ENTRANDO NO EPISODIO AZUL: CINCO DÍAS ANTES DO ATRACO
Enfrontámonos a el,
Roger Salas.
Preside SLS, a maior empresa de seguridade financeira da costa leste.
Cre que é intocable,
mais está equivocado.
A súa familia pensa que tivo unha boa vida, impoluta,
mais está equivocada.
O mundo pensa que é un titán na industria,
un virtuoso,
mais non ten nin idea de quen é en realidade.
Precísanse sete traballos para derrotalo.
Sete traballos son os que nos separan do que sempre ambicionamos.
Se enfiamos a agulla,
seremos reis e raíñas.
Primeiro traballo, o 505 de Wall Street.
SLS incorpora nos seus vehículos blindados transmisores de radio con codificación.
Son a única forma de entrar na baía de carga e podemos clonalos estando preto.
Se non obtemos o código antes de que entren…
adeus ao segundo traballo.
TRANSFERENCIA DE DATOS COBERTURA
Se alguén nos ficha…
pum, acabouse o que se daba.
Circule.
Roger gañará e nós perderemos.
Apártese, veña.
TRANSFERENCIA DE DATOS COBERTURA
Segundo traballo, entrar en SLS.
Hai unhas portas custodiadas por gardas armados
e dous ascensores con acceso restrinxido.
Un para obxectos de valor
e outro para clientes.
Todo está videovixiado e grávase e súbese as 24 horas do día.
Terceiro traballo, dous gardas armados con adestramento militar no vestíbulo.
Benvidos a SLS. Xa coñecen a Hannah Kim, que leva a seguridade dixital.
Perdoa, Bob, distráiote?
Os Chiefs gañan de seis.
Vaites, os Chiefs gañan de seis?
Abofé.
Ben, xente. Aquí se complica a cousa.
Vaites, aquí se nos complica.
Aquí temos a entrada da cámara acoirazada.
Cuarto traballo, a porta da entrada. A tarxeta que temos bastará.
Unha vez aberta, virá o quinto traballo.
Teremos o equipamento.
Haberemos de ser silenciosos.
O maior problema de todos será que, ao abrirse a porta,
se activará unha unidade biométrica multimatriz de recoñecemento da marcha.
- Que significa iso para os non friquis? - Que recoñece como camiñas.
Se entra quen non debe, as cámaras o detectarán.
- E non podemos cegalas ou fumealas? - Son de movemento e infravermellas.
Daquela temos que ser invisibles e, se non podemos…
- Pecharán as reixas, entrarán os gardas… - E acabouse, mais o que me preocupa é a…
A entrada é o quinto traballo. Logo vén o sexto.
Abrir a porta da cámara e apagar os sensores de temperatura.
Roger usa seguridade tripla: algo que o identifica…
Adiante, Roger.
…algo que ten
e algo que sabe.
O código apaga os monitores de temperatura.
Daquela como o obtemos?
Non podemos.
Só o sabe Roger e múdao tódolos días.
Cando entremos, a temperatura comezará a subir
e, se acada 73 graos Fahrenheit…
- K.O. - Diabólico.
Prisión de por vida.
Exacto, podemos esquivar todo agás isto.
A non ser que deixases unha porta traseira.
Dixécheslles que deixaches unha?
Deixeina.
Un parche que desactivará os sensores de temperatura.
Sen el, seríanos imposible entrar.
Esta é a cámara acoirazada máis segura
da costa leste dos Estados Unidos.
Se cadra do mundo.
A miña caixa de seguridade está aí.
Non confiaría en tela noutro sitio.
De agora en adiante, os seus bens estarán 100 % seguros.
Ninguén nin nada pode entrar nesta cámara acoirazada, agás se eu quero.
E, por último, o sétimo traballo.
Abriremos as caixas fortes, extraeremos os bonos,
e subirémolos ata a camioneta.
Todo nunha hora escasa.
E ninguén se decatará.
Practicamente róubase soa.
Podes devolverme o móbil?
Hostia, perderon.
Suzanne e Woo chegan mañá á cidade.
Teño un cóctel na casa do concello, deberían vir.
Ollarei a miña axenda.
Conseguímolo.
Conseguino.
Ía esquivando coches e saltando os beirados, ao GTA.
Entón achegouse un tipo armado ata os dentes. Ía matarme e…
Ben.
Queres ir traballar na camioneta?
Claro, boa idea.
Só buscaba unha palmadiña no lombo.
Xa haberá tempo de palmadiñas cando rematemos.
FORBES OS GARDIÁNS DE WALL STREET
PARABÉNS POR ATRAPARES O PEIXE GORDO.
QUEN É?
De acordo, ben.
RJ, amorea isto para que quede recto.
Ha de medir máis dun metro.
- Caerá e esmagarache os pés. - Ben.
E se os levamos a peso?
Cada bono vale 100 000, ben?
Por tanto, hai 70 000 follas de papel.
Poñamos que cada unha pesa cinco gramos. Iso son 350 000 gramos, ou 350 quilos.
E se temos en conta as caixas, son case 450 quilos.
Non atendín nadiña, do atractiva que estás cando calculas.
Ai, si? Só cando calculo?
- Sexa o que fagas. - E hai máis.
- Máis cálculos? - De que tipo os queres?
É bonito ver unha parella mostrar afecto tras tantos anos.
Meus pais nin se tocaban, mais dubido que me cambiase a percepción. Difícil sabelo…
Ha calar o melenas?
- Déixao en paz. - Que o deixe?
Dirás iso cando nos pillen polos seus chíos?
Eh, periquiño?
Mais teño dúas mans.
Ah, tes dúas mans?
Tes dúas putas mans?
- Mais es un torpe cos pés. - Oe!
Que pasa aquí?
Síntoo, señor Jenkins, non xogaremos máis no patio!
Todo ben, Leo. Teño todo baixo control, descoida.
Rapaces, portádevos ben. Logo volvo.
Xa, enténdoo,
mais non podo darche información que non teño.
Non hai nada do que informar, de acordo? Falamos.
Vas á casa de Roger?
Hei pinchar as cámaras e instalar o escáner facial.
Se cadra deberías mandar a Judy e quedar aquí.
Non, isto non llo podo confiar a ninguén.
Isto xa é persoal.
Cando non o foi?
Agora son o teu puto problema. Abellas do carallo.
ABELLARIZA NAJIMY
A abella raíña é a femia líder da colonia.
Comunícase coas súas directivas por feromonas
e, onde vai ela, séguena o resto de abellas.
As abellas obreiras son todas femias…
Manda carallo.
Non sei por que pido lingua, sempre a cagan.
Quizais debería ir armado para o atraco, coma vós.
Ti…
Non precisas unha arma para isto, ceo.
Xa, tedes razón, pero e se a cousa se complica?
Que tipo de complicación vas ter no teu?
Non sei, se vén un garda e solta: "Oe, que estás a facer?"
Por que é británico?
Non sei, podería ser de calquera…
Ti has levarnos, cargar a camioneta e traernos. Esquece as armas.
Ben, deixamos o das armas pendente e xa o volveremos discutir.
Coñeces esta xente?
Pronto a coñeceremos.
Agardo axudar a causar unha boa impresión.
Non podería ser mala nin aínda que quixeses.
O meu final feliz, se o conseguimos, será mercar un viñedo en Portugal.
Cultivarei uva.
Venderei parte do viño a un restaurante e beberei o resto.
Eu e alguén especial.
Túa nai, daquela.
Polo menos soño, paspán.
Descoida, este paspán tamén soña.
Mudareime ás Bahamas.
Ás súas praias rosas, longas como acada a vista.
Se o conseguimos, eu boteille o ollo a unha Ludwig 1965 de Butch Vig orixinal.
- É unha batería. - Poderías mercar un millón delas.
Mercareiche dez.
Mais Butch tocaba esta cando estaba en Garbage.
Está no museo histórico de Wisconsin, pero xa sabes que os cartos mandan.
Imbécil.
Pode soñar canto queira, sabes?
E ti que farás, Judy?
Hai unha pequena vila nunha montaña en México,
Angangueo.
Meu pai levoume alí cando era cativa.
É onde van as bolboretas monarca no inverno.
Elas…
viaxan durante todo o ano, miles de quilómetros.
Mais só viven tres semanas, dabondo para poñer un ovo.
As últimas chegan a Angangueo
e viven uns oito ou nove meses.
Saben que son as últimas da estirpe e…
han de levar o facho o máis lonxe posible.
Así que alí é onde irei.
Que fermoso.
Semella que estarás tombado nesas areas rosas ti só, Bob.
Tes algo que dicir, mamón?
Se tes algo, sóltao!
Borracho do carallo.
Cavareiche unha tomba, puto maricas. Solta, hostia!
- Que carallo? - Non, Judy. Veña, eu…
Oe.
Sempre o mesmo con este tío, diola.
- Xa sei, acouga. - Sempre o mesmo.
- El non importa. - Inténtoo.
Oe, respira.
- Eu inténtoo. - Eu…
- Perdoa. - …quérote.
- Quérote. - Síntoo, xa o sabes.
Perdoa.
Non me asustes así.
Non me gusta cando me asustas así.
Escóitame.
Cando consigamos eses bonos…
quedaremos con todos.
- De acordo? - Ben.
Mudarémonos xuntos.
Sós ti mais eu, nena, eh?
Sós ti mais eu.
- Abofé que si. - Para sempre.
Claro, quérote.
Quérote.
Ó, si.
Semella un pouco perigoso.
Non, é incriblemente sinxelo e xa está preparado.
O risco para vostede será moi baixo.
- Alégrame que puidese vir. - Claro. Miña esposa, Sakura.
Comentáballe dos nosos plans de protección de activos.
E eu que pensaba que sería unha noite de relax.
- Acompáñame? - Por suposto.
SÓ UNHA PINGA!
Vaites, vostedes os tres no mesmo lugar.
Daquela, aproveitando que están…
quería comentarlles que estou valorando
- expandirnos a Europa. - Queremos que coloque os bonos.
- Acabo de colocalos na cámara. - Quere dicir que queremos que nos axude
a trocalos por outro tipo de activos.
Exacto, máis legais.
A súa orixe é problemática.
Apreciaríamos moito a súa discreción e rapidez.
Non estou preparado para ese tipo de cousas.
Desafortunadamente, neste momento hai moitos focos postos en nós.
O Goberno olla con lupa cada transacción que facemos.
Mais alguén coma vostede…
Respectado, con conexións e a tiro de pedra… non si?
Mais non podo facer desaparecer 7000 millóns de dólares da noite á mañá.
Seguro que vostedes… entenden o difícil que é
colocar esa contía sen disparar as alarmas.
Vostede é enxeñoso.
Confiamos en que atopará a maneira de axudarnos.
NÚMERO DESCOÑECIDO
- Quen é? - Mire o correo.
XESTIÓN
Que quere?
Quero que saiba que nada do que ten está seguro.
A súa familia, a súa identidade nin a súa prezada cámara.
Estarei en contacto.
Analizade tódolos sistemas. De SLS e de todo o 505 de Wall Street.
Podes rastrexar un correo cifrado?
Depende do número de proxis. Todo ben?
Só protexo os activos dos clientes.
- Vale máis ter contentos os Trixemelgos. - Semellaban agradables.
Son da xente coa que, se non estás a boas,
vas pola rúa, alguén te roza e aos tres pasos caes morto dun infarto.
- Mantén a distancia. - Ben.
Fai o varrido de seguridade.
Liz.
Ola.
- Non me pases chamadas. - De parte da dirección, danllas a todos.
Querida irmá, baila comigo.
Vou cara a enriba e máis alá.
Teño o meu recuncho, os papeis amoreados
e cando vou aos almacéns da zona alta, collo máis caixas e póñoas na morea, vés?
Velaquí unha abelliña ocupadiña.
Traga horas para cebar a conta, ou?
Aínda se me suicidará a Fitbit.
Mentres o fagas ben…
Temes que túa irmá te deixe tirada?
Temo que a miña irmá pequena esqueza por que está aquí.
- Deixa, ou! - Quérote.
Vés? Só me quedan 137 despachos.
Vémonos na casa.
Ben.
Señor Salas, Graham Davies pola liña principal.
Di que é urxente.
Pásamo.
Quen é?
4,3 millóns.
Que? Non, toleou. Non podo…
Cría que non ía doer, non coñece a dor de verdade.
Ten un número de conta no correo.
Escoite.
Ten tres días.
Ola?
Si?
Ola.
Creo que achei algo.
Estaba analizando o sistema
e semella que, se se accede seguindo unha orde específica,
os sensores de temperatura da cámara poden fallar.
É coma unha porta traseira.
- Dis que alguén a puxo a propósito? - Seméllame máis un fallo técnico.
Seméllache?
Entón que é, un erro ou unha maldita porta?
Este sistema instalouse hai sete anos, cando construímos a cámara acoirazada.
A non ser que crea que alguén botou a perder todo este tempo,
agardando anos a sacar a relucir unha elaborada trampa,
tan só é un microprograma defectuoso.
- Arranxádeo. - Agora mesmo.
Por certo.
Podo pedirlle cita para o oculista?
Claro.
Teño un número de conta, rastrexaremos ese cabrón.
Pedireillo a Hannah.
Non.
Non quero ninguén máis.
Este tipo…
sabe quen son.
Todo o mundo sabe quen é.
Non.
Sabe quen son.
Conségueme o seu nome.
Manteña os ollos abertos, por favor.
E o doutor Lowe?
O doutor Lowe tivo unha urxencia,
creo que na volta no golf, en Forest Park.
Maldito afortunado.
Mire á fronte.
Ben.
Acenda as luces.
Ben.
Semella unha simple infección por unha bacteria.
Dúas pingas por ollo, cada dúas horas.
Atoparase mellor pola mañá. Senón, chámeme.
Grazas.
A porta traseira pechou.
Que dis?
Estaba comprobando unhas cousas na oficina e o desvío desapareceu.
Non pode ser. Planteino hai anos e pagueille máis de 50 000 ao fabricante.
Non sei que dicirche.
Esfumouse.
Atoparíaa Salas e pechouna.
Se cadra algo o asustou.
Mírasme a min?
Entrei e saín da casa sen deixar rastro.
É imposible que o logremos.
Habemos pechar o cotarro.
Tiña fotos da súa familia.
Na súa casa.
Da súa muller,
do seu fillo.
Son…
felices.
Non saben quen era antes ou o que fixo.
Pregúntome se aínda o lembra alguén.
Teno todo, Ava,
e todo o que me quedaba a min era unha maneira de axustar contas.
E agora que?
El gaña.
Así que si é unha mala cousa, contra.
Benvido a Recuperación de Datos Setec. Ten cita?
Dubido que me agardásedes.
Oe, Greg.
Podes botarlle unha ollada ao envío de Tully?
Es bo, diso non hai dúbida.
Por iso te contratei.
Son bo vendo o talento.
Mais tentaches a sorte.
4,3 millóns?
É o meu patrimonio neto case exacto,
se obviamos que estou endebedado ata as cellas.
Tiña que ser un exempregado, alguén resentido
que puidese conseguir información persoal relacionada con Jersey.
Conectando os puntos, todo apuntaba a ti, Andrew.
En serio crías
que chantaxearme era unha boa opción?
Crías que non me decataría?
Que opción tiña?
Ves onde estou?
Non tiña outra, déchesme un mal nome en toda a cidade.
- É o que lles pasa aos ladróns. - Christine.
Lémbrala?
Pois deixoume.
Marchou co cativo.
Debiches pensar niso antes de roubarme.
Que non roubei nada!
Alégrame termos a oportunidade de falar, sós ti mais eu.
Sen chamadas, correos nin malditas mensaxes. De home a home.
Vin dicirche que só che dou un aviso.
Só unha oportunidade.
Agardo que a uses.
Deiche un número…
un prazo e unha consecuencia.
Que pensarán os Trixemelgos cando saiban quen es en realidade?
Ó, Andrew.
Contratáronte porque es legal.
Un porto na tormenta.
Mais se reciben unha chamada, unha mensaxe ou un correo…
ou se alguén chama a Comisión da Bolsa e Valores ou o FBI.
Andrew.
4,3 millóns, tres días.
- Ola. - Aténdoo nun segundiño.
Ben.
Oe.
Se non sae ben…
sempre precisamos xente.
INFORMÁTICA SETEC ABERTO
Vémonos.
PECHADO SENTIMOS NON PODER ATENDELO!
Ola.
Boas.
Viu a tormenta?
Vina. É boa.
Comezan en África, sabe?
Unhas tormentas de po da hostia, no Sáhara.
Convértense en monstros.
De cando en vez, unha delas medra máis,
recollendo vento, calor e choiva suficientes.
Arrástrase miles de quilómetros, océano a través.
Cando a vemos no telexornal
semella ineludible.
Tanto dá canto corras e o cedo que a viras vir,
sempre te atrapará.
Non se sabe cales van morrer
e cales medrarán ata convertérense en xigantescos monstros do demo.
Asexantes.
Non hai nada que facer, só…
saír ao vento e á choiva.
Enfrontar a tormenta
e pregar para que, cando marche, aínda sigamos en pé, sabe?
Ou non?
FURACÁN
Aproveitaremos o furacán.
Non sabemos do que falas.
A porta traseira eludía os sensores de temperatura. Sen ela, non había maneira.
Ata agora.
Móstrallelo.
Isto é un penique e isto azida de cesio. Mellor que vos apartedes.
Aparta.
Máis.
Tíos, non levo gafas e guantes? Apartade, concho.
Tres pasos. Máis. Ben.
- Arre demo. - Abofé.
Para que nos serve?
Imaxinade peniques moito máis grandes.
Entón é como unha pistola?
Exacto, como disparar sete á vez.
O cesio puro oxida da hostia,
mais, ao ser demasiado inestable, fixen un derivado.
Non oxida tan fácil, máis con enerxía de baixa ionización, a sublimación…
Impórtavos un carallo, pois…
precisamos unha chea de auga.
- De onde sacas as movidas? - Etsy.
A cidade de Nova York fíxonos un agasallo.
O túnel de auga número un.
Construíuse en 1917 e ten tres metros de diámetro.
Leva décadas baleiro.
Pasa xusto por embaixo da estación de metro de Wall Street.
Nove centímetros de choiva tornarían a estación nas cataratas do Niágara.
E un furacán cunha marusía ciclónica…
Anegaríaa.
Ese mesmo túnel pasa xusto por riba da cámara acoirazada.
Agardaremos a que o metro se asolague
e rebentaremos o solo con C4,
canalizando a auga cara ao túnel, xusto enriba da cámara acoirazada.
Topará co cesio que, medido e no lugar correcto,
estourará e atravesará o teito da cámara,
esnaquizando os cativeiros sensores de temperatura.
Reabriremos a porta traseira.
Éche…
intricado.
E se vos equivocades?
Pois ben non fará gran cousa, ben estourará e mataranos a todos.
Mais eu agardo fóra na camioneta, non si?
Claro.
Vémonos aquí ao rematar.
Se as cousas se torcen, vémonos no lago Tupper en tres días.
Imos en tromba. Non é calculado e non hai volta atrás.
Ava daravos unha identidade nova entón
e vos converteredes nesa persoa para sempre.
Imos roubarlles os cartos a unhas das persoas máis poderosas do mundo.
É a única maneira de gozar deles.
- É de tolos, ou? Semella unha loucura. - Talvez.
Paga a pena polo viñedo?
A miña man non está lista.
Apréndeslle a Stan a manexar o segundo dial?
Isto vai custar e moito.
Fagámolo agora
ou…
adeus para sempre.
Podemos volver ao que sexa que tivésemos.
Incido en que ordenamos estas evacuacións
pola seguridade dos que residen nestas zonas da cidade de Nova York.
Brad, mamá di que queres tomarte libre o próximo semestre.
Non preciso ir a clase, tampouco é que aprenda nada.
Poñédevos cómodos.
O vento comeza a coller forza…
Toby, vai ser esta noite.
No medio dun furacán?
Díxomo a nosa toupa favorita. Será no 505 de Wall Street, veña.
É un edificio enorme. Algo máis concreto?
Só teño iso.
Fagamos unha lista cos posibles obxectivos e poñámoslles vixilancia.
Esta é a única oportunidade de cachar os bastardos.
Vamos!
ASUNTOS OFICIAIS VEHÍCULO AUTORIZADO
Están listos para actuar.
Se a tormenta acada a súa forza máxima, podería tomar días reparar tódolos danos.
- Señor Thiele, en que lle podo axudar? - Cavilou no que falamos?
Cavilei, si, e creo que hai algo…
Francamente, pensaba que alguén co seu historial
tería menos reparos con isto.
Co meu historial?
Antes de que Roger Salas for Roger Salas.
Pensaba que fariamos negocios con alguén sen saber todo del?
Non sei que lle contarían,
mais esa vida…
deixeina atrás hai tempo.
Comprendo que garde os seus segredos,
sobre todo se os coñezo, así sei que pode gardar os meus.
Falemos tras a tormenta, pode que entón me dea mellores novas.
Oe.
Haberías ter unha, por se as moscas.
Claro, xenial. E grazas.
Ollo, non é un xoguete.
Xa, claro.
Que…?
Cóidate, queres?
Claro, ti tamén.
Que fas, Leo?
Que hai de novo, vello?
Arreando.
Subtítulos: Bruno Martínez Pita