‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎อย่าขยับตัวมาก
‎ไม่ นั่นไม่ใช่เรื่องที่ต้องระวังแล้ว
‎ขยับตัวได้ค่ะ ที่จริงเป็นเรื่องดีนะ
‎ถ้าคุณทานอาหารดีๆ ดื่มน้ำเยอะๆ ‎คุณก็ออกกำลังกายได้
‎คุณคิดว่าตัวเองเป็นคนสุขภาพดีไหมคะ
‎เทียบกับอะไรล่ะคะ
‎คุณกังวลเรื่องนี้สินะ
‎ก็ปกตินะ
‎แต่คุณควรพยายามลดความเครียด ‎ในช่วงตั้งครรภ์นะคะ
‎คนไข้หลายคนได้ประโยชน์ ‎จากเทคนิคช่วยผ่อนคลาย
‎นั่งสมาธิ ฝึกควบคุมลมหายใจ
‎แล้วถ้าถึงเวลาที่เจ้านี่จะออกมาล่ะคะ
‎มีการฝึกควบคุมลมหายใจสำหรับเรื่องนั้นไหม
‎เราถูกกำหนดมาให้ทำแบบนี้
‎คุณจะเป็นแม่ที่ดีแน่ๆ
‎คุณรู้ได้ยังไง
‎คุณจะไปรู้ได้ยังไง
‎คุณเอาอะไรมามั่นใจ ‎ดูน้ำหนักฉัน ความดันเลือดฉันเหรอ
‎คุณมาตรัสรู้ได้ยังไงว่าฉันจะเป็นแม่แบบไหน
‎ถ้าฉันไม่อยากมีไอ้นี่ล่ะ เคยคิดบ้างไหม
‎- ค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ… ‎- ฝึกควบคุมลมหายใจ
‎ฉันแค่อยากให้คุณดูแลตัวเอง
‎- การตัดสินใจ… ‎- ดูแลตัวเองเหรอ
‎หมายความว่าไง รู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา
‎ลิฟ กลับมานี่ ลูกรัก กลับมานี่เดี๋ยวนี้
‎พ่อ
‎ไม่เป็นไร ลิฟ พ่อยังอยู่
‎เห็นไหม พ่ออยู่ตรงนี้
‎พ่อสัญญา
‎พ่อรักลูกนะ
‎ลิฟ
‎ลิฟ ไม่เอาน่า ลูกต้องลุกแล้ว
‎ไม่ อย่าทำแบบนั้น
‎เร็วเข้า เหลือแค่เราสองคนแล้ว ยัยหนู
‎ได้เวลาเริ่มวันใหม่แล้ว
‎ลุกสิ ลิฟ
‎ลูกต้องไปต่อ
‎ต้องเดินต่อไป ไม่งั้นลูกจะตายนะ
‎ขึ้นทางทิศตะวันออก
‎ตกทางทิศตะวันตก
‎ขึ้นทางทิศตะวันออก
‎ตกทางทิศตะวันตก
‎ทิศเหนือ
‎ฉันจะไปทางเหนือ
‎เป็นไปไม่ได้
‎เป็นไปไม่ได้เหรอ
‎ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
‎เขียนถึงไหนแล้ว
‎มันยากเกินไป
‎ลูกจะกินช้างได้ยังไง
‎จะกินช้างได้ยังไงน่ะเหรอ
‎กินทีละคำไง
‎กินทีละคำ
‎แล้วก็ดึงเข้ามุม ใช่แล้ว
‎แล้วทำให้เรียบ
‎จากนั้นก็นี่ ลูกต้องพับส่วนนี้
‎ทำให้มันเรียบเสมอกัน
‎ดีมาก
‎เราได้สายแน่
‎เอามาให้พ่อ เอาล่ะ
‎ทิศเหนือ
‎ลิฟ
‎- พ่อบอกว่ายังไงเรื่อง… ‎- ขอโทษค่ะ
‎เรื่องทำงานกับสื่อผสม
‎ลองสีแดงสิ
‎กะจะเดินเป็นเพื่อนคุณหน่อย โอเคไหม
‎ฉันไม่รู้ว่าจะเดินได้อีกนานแค่ไหน
‎- สี่ไม่ก็ห้าวันมั้ง แล้วจากนั้น… ‎- อย่าไปคิดเรื่องนั้น
‎เดินต่อไป
‎หัวฉันมีแต่เรื่องนี้
‎เรื่องตายอยู่ที่นี่
‎แค่เดินต่อไปก็พอ
‎ถ้าคุณทำแบบนั้นได้ คุณก็ยังมีโอกาส
‎ลิฟ อย่าไปคิดถึงมัน
‎คิดถึงเรื่องอื่นสิ
‎คุณน่าจะบอกผม
‎ว่าคุณท้อง
‎ก็ฉันไม่รู้
‎หลังจากนั้นสิ ผมหมายถึงหลังจากที่รู้
‎มันจะต่างกันตรงไหน
‎"ถนนสองสายแยกจากกันในป่าสีเหลือง"
‎- แดนนี่ ‎- ก็ได้ ไม่เอาบทกวีของฟรอสต์
‎ใครจะไปรู้ว่ามันต่างกันยังไง อาจจะไม่ต่าง
‎คุณน่าจะบอกผม ก็แค่นั้นแหละ
‎ฉันเป็นพวก…
‎แลงสตัน ฮิวส์มากกว่า
‎"วันนี้การโอบกอดคุณช่างยากนัก
‎รู้สึกได้ถึงเหลี่ยมคมขรุขระ
‎สะบักและข้อศอกทั้งหมด
‎ฉันอยากเกลาขอบคมของคุณให้กลมมน
‎ทำให้คุณเรียบลื่นในหัวใจเครื่องขัดของฉัน"
‎ฮิวจ์แต่งเหรอ
‎พ่อฉันแต่งน่ะ
‎ผมว่าผมน่าจะเป็นพ่อที่ดี
‎แหงอยู่แล้วล่ะ
‎คุณเป็นโรคมั่นเกินไปแบบเรื้อรัง
‎พูดจริง จะไปยากตรงไหน
‎คุณกอดเขา บอกว่ารักเขา
‎ทำให้เขารู้สึกว่าจะไม่มีอะไรมาทำร้ายได้
‎แต่มันจะมีแน่
‎ใช่ เราโกหก
‎ฉันไม่เชื่อเรื่องการโกหกคนที่เรารัก
‎คำโกหกพอกพูนขึ้นเรื่อยๆ
‎ความจริงมันรับยาก แต่ชีวิตก็แบบนี้
‎อยากได้ความจริงเหรอ
‎ผมว่าคุณก็เป็นแม่ที่ดีได้
‎ว่างั้นเหรอ
‎อีกอย่าง ผมรู้จักคุณนานเท่าไรแล้วนะ ‎เกือบปีแล้วมั้ง
‎อือ น่าจะใช่นะ
‎ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมไม่เคยเห็นคุณ ‎ทำอะไรไม่เต็มที่เลยสักครั้ง
‎คุณคงไม่มาทำตัวครึ่งๆ กลางๆ ‎เอาตอนเลี้ยงลูกหรอก
‎แต่ก็มีเรื่องที่เราควบคุมไม่ได้
‎ใช่ เรื่องที่ทุกคนควบคุมไม่ได้ ดีใช่ไหมล่ะ
‎คุณน่าจะบอกผม
‎คุณน่าจะบอกผมทุกเรื่องเลย
‎ผมฟังคุณอยู่แล้ว
‎ฉันรู้
‎ทำไมพ่อไม่บอกหนู
‎เรื่องโปสต์การ์ดน่ะ
‎พ่อโกหกหนู
‎ทุกครั้งที่หนูถามว่าแม่อยู่ไหน
‎พ่อจะบอกว่าไม่รู้
‎พวกมันเป็นของหนู
‎แม่ติดต่อมาหาหนู
‎ที่นี่
‎ผนังพวกนี้
‎ห้องพวกนี้
‎ทั้งความรัก ความเจ็บปวดทั้งหมด
‎เราอยู่ในนั้น
‎แล้วเราก็รอ
‎แม่เขารู้ดีว่าเราอยู่ที่ไหน
‎คำพูดพวกนั้นไม่ใช่เพื่อลูก
‎แต่เพื่อตัวแม่เอง
‎และลูกก็ให้แม่ไปมากพอแล้ว
‎นั่นไม่ใช่เรื่องที่พ่อจะตัดสินใจให้ได้
‎มันต่างกันนะ การถูกทิ้ง…
‎กับถูกลืมน่ะ
‎ลองนึกภาพตัวเองอยู่ในป่าใหญ่ไร้จุดสิ้นสุด
‎ไม่มีอะไรและไม่มีใครอยู่รอบตัว
‎มีแค่ต้นไม้
‎ผืนดิน
‎สายลม
‎ท้องน้ำ
‎รู้สึกว่ามีเพียงตัวเองในที่แห่งนี้
‎เป็นส่วนที่มีชีวิต ที่ยังมีลมหายใจของมัน
‎ดื่มด่ำไปกับมัน
‎คุณเป็นแค่ร่างกาย
‎คุณเป็นเพียงลมหายใจ
‎สัมผัสภูมิทัศน์ที่เคลื่อนผ่านคุณไป
‎คืนคุณให้ตัวคุณเอง
‎และขณะที่คุณก้าวผ่านมันไป ‎คุณก็เป็นส่วนหนึ่งของมัน
‎คุณมีชีวิตอยู่ในร่างกายตัวเอง
‎คุณมีชีวิตอยู่ในลมหายใจของคุณเอง
‎คุณคือเลือด
‎คุณคือกระดูก
‎คุณคือเนื้อหนัง
‎คุณอยู่ในที่ของคุณแล้ว
‎คุณอยู่บ้านแล้ว
‎ไม่เป็นไรนะคะ พ่อ
‎พ่อเหนื่อยมากแล้ว
‎พักเถอะค่ะ
‎พ่อควรพักสักหน่อยนะ
‎ปล่อยวางได้ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
‎ไม่เป็นไร พ่อยังอยู่
‎ไม่เป็นไร ลิฟ ไม่เป็นไร
‎พ่ออยู่ตรงนี้
‎พ่อสัญญา
‎รถ
‎ที่นี่ดีนะ
‎สงบ
‎แม่ของลูกรักธรรมชาติ
‎พ่อไม่เคยมีเวลาให้มันเลย
‎พ่อน่าจะหาเวลาสักหน่อย
‎แม่ลากเราไปปีนเขาด้วย จำได้ไหม
‎ขึ้นรถแล้วก็ขับไปอย่างนาน
‎ผ่านเส้นทางนรกแตก ‎ที่แทบไม่ใช่ทางสัญจรด้วยซ้ำ
‎พยายามตามหาที่ลับ ‎ที่แม่เคยได้ยินจากที่ไหนสักแห่ง
‎พ่อกับลูกบ่นกันตลอดทาง
‎แล้วเราก็ไปถึงจนได้
‎แม่เขาพูดถูกเสมอ
‎มันงดงามไม่เปลี่ยน
‎แล้วเราทุกคนก็จะกลับบ้านอีกครั้ง
‎พ่อรู้สึกว่าแม่อยู่ตรงนี้ ในทุกๆ สิ่งที่นี่
‎นั่นอาจเป็นสิ่งที่แม่ทำมาตลอดก็ได้
‎มองหาที่แบบนี้
‎หวังว่าแม่จะหาเจอนะ
‎หนูนึกว่า…
‎ถ้าหนูหาแม่เจอ…
‎ถ้าหนูได้มองตาแม่…
‎งี่เง่าชะมัด
‎ไม่มีอะไรสมเหตุสมผลเลย
‎ออกจะหุนหันพลันแล่นไปหน่อย พ่อว่านะ
‎แต่ลูกก็หุนหันพลันแล่นอยู่แล้ว
‎ไม่รู้เลยว่าได้มาจากใคร
‎หนูเหมือนแม่ไหม
‎เหมือน
‎ทั้งดวงตาลูก ทั้งรอยยิ้มลูก
‎แต่ตัวตนส่วนใหญ่ของลูกไม่เกี่ยวกับแม่
‎รู้ไหมทำไมลูกถึงมาเป็นทนาย
‎เพราะหนูชอบสู้คน
‎เพราะลูกชอบคำตอบ
‎ระเบียบ
‎ตอนเด็กๆ ลูกไม่ค่อยเจออะไรแบบนั้น
‎ลูกโหยหาโลกที่มีคำตอบถูกผิด
‎แต่โลกไม่สนหรอกว่าลูกต้องการอะไร
‎มันวุ่นวายตั้งแต่ก่อนเราเกิด
‎หลังเราจากไปแล้ว มันก็จะยังโกลาหลไม่เปลี่ยน
‎ถ้าเรื่องพวกนี้มีระเบียบของมันล่ะก็ ‎ยังไงเราก็มองไม่เห็นหรอก
‎ลูกเหมือนแม่แล้วมันยังไง
‎ลูกก็เหมือนพ่อเหมือนกัน ลูกไม่เคยไปไหน
‎แล้วลูกก็เหมือนตัวลูก มุ่งมั่น
‎เลือกสิ่งที่แตกต่าง
‎นี่ ลูกไม่มีอะไรผิดปกติสักหน่อย ลิฟ
‎ลูกไม่ได้ทำอะไรผิด
‎ตอนนั้นลูกยังเด็กอยู่เลย
‎ลูกแค่สับสนนิดหน่อย
‎แค่นั้นแหละ ลูกเหนื่อยด้วย
‎น่าจะพักสักหน่อยนะ
‎ที่นี่ดูเป็นที่ที่เหมาะจะพักมาก
‎หนูสงสัยว่าหนูจะพร้อม…
‎เป็นแม่คนไหม
‎จากประสบการณ์พ่อนะ
‎มันไม่ใช่เรื่องที่จะตระเตรียมได้หรอก
‎มันคือสิ่งที่เราปล่อยให้เป็นไป
‎ลูกแค่กระโจนเข้าไป…
‎แล้วดูว่ามันจะพาลูกไปเจออะไร
‎ที่นี่ดีจัง
‎พ่อว่าพ่อจะอยู่ต่ออีกพักหนึ่ง
‎บางครั้งก็ไม่มีคำตอบ
‎บางครั้งก็มีเพียงคำบอกลา
‎(แด่ไมค์)
‎คำบรรยายโดย: นัทธมน เปรมสำราญ