UNHA SERIE DE NETFLIX
Repouso absoluto?
Non, iso xa non se leva.
Non pasa nada por estar activa. É bo, de feito.
Mentres comas ben e te hidrates, podes facer exercicio.
En xeral considéraste unha persoa sa?
Comparada con quen?
Sei que sentes certa ansiedade.
É normal,
pero éche útil minimizar o estrés durante o embarazo.
A moitas pacientes axúdanlles as técnicas de relaxación,
meditación guiada, exercicios de respiración…
E cando chegue o bichiño este? Que exercicios de respiración hai?
Estamos programadas para isto.
Serás unha mamá xenial.
E ti que sabes?
E ti que carallo sabes?
En que te baseas para dicir iso? No meu peso, na presión arterial?
Como hostia sabes que nai serei?
E se nin sequera o quero? Pensaches niso?
- Non quería… - Exercicios de respiración.
Só quero que te coides.
- A decisión… - Coidarme?
E iso que significa? Escóitaste cando falas?
Liv, volve aquí agora mesmo!
Papá?
Non pasa nada, Liv. Sigo aquí.
Ves? Aquí estou.
Prométocho.
Quérote.
Liv.
Liv, veña. Érguete!
Non, iso non.
Veña, ti e mais eu, nena.
Toca comezar o día.
Érguete, Liv.
Tes que moverte.
Tes que camiñar, senón vas morrer.
Sae polo leste.
Ponse polo oeste.
Sae polo leste.
Ponse polo oeste.
Norte.
Vou cara ó norte.
É imposible.
Imposible?
Non é imposible.
Por onde vas?
É moi difícil.
Como comes un elefante?
Bocado a bocado.
Despois tiras dos recantos. Así.
E alísalo.
E aquí dobras esta parte,
que quede ben lisiña.
Moi ben.
Imos chegar tarde.
Collo eu isto. Iso é.
Norte.
Liv?
- Que che teño dito… - Perdón.
…sobre traballar con técnicas mixtas?
Proba o vermello.
Paréceche ben se paseo contigo?
Non sei canto máis poderei camiñar.
- Catro ou cinco días e logo… - Non penses niso.
Sigue camiñando.
Só podo pensar niso.
En morrer aquí.
Ti sigue cara adiante.
Mentres sigas, tes unha oportunidade.
Liv, non penses niso.
Pensa noutra cousa.
Poderíasme ter dito…
que estabas embarazada.
Non o sabía.
Quero dicir, despois de sabelo.
Cambiaría iso as cousas?
"Bifurcábanse dous camiños nun bosque amarelo."
- Danny. - Vale, pasamos de Frost.
Quen sabe se cambiaría as cousas. Talvez non.
Só digo que mo poderías contar.
Sempre me foi máis…
Langston Hughes.
"Hoxe é difícil termar de ti.
Nótote afiada e abrupta.
Es todo omoplata e cóbado.
Como gustaría de suavizarche os recantos,
alisarte e pulirte coma unha pedra co meu corazón.”
Iso é de Hughes?
É de meu pai.
Penso que sería un bo pai.
Claro que o pensas.
Sofres un exceso de confianza crónico.
Quero dicir, que hai que saber?
Dáslles apertas, dislles que os queres,
faslles sentir que nada lles vai facer dano.
Algo lles fará dano.
Xa, pero ménteslles.
Non creo en mentirlle á xente que queres.
As mentiras acumúlanse.
É difícil dicir a verdade, pero é todo o que nos queda.
Queres unha verdade?
Creo que serías unha boa nai.
Si?
Ademais xa te coñezo dende hai un ano, non?
Si, algo así.
En todo este tempo nunca te vin facer nada a medias.
Sería raro que comezaras a facelo criando un neno.
- Hai cousas que non podemos controlar. - Si, pásanos a todos. É xenial, non si?
Poderíasmo ter dito.
Poderíasme contar o que sexa.
Teríate escoitado.
Xa o sei.
Por que non me contaches…
o das postais?
Mentíchesme.
Cada vez que che preguntaba onde estaba mamá
e dicías que non o sabías.
Eran para min.
Quería contactar comigo.
Este sitio.
Estas paredes.
Estes cuartos.
Todo o amor,
toda a dor.
Quedamos aquí.
E agardamos.
Ela sabia exactamente onde estabamos.
Esas palabras non eran para ti.
Eran para ela.
Ti xa lle tiñas dado abondo.
Esa decisión non dependía de ti.
É diferente que te abandonen…
a que te esquezan.
Imaxínate nunha fraga enorme, infinita.
Non hai nada nin ninguén.
Só árbores.
A Terra.
O vento.
A auga.
Síntete soa neste lugar.
Es unha parte del, que vive e respira.
Bebe del.
Só es o teu corpo.
Só es a túa respiración.
Sinte como a paisaxe se move por ti,
volvendo a ti mesma.
E mentres te moves por ela, tamén formas parte dela.
Estás viva dentro do teu corpo.
Estás viva dentro da túa respiración.
Es sangue.
Es óso.
Es carne.
Estás xusto onde tes que estar.
Estás na casa.
Non pasa nada, papá.
Estás moi canso.
Non pasa nada por descansar.
Deberías descansar un intre.
Non pasa nada por non aferrarse.
Non pasa nada. Estou aquí.
Non pasa nada, Liv. Non pasa nada.
Estou aquí.
Prométocho.
Coches.
Que ben se está aquí.
Que paz.
Túa nai adoraba a natureza.
Eu nunca saquei tempo para ela.
Talvez debería.
Arrastrábanos ás camiñadas. Lembras?
Subíanos ó coche e conducía moitísimo,
e iamos a duras penas por camiños que nin camiños eran.
Quería atopar secretos, algo que escoitara en algures.
Ti e mais eu sempre nos queixabamos.
E chegabamos.
E sempre tiña razón.
E sempre era fermoso.
E logo volviamos á casa.
Podo sentila aquí, en todo isto.
Pode que sempre estivera buscando isto.
Un sitio así.
Espero que o atopase.
Pensei…
que se a atopaba…
Se puidese mirala ós ollos…
Que parvada.
Non ten sentido ningún.
Recoñezo que foi un pouco impulsivo,
pero non é nada novo, sempre fuches un pouco impulsiva.
A saber de onde o sacarías.
Parézome a ela?
Si.
Nos ollos, no sorriso.
Pero no resto non te pareces.
Por que te fixeches avogada?
Porque me gusta pelexar.
Porque che gustan as respostas.
A orde.
Cousas que non tiñas ó medrar.
Queres un mundo branco ou negro.
Pero ó mundo dálle igual o que queiras.
Xa era un caos antes de chegarmos.
E será un caos cando o deixemos.
E se en realidade hai algo de orde, é invisible para nós.
Que máis dá parecerte a ela?
Tamén es coma min. Non marchas.
Tamén es coma ti. Decidida.
Tomas decisións diferentes.
Non che pasa nada, Liv.
Non fixeches nada malo.
Só eras unha cativiña.
Só estás algo perdida.
Iso é todo. E cansa.
Talvez deberías descansar un pouco.
Semella o sitio perfecto.
Pregúntome se estaría lista…
para ser nai.
Segundo a miña experiencia…
non é algo para o que estás listo.
É algo ó que te entregas.
Tíraste de cabeza…
e ves onde te leva.
Que ben se está aquí.
Quedarei aquí un tempo.
Ás veces non hai respostas.
Ás veces só hai un adeus.
PARA MIKE
Subtítulos: Abraham Díaz López