UNHA SERIE DE NETFLIX
PIRÁMIDES DO CAIRO
BENVIDOS A XAPÓN
PARÍS, FRANCIA
ÁMSTERDAM
PEQUÍN, VISITE CHINA
AURORA BOREAL, INUVIK
Queda quieta.
Teño fame.
Liv, queda quieta.
Marcho, papá.
Está bo, a que si?
Listo.
Agora es cuspidiña a min.
Non!
Non vou facelo.
Dixen que non.
Non. Non vou facelo.
Entón dime que queres que faga.
Quérote.
Pórtate ben.
- Toc, toc. Boas. - Boas.
Tróuxenche de comer.
Oh, que… Non tiñas que…
Tranquila, toca xantar.
Se non saes de aquí, tráiocho eu.
- Danny? - Tranquila, teño para min.
Non lle deas voltas.
Só somos dous empregados responsables alimentándonos
para ser engrenaxes eficaces
desta máquina á que lle dá igual se vivimos ou morremos.
E isto non é por facer…
que non sexa raro logo da outra noite.
Nin por intentar ser amigos.
Non quero nin que sexamos amigos.
Nin me caes ben.
Podemos falar só de traballo.
Ou comer calados, non?
Encántame o silencio.
É das miñas cousas favoritas.
Están o silencio, logo durmir ata tarde…
e comer con compañeiras de traballo.
- Ceo santo. - A que si?
Comida. Fana de moitos tipos.
Podes comer cada día se queres.
Xa como.
- Si? - Si.
O caixón dos petiscos.
Iso non é comida, é unha chamada de auxilio.
Por iso vin ó rescate.
Está delicioso. Grazas.
Nunca te vin comendo os petiscos eses.
Fágoo cando ninguén mira.
Está ben saber dese caixón.
Nin te achegues.
Éche mellor evitar queixo brando, zume natural, peixe cru ou sushi,
masa de galletas, alcohol, aves reenchidas,
embutidos, froitas ou verduras sen lavar, marisco afumado, moluscos.
E só deberías beber auga filtrada a partir de agora.
Liv, estasme escoitando?
Teño que fervela.
Vale.
A verdade, preocúpame.
Non participa.
Non se centra.
E se o fai, céntrase no que non toca.
- Aféctalle ás tarefas? - Non.
Está claro que é moi lista.
Entón que problema hai?
É introvertida. Non fai amigos.
Semella que non lle interesa para nada.
Fala soa.
E que? Os nenos falan sós.
Pasades un mal momento.
Tedes familia que poida vir e axudarvos por un tempo?
Non.
Os seus avós morreron. Os meus irmáns están en Colombia.
Estamos sós.
E a familia da súa nai?
Non. Iranos ben. Sabemos xestionarnos sós.
Si, hostia! Si!
Merda!
Merda! Hostia!
Merda.
Os cartos non son teus.
E a "oxi" tampouco.
Non che parece que os donos quererán recuperalo?
Aínda que non rexistraramos o voo
e ti sexas máis parva que feita de encarga,
poden atoparte igualmente.
E digamos que é preferible que sigas perdida.
Está ben.
Pasas de escoitarme?
Como queiras.
Este cacao está delicioso. Grazas.
Mamá adoitaba facermo.
Agora debuxas moito.
Por que nunca vén a familia visitarnos?
Viñemos aquí para estar ó noso aire.
Estamos ben. Non precisamos a ninguén.
E se ti marchas?
E se ti…
morres?
Non vou a ningures, Liv.
Estou aquí.
Vesme?
Ves que forte son?
Estou xusto aquí, vale?
Cres que nos bota de menos?
Eu non sei o que pensa.
Cres que son coma ela?
Por que marchou?
- Foi por…? - E que máis dá!
Xa abonda, vale?
Ela marchou e nós estamos aquí. Foise porque si.
Estaba enferma, non ten nada que ver contigo.
Non quero falar do tema.
Bebe o cacao. Vai arrefriar.
Tes fame?
Vente, peixiño.
Veña.
Manda carallo.
Ben.
Que che dean, peixiño.
Que che dean, peixiño! Que che dean!
Non te debo comer de todas formas.
Temos que revisar cada documento, declaración e testemuña
e crear unha cronoloxía para ver as coincidencias.
- Vainos levar días. - Non tal.
Só nos queda hoxe.
Iso é o que nos vai levar.
Sei que é unha merda, pero o traballo é así.
Toca apandar e facelo ben.
Danny, quero que dirixas…
Liv, podemos falar un segundo?
Acabaches? Ven aquí.
Sophie ten unha mensaxe.
Que veña ela.
- Falamos fóra? - Non teño tempo. Que?
Teu pai caeu.
A coidadora chamou do hospital.
Está alí con el.
Semella estar ben.
Descansa e está atendido, pero quería avisarte.
Di que se desmaiou.
Son os medicamentos, maréano.
- Será mellor darlle un segundo. - Non.
Non temos un segundo.
Está estable?
Está, vai pasar alí a noite, pero deberías…
Que Sophie lle diga que a chamo eu nun par de horas.
- Imos rematar isto. - Liv?
Que vou facer? Sentar con el na cama? Para iso está ela.
Dille que a chamo logo e que me avise se hai cambios.
E cando remates, quérote aquí co resto.
Claro.
Veña, imos comezar polo principio.
De acordo.
E os demais?
Xa non dan pé con bóla, deilles un descanso.
E teu pai que tal?
Xenial. Déronlle algo.
Durme coma unha pedra.
Perdoa por berrarche antes.
Esa petición dá moito traballo.
De agora en diante faremos os borradores ti, Danny ou eu.
Como vai?
Está ben.
Está xenial? Ten que estar xenial.
Está xenial, Liv.
Penso que deberías coller uns días.
Pasa tempo co teu pai.
- Non podo facer nada por el. - Claro que podes.
Case sempre está durmido.
E cando esperta…
non temos moito de que falar.
Somos persoas diferentes. Sempre o fomos.
Sei que dá medo.
Cando meu irmán enfermou…
Eu tampouco sabía estar ó seu carón.
Era moi duro velo así.
Pero obrigueime de todas formas e alédome de telo feito.
Estou ó seu carón.
Véxoo cada mañá e cada noite.
Non falo diso. Cando David enfermou, collín dúas semanas…
Pois non son coma ti, Ruth.
Sei que só queres axudar, pero non cho pedín.
E non o preciso.
Estou ben.
Iso dismo moito.
Que estás ben.
Fai o que queiras, Liv.
Pero se non pasas tempo con el agora…
vaste arrepentir.
Esquecín algo? Que máis?
Queixo brando, carne pouco feita, zume natural, peixe cru ou sushi…
Ah, tamén che será mellor evitar froitos silvestres velenosos.
E se son velenosos?
Poderías morrer.
Antes. Poderías morrer antes.
Non es ti moi de campo, non?
Dáme un fogar onde os búfalos vaguen,
onde cervos e antílopes brinquen contentos.
Onde nunca se escoiten palabras de desalento.
Síntoo.
Non tes que desculparte.
Eu pasei todo o primeiro embarazo vomitando.
Entón vas quedar aquí? Pensaba que vivías en…
Só un par de semanas.
O meu piso…
Están fumigándoo.
Sacarías máis por este se o renovases un pouco.
Non vou cambialo.
Por experiencia,
os compradores non queren ver a historia dos donos anteriores.
Iso é de Buenos Aires.
Miña nai é arxentina.
Comprouno de broma para o meu pai na súa primeira cita.
Pero gardouno, para que lle dese sorte.
Se non existise ese anaco de historia,
pode que non estivese aquí para pagarche.
Considera polo menos arranxalo un chisco.
Pero antes, temos que limpar todo isto.
É dicir, desfacernos de todo.
Fogar, fogar nas montañas…
Estas son as que se comen.
Estou ben.
Creo que estou ben.
Merda.
Toc, toc.
Comida a domicilio.
Que tal teu pai?
Está ben.
Xenial.
Non sei se prefires falafel ou kebab. Trouxen un de cada.
Que tal se hoxe pasamos?
Claro.
Volvo mañá.
En realidade…
Que tal se…
deixamos de facelo?
É que teño certo ritmo.
Se mo interrompes, non me vai ir ben.
É que agora teño que centrarme e non podo…
centrarme se estás ti.
Liv, que fas?
Estase facendo de noite. Esas nubes seguen moi baixas.
Liv!
Por que subiches aquí, Liv?
Merda.
Liv, penso en ti dende Perú! Bicos e apertas. Mamá.
Liv, penso en ti…
Liv, isto parece outro mundo.
Bicos e apertas.
Estou en Inuvik ata setembro. Bicos e apertas.
Mamá.
"Estou en Inuvik ata setembro. Mamá."
Que che dá tanto medo?
E se son coma ela?
E se son xusto coma ela?
Teño que vela.
Teño que sabelo.
Queres dicirme que pensas
que vas ver aquí á noite mellor que…
de día?
Que demo é iso?
Cres que é unha vila?
Non sei.
Pero vouno descubrir.
Subtítulos: Abraham Díaz López