SERIAL NETFLIX
WIELKIE PIRAMIDY W KAIRZE
WITAMY W JAPONII
PARYŻ, FRANCJA
PEKIN, ODWIEDŹ CHINY
EGZOTYCZNE INDIE
ZORZA POLARNA, INUVIK, KANADA
Nie ruszaj się.
Jestem głodna.
Liv! Nie ruszaj się.
Muszę iść, tato.
Dobre, co?
Proszę.
Teraz wyglądasz tak jak ja.
Nie!
Nie zrobię tego.
Powiedziałam nie.
Nie. Nie zrobię tego.
Więc powiedz, co mam zrobić.
Kocham cię.
Bądź grzeczna.
- Puk, puk. Hej. - Hej.
Przyniosłem ci coś do jedzenia.
To… Nie musiałeś…
Spokojnie, to tylko lunch.
Nie chodzisz zjeść, więc ci go przyniosłem.
- Danny? - Nie martw się. Sobie też kupiłem.
Nie myśl za dużo.
Dwoje odpowiedzialnych pracowników pożywia się,
żeby być wydajnymi trybikami
w wielkiej machinie korporacji, której nie obchodzi, czy żyjemy.
Nie chodzi mi o…
zamaskowanie niezręcznej sytuacji.
Albo próbę nawiązania przyjaźni.
Nie chcę się z tobą przyjaźnić.
Nawet cię nie lubię.
Możemy cały czas gadać o pracy.
Albo zjeść w ciszy.
Uwielbiam ciszę.
To jedna z moich ulubionych rzeczy.
Cisza, długie spanie…
lunch ze współpracownikami.
- Boże. - Prawda?
Jedzenie. Robią różne rodzaje.
Mogłabyś jadać codziennie, gdybyś chciała.
Jadam.
- Tak? - Mhm.
Tu mam przekąski.
To nie jedzenie. To wołanie o pomoc.
Ale ja chętnie pomagam.
To jest pyszne. Dziękuję.
Nigdy nie widziałem, żebyś coś jadła.
Jem, kiedy nikt nie patrzy.
Dobrze wiedzieć o szufladzie.
Nawet do niej nie podchodź.
Proszę unikać sera pleśniowego, świeżego soku, surowej ryby czy sushi,
surowego ciasta, alkoholu, gotowych dań z drobiu,
wędlin, niemytych owoców i warzyw, wędzonych owoców morza i skorupiaków.
I powinnaś pić tylko filtrowaną wodę.
Liv, słuchasz?
Muszę to zagotować.
Dobrze.
Przyznam, że się martwię.
Nie wczuwa się.
Nie jest skupiona.
Albo skupia się nie na tym, co trzeba.
To wpływa na jej pracę?
Nie.
To bystra dziewczyna.
To w czym problem?
Jest zamknięta w sobie. Nie zaprzyjaźnia się.
I nie wygląda na to, by chciała to zrobić.
I mówi do siebie.
No i? Dzieci gadają do siebie.
Dużo przeszliście.
Macie rodzinę, która mogłaby z wami zostać i pomóc?
Nie.
Jej dziadkowie odeszli. Moi bracia są w Kolumbii.
Jesteśmy sami.
A rodzina jej matki?
Nie. Nic nam nie będzie. Poradzimy sobie sami.
Tak, kurwa! Tak!
Kurwa!
Kurwa.
To nie są twoje pieniądze.
Ani ten oksykodon.
Nie sądzisz, że ludzie, do których należą, zechcą je odzyskać?
To że nasz lot nie był zarejestrowany,
a ty szukasz schodów w windzie,
nie znaczy, że oni cię nie znajdą.
Choć byłoby lepiej, gdyby cię nie znaleźli.
Dobra.
Nie będziesz mnie słuchać?
Jak chcesz.
Kakao jest pyszne. Dziękuję.
Mama mi takie robiła.
Dużo rysujesz?
Czemu żadna rodzina nas nie odwiedza?
Przyjechaliśmy tu, by żyć po swojemu.
Nic nam nie jest. Nie potrzebujemy nikogo innego.
A jeśli gdzieś pojedziesz?
A jeśli…
umrzesz?
Nigdzie nie idę, Liv.
Jestem tu.
Widzisz mnie?
Widzisz, jaki jestem silny?
Jestem przy tobie.
Myślisz, że za nami tęskni?
Nie wiem, co myśli.
Myślisz, że jestem jak ona?
Dlaczego odeszła?
- Czy to… - Jakie to ma znaczenie?
Wystarczy. Dobrze?
Odeszła, a my tu jesteśmy. Odeszła bez powodu.
Była chora, to nie ma z tobą nic wspólnego.
Nie chcę o tym rozmawiać.
Pij kakao, bo wystygnie.
Jesteś głodna?
Chodź, rybko.
No chodź.
Cholera.
Dobrze.
Wal się, rybko.
Wal się, rybo! Wal się!
Pewnie i tak nie powinnam cię jeść.
Musimy przejrzeć wszystkie akta, zeznania
i stworzyć oś czasu,
poszukać punktów zbieżnych i sprzecznych.
- To potrwa kilka dni. - Nie.
Nie mamy tyle czasu. Mamy dzisiaj.
Więc tyle to potrwa.
Wiem, że będzie ciężko, ale taką mamy pracę.
Więc zaciskamy zęby i do roboty.
Danny, ty zajmiesz się…
Liv, mogę z tobą porozmawiać?
Kończysz? Potrzebujemy cię.
Sophie odebrała wiadomość.
To niech mi powie.
- Wyjdziemy? - Nie mam czasu! O co chodzi?
Twój tata miał wypadek.
Jego pielęgniarka dzwoniła za szpitala.
Jest z nim teraz.
Mówi, że nic mu nie jest, odpoczywa i jest pod obserwacją,
ale chciała, byś wiedziała.
Podobno stracił przytomność.
To przez leki. Kręci mu się w głowie.
- Zostawmy ją na chwilę. - Nie.
Nie mamy chwili.
Jego stan jest stabilny?
Zatrzymają go na noc, ale powinnaś…
Niech Sophie do niej zadzwoni i powie, że wpadnę za kilka godzin.
- Musimy to skończyć. - Liv?
Ruth, co mam zrobić? Siedzieć przy jego łóżku?
Ona to robi.
Powiedz, że przyjadę za parę godzin.
W razie czego niech pisze.
Gdy skończysz, potrzebujemy cię tutaj.
Jasne.
Dobra. Zacznijmy od początku.
Dobrze.
Gdzie reszta?
Zaczynają się sypać. Więc pozwoliłam im na przerwę.
Co u taty?
Dobrze. Podali mu coś.
Śpi jak kamień.
Przepraszam, że na ciebie krzyczałam.
Wiem, że ten wniosek wymaga masy pracy.
Myślę, że ty, ja lub Danny powinniśmy zacząć pierwsze szkice.
Jak idzie?
Dobrze.
Ale czy świetnie? Musi być świetnie.
Świetnie, Liv.
Powinnaś wziąć wolne.
Bądź z tatą.
Nie mogę mu pomóc.
Oczywiście, że możesz.
Przez większość czasu śpi.
A gdy jest przytomny…
nie mamy o czym rozmawiać.
Po prostu zawsze się od siebie różniliśmy.
Wiem, że to straszne.
Kiedy mój brat zachorował…
Nie wiedziałam, jak się przy nim zachowywać.
Ciężko było patrzeć na niego w takim stanie.
Ale zmusiłam się i się cieszę, że to zrobiłam.
Jestem przy nim.
Widzę go rano i wieczorem.
Nie o to mi chodzi.
Gdy David zachorował, byłam dwa tygodnie…
Nie jestem tobą, Ruth!
Wiem, że chcesz pomóc, ale nie prosiłam cię o to.
I tego nie potrzebuję.
Nic mi nie jest.
Często to mówisz.
Że nic ci nie jest.
Rób, co chcesz, Liv.
Ale jeśli nie poświęcisz mu teraz czasu…
pożałujesz tego.
Zapomniałam o czymś? Co jeszcze?
Ser miękki, niedogotowane mięso, świeży sok, surowa ryba czy sushi.
Unikaj wszystkich trujących jagód.
A jeśli są trujące?
Możesz umrzeć.
Wcześniej. Możesz umrzeć wcześniej.
Mało czasu spędzasz w naturze, co?
Och, daj mi dom, gdzie bawoły są
Gdzie bawią się jelenie i antylopy
Gdzie rzadko słyszy się krytykę
Przepraszam.
O nie. Nie musisz przepraszać.
Wymiotowałam przez całą pierwszą ciążę.
Mieszkasz tu? Bo myślałem, że mieszkasz…
Tylko na parę tygodni.
Moje mieszkanie jest…
odkażane.
Mogłabyś zarobić więcej, gdybyś zrobiła kilka renowacji.
Nic nie zmieniam.
Z doświadczenia wiem,
że nabywcy nie lubią historii poprzedniego właściciela.
To z Buenos Aires.
Moja mama jest Argentynką.
Kupiła to dla żartu dla mojego ojca na pierwszej randce.
Ale zatrzymał to na szczęście.
Gdyby ten fragment historii nie istniał…
nie stałbym tu, by wypłacić ci prowizję.
Powinnaś przynajmniej rozważyć zmianę ozdób.
Ale najpierw musimy się tego pozbyć.
Czyli wszystkiego.
Dom, mój dom na prerii
Te się je.
Nic mi nie jest.
Chyba nic mi nie jest.
Cholera!
Puk, puk.
Dostawa lunchu.
Co u taty?
W porządku.
Dobrze. To dobrze.
Nie wiem, czy wolisz falafel, czy szawarmę, więc wziąłem po jednym.
Możemy dziś tego nie robić?
Jasne.
Przyniosę ci jutro.
Właściwie…
Możemy…
przestać to robić?
Mam swój rytm.
Jeśli będziesz mi przeszkadzał, to źle na mnie wpływa.
Muszę się teraz skupić i nie mogę…
skupić się przy tobie.
Liv, co robisz?
Robi się ciemno. Chmury są dość nisko.
Liv!
Czemu tu przyszłaś?
Cholera.
Liv, jestem w Peru i o tobie myślę. Buziaki, Mama.
Liv, myślę o tobie…
To zupełnie inny świat.
Buziaczki.
Inuvik do września. Buziaczki.
Mama.
„Inuvik do września. Mama”.
CZW, 28. SIE
Czego się boisz?
A jeśli jestem jak ona?
A jeśli jestem taka sama jak ona?
Muszę ją zobaczyć.
Muszę wiedzieć.
Powiesz mi, co twoim zdaniem
zobaczysz tu lepiej w nocy niż za…
dnia?
Co to jest?
Myślisz, że to miasto?
Nie wiem.
Ale się dowiem.
Napisy: Aleksandra Kulesza-Fink