SERIAL NETFLIX
Nie wstawaj.
To już nieaktualne.
Aktywność jest w porządku, a nawet pożądana.
Dopóki dobrze się odżywiasz i nawadniasz, możesz ćwiczyć.
Uważasz się za zdrową osobę?
W porównaniu z czym?
Widzę, że odczuwasz lęk.
To normalne,
ale postaraj się zminimalizować stres w trakcie ciąży.
Wiele moich pacjentek korzysta z technik relaksacyjnych,
medytacji prowadzonej, ćwiczeń oddechowych.
Co będzie, jak to się urodzi?
Są na to jakieś ćwiczenia?
Jesteśmy do tego zaprogramowani.
Będziesz świetną mamą.
Skąd wiesz?
Skąd to, kurwa, wiesz?
Opierasz się na mojej wadze czy ciśnieniu?
Skąd masz, kurwa, wiedzieć, jaką będę matką?
A jeśli tego nie chcę? Pomyślałaś o tym?
- Oczywiście, nie chciałem… - Ćwiczenia oddechowe.
Chodzi o to, byś o siebie dbała.
- Decyzja… - Mam o siebie dbać?
Co to w ogóle znaczy? Słyszysz, co mówisz?
Liv! Wracaj, querida. Wracaj natychmiast!
Tato?
W porządku, Liv. Wciąż tu jestem.
Widzisz? Jestem przy tobie.
Obiecuję.
Kocham cię.
Liv.
Liv, wstawaj. Musisz wstać.
Nie będziemy tego robić.
Dalej. Ty i ja, mała.
Czas zacząć nasz dzień.
Wstawaj, Liv.
Nie możesz się zatrzymywać.
Musisz iść… inaczej umrzesz.
Wschodzi na wschodzie.
Zachodzi na zachodzie.
Wschodzi na wschodzie.
Zachodzi na zachodzie.
Północ.
Idę na północ.
To niemożliwe.
Niemożliwe?
Wcale nie.
Jak daleko zaszłaś?
To za trudne.
Jak można zjeść słonia?
Kawałek po kawałeczku.
Następnie pociągniesz rogi. Tak.
I wygładzasz.
Teraz musisz złożyć ten kawałek,
wygładzić go.
Bardzo dobrze.
Spóźnimy się.
Wezmę to. Dobrze.
Północ.
Liv?
- Co ci mówiłam o… - Przepraszam.
O mieszaniu technik.
Spróbuj czerwonego.
Przejdę się z tobą. W porządku?
Nie wiem, ile zostało mi sił na chodzenie.
- Cztery, może pięć dni, a potem… - Nie myśl o tym.
Po prostu idź dalej.
Myślę tylko o tym.
O tym, że tu umrę.
Idź naprzód.
Dopóki to potrafisz, wciąż masz szansę.
Liv, nie myśl o tym.
Pomyśl o czymś innym.
Mogłaś mi powiedzieć…
że jesteś w ciąży.
Nie wiedziałam.
Po tym, jak się dowiedziałaś.
Co by to zmieniło?
„Dwie drogi w żółtym lesie szły w dwie różne strony”.
- Danny! - Dobra, darujemy sobie Frosta.
Kto wie, co by to zmieniło? Może nic.
Mogłaś mi po prostu powiedzieć.
Zawsze wolałam…
Langstona Hughesa.
„Trudno cię dziś trzymać.
Jesteś ostra i postrzępiona.
Same łopatki i łokcie.
Chciałabym zaokrąglić te kanty.
I wygładzić cię w moim sercu, szlifującym kamienie”.
To jest Hughes?
To wiersz mojego taty.
Myślę, że byłbym dobrym tatą.
Oczywiście, że tak myślisz.
Jesteś chorobliwie pewny siebie.
Co w tym trudnego?
Przytulasz, mówisz, że kochasz,
przekonujesz, że nic ich nie skrzywdzi.
Ale skrzywdzi.
Pewnie, kłamiesz.
Nie okłamuję tych, których kocham.
Kłamstwa się piętrzą.
Prawda jest trudna, ale to jedyne, co mamy.
Chcesz prawdy?
Też byłabyś dobrą mamą.
Tak?
Poza tym znam cię prawie rok.
Tak, chyba tak.
Przez cały ten czas nie widziałem, żebyś zrobiła coś na pół gwizdka.
Raczej nie zaczęłabyś tego robić przy wychowywaniu dziecka.
Pewnych rzeczy nie możemy kontrolować.
Tak. Nikt z nas. Czy to nie wspaniałe?
Mogłaś mi powiedzieć.
Mogłaś mi wszystko powiedzieć.
Wysłuchałbym cię.
Wiem.
Czemu mi nie powiedziałeś…
o pocztówkach?
Okłamałeś mnie.
Gdy pytałam, gdzie jest mama,
a ty mówiłeś, że nie wiesz.
One były dla mnie.
Chciała nawiązać ze mną kontakt.
To miejsce.
Te ściany.
Te pokoje.
Cała ta miłość i ból.
Zostaliśmy tu.
I czekaliśmy.
Wiedziała dokładnie, gdzie jesteśmy.
Te słowa nie były do ciebie.
Były dla niej.
Dałaś jej wystarczająco dużo.
To nie była twoja decyzja.
Jest duża różnica między tym, czy mnie zostawiła,
a tym, czy mnie zapomniała.
Wyobraź sobie siebie w bezkresnym lesie.
Wokół nie ma nic i nikogo.
Tylko drzewa.
Ziemia.
Wiatr.
Woda.
Poczuj się tu samotna.
Jesteś jego częścią.
Upajaj się nim.
Jesteś tylko swoim ciałem.
Jesteś tylko swoim oddechem.
Poczuj, jak krajobraz porusza się przez ciebie,
jak powracasz do siebie.
Poruszając się po nim, stajesz się jego częścią.
Żyjesz w swoim ciele.
Jesteś żywa w swoim oddechu.
Jesteś krwią.
Jesteś kością.
Jesteś ciałem.
Jesteś tam, gdzie twoje miejsce.
Jesteś w domu.
Już dobrze, tato.
Jesteś zmęczony.
Możesz odpocząć.
Powinieneś trochę odpocząć.
Możesz już odpocząć.
Już dobrze. Jestem tu.
Już dobrze, Liv. Już dobrze.
Jestem przy tobie.
Obiecuję.
Samochody.
Ładnie tu.
Spokojnie.
Twoja matka kochała naturę.
Ja nie miałem na nią czasu.
Może powinienem był.
Ciągnęła nas na wycieczki. Pamiętasz?
Wsiadaliśmy do auta i jechaliśmy zbyt długo,
przedzieraliśmy się okropną ścieżką, która ledwo było widać.
Próbowaliśmy znaleźć sekretne miejsce, o której gdzieś słyszała.
Oboje cały czas narzekałyśmy.
A na miejscu
okazywało się, że miała rację.
Zawsze było pięknie.
I razem wracaliśmy do domu.
Czuję ją w tym wszystkim.
Może o to jej od początku chodziło.
Szukała takiego miejsca.
Może je znalazła.
Myślałam…
Gdybym ją znalazła…
Gdybym tylko spojrzała jej w oczy.
To głupie.
To wszystko nie ma sensu.
Przyznaję, że działałem impulsywnie.
Ale ty też zawsze byłaś impulsywna.
Nie wiem, po kim to masz.
Jestem taka jak ona?
Tak.
W twoich oczach, w twoim uśmiechu.
Ale reszta nie ma z nią nic wspólnego.
Wiesz, czemu zostałaś prawnikiem?
Bo lubię walczyć.
Bo lubisz odpowiedzi.
Porządek.
Nie zaznałaś tego, dorastając.
Pragniesz czarno-białego świata.
Ale świata nie interesuje, czego ty chcesz.
Ten świat był chaosem, już zanim tu przybyliśmy.
Po naszym odejściu nadal będzie chaos.
A jeśli panuje tu jakiś porządek, jest dla nas niewidoczny.
Co z tego, jeśli ją przypominasz?
Przypominasz też mnie. Zostajesz.
Jesteś też taka jak ty. Zdeterminowana.
Dokonujesz innych wyborów.
Nic ci nie dolega, Liv.
Nie zrobiłaś nic złego.
Byłaś małą dziewczynką.
I jesteś trochę zagubiona.
To wszystko. I zmęczona.
Może powinnaś trochę odpocząć.
To wygląda na idealne miejsce.
Ciekawe, czy byłam gotowa…
by być mamą.
W mojej ocenie
nie można się do tego przygotować.
Można się temu poddać.
Zaczynasz…
i idziesz, gdzie cię zaprowadzi.
Ładnie tu.
Posiedzę tu trochę.
Czasem nie ma odpowiedzi.
Czasem jest tylko pożegnanie.
DLA MIKE'A
Napisy: Aleksandra Kulesza-Fink