ciot? - Przepraszam.
Idźcie na dwór pokopać się w jaja.
Zaraz mecz. Spierdalać!
Irytująca ta piosenka.
Dziennik podróży, wpis drugi. Widzę autokar.
Czas dokończyć zadanie i wracać do domu.
Jestem w obliczu dylematu.
Kodeks Koali zabrania mi ignorowania cierpienia rannych.
Muszę zawrócić pomimo zakazu.
Już dobrze. Potrzebujesz pomocy?
Możesz mi pomóc, dając mi swój portfel, pizdo!
Co?
Zaraz, zaraz...
Tylko spokojnie.
Dawaj portfel, parówo.
I kluczyki, kurwa!
Ostrzegam.
Jestem wyszkolony w sztuce karate i...
Proszę, przestańcie!
Bierzcie portfel i kluczyki. I telefon.
A chuj tam, buty też!
Tę obleśną kurtkę możesz se zatrzymać.
To nie jest w porządku.
Mindy?
Mindy, to ty?
To jaki mamy plan?
Chyba nie zamierzasz tu umrzeć, co?
Masz sprawiedliwość do wymierzenia.
Sprawiedliwość?
Mamo, co się dzieje z tatą?
Tatuś jedzie na wakacje.
Sam.
Słuchaj, knypku.
Będą mówić o mnie wiele różnych rzeczy.
To same kłamstwa.
Policja jest skorumpowana.
Wrobili mnie.
To nie jest w porządku.
Teraz to ty będziesz głową rodziny.
Musisz być twardy.
Dobrze, będę twardy.
I poświęcę życie sprawiedliwości, jak ty.
Tak, Kevin.
Jest robota do wykonania i sprawiedliwość do wymierzenia.
Dziennik podróży, wpis 12.
Pustynia jest bezlitosna.
Moja siła woli jest poddana próbie.
Zaczynają się halucynacje.
Wydawało mi się, że widzę Mindy.
A teraz słyszę odgłosy muzyki.
Przegrzewa mi się mózg.
Zmysły walczą ze sobą.
Do głowy wkrada się obłęd.
Zaraz, ta muzyka jest prawdziwa.
Jest tam kto?
Czego chcesz?
Musicie mi pomóc.
Potrzebuję opieki lekarskiej.
I może czegoś na ząb.
Nie, spierdalaj.
Proszę!
Jechałem z misją na obóz muzyczny syna, ale te kangury...
- Co powiedziałeś? - Moje dzieci są na obozie muzycznym i...
Trzeba było mówić!
Wejdź, bracie!
Jesteś Czerwonym Tigglesem?
To ja.
Witaj w Bazie Tigglesów,
najradośniejszym miejscu na świecie.
To nasza kryjówka.
Pracujemy tu nad nową muzyką.
Uwielbiałem was w dzieciństwie. Miałem wasze wszystkie kasety.
Żadnych piratów.
Tak, mieliśmy niezłą zabawę.
Lata 90. były wspaniałym okresem dla grup muzycznych dla dzieci.
Takich jak Skoczny Patrol, Wamby-Jambies, Kukaburki,
Scootie-Wootie-Woot-Woots.
I nagle runął cały przemysł.
Pozostałe zespoły odeszły w zapomnienie.
Ale my wciąż gramy.
Że też udało się wam przetrwać.
Tak, przetrwanie to ciekawa rzecz.
Coś za jeden?
On jest w porządku.
To Koala Man.
Wpadł w kłopoty, jadąc do dzieci na obozie muzycznym.
W pobliżu jest obóz muzyczny?
W takim razie czuj się jak u siebie w domu.
Dobrze się tobą zajmiemy. Wyglądasz fatalnie.
Nic się nie postarzeliście, odkąd byłem dzieckiem.
Powiedzmy, że to kwestia zdrowej kuchni.
To gdzie jest ten obóz muzyczny?
Na wschód od Bathurst. Może moglibyście mnie podwieźć?
Z przyjemnością.
Tak, chętnie zobaczymy ten obóz.
Świetnie.
Mogę skorzystać z ubikacji?
Po drodze nie było toalet.
Niemal oddałem mocz przy drodze, jak jakiś zboczeniec.
Idź korytarzem, drugie drzwi po lewej.
Dzięki Bogu!
Niemal zmoczyłem spodnie.
Dziennik dyżurnego, wpis 150.
Środa, godzina 9.27.
Na korytarzu panuje niepokojąca cisza.
Jakby siły niesprawiedliwości
czekały na odpowiedni moment do ataku.
Christopher! Dokąd idziesz?
Muszę skorzystać z ubikacji.
Rozumiem.
Muszę tylko zobaczyć twoją przepustkę.
Nie mam. To nagły przypadek.
Nie masz przepustki?
Stawiasz mnie w trudnej sytuacji.
Co ty, jesteśmy przy toalecie.
Zaraz wybuchnę!
Nie mogę cię wpuścić.
Musimy wrócić do klasy po przepustkę.
Poczekam tu na ciebie.
Dziennik dyżurnego, wpis 151.
Incydent dotyczący próby oddania moczu bez upoważnienia.
Za chwilę...
Zeszczał się w gacie!
Chris, tylko się nie poślizgnij na własnych szczynach!
Mówił, żebyś się nie poślizgnął, debilu!
Krzysiek-Siusiek!
Postąpiłeś słusznie, Kevin.
Kim jesteś?
Jestem Dennis. Miło cię poznać.
Przyłączasz się?
Co to za miejsce?
Wysyłają tu odrzuconych kandydatów. Jestem tu od dziecka.
Nie umiem dobrze grać, nie trafiłem do menu.
- Menu? - A myślisz, że co daje im młodość?
Tigli-gigli, ziomek.
Odpalać niebieski van!
Wpis 13.
Tigglesi pożerają muzykalne dzieci w celu utrzymania młodości,
w orgiach kanibalizmu i czarnej magii.
Nie w porządku.
Muszę się stąd wydostać, nim dorwą moje dzieci.
- Liam dobrze gra i pewnie dobrze smakuje. - To na nic.
Możemy już tylko czekać na śmierć.
- Chcesz trochę brei? - Nie teraz.
Twoja strata.
Delicje!
Nie, nie, nie!
Jest tu ktoś jeszcze?
Wujek Bum-Bum.
Boże!
On był najbardziej zbzikowany w zespole.
I najpodlejszy.
Trzymają mnie tu dla niego.
Co tu się kurwa wyprawia?
Spider! Jak mnie znalazłeś?
Dzwoniłem na twój Koalafon,
żeby pożyczyć Koalakosiarkę.
Odebrały jakieś kangury, mówiąc:
„Parówo, spraliśmy twojego kumpla”.
A ja na to: „To ty jesteś parówą.
I po coście go prali?
Musze pożyczyć tę Koalakosiarkę”.
A on: „Co to kurwa jest Koalokosiarka?”.
A ja: „To zwykła kosiarka,
ale z dolepionymi uszami koali”.
Powiedział, że to głupie.
A ja na to: „Sam jesteś głupi, parówo.
Chodź do Dapto i powiedz mi to w twarz”.
W każdym razie powiedział, gdzie to było, więc przyjechałem.
Muszę jechać do obozu muzycznego.
Moja fura stoi przed wejściem.
Dennis, spadamy stąd.
Dobra.
Mogę dokończyć w aucie?
Po co zatrzymałeś się przy tych kangurach? Wszyscy wiedzą, że kręcą dziesionę.
Zawsze pomagam rannym. To Kodeks Koali.
Krocionogi wróciły.
Paskudne robale!
Skoczę do sklepu po sprej. Mogę przy okazji kupić jedzenie.
Kevin!
Wszystko w porządku.
Mam cię.
No dalej, Mindy.
- Wciąż nie je? - Wciąż.
Umrze z głodu, jeśli czegoś nie zje.
Mam pomysł.
Załóż to.
Sama uszyłam.
Genialnie!
To tutaj.
Trzymaj się ramy!
Są tutaj.
Wchodzę.
Zostańcie na czatach.
Dobra. Masz broń?
Musimy potem pogadać o pozwoleniu.
Spoko, to wszystko z czarnego rynku.
Nakryjcie do stołu Weźcie widelce
Rozłóżcie serwetki
Jedzmy... dzieci
Co za wspaniała niespodzianka.
Występ Tigglesów na naszym obozie!
Co za szczęście.
Co możemy powiedzieć?
Nic nie jest dla nas ważniejsze niż dzieci kochające muzykę.
Liam i Mała Nina są wyjątkowo utalentowani.
Dupa tam! A co ze mną?
- Ty jesteś bezpieczna. - Co?
Wybraliśmy!
Liamie i Mała Nino,
wasza mięsistość zjednoczy się z naszą.
Nie tak szybko, Tigglesi!
Oto wasza własna Yoko Ono.
Co?
Bo rozbiję wam zespół.
To nie fair. Beatlesi rozpadli się nie tylko przez Yoko.
Tak, ich drogi się rozeszły.
Dobra. Puśćcie dzieci!
Z drogi, ofiaro jebana!
Dalej jestem bezpieczna?
Świetna robota, dziewczynko.
Byłaś bardzo dzielna.
Zapewne masz znakomitego, silnego ojca.
Dyrektorze, proszę pilnować dzieci.
Jak możemy grać bez fagotu?
Muszę lecieć na autobus.
Mam uprawnienia do prowadzenia ciężkich pojazdów.
No dalej!
Aktywuję Spider NOS!
Dalej, dalej, Szpony Koali.
A, wciąż ich nie wynalazłem.
Nie odpuszcza!
Spokojnie.
Nadciąga wsparcie.
O nie, to Wujek Bum-Bum!
Tigli-gigli!
Gigli, gigli, gigli!
Wyprzedź Wujka.
Pobudka, czas na Wujka Bum-Buma!
Wujku Bum-Bumie, tylko nie pogrzebacz!
Nie!
To ty, ta miernota bez talentu!
Nie. Wreszcie nauczyłem się gry na instrumencie.
Dennis, ty niejadalny sukinkocie.
Choć nie chcieli cię zjeść, upiekłeś się.
Ile ma tych kart lojalnościowych.
Ej, kurwa, podkręć muzykę!
To zajebisty kawałek!
Kicamy, chłopaki!
Mała Nino, wiem, że to dziwna pora na takie wyznanie,
ale chyba się w tobie zakochałem.
Tak się cieszę, że to mówisz.
Pobierzemy się?
Serio?
Tak. Kocham cię, Liamie.
Obiecuję, że póki żyjesz,
nie poznasz innej dziewczyny, która pokocha cię jak...
Umiem grać na fagocie!
Liam!
Tigglesi nie skończą jak Wamby-Jambies
albo Scootie-Wootie-Woot-Woots!
Tigglesi na zawsze!
Liam?
Tut-tut, łam-bam! Teraz żądzę mordu mam!
Nienawidzę Tigglesów.
Gówniana muzyka.
I ta durna gitara z klawiszami.
Pojebane to.
- Tato! - Synu.
Pomyślałem, że ci się przyda.
Przyjechałeś taki kawał, żeby dać mi kurtkę?
Nie chciałeś, żebym był twardy?
Kochanie, nie mogę cię dłużej niańczyć.
Uciekaj już.
Może jest za wcześnie. Boi się być sama.
Musimy być stanowczy.
Musi nauczyć się samodzielności.
No, Mindy, uciekaj!
Musisz być twarda, Mindy!
Dobra dziewczynka.
Będzie dobrze. Jesteś twarda, prawda?
Mindy, zejdź z drogi!
Nie!
Nie musisz być twardy.
Bądź taki, jaki chcesz być.
Rozpieszczasz go, Kevin.
Będzie przez ciebie słaby.
Wyrośnie na popychadło, jeśli nie nauczysz go, jak...
Hej, możesz się zamknąć?
Właśnie tak.
Kevin! Liam!
Hej, słodziutka.
Co się tu stało?
To długa historia.
- Tigglesi zjedli mi dziewczynę. - Co?
Ten wymoczek miał dziewczynę?
Ciężki los.
Drugiej już raczej nie znajdziesz, co?
Bierzemy Alison i wracamy do domu.
Vicky, jestem gotowy na naszą rozmowę.
Nie wiem, czemu jestem, jaki jestem.
Może nikt nie wie.
Ale wiem, że cię kocham i że zrobiłbym wszystko dla tej rodziny.
Nie myśl o tej rozmowie. Miałeś ciężki dzień.
Robi się chłodno.
Dobrze, że przywiozłeś mu kurtkę.
- Dzięki za podwózkę, Duży Greg. - Spoko.
Możemy posłuchać po drodze audiobooka z moją autobiografią.
Moje życie rozpoczęło się w mętnych wodach Amazonki,
w których roiło się od piranii.
Wtedy zrozumiałem życiową prawdę:
wszyscy jesteśmy rybami płynącymi pod prąd w rzece marzeń.
Udało ci się uciec grupie muzycznej dla dzieci, Koala Manie,
ale nie uciekniesz Kukaburze.
Napisy: Filip Bernard Karbowiak