ENTRANDO NO EPISODIO LARANXA: TRES SEMANAS ANTES DO ATRACO
Chámome Nazan e son adicta.
Ola, Nazan.
Levo limpa catro anos e unha semana.
O traballo vai ben, volven a confiar en min.
Normalmente.
Aquí falamos moito de poñer límites, regras.
- Parte norte despexada. - E aquí.
Retirádevos todos e reagrupádevos fóra.
Estou limpa grazas a esas regras.
Cando consumía, todo semellaba desdebuxado,
mais agora fíxome nos detalles, nas cousas que se me escapaban.
Estrañara ese sentimento.
Guíome por eses sentimentos.
Ás veces, atinan.
Só ás veces.
Mais agora adoitan levarme polo bo camiño,
aínda que non sempre o pareza.
Creo que están aquí!
Vamos! FBI!
Non se mova!
Por que tardastes tanto?
Por iso me deron outra oportunidade co meu fillo, Reza.
POLICÍA INMIGRACIÓN E ADUANAS
Este será o noso primeiro fin de semana sen supervisión.
Se cadra leva á custodia compartida, xa se verá.
É un pasiño de bebé.
Talvez máis pequeno.
Un pasiño cativeiro, prenatal, non sei.
O importante é que é un paso.
E nesta esquina,
a campioa de loita libre do baixo leste de Nova York.
Veña, xente!
Abbasi atrapou ela soa o cuarto ciberdelincuente máis buscado. Un aplauso.
Está ben, tranquilos.
Aprecio a excesivamente calorosa benvida, Toby.
Celosos.
Están todos celosos.
Que, non podo estar impresionado?
Podes, se me vas axudar co papelame.
Ti mira que sedutores son estes formularios.
R84, FT209.
Es unha tentadora. É unha conduta desapropiada no traballo.
Encantaríame que flipas, pero estamos enfrascados no atraco da vía Diamante.
Ai, si? Que tedes?
Identificamos a impresión dactilar dunha vaíña.
Xenial.
Entón, quen é o rateiro de diamantes?
Ei, parabéns polo de Jagos.
Non me iades dicir o de Ava Mercer?
Non sabía que o noso boy scout era o pregoeiro.
Teredes máis que unha impresión e unha bala.
Senón, non a deteñades ou marearavos o peixe.
Mira, entendo que ti e Mercer teñades un…
- pasado. - Serei de axuda.
Non hai nada no que axudar.
Será un erro.
É unha avogada da parte alta, concho.
Mercer será corrupta, mais dubido que sexa a ladroa de xoias que buscamos.
Foinos ben.
Ti cres?
- Hai dabondo para o vindeiro atraco? - Para o que queremos ou o que fai falla?
Abrir a cámara requirirá equipamento especial.
Mercaremos o que poidamos e amañarémonolas para que sirva.
- Acompáñote? - Non.
Xa sabes que Javier prefire que vaia soa.
Máis razón para que vaia.
Ava.
Esqueces algo?
Xusto a tempo.
A puntualidade escasea nas mulleres guapas.
Circula, Bob, vou soa. Ese é o trato.
Non coñezo o teu socio e a ti e ao vello Joe, apenas.
Xogo o pescozo nesta partida, arriscarei.
Está detrás e non axites a mar, entendido?
A mar abana o barco, nena.
E iso que se supón que significa?
Isto é todo?
Agás un par de cousas.
Tres centos.
Tres? Estás que si.
Calcularamos un pouco máis.
Serán difíciles de colocar, pola súa procedencia.
Hei atopar un comprador de fóra.
Sei dun tipo de Filadelfia que daría un millón.
Pois talvez sexa o lugar axeitado para esta transacción.
Non comecedes coa carallada.
Que dis?
- Catro centos. - Catro?
Quen é o ladrón agora?
De acordo.
Nunha hora terei os fondos.
Agardo fóra.
Podemos facer iso, claro.
- Abriu unha xeadería nova. - Podo tomar un de pasas con ron?
O que ti queiras e tamén podemos ir ao carrusel.
A mamá raposa lle encantan. E ao raposiño, aínda lle gustan?
Ao raposiño tamén lle encantan.
- Moi ben. - Socio, despídete de mamá.
Hora das tarefas!
Papá di que hei facer o de Ciencias.
Claro, as tarefas son importantes.
Teño moitas ganas de verte, quérote.
- Eu tamén, adeus! - Di a teu pai que vou…
MAMÁ
ACORDO DE CUSTODIA XULGADO DE FAMILIA DE NOVA YORK
FBI RAY VERNON, AGOSTO-DECEMBRO
Queres un vehículo blindado?
Quero unha copia dun vehículo blindado.
Unha réplica que nos permita traspasar a reixa de seguridade de SLS.
Se pasa por vez, pode que logremos entrar na baía de carga sen disparar as alarmas.
Cómpre comezar coa configuración da cabina.
Fixo que as camionetas son unhas 132s,
mais a suspensión é ríxida que flipas
e, se levamos moita carga atrás, derraparemos sen parar.
Mala cousa.
Agarda, o pai dun baixista de Fairlawn tiña unha Chevy C4500 do 2003 cuspidiña.
Atopa unha e modificarei e ampliarei a cabina.
Agarda, teño o seu número en algures.
Stan, podes conseguila?
Stan!
Stan, podes ir por esa camioneta?
Unha Chevy do 2003 para modificala. Encárgome.
Tecnicamente o rapaz non se graduou connosco,
mais asinou o meu libro de graduación e apuntou o teléfono.
Debuxou un pene.
Osíxeno e gasolina, bonita combinación.
Bo traballo, Judy.
É estable?
Eu non dispararía nin arredor,
pero para máis de cinco centímetros de aceiro, precisaremos calor dabondo.
Un tipo do Triángulo de Ferro pode conseguir unha caixa para practicar.
Ti mais eu poderiamos ir xuntos.
A quen lle apetece ir xantar ao Sizzler? Descoidade, o tío Bob invita.
- Canto? - Máis que xusto, 400 000.
Mamacita contentaba con tres, mais eu aperteille ao tipo.
Que sería de nós sen ti?
Quen come espaguetes con pauciños?
Mil millóns de persoas.
Lembrade o que nos custou conseguilo, non é un caixeiro.
A camioneta, a tecnoloxía, as caixas fortes
e os explosivos e a química.
Debería cubrir todo o preciso para entrar na cámara da SLS.
Axustádevos ao tempo e ao presuposto.
Por que leva tanto ela?
Isto é Nova York, querido, o mercado inmobiliario manda.
O edificio ten un ximnasio e un balneario para tódolos inquilinos.
Hai moitas grandes empresas da lista Fortune 500, institucións financeiras,
e incluso algúns museos usan o edificio para gardar excedentes de obras de arte.
- Ola, señor Salas. - Unha visita, Leighanne?
Si, preséntolle a Roger Salas, leva sete anos de inquilino.
Esta é Mallory…
- Rosenthal. - Abofé.
De Belgrano Industrial, optimización do usuario final.
E vostede, señor Salas?
Protexemos as cousas que paga a pena protexer. Goce da visita.
ROGER SALAS DIRECTOR EXECUTIVO DE SLS
Preguntou polas medidas de seguridade e temos as mellores.
É moi difícil achar un espazo diáfano así en Manhattan.
Gustaríame facer algúns cambios.
Por suposto, cada empresa ten as súas necesidades.
Dígame, señorita Rosenthal, exactamente que é a optimización do usuario final?
Quedamos con el.
Primeiro e último mes en metálico?
Prepararei os papeis.
AVA MERCER NOTAS DO INTERROGATORIO
O meu instinto, o meu ollo e a miña percepción
dinme que Ava Mercer coñece a Ray Vernon e sabe onde está.
Está mentindo e chéirame algo…
OFICINA FEDERAL DE INVESTIGACIÓN
Ei, non deberías estar aquí. Ted porase furioso.
Só eu a coñezo de verdade.
Non direi nin mu.
Sinto a demora, son o axente Gough. Falamos por teléfono.
Impórtalle que grave o interrogatorio?
Estou arrestada?
Abofé que non, só son unhas preguntas.
Pois grave o que queira.
De familia española, pero veu da Arxentina como refuxiada?
Hai anos, agora teño a residencia.
Foi na Guerra Sucia?
Así a chamaron.
Nós chamámola xenocidio.
Sen titor, padriño nin pais.
Estivo soa de nena,
non tiña ningún familiar vivo e estaba soa nun país estranxeiro,
mais aquí está.
Aquí estou?
Unha muller con poder, contactos e cartos.
Chegou lonxe.
E, aínda así, chámanme para vir ao FBI sen motivo ningún.
- Eu non diría tal. - Pois non sei por que non vai ao gran.
Gústalle ser avogada, Mercer?
Digamos que me gusta facer o que se me dá ben.
Traballa para moita xente cuestionable.
Podería dicirlle o mesmo.
- Vería o do distrito Diamante nas novas. - Difícil non velo.
No lugar, atopamos unha vaíña cunha impresión dactilar.
Cotexámola coas bases de datos e saíu alguén curioso, vostede.
Pregúntome que explicación hai.
Non podo dicir que me sorprenda.
Hai un mes, denunciei ante a policía que me roubaran dúas armas.
Teño varias, polo dereito que me garante a Segunda Emenda ao ser cidadá dos EE. UU.
E, ao igual que a xente responsable que ten armas, cárgoas eu mesma.
Iso explicaría a miña impresión na vaíña.
É horrible que se usasen para cometer un acto delituoso.
Permíteme que o corrobore coa Policía?
De certo que foi Abbasi.
Mala cousa.
Xa as tiveches con ela.
Habemos de tomar precaucións e ver se nos seguen.
- Non poden achar este lugar. - Usaremos teléfonos de prepago.
Que di o teu instinto?
Temos un problema?
Non.
Non?
Non, non o temos.
- Hai algo máis. - Xa estamos de novo.
- Non sabe que podería estar en xogo. - Dixo por que o quere facer?
Ted.
É innegable que Abbasi ten experiencia nisto,
mais, polo seu historial con Mercer,
decidín que o mellor para o FBI é que manteña a distancia.
Hai sete anos, Ava Mercer puxo unha queixa formal contra min.
Alegou que eu estaba drogada nun interrogatorio
no que dixo que un cliente estaba en perigo.
Alegou que, como non tomei a información en serio,
tiven culpa na súa morte.
E iso ocorreu cando…
Si, señora. Naquel entón consumía.
Recoñezo que non…
xulguei a situación como era debido.
A súa queixa ocasionou, en parte, a miña suspensión.
Xa vexo o problema.
Isto non é un desquite, sei como pensa ela.
- Ten coartada. - Manipula.
- A información concorda. - Só pido poder asesorar.
Entendo que a coñeces,
mais tócache de preto.
Ted levará o da vía Diamante e fará como vexa oportuno.
Si, señora.
Grazas.
Tes máis que dabondo cos teus casos.
Mantente afastada de Mercer, entendido?
Ben.
Entendido.
Aquí está ben, poñédeas aí, a carón das outras.
Fallan máis disipadores e protección de sobretensións.
- E un transmisor satélite para o vídeo. - Escríbeo.
E talvez unha PlayStation para os ratos mortos.
Escríbeo.
Perfecto.
A transferencia de adicción é xusto iso.
É trocar unha adicción por outra.
Podemos sobrepoñernos ás drogas e o alcohol,
mais substituímolos polo sexo ou o xogo.
Se non nos sobrepoñemos
e seguimos culpando a outra persoa,
é fácil recaer nos vellos hábitos.
Moi ben, rematemos coa oración do terceiro paso.
Toma a miña vontade e a miña vida.
Guíame na miña recuperación e amósame como vivir.
Grazas a todos, vémonos á próxima.
Bo traballo hoxe.
Xa chegou teu fillo?
En dúas semanas.
Xa preparei o sofá.
Está entusiasmado, e eu tamén. É raro que tamén estea… nerviosa.
Estará contento con tal de estar canda ti.
Xa sei.
Pero preocúpame leala dalgunha maneira.
Non hai un punto na recuperación no que hei de…
confiar en min?
É difícil confiar na persoa que es
cando aínda estás amarrada a quen eras.
Dáte unha oportunidade,
seguro que non vas mal encamiñada.
Non podemos obter os planos da cámara.
Grazas a RJ, o que podemos é estudar
os canos, a ventilación e os sistemas eléctricos arredor.
- Ben. - Tíos, por favor, non foi nada.
Vaites, un aplauso curto.
Pois tan sinxelo non foi.
Ben, vexamos os canos.
O que usen para mover a auga, está illado dos canos principais,
mais as augas residuais están conectadas á rede, que podemos rastrexar.
O sistema de ventilación ten unha complicación.
Ten menos de 30 cm de ancho e non cabemos, mais chega aos despachos de SLS.
A cámara usa a súa fonte de electricidade, mais os despachos arredor usan a xeral.
Perdoa, non te toquei adrede.
Seguro que vai aí?
- É o interior do edificio. - Iso xa o vexo, señor catedrático.
- Non cabemos nos condutos. - Nin nos retretes.
Nin nos retretes, ben visto.
E onde conflúen tódolos sistemas
está…
A cámara.
Aquí hai un corredor perimetral, unha porta,
un conduto que leva a un nivel inferior
e estas seccións son as caixas fortes.
Podemos mapear as distancias, as alarmas, as posicións e os centros de seguridade.
Que son esas cousas con forma de araña?
Unha malla eléctrica? Hai cables de resistencia.
E sensores de temperatura?
Abofé, son termistores, e mirade a zona de aí.
- Han ser biométricos. - Está todo cablado.
Se é a entrada, podería ter recoñecemento facial…
Oe!
Vixíe as salchichas!
Que ben. Besa o cadáver do seu home con ese bico?
Ninguén vén á miña casa, oes? Se queres falar comigo, faino no taller.
Quero falar da miña parte.
Coméntallo a Leo.
Veña, é ben sabido quen move os fíos.
Dubido que mans xelatina manexe moito.
Exacto.
Non sei se tramaredes metérnola boa ao resto.
Talvez non.
Mais cun 10 % extra terei menos queixa.
Fai que a min e a Judy nos mereza a pena quedar no equipo.
Direiche o que mereces.
Nada.
Es un ladrón de caixas fortes cunha soa man.
Es un apéndice.
Non fas máis que botar leña ao lume,
e, no momento no que caias, todos estaremos moito mellor.
Mais precisamos da túa esposa
e semella que vai atada a ti.
Así que te darei o seguinte,
dez mil e o teléfono dun especialista de mans.
A cambio, non volverás poñer un pé na miña entrada,
no meu bloque
nin no meu barrio.
GENE GLASSER: VAS VIR Á VISTA OU QUE?
Merda.
Chegaches unha hora tarde, e que?
O avogado de Harsha dixo:
"Non chega ao xulgado a tempo e vai coidar dun neno?"
E terá razón.
Veña, non te fustrigues con iso.
Non, se xa o fan eles dabondo.
O meu avogado manexouno… de momento, mais estou na corda frouxa.
Que fas aquí, escoitándome latricar?
Que é isto?
É unha planta de desculpas.
Por que?
É que…
quería pedirche perdón por como levei o de Mercer.
- Non, en tal caso fun eu quen cruzou… - Hei ser máis discreto.
Probablemente estivese…
alardeando un pouco.
Por ti.
Non é preciso.
Es un bo axente, por iso todos queren terte no seu equipo.
Es unha axente excelente.
Grazas pola planta de desculpas.
Ben.
Descoida iso.
- Ía poñelo de volta no almacén. Estaba… - En serio cres que Mercer está metida?
Pois ben.
Amósamo.
De acordo.
- Esta é a casa de Ava. - Xesús, Nazan.
É Bob Goodwin, rouba caixas fortes. Ten un historial longo.
Olla de preto, ten a man dereita ferida.
Pois aquí vén o gracioso.
Bob está casado cunha tal Judy.
Seu pai era o Dr. James Strauss, un profesor de Química.
Levouna polo mundo ata os 11 anos.
Só ten dúas tachas no seu historial, por tenza ilícita de artillería.
Gústalle rebentar cousas.
Rastrexei os alias de Bob e está nun motel de Queens.
Levan aí dende dez días antes do da vía Diamante.
O normal é vender a mercancía e liscar.
- Agás… - Se planean outra cousa.
As testemuñas viron seis sospeitosos na vía Diamante.
Estes han de ser tres.
O da vía Diamante tivo que ser para financiar algo máis grande.
Helman e Ted só buscan entregarlle un par deles ao tribunal.
Se lles vou con isto, pecharán o caso e estarei no lado erróneo.
E no correcto na túa profesión.
Sempre falas das regras, do branco e o negro.
Xa.
As regras sonche importantes.
De pequena, todo eran regras e non podía rompelas.
Cando había comer, traballar, rezar.
Sacaba boas notas, corría e casei con quen querían meus pais.
Tiña unha vida impoluta e as miñas decisións… tamén o eran.
Tras os atentados do 11S,
quería demostrar que non era coma eles, entendes?
Por iso entrei no FBI.
Entón, botáronme unha ollada
e mandáronme a atrapar radicais a tódalas mesquitas,
ás tendas,
ás casas.
Pasei catro anos arruinando unha chea de vidas,
desfacendo os meus semellantes, os da miña terra.
Intentei aplacar ese sentimento e non puiden, por iso comecei coas drogas.
Agora sigo as regras para non consumir
e para poder ver o meu fillo.
As regras son importantes se teñen un porqué, senón…
ás veces cómpre retorcelas para evitar que creben as cousas que realmente importan.
Aquí tes.
NERVIOS CON DANOS GRAVES IMPROBABLE RECUPERAR A MOBILIDADE TOTAL
Algúns naceron para que lles roubasen.
- Nin me sinto mal, foi xenial. - Pobre tipo.
Ola, ceo.
Posme unha Pilsner, por favor?
E teño outra cousa.
- Uns xalapeños de balde coa app Yelp. - Mi madriña.
Son da elite.
Mira ti, uña e carne.
Foi un día incrible, sacamos a camioneta a bo prezo.
O tipo tiña unha granxa de polos e usábao para transportalos.
Quería 20 000, mais coñezo estes tipos. Son brandiños.
- Dixemos que estabamos casados. - O típico, non foi para tanto.
Sería unha ganga.
E escoita, vai Jude e di: "Oe, Charlie…" Usamos eses nomes, Charlie e Amanda…
Nomes de cans, adorable.
Pois vai e di: "Deixa cartos para a cirurxía de Indigo."
Como se tivésemos unha nena, ou sería neno…?
Bla, bla, bla. Bravo, carallo!
Posme unha ronda de chopos para os noivos?
Ceo, vámonos.
Que hai da noite de vodas? Desvirgáchela?
Que? Non, tío, non é iso. Só foi un…
Sería mellor que a noite que fuches preso.
Contoumo todo.
Non, eu…
Un foguetiño por pena e xa namoras.
- Nunca dixen tal. - Xa choveu diso…
Igual ca ti, poñéndote do seu lado.
- Non lle fales… - Fódete!
Bob, que carallo?
Podes traernos algo de xeo?
- Iso é! - Inténtao de novo!
Agora si!
Que tes? Que vas facer?
Nada.
Síntoo.
Saltáronme os puntos, vaia leria.
Stan!
Stan, agarda. Síntoo.
Non dixen tal.
El… só di trapalladas para sacarte do rego.
A noite que ingresaches, eu…
- Sabes que non é certo… - Lida ti con esa merda.
- Sei que é un mamón. - Non falo de Bob.
Refírome ao te impulsa a querer estar con el.
Nena, veña, volve aquí.
Veña, escóitame.
Oe, Judy!
Que, queres pegarme?
Faino e amósame que es un home feito e dereito!
Escóitame, por favor.
Mira.
Quería darte isto
doutra maneira, mais…
É unha bolboreta.
Xa o vexo.
Que carallo te pasa?
- De acordo. - Sen poder abrir caixas, para que sirvo?
Talvez… Non, só tes a esquerda.
- Non é a fin do mundo. - É o único que sei facer.
Non…
Este é Stan Loomis.
Ten unha tenda de delicatessen legal, mais é un contrabandista con antecedentes.
Pasou tres anos en prisión por drogas, mais dende entón portouse bastante ben.
Podemos ollar no rexistro quen o visitou no cárcere.
Boa idea.
Vexamos.
Súa nai,
súa nai,
súa nai
e aquí está, Judy Strauss.
Para, mira.
Bob Goodwin.
Só unha vez.
Na prisión de Washington…
- Cando dis que saíu Loomis? - Hai seis anos.
Sabes quen estaba tamén daquela nese correccional?
Quen é?
Ray Vernon, cliente de Ava Mercer e…
compañeiro de cela de Loomis.
Equivoqueime con Mercer.
Non está nisto?
Abofé que si, mais non é a cabeza, senón unha peza da engrenaxe.
Pero Ray Vernon finou.
Sospeitábase que tiña un cómplice e as xoias do último roubo non apareceron.
Talvez quen ía con el aínda manda no galiñeiro.
Precisamos ter ollos dentro.
Ben, digámosllo a Ted, teremos máis apoio.
Non, temos que achar unha fenda na armadura de Mercer.
Como sabemos que ten unha?
Todos a temos.
Ben.
Eu…
nunca che diría que non.
Píllano, ou?
Non é que non…
queira, é que non…
Non podemos facelo.
Cómpre retorcer as regras.
Ben.
Volvamos…
ao traballo.
Conseguíchela?
Boas novas, temos unha réplica das pechaduras da cámara.
Contra, deixa que vexa.
Malas novas, cómpre xiralas á vez.
Podería cortalas.
- Por oxicombustión ou plasma. - É alta en carbono, levaría horas.
Déixovos con iso.
Stan non ía convosco?
Dime.
Ben, vamos alá.
Xurdiu unha cousa, habemos vernos.
Á medianoite, non tardes.
De acordo.
- Ola. - Collín unha conversa coa parabólica.
Mercer quedou esta noite cun contacto en Bushwick.
Que fai aí?
Só hai matadoiros e galerías de arte.
Viría mercar polos e mosaicos, non che sei. Quedou á medianoite.
Ben, vaiamos por algo de cear e faremos garda.
Hei de ir ao Bronx por unha emerxencia de Ted.
Isto é unha emerxencia.
Xa, pero non llo podo dicir a Ted, ou?
Oe, por min quedaría…
- Ben, envíame a información. Irei soa. - Nazan, agarda.
E se é unha trampa?
Mágoa que non esteas para salvarme.
- Ves algo que che guste? - Non.
Sóltame, hostia!
Oe, onde vas?
Fóra do medio!
Merda!
Ava, alto!
Dixen que alto!
As mans onde poda velas!
Soltádeme!
- Ten máis armas? - Son do FBI, puto parvo.
Señora, estea queda.
Oe, Travis. Que é isto?
Queda arrestada.
Non debiches provocar a besta.
Non a provoquei, abatina.
Estás segura diso?
Non tardará en conectalo todo.
Entón que?
Queres pechar o negocio?
Non, estamos demasiado preto.
Seremos coidadosos e tomaremos precaucións.
É o que estamos a facer.
E cal é a solución?
Son eu.
Non.
Escoita, se me abro agora,
Abbasi non terá nada contra ti
e poderás acabar o que comezaches.
De acordo.
Escoita, Gene, has de…
Enténdoo, escóitame.
Dille ao xuíz que isto pasa acotío no meu traballo.
Eu…
Non poden. Nin sequera me imputaron.
Non poden quitarme a custodia.
Estou calmada, estou…
De acordo, mais chámame de volta, queres?
Merda.
Teté?
Teresa?
Quitáronme a custodia do meu fillo.
Nunca a tiveras.
- O poder tela. - Onde a levaches?
Para saberes de burocracia, sorpréndeme que non conseguises a súa cidadanía.
Chama pola súa coelliña.
E iso de coelliña?
Cando era unha cativa,
era difícil de atrapar.
É familia túa?
Era a miña coidadora.
Axudoume a fuxir e coidou de min.
Pensa que unha muller da súa idade volve a un país que non viu en 40 anos.
Soa, sen familia.
Ao menos o Goberno é mellor.
Cres que hai algún bo?
Algúns o intentan.
Cales?
O de España, no que Franco matou os meus curmáns?
O de Arxentina, no que Videla fixo desaparecer os meus pais?
Ou o dos Estados Unidos,
no que os policías secuestran anciás para conseguir o que queren?
Eu non secuestrei a ninguén, foron os de Inmigración facendo o que deben.
Vas con esas?
- Durmo pola noite. - E como lle vai á túa familia?
Mellor que a Teresa.
Teño amigos en Inmigración
e débenme uns favores.
Teresa ten a vista da deportación o martes.
Pode que xa saquen do país nun voo a semana que vén,
agás se fago esa chamada.
Que queres?
Quero que cantes.
Non che sei nada.
Deixa que o dubide.
Aínda que fose así, poderías servirme de toupa.
Os miles de dólares en diamantes non eran o obxectivo final da túa banda.
Banda?
De que falas?
Bob Goodwin, Stan Loomis, Judy Strauss.
Fixo que fago cantar a algún
e te deixa co cu ao aire.
Entón, Teresa…
Saben que me estou baixo a lupa.
Estou fóra. Teño a porta pechada.
Sabemos dabondo que podes conseguir volver entrar.
E amósame como vivir.
Ben, moitas grazas a todos.
Quero que saibades o afoutos que fostes hoxe.
Ola.
Que foi? Bulín o máximo.
Quero volver entrar.
Subtítulos: Bruno Martínez Pita