ENTRANDO NO EPISODIO VIOLETA: VINTE E CATRO ANOS ANTES DO ATRACO
Hei de confesarche algunhas cousas.
Non che son fáciles de explicar.
Gustaríame dicir que as decisións que tomei
foron pensando en ti…
mais en túa nai,
pero non sei se sería verdade.
Ás veces, remataron ben.
Outras, fatal.
Quero deixar de ter que tomar ese tipo de decisións,
mais non sei se poderei.
Abofé que non che sei.
Vai un millonario vello e dille a un banqueiro noviño:
"Estaba case sen branca e, co peso que me quedaba, merquei unha mazá.
Saqueille brillo e vendina por dez pesos.
O vindeiro día merquei dúas, lustreinas e saquei 20 pesos."
O banqueiro di: "Reinvestiches máis e triunfaches."
E responde: "O pai da muller atragoouse coa mazá e deixoume unha fortuna."
Así se fai.
- Dúas máis. - Claro.
Agora me dirás que es a persoa ideal para xestionar os meus investimentos.
Ocórreseme algo mellor que facer.
Mamá, papá, tróuxeno de volta á casa!
Isto si é vida, colega!
Veña.
Iso é!
Quen quere un dos meus famosos martinis?
- Un para min. - Si?
Vou ao baño.
Eu tomaría un.
Vamos, logo.
- Estás preparada? - Estou.
Un dobre!
Lista?
Veña, axiña. Vante escoitar.
Temos 30 segundos, axúdame.
- Non a abriches? - Non os mantiveches fóra?
Que subnormal ten unha TL-30 no armario?
Un ricacho.
Mira, un Audemars Piguet de 5000 polo menos.
Ti bótame unha man.
Xa o teño.
Que carallo?
Colle ese pé de cabra e axúdame.
Xa está.
Ben, fíncao aí.
- Un, dous, tres. - Vamos.
Iso é!
Vamos, logo.
Moi ben.
Claro! Non, baixo agora.
- Poñédevos outra copa. - Vamos!
- Ei. - Que fas aquí?
Terás baños arreo e non dou atopado un.
Vamos canda as rapazas, vese que xa as entoaches.
Vou poñerme algo máis cómodo.
Deberías valorar o de Chicago.
Has de aturar o inverno, pero podes facer moitos cartos aquí.
Seguro.
Dime, e o baño?
- Ao final do corredor á esquerda. - Ao fondo?
Cal deles? Hai tantos…
- Ese de aí. - Ese entón.
Rapazas, que vou!
Oe, Ray.
Veña.
Sácame de aquí.
Merda!
Agarda.
- Aguanta. - Axiña!
Bule!
Ben, está cedendo.
Estás ben?
- Hostia. - Estás ben?
Estou. Veña, bule.
Estás tolo de remate.
Hostia.
SALCHICHA E TENREIRA CON PEMENTOS MOEGAS - SALCHICHAS AO MARSALA
Quero voar.
Veña, saborea o filete da vitoria.
Coidado co ombro.
Hostia, mancácheste?
Só foi un golpe, nada grave.
Canto conseguimos, 50 000?
Uns 70, quizais 40 cando o coloquemos.
E á parte…
temos isto.
Que cabrón!
E dicíasme que deixase o reloxo.
O meu socio non vai pasearse cun Casio, cando pescamos un cachalote coma Max.
Es un puto diamante, tío.
Póñente baixo presión e saes relucente.
Se a porta chega a pechar dous centímetros máis,
os bulóns deslizaríanse e…
pecharía hermeticamente.
Imaxíname intentando abrila, se non dou aberto un tarro. Estariamos fodidos.
Non o vas comer?
Non, todo teu.
Con permiso.
Ola.
Bo día.
- Como foi por Chicago? - Foi ben.
Moi ben.
- Ray. - Heille levar unhas a Ava.
Decidín gardarche unha.
Irá perfecta cos pendentes de Memphis.
Xesús, é preciosa.
Moitas grazas, amor meu.
Bo día.
Este esquío cativeiro, agardou a papá onte ata ben tarde.
Queres contarlle que pasou?
Conseguín o cinto amarelo.
Parabéns! Ensínalle a este vello eses movementos.
Moi ben, ponte firme.
Mostra orgullo.
Mira á fronte.
Concéntrate.
Amósame onde es afouta.
Amósame onde es forte.
E agora, dálle unha aperta a papá.
Por que non saídes almorzar e deixades que mamá se erga tranquilamente?
Moi ben.
- Quérote. - E eu a ti.
H-A-N-N-A-H.
Lese igual do revés.
Podemos xogar a algo?
Vexamos, ás sete en punto.
É unha familia.
A nai, o fillo e os avós.
E a súa historia?
Os avós viñeron de visita dende Wisconsin.
Están ledos porque non adoitan ver o seu neto dende o divorcio.
Que sabes dos divorcios?
Os pais de Sammy divorciáronse.
Súa nai quería un can e seu pai tivo que mercarlle outro a ela.
Os maiores consenten todo cando se separan.
Podo ter un can?
Dareille de comer e xogaremos no xardín.
A nosa cancela non serve.
Pois mercamos unha!
Con flores, que sexa bonita.
Consegue o cinto verde e logo falamos.
Gústame como vés.
Es unha monada.
Queren algo máis?
Eu unha torta de chocolate.
Ben xogado, pequena.
A conta, por favor.
- Hei facer unha chamada. - Dillo á man.
Vai todo ben?
Mete un par de monos nunha maleta.
Ímonos ás Vegas, socio.
Tío, acabamos de chegar.
Veña, é a COMDEX no hotel Sands.
Eses ordenadores son cartos fáciles.
Logo pasamos polo Strip e dobrámolo, veña.
Deixa que remate de almorzar.
Dixen que nada de torta.
Deuma ela.
Dixen que me gustaba o seu mandil de gatos e preguntoume se me gustaban.
Díxenlle que si, pero que me poñía triste pensar neles dende o accidente.
Que accidente?
No que morreu o noso gato.
Hannah!
Sonche un esquío astuto, non si?
Cómpre mellorar esa patada de crol.
Métete e amósame como se fai.
Colle unha toalla, o tempo corre.
Precioso.
Que opinas? Corenta, cincuenta?
Hei de falar con Zanetti.
Isto é máis do normal.
- Móveo a través da empresa, como adoitas. - O goberno púxose serio co branqueo.
Precisarás unhas S. L. de tipo S de fóra de Delaware, sabes?
Aprendiches trucos en Dereito.
Se vives baixo o mar, mellor nadar cos peixes.
- E iso que significa? - Soa mellor en castelán.
En fin.
Deixa que o monte todo, dobrarás os cartos.
Xa arrisco dabondo.
Se apunto alto, trincaranme. Non llo podo facer á miña familia.
Escoita, este é o teu maior botín en anos.
Logo de repartilo, quedarás cuns 20 ou 25 000.
A maioría dos tipos aos que lles movo a mercancía non teñen familia nin vida,
mais ti…
has de ver o que queres realmente.
Xa te chamarei.
Dixen que o de Chicago fora moi ben,
mais…
case acaba fatal.
Entendo.
Dende que era novo como Hannah,
sinto que estou ao bordo dun precipicio.
Mírote a ti e a Hannah e…
sei que non é sinxelo pedirvos que quededes canda min.
Quero ter algo real que nos sustente.
Pensei nunha tenda de recambios de coches, agora que sei como manexarme.
Podería vender recambios e, á parte, reparar vehículos.
Montar un negocio é complicado, Ray.
É dicir, habería que apertar o cinto.
A vida é curta. Non me importa a cantidade se gañamos en calidade.
Buscaría algo de contable.
Non tan rápido, eu precisaría unha contable.
Estou fóra do teu alcance.
Serías capaz de deixalo?
Quen quere pasalo ben?
Mírate, ía unha chea que non nos viamos, non si?
- Abofé. - Ola!
Vésete ben.
Vaia MasterChef estás feito!
Leva todo o día.
Courtney, os famosos Lily e Ray Vernon.
A casa é preciosa, grazas por convidarnos.
Coñecéstesvos nunha convención?
No club de golf Rolling Greens, que non queda lonxe de aquí.
Así é, Graham era membro e eu traballaba alí.
- Meus pais eran membros. - Iso.
Meu pai traballaba o dobre para podelo pagar, mais…
Non pegabamos nin con cuspe nese sitio, ou?
Agochabamos boliños de pan no peto
e os fodidos ricachos mirábannos.
Este tiña unha boa montada na tenda de golf.
Non, era máis un baleiro.
Que é un baleiro?
Boa pregunta.
Poñamos que túa nai dita a lei
e diche que non podes coller máis boliños.
Un baleiro dáse cando me pides a min que os colla para logo darchos.
Daquela…
quebrantaches a lei?
Non, colleuno outra persoa, eu só o comín.
Es moi lista, velaí un baleiro.
Que chulo.
Mais aínda estás en problemas.
Iso xa depende dos tribunais.
Iso facedes no traballo?
- Non, traballamos con cartos. - Eu monto todo e teu pai faino funcionar.
Ceo, por que non sobes e prepáraste para ir á cama?
Pero quero saber máis dos baleiros.
Arrea.
Talvez deberiamos tomar un respiro.
Talvez, tras o das Vegas, deberiamos…
tomar un par de meses e acougar.
Hannah está medrando e comeza a decatarse.
E Lily encárgase ela soa de todo cando non estamos.
Xa o sei, enténdote.
Creo que haberiamos de acougar, pensar as cousas e ser intelixentes.
E, cando sexa o momento axeitado, volvemos ao noso, compañeiro.
Toma esa.
Escoita, eu ábrome.
Déixoo…
definitivamente.
- Canto o levas pensando? - Sempre dixemos que sería temporal.
Xa, hai 15 anos.
Dixéchelo ti, o de Chicago puido torcerse.
- Estás a castigarme? - Non é iso.
O de Chicago non volverá pasar.
Non podo seguir salvándote.
Salvándome?
Que queres dicir? Corro o mesmo risco ca ti.
Que cres que pasaría se collesen un negro violando a casa dun branco?
Son eu quen lisca pola fiestra, ti saes pola porta principal.
AUTORECAMBIOS ROCKET MOTORS
Os brazos, estirados.
Queres as boas ou as malas novas?
Quen vai querer as malas?
Este mes só estamos 6000 en negativo.
O préstamo está a matarnos.
Se puidésemos refinancialo…
Avalei os nove e medio con todo o que tiñamos,
non lle dan cartos a xente coma min.
Precisamos ter clientes.
Marcho.
Vas ao club?
Preferiría mil veces estar aquí contigo que nunha adega escura.
- Recólleme cando peches, queres? - Claro.
Ben, e ti coida de teu pai mentres non estou.
- Podo ir? Gústame o club. - Deixa a mamá co seu.
- Por favor. - Sabes que? Vamos.
Saiamos da tenda un ratiño.
- Segura? - Deixámoste ao teu aire.
Pasarémolo ben. Serás a miña pequena axudante.
- Iso! - Vamos, logo. Quérote.
- Adeus. - Adeus, meu esquío.
- Bo día. - Preciso tres copias das chaves de casa.
Por suposto. Quere volver nuns 30 minutos?
Manda carallo.
Veña, queda cunha copia.
Mais sería ilegal, non si?
- Como vai, socio? - Ben.
Andaba preto de aquí e pasei ver o local.
- Fará oito meses o martes. - Vaia.
Fixéchelo, socio. Estou orgulloso de ti.
Teño algún cliente habitual e vaise correndo a voz.
- Hai que pagarlle ao banco, non? - Non vai mal.
Se entrases na casa dese mamón, pagarías a débeda ben rápido.
Que sistema de alarma pensas que ten ese tipo?
Unha básica de dobre vía.
- Desas cunha central de detección. - Xa.
- Pódese desactivar cunha ponte. - Caixa forte encaixada?
- De pé. - Ha de ser.
Con apertura dixital e garda a combinación na axenda.
- Cartos fáciles. - Fáciles…
ata que non.
Xa.
E casualmente pasabas polo barrio?
Vaia.
Pilláchesme.
Non, a verdade é que…
Ben, estou en problemas.
Graves?
Debo 250 000, case 300 000 cos…
Carallo, quen che prestou tanto?
Escoita, preciso saír do burato…
conseguir cartos da hostia e axiña.
- Non podo, atopa outro. - Intenteino, pero ninguén fai o que ti.
Ray…
precísote, carallo.
Hannah.
Ceo, podes levar iso fóra?
Claro cristalino.
Mamá, estou no calabozo.
Podo axudarlle?
Veño pola muller, Lily Vernon, de compras.
Agora a chamo, una segundo, señor.
Ola, podes dicirlle a Lily que seu marido está aquí?
Grazas.
- Ben, vou… - Pode tomar asento.
Temos auga de cogombro.
POXA CARITATIVA DE NADAL EN GLEN HILLS
A ORQUÍDEA DE RAPPACCINI C. 1926
Fasme dano!
- Hannah? - Sóltame.
- Hannah! - Señor!
- Para, sóltame! - Manden a seguridade.
- Hannah! - Déixame, fasme dano.
Saque esas mans da miña cativa.
Entrou na propiedade do club.
Que carallo lle pasa? É unha cativa.
- Isto non é un parque, hai unhas normas. - Fíxoche dano?
- Talvez non as haxa na súa casa. - Vamos, saiamos de aquí.
Que foi? Ray?
Isto é un negocio, non unha grellada no xardín do gueto.
- Que carallo dixo? - Ray, para.
- Non, repítao, veña! - Kyle, síntoo. É culpa miña.
- De que? - Debín vixiala.
- Non debiches traela. - O carallo.
- Prométoche que non volverá pasar. - Abofé que non, recolle as túas cousas.
- Non a pode castigar a ela! - Non, Kyle!
E xa está? Vas deixar se saia coa súa?
Síntoo, papá.
Tranquila, ceo.
Non é culpa túa.
Tan só quería xogar ás agochadas.
Xa.
Veña, agardemos no coche, meu esquío.
De acordo.
Acabemos con eles.
A ORQUÍDEA DE RAPPACCINI
Nunha poxa caritativa de Nadal, terán seguridade arreo.
Abofé, estiven nalgunha.
As mozas locen as xoias, os maridos póñense chispos e quentes e sobe a poxa.
Máis distracción para nós.
Habemos saber cando chegan as xoias.
Estudaremos onde as poden gardar e mostrar.
E para entrar e saír?
Como decotío, xa sabes. Pos un traxe, un sorriso e entras pola porta principal.
Eu farei o meu.
E… dálle. Sacamos as xemas reais.
Poñemos as falsas.
E…
- Listo. - Dezasete segundos.
Ben, terei uns catro minutos entre roldas para sacar tódalas xemas.
Co xeitosa que é a bixutería, para que gastar en xoias?
Non pasará pola lupa, mais pasará por vez tempo dabondo.
E que pasa coa Orquídea?
Imposible de vender.
Veña, outra vez.
E Lily?
Contareillo.
Direillo.
Levo unha hora organizando mostras de pintura.
Creo que estou daltónica.
- Oe, estás ben? - Estou, mais doulle voltas a…
Aos cartos?
- A Glen Hills. - Non!
Non malgastes nin un segundo pensando neles, Ray.
- Van celebrar unha poxa… - Esquece o club!
Apostaches por ti.
Has de confiar no teu instinto.
Xa, de acordo.
Hei de sacar por aí o representante de Airtex, a ver se me fai prezo,
así que se cadra chego tarde á casa.
Ben, vémonos pola noite.
Desculpe, grazas.
Non me creo que vaia perder.
Puxéchesmo moi difícil.
Non fun eu, Pepper escolleu o código.
Vaia, en serio?
Pois probemos isto. Téñoo, podo sentilo.
- Erraches. - Veña!
- Á túa propia nai, Pepper? - Non.
Es a súa avoa.
- Así de súpeto son avoa? - Exacto.
Ola?
De acordo.
Tardo 45 minutos.
Ceo, hei ir ao club,
así que vou chamar a Beverley a ver se pode vir e coidar de ti, eh?
Mais botáronte.
Xa, e agora meu xefe vai e chama porque precisa da miña axuda.
Queda aquí lendo ata que chegue Beverley.
- De acordo? - Ben.
- Quérote. - E eu a ti.
Como vai?
Moita xente?
Moita pasta.
Vou cara a aí.
Oe!
Veña, arrea, temos 200 cubertos esta noite.
Ola.
Cabaleiro.
Non grazas…
Que carallo?
Quere un destes?
- Está ben. - Colle un pano.
Vou entrar.
PECHADO POR EVENTO NO CLUB
Desculpen.
Vai a primeira.
Perigo ás seis.
Despexado, está alerta.
Jen di que tivo un choque na estrada ou algo así, xusto esta noite.
Non digo que minta, mais tivo moitos accidentes ultimamente.
Descoida, alégrame ser de axuda.
Preciso que alguén cotexe as compras coas facturas.
O papelame da última poxa que tivemos así foi un pesadelo.
Sen problema, Kyle. Eu…
Ti vai atender os convidados que eu me encargo de todo.
De acordo, pois… grazas.
Non cre que é demasiado?
Non, coma moito dálle un matiz.
Un matiz di? Grazas.
- Vaites, descúlpanme? - Claro.
Convidados en dous, Ray.
- Recibes? - Non podo parar.
Dáme máis tempo.
Desculpe, señorita.
A miña nai encantaríalle ollar…
- Por favor, deixe paso. - …a iso.
É moi adiñeirada.
- E está bébeda. - Señor.
- Está ben. - Grazas.
Ray, sae de aí xa.
Ben, poñamos este de aquí.
- Non se mova! - Agarde.
- Non se levante. Ao chan. - Agarde.
- Escoite, isto é un malentendido. - Que fai aquí?
- Señores, que pasa aquí? - Volva á festa, quere?
Preciso reforzos…
David, responde.
Merda, carallo.
David, estás aí?
- Estás ben? - Lisquemos cagando hostias.
- Ben, méteas na bolsa. - Habemos largar.
Marchamos.
Temos que marchar.
- Que fas? - Conseguir máis tempo.
- Merda. - Xesús.
- Santo Deus! - Veña!
Marcha, carallo. Xa me encargo eu.
Veña!
CASA DE KARATE KEN
- Onde vas? - Está aquí.
- Quen? - Lily. Vin seu coche no garaxe.
- Cría que a botaran. - Pois está aquí.
Vou mirar por aí.
Merda.
Socorro!
- Socorro! - Lily!
Ray?
- Axúdame, estou dentro! - Lily!
Hostia!
Lily!
- Lily! - Axúdame!
Axuda!
Lily!
Axuda!
Lily, mírame. Móvete, cariño, por favor!
Lily, mantente tombada. Voute salvar.
Mantente tombada.
Graham?
Graham, está xusto aí!
- Onde? - Graham, está xusto aí, veña!
Graham, sálvaa.
Lily, vaite sacar.
Mantente tombada.
Tranquilos, a axuda está en camiño.
Graham, non!
Hei de confesarche algunhas cousas.
Non che son fáciles de explicar.
Gustaríame dicir que as decisións que tomei…
Lily!
…foron pensando en ti mais en túa nai…
pero non sei se sería verdade.
Ás veces, remataron ben.
Outras…
Non.
…remataron fatal.
Lily!
Axuda!
Quero deixar de ter que tomar ese tipo de decisións,
mais non sei se poderei.
Abofé que non che sei.
Talvez mañá todo estea mellor.
Porase ben mamá?
Non che sei.
Cando poderemos vela?
Non che sei.
- Díganme. - Inspector Tony Barrelli.
Busco a Ray Vernon.
Ven aquí, meu esquío.
Deixa que te abroche.
As cousas…
pode que cambien por un tempo.
Que queres dicir?
Pode que o mundo non sexa como agardabas.
Talvez a xente non actúe como debe,
mais…
quero que te manteñas firme e…
que rectifiques as cousas.
Ves esa muller de aí?
Chámase Ava.
Vai canda ela
e fai o que che diga.
Ti segue a camiñar…
e non mires atrás, pase o que pase.
Pero eu quero quedar canda ti.
Xa o sei, ceo, mais preciso que aguantes ti soa por un tempo.
E sexa afouta?
Exacto.
Lembras o que dixemos diso?
Amósame onde es afouto.
Amósame onde es forte.
Ray Vernon, ten dereito a permanecer en silencio.
O que diga poderá e será usado na súa contra ante un tribunal.
Ten dereito a un avogado…
Subtítulos: Bruno Martínez Pita