SERIAL NETFLIX
ZACZYNAMY ODCINEK ZIELONY
SIEDEM LAT PRZED SKOKIEM
Zasługujesz, by poznać prawdę.
Co tu robię.
Dlaczego raczej stąd nie wyjdę.
Są przestępcy różnej maści.
Ale niezależnie od tego, kim jesteś, w końcu wpadniesz.
Mimo tego wciąż wymyślamy nowe sposoby na stare procedery.
Jest popyt – zaspokajamy go.
Jest okazja – korzystamy z niej.
Przestrzegamy reguł, wiedząc,
że w odpowiedniej chwili
je nagniemy.
WIECZÓR Z ONE DIRECTION
Gdy się uda, dzieją się cuda.
Jak leci?
Jak tam, dobrze?
To nowa owsianka z kaszą.
Dokonałem wyboru.
Bardziej orzechowa, bogatsza w błonnik. Zdrowa.
Coś pysznego.
Zdradzono mnie.
Smacznego.
Naprawdę się postarałem.
Co tam? Jak leci? Spoko?
Smakuje owsianka?
Co tam, stary?
- Jak leci? - Spoko, a u ciebie?
Teraz lepiej.
Niedługo pogadamy, nie?
- Doceniam. - Spoko.
Dzień dobry paniom.
Dzień dobry.
Wybacz, Stan. Drzwi do spiżarni się zacięły.
Ktoś je potraktował młotkiem.
Thomas Keller nie ma takich problemów.
Kiedy wszystko zacznie rosnąć,
staniemy się samowystarczalni.
Co tam, panowie? Jak leci?
To nie sabatier, ale jest bardzo ostry.
Więc ostrożnie, proszę.
Sprzedajesz karty SIM czarnuchom?
Pokojowo, bracie. Rynek jest pojemny.
Wyglądasz mi na kogoś z wyrobionym podniebieniem,
więc skosztuj marchewkowej z imbirem.
Podaje się ją na zimno, jak… Kurwa!
Handluj ze swoimi.
Wszystko, co dostaniesz, masz przynosić Białasom.
Gadaliśmy o nazwie waszego gangu, bo…
Kurwa.
Jakiś problem?
Tak, nie twój.
Jestem z nim w celi.
Jak spuścisz mu łomot, będzie mi o tym jęczał całą noc.
A jak się nie wyśpię, robię się nerwowy.
Więc radzę wypierdalać albo go dobić.
Nie będę musiał tego słuchać.
On żartuje. Dowcipny z niego facet.
Ja pierdolę.
Żyjesz?
Tak, żyję. Dzięki.
Następnym razem możesz przyjść wcześniej?
Wtedy nigdy się nie nauczysz.
- O ja! - Nie?
- Zajebista! - Co nie?
Myślałem…
że po wszystkim, co Judy dla mnie robi,
powinienem zrobić, jak należy.
DROGA HANNAH
Mój kumpel Choi operuje kamerą na meczach Metsów.
Wezmę ją na mecz i w przerwie siódmego inningu bum!
Pokazują nas na ekranie.
I gdy ona wariuje,
sprzedawca hot dogów
rzuca jej bułę XXL z pierścionkiem. Co sądzisz?
Ile ją znałeś przed odsiadką?
Czas nie ma znaczenia.
Bo…
Judy…
jest tą jedyną.
To najlepszego.
Hej, masz mojego Dumasa?
Nie zapomnij o umowie.
Masz to jak w banku.
HRABIA MONTE CHRISTO ALEKSANDER DUMAS
Cholera.
Wszystko dobrze?
Tak, w porządku.
Zastąpię cię na chwilę. Spoko, zajmę się tym.
- Dzięki. - Luz.
Gasić światła!
Ray, próbuję spać. Cicho bądź.
Ray.
Ray, obudź się!
Obudź się! O Boże!
Żyjesz? Spójrz na mnie.
Zmieniamy prycze.
Tętno w normie. Jak się pan czuje?
Jakby siedział od 17 lat.
Wezwałam doktora Wagnera. Już jedzie.
Pożal się Boże, nic tu nie działa.
Zawołaj, jak skończysz.
Dobrze.
Pomyślałem, że mamy rocznicę.
Choć to zależy, od kiedy liczyć,
ale lubię uznawać za pierwszą randkę
moment, gdy zauważyłem cię w aptece.
To…
bardzo kunsztowne.
Ray jest mydlanym Michałem Aniołem.
Musimy pogadać o interesach.
Mickey odstawił oksykodon, dla niego to dobrze,
ale straciłam dostęp do kart SIM.
Nie szkodzi. Będziemy mu płacić.
- Weźmiemy z oszczędności… - Nie, on…
przyznał się szefowi, że kradł karty, i wyleciał.
Z miejsca go zwolnili.
Przykro mi.
Wielu facetów czeka na te karty.
Są niecierpliwi.
Dzień dobry panom.
Dzień dobry, Ray. Jak leci?
Dzień dobry.
Siostra Clemmons mnie wprowadziła,
ale opowiedz mi, co się stało.
Miałem zderzenie z podłogą.
Pewnie przegrałeś?
Mam twoje wyniki badania krwi.
Dobre wieści są takie,
że jesteś okazem zdrowia jak na twój wiek i położenie.
Ale?
Cóż, objawy,
na które skarżysz się od miesięcy,
sztywność kończyn, drżenie rąk
i problemy ze snem, a teraz to,
razem wzięte są niepokojące.
Nie ma na to konkretnego badania,
ale czas pomówić o parkinsonie.
Nie wiemy, jak się zaczyna, co jest przyczyną…
Można stwierdzić to po śmierci, ale to… kontrowersyjne.
Siemano. Piąteczka.
- No dawaj grabę. - Dość.
Dość? „Jestem człowiekiem interesu. Dość”.
Chcesz to kupić?
Rajstopy i smar.
Popieram. Ważne, żebyś był szczęśliwy.
- Montujesz spierdolkę? - Ciszej!
Rajstopy na linę,
a smar, żeby przecisnąć się przez tunel.
Chryste, Ray, to obłęd.
Nadzieja to obłęd.
Siedzenie grzecznie przez 17 lat,
jakby to miało cokolwiek zmienić.
To jest obłęd.
Myślę realistycznie.
Kto dbał o ciebie, płotko?
Ty, będę ci wdzięczny do końca życia.
Ale jak uciekniesz dzięki przemyconemu sprzętowi,
to choć podpłacam kilku klawiszy, nie odpuszczą.
Dobiorą mi się do skóry.
To chodź ze mną.
Zostało mi pół roku.
Jak mnie zgarną za ucieczkę, dostanę kolejne dziesięć lat.
Rozumiem cię, ale…
nie mogę. Wybacz.
Zbieramy się?
- Chodźmy. - Idziemy.
Proszę wejść.
Baba na bramce lepiła się do mnie.
Nie martw się, brzydka. Siema.
Cześć, jestem Stan. Miło mi.
Judy mówiła o twoich planach.
Łapię, serio.
Ale tak szczerze, karty SIM to zawracanie dupy.
Z całym szacunkiem, Bob,
chyba nie łapiesz, bo karty są tu na wagę złota.
Jak chcesz przytulić większą kasę, a chyba tak,
zacznij handlować konkretem.
Mogę ci załatwić zielsko, koks, zajebiste piguły…
Nie, dilerka odpada. Mam swoją działkę.
Tak? Jaką, dwa na dwa?
Musisz mieć wielkiego fiuta, Stanley.
Musisz, bo inaczej nie rozumiem.
- Spierdalaj! - Hej, Stan.
- Żartował. - Spierdalaj!
Bez nerwów, księżniczko.
Dostaniesz swoje kartuszki. Wujek Bob się tym zajmie.
Koniec odwiedzin, Loomis.
Powiedziałem: koniec odwiedzin.
Wrócę za kilka tygodni.
Chodźmy.
Wchodzę w to.
Na pewno?
Jak spędzę tu kolejne pół roku,
nie będę miał do czego wracać.
Potrzebujesz mnie.
- No dobra. - Dobra.
Ale zapomnij o rajstopach i smarze.
Trzeba będzie odwrócić uwagę.
To czarodziejski grzyb.
Hoduję je dla Harolda i Indian.
To święty grzyb.
Wygląda zwyczajnie.
Zmienisz zdanie, jak wyciągnie nas z tego gówna.
Jaki plan?
Prace ogrodnicze.
Niech to szlag.
Który rocznik, '71?
Siedemdziesiąty drugi. Cholera jasna.
Rzadko się je widuje.
Mogę naprawić panu tę szybę.
Co? Jak?
W warsztacie na dole.
Wstawimy z chłopakami nową za darmo.
Chociaż tak się odpłacę.
Nie robisz mnie w konia?
Jestem dobry.
Proszę się zastanowić. Wie pan, gdzie mnie znaleźć.
Fajnie.
Hej. Jezu, Vernon, żyjesz?
Tak, żyję.
To przez te cholerne leki.
O kurde.
- Jak idzie? Dobrze? - Tak.
Doprawiłeś?
To owsianka.
Nie, śniadanie. Najważniejszy posiłek dnia.
Przynieś miód. Trzeba dosłodzić.
Nie, skończył się.
Jesteś pszczelarzem, zdobądź go.
- Co powiesz na cukier? - Idealnie.
Muszę iść do ambulatorium na kroplówkę.
Czekasz, aż cię ładnie poproszę, pasztecie?
Nie.
Proszę, przyjdź po dokładkę.
Przepraszam.
Dobrze.
Dla kolegów z zachwycającymi tatuażami,
proszę.
Mam poczekać?
Jak chcesz. To chwilę zajmie.
Cudownie.
Joł, Stanny.
Jestem pawiem!
Pawiem!
Na zdrowie.
Dawaj, Stan. No dawaj.
Jedziemy, już.
Kurwa!
A tobie co?
Spóźniona miesiączka.
Ostrożnie!
Masakruje pani delikatny narząd.
Trzeba założyć szwy motylkowe.
Usiądź i nikogo nie wkurzaj.
Powodzenia.
Clemmons.
Mamy problem w stołówce.
Ktoś chory?
Trudno to opisać.
Strażnik kazał ściągnąć medyków.
Idziemy. Weź apteczkę i sprzęt do reanimacji na wszelki wypadek.
A co z nimi?
Nigdzie nie uciekną.
Ja pierdolę, udało się.
Co do…
Siadać! Przestańcie!
Uważaj! Zejdź!
Złaź na ziemię! Przestańcie!
Przestańcie wszyscy! Co…
Dowiedzcie się, co wzięli! Natychmiast!
Udało się. Jest dobrze.
Ja to zrobię.
Na drugą rękę.
Możemy na chwilę zwolnić?
Poczekaj…
Zdecyduj się, płotko. Wchodzisz w to czy nie?
Tak po prostu mu ją oddasz?
- Nie. - Spoko.
Nie. Wchodzę w to, wchodzę.
Już.
Nie wierzę, że to zadziałało.
To nie wiedza tajemna.
WYJŚCIE
- Na pewno dorobiłeś właściwy? - Tak.
- Poruszaj! - Nie! Jak pęknie, to koniec.
Miałeś się tym zająć.
Ja owsianką, a ty drzwiami.
Ray, otwieraj.
No dawaj.
Szybciej!
Wracać! Co wy robicie?
Jest lockdown. Wszyscy do cel.
Josh w lewo. Nick w prawo, do ambulatorium.
Wszyscy natychmiast do cel.
Jest lockdown!
Sprawdźcie korytarze i wróćcie tu.
Wszyscy do cel.
Pani strażnik! Dobrze, że panią widzę. Zupełnie się zgubiłem.
Wracaj do celi.
Co ty odpierdalasz?
Uciekaj.
Nie powinno cię tu być.
Wiem. Skręciłem w lewo, potem znów w lewo.
To miejsce to istny labirynt.
Możemy ostro, ale najpierw postaw mi drinka.
O tak. Grzyby. Bez dwóch zdań.
Jedynym antidotum jest czas.
Ale możecie pokroić pomarańczę i puścić w koło.
Pomarańcze?
Puśćcie Floydów. Będzie fajnie.
Przejdzie im za jakieś trzy godziny.
Siostra Clemmons na pewno zadzwoni,
jak stanie się coś naprawdę dziwnego.
ZAKŁAD KARNY – STAN NOWY JORK
Ava, co u ciebie?
Jestem ździebko zawiedziona.
Miałam nadzieję kogoś zastrzelić.
Dzięki, że się powstrzymałaś.
Noc jeszcze młoda.
Okropne ciuchy.
- Były tanie. - Widać.
To Pepper?
Jak myślisz, ile żyje pies?
Zakładam, że nie bez powodu jesteś tu, a nie w więzieniu.
Oprócz tego, że jesteś idiotą.
Ile ci zostało?
Dwa lata, może…
dziesięć.
Nikt tego nie wie.
Na ogół czuję się dobrze.
Co teraz? Uciekniesz za granicę?
Myślałem o kilku miejscach.
Pewnie potrzebujesz pieniędzy.
Odezwałem się do kumpla.
Mogę pomóc ci przekroczyć granicę.
Kiedy chcesz wyjechać?
Po spotkaniu z Hannah.
Nie.
Córka musi mnie zobaczyć.
Ona tego nie potrzebuje, tylko twoje sumienie.
Co cię to obchodzi?
Kazałeś mi znaleźć jej nową rodzinę. Pamiętasz?
Dobrze sobie radzi.
A ty chcesz to zburzyć.
Nie oczekuję przebaczenia.
Ale zanim odejdę umrzeć, chcę wyjaśnić powody swojego postępowania.
I znów zniknąć?
Myślisz, że to coś poprawi?
Nie wiem, co myślę, jasne?
Po prostu… muszę ją zobaczyć
i myślałem, że ty jedna to zrozumiesz.
No dobra. Hannah ma teraz na nazwisko Kim.
Pracuje w zabezpieczeniach cyfrowych.
Słyszałam, że dobrze sobie radzi.
Spróbuj tego nie spieprzyć.
Moim zdaniem szybko się uczysz.
Na pewno dużo się uczę od ciebie i Andrew.
Dużo mnie nauczyliście.
Nie każdy jest tak pojętny.
Po coś zatrudniam ludzi.
Jak się opłaca, to się opłaca.
Będzie okazja do rozwoju
w najbliższych latach, bo zbudowałem skarbiec.
Piszę się na wszystko.
Właściwe podejście.
POLICJA HUDSON FALLS
Witaj z powrotem, Abbasi. Tęskniłaś?
Ani odrobinę.
- Masz zdjęcia dziecka? - Jakiś tysiąc.
- Długo go pan leczył? - Od początku…
Chodzi panu o parkinsona?
Plus minus miesiąc.
Zmartwił się diagnozą?
No cóż, to…
nieuleczalna, śmiertelna choroba, więc raczej tak.
Więc mu pan współczuł.
Nie na tyle, by mu pomóc w ucieczce, jeśli to pani sugeruje.
Bez jaj! Żartujecie?
Tylko pytam.
Co to za pytanie?
Jestem ofiarą. Ukradł mi auto.
Zrobił mnie w konia.
- Nie wierzę, że to się stało. - Przepraszam.
Znałem go dziesięć lat.
LEK. MED. DENNIS WAGNER
Ufałem mu.
Rozumiem. Wykorzystał pana.
Wiewióreczko.
Wiem. Wiem.
Możemy pogadać? Minutę?
Tylko tyle.
Siedemnaście lat.
Miałem siedemnaście lat na ćwiczenie przemowy.
Nie wyobrażałem sobie,
że będziesz taka dorosła, taka piękna.
W mojej głowie wciąż jesteś dziewczynką.
Twoja matka mawiała, że lepiej,
żebym za dużo nie mówił, i miała rację…
Nie masz prawa o niej mówić.
Nie po tym, co zrobiłeś.
Przepraszam.
Masz rację. Ja tylko…
- Nie chcę nic od ciebie. - Stój.
Porzuciłeś mnie.
Gdy najbardziej cię potrzebowałam. Co z ciebie za ojciec?
- Próbowałem cię chronić. - Przed czym?
Przed sobą.
Przed tym, kim byłem.
Żebyś nie skończyła jak ja.
Przyszłam cię odwiedzić.
Kiedy miałam 13 lat.
Uciekłam ze szkoły.
Pojechałam rowerem na dworzec.
Sprzedałam jakimś harcerzom, żeby kupić bilet.
Tak się cieszyłam.
I wiesz, co się stało, jak dojechałam?
Powiedzieli, że nie chcesz mnie widzieć.
Jakbym dla ciebie nic nie znaczyła. Jakbym była śmieciem.
Chciałem, żebyś żyła własnym życiem.
Dobrym życiem.
Dlatego musiałaś o mnie zapomnieć.
Udało ci się.
Zapomniałam.
- I znów zapomnę. - Hannah!
Proszę, wysłuchaj mnie.
Hannah.
Kiedy widziała pani Raya Vernona?
Odwiedziłam go w marcu.
Jaki był cel wizyty?
Chciał, żebym go przeniosła do innego zakładu.
Znudził mu się widok?
Obawiał się o swoje życie.
Co mu groziło?
Stał się celem więziennego gangu nazistów.
Twierdzi pani, że Vernon uciekł po 17 latach,
bo bał się skinheadów?
Śmieszy to panią?
To wygodna wymówka.
Białasy handlują bronią i ludźmi.
Rozprowadzają narkotyki w więzieniach i całym kraju.
Ale…
nie muszę pani mówić o narkotykach, prawda?
- Co pani powiedziała? - Dobra, wystarczy.
Mój klient bał się o swoje życie, a panią to śmieszy,
więc albo nie traktuje pani tej sprawy poważnie,
albo ja nie powinnam traktować pani poważnie.
Tak czy inaczej, skończyliśmy rozmawiać.
Dziękujemy.
Chodź.
Weź się w garść.
To auto Wagnera i jakieś zwłoki.
Straż pożarna już jedzie.
Według policji
ciało zastrzelonej osoby, które spłonęło wczoraj w West Nyack,
należało do Raya Vernona, zbiegłego więźnia.
Dobrze znać dentystę, który podmieni historię leczenia.
To znajomy znajomego znajomego.
A federalni? Nie będzie z nimi problemu?
Ja się nią zajmę.
Dziękuję, Ava. Nie zapomnę tego.
- Nie wyjeżdżasz, prawda? - Nie mogę. Jeszcze nie.
Myślisz, że nie możesz.
On ma Hannah.
- Złowił ją na uczelni. - Pracuje dla niego.
- Uśmiecha się. - Nie wiem, jak ją znalazł.
Jak mogłaś do tego dopuścić? Wiesz, co mi zrobił.
Miałam jej pomóc zacząć nowe życie, a nie śledzić jej każdy ruch.
Mam swoje życie, a ona swoje.
Chociaż wie, kim on jest?
Jak się naprawdę nazywa? Bo przecież nie Roger Salas.
Skąd miałaby wiedzieć?
Odebrał mi wszystko.
Jej nie dostanie.
WIEWIÓRECZKA
Leo Pap, co?
Zmarł jako dziecko w 1970 roku.
Załatwimy ci paszport, prawo jazdy, wszystko, co trzeba.
Nie wystarczy przedstawiać się jako Leo Pap.
Od dziś musisz nim być.
Droga Hannah, próbowałem napisać ten list przez 17 lat.
I nie mogłem, bo nie wiedziałem,
jak zacząć.
Ale już wiem.
Kocham cię…
odkąd przyszłaś na świat.
I od dnia twoich narodzin cię okłamuję.
Ale są inne kłamstwa, które musisz poznać.
Inni kłamcy, którzy uśmiechają się do ciebie z góry,
udając, że wszystko w porządku.
Są błędy, które muszę naprawić.
Rzeczy, które musisz wiedzieć,
i ludzie, którzy muszą zapłacić.
A wszystko zaczyna się od Rogera Salasa.
Nie jest tym, kim myślisz.
I nic nie jest w porządku, nawet w przybliżeniu.
Więc musimy stanąć prosto i zrobić, co trzeba.
Ty i ja, Wiewióreczko. Nic więcej nie potrzeba.
Napisy: Dorota Szatkowska-Jaskuła