UNHA SERIE DE NETFLIX
Que?
Séntache ben esa cor.
CLORHIDRATO DE OXICODONA
PERÚ
CLORHIDRATO DE OXICODONA
BARRIÑAS DE FRESA
Ola.
Querías algo?
Non.
De acordo.
Estaba a pensar…
que poderiamos cear xuntos esta noite.
Coñezo un sitio na Novena Avenida.
Vale.
Deixa estar. Déixote traballar.
A señora prefire flores vermellas ou brancas?
- Como? - Para a nosa primeira cita.
Porque é unha cita, non?
Non?
Non te pases.
Envíoche o enderezo.
Agarda. Vermellas ou brancas?
Creo que vermellas. Si, vermellas.
BOREALIS BRIGHTS COR ACRÍLICA
Listo.
Moito mellor.
Tres días, talvez catro,
se non te perdes.
Cousa que farás.
Luces, alá vou.
Sexades o que sexades.
Que carallo?
Ola.
Non.
Merda!
Merda.
Aquí é difícil seguir liñas rectas.
Podería ser peor.
Si, como?
Poderías estar morta.
Mamá.
- Mamá! - Que pasa, xirasol?
Onde está papá? Teño Girl Scouts.
Nunha reunión da facultade.
Tereite que levar eu.
Por que fixeches iso?
As casas…
son prisións.
Collemos dous metros.
Con dous gatos no patio…
- Mamá. - Non imos coller o metro.
Imos ir en coche.
Temos todo o tempo do mundo.
Papá sabe que vas conducir?
Teu pai ten que deixar de controlar todo o que facemos.
CARBONATO DE LITIO LUCÍA RIVERA
A nosa casa
é unha casa xenial.
Abre os ollos!
Onde é o funeral?
Xa o pasaches. Para!
Debería ser dobre de acción!
Remata ás catro.
Non comas moito, vén o solsticio de verán.
Teu pai di que cociño con moita cúrcuma.
Comprareille ese pan de sementes, precisa comiño.
Fago flocos de millo para a peli?
Con manteiga non quedan crocantes.
Estás ben?
Mellor que ben.
Ás sete ou ás dez?
Que?
Móvete, hostia!
Quere saír.
Ás sete ou ás putas dez, Liv?
Non queres ir ó cine esta noite?
Ás sete está ben.
É doado moverse en liña recta
cando podedes seguir un punto fixo.
Hoxe imos aprender a facer un compás.
Así, se vos perdedes, saberedes volver á casa.
Ó voso norte.
Pasámola pola cortiza
e deixámola na auga.
Quen quere probar agora?
Que pasa? Esqueciches a colección de cortizas?
Si.
Hoxe non é o teu día.
Merda.
Primeiro temos que magnetizar a agulla, así.
Despois metémola na cortiza.
Un imán.
Un puto imán.
Hostia.
Merda.
Vale, ten que haber un…
Debería abondar con isto.
CLORHIDRATO DE OXICODONA
Si, hostia!
LIV ESTIVO AQUÍ
Merda.
Perfecto.
O de sempre, rula?
Aínda non, estou agardando por alguén.
Esta noite non quedas soa co portátil? Quen é o afortunado?
Un tío do traballo.
Ei!
Tranquiliño.
Vou bailar na barra cando se estrague o chisme ese.
Sabes que?
Vou tomarlle unha, si.
O de sempre.
NUNCA CAMIÑARÁS SÓ
Que vas poñer?
Ei!
Viñeches.
Si. Chego tarde?
- Non dixeches ás oito? - Sempre chego cedo.
Veña, estou na barra. Vente.
Aquí teñen comida?
Os cacahuetes contan?
Acompañados do meu bourbon favorito.
- Que se bebe por aquí, rapaces? - Ponme outro.
- Unha gasosa, grazas. - Que? Non.
Veña, toma unha copa. É o meu sitio feliz.
- Este é o teu sitio feliz? - Veño aquí para esquecer.
Unha copa.
Cando soubeches que querías ser avogada?
En sexto.
Fixen unha investigación
na aula porque alguén me roubara o estoxo.
Celebramos o xuízo no recreo.
E ti?
Aínda non sei se quero ser avogado.
Sabías que estudei Filosofía na uni?
Pégache, como non!
- Quería ser profesor. - Si? E que pasou?
Morreu miña nai.
- Síntoo. - Non foi tan mal, pasei un pouco de todo.
Fun de mochileiro por Europa.
E cando quedei sen cartos, decidín estudar Dereito.
Bailar uns aniños co demo e marchar co parné mentres me quede alma.
E facer algo que teña significado, ou non.
Comprar unha caravana, ver mundo…
plantar un xardín con flores, ter cabras.
Xa sabes, unha vida normal.
Que?
Non irías ó festival hippy ese, o Burning Man?
Non, pero véxome na onda do Burning Man.
A conta, por favor.
- Chámame a atención o Burning Man. - Rematamos.
- Non queres vir comigo? - Non, grazas.
Semella bo sitio para esquecer.
Iso xa o teño cuberto, créeme.
Grazas por ensinarme o teu sitio feliz.
Ola, está chamando a Liv Rivera.
Non podo devolverlle a chamada.
Quedei sen batería e estou perdida no monte.
Por favor, fale con Danny Summerfield
e dígalle que se afaste dos meus putos petiscos.
E que o sinto moito.
Grazas.
Ola.
Son eu, Liv.
A túa filla, lembras?
Onde estiveches?
A aventureira regresa con ofrendas das súas viaxes!
- Mira que atopei… - E se lle pasara algo?
Estou enferma. Non elixín ser así.
Pero non quero desaparecer por iso.
Mira canto estou pintando.
Mira canta xente veu á exposición.
Pensa un pouco. Es nai.
Son máis ca iso.
Son pintora. Son unha persoa!
Ademais, papá morreu.
Non sei se che importa, pero…
Agora estou aquí, camiñando polo monte.
Case morro nun accidente de avión.
E que máis?
Ah, estou embarazada. Algún consello de nai?
Á parte de pensar só nunha mesma?
E non me digas que me divirta. Ó carallo coa diversión.
A diversión morre comigo. E iso é culpa túa, por certo.
Creo que estou perdida.
Sentíaste así antes de deixarnos?
Dá igual, non importa.
Non.
Non perdería efecto o imán ese?
Esqueciches algo?
- Non queres pensalo mellor? - Xa o pensei.
Vou volver polo reloxo ó lago.
E logo pensas que vas saber retroceder
cando nin sabes avanzar?
Fágoo mellor ca ti.
- Fas? E iso? - Para comezar, estás morto.
Si, e tamén estou en ti.
Sei volver. Non é a primeira vez.
- Pensas o mesmo ca min? - Cala a boca.
Se lle deixaras arrastrarme ó monte…
El só intentaba sobrevivir.
E eu xa estaba morto.
De verdade pensabas que a ías atopar?
Ou con toda esta leria só querías tirar un misto máis
ó bidón de gasolina que chamas vida?
Son todo o que tes.
- Necesítasme. - Para que?
Para dicirme o que fago mal e que todo vai ir á merda?
Iso seino facer eu soa.
Levo facéndoo toda a vida.
Agora váiteme largando da cabeza. Tesme ata a cona.
Que andas a cantaruxar?
É un segredo.
Imos bailar.
Que?
Atende.
- Que está pasando aquí? - Proba, é divertido.
Dálle ó lixo, préstache fixo!
Velaí o tes.
Ademais de ser unha avogada da hostia, son unha puta poeta.
Coma meu pai.
Cando miña nai estaba no hospital eu…
Sabes que? Por que non lle das xa ó puto lixo?
Veña, Burning Man.
Dálle unha patada.
Iso non é unha patada! Isto si que é unha patada!
- Estás ben? - Mellor que ben.
Que che pasa?
Veña, lévote á casa, Liv.
Non vou á casa ata que rematemos o baile.
Liv.
Hai unha palabra en hebreo:
mekhila.
Significa algo así coma "perdón".
Vén da mesma palabra que makhol,
que significa "bailar".
Ei!
Socorro!
Por favor, estou aquí!
Estou aquí!
Estou aquí.
Ei!
Mekhila.
Soa moi ben.
Esperade!
Significa aceptar, mais non esquecer.
- Significa bailar co teu pasado. - Danny.
Volvede, por favor!
Papá, déixame entrar!
Subtítulos: Abraham Díaz López