ENTRANDO NO EPISODIO VERDE: SETE ANOS ANTES DO ATRACO
Mereces saber o que son,
por que estou aquí
e non agardo estar noutro lugar.
Hai moitas clases de delincuentes.
Sexas dunha ou doutra, se non lle pos fin, nalgún momento caerás.
Mais seguimos artellando novas formas de facer o de sempre.
Cubrimos necesidades.
Aproveitamos oportunidades.
Vivimos no límite
sabendo que, chegado o momento, o cruzaremos.
TARDE CON ONE DIRECTION
Cando sae ben…
é pura maxia.
Como vai?
Están boas as papas?
Son dunha clase nova, con grañóns.
Tomei unha decisión.
Están máis saborosas e fibrosas, viranche ben.
Están que nindiola.
Traizoáronme.
Bo proveito, tíos.
Levaron o seu traballo.
Como vai, meu? Todo ben?
O almorzo ben?
Como vai, tío?
- Ei, que tal todo? - Xenial, e ti?
Xa mellor.
Veña, falamos.
- Grazas. - De nada.
Boas, señoritas.
Ola.
Perdoa, Stan, a porta da despensa está atascada.
Creo que alguén a forzou.
As estrelas Michelin non se encargan diso.
Cando teña a horta lista, faremos comercio do campo á mesa.
Como vai, señores? Todo ben?
Non che é un Sabatier, mais está ben afiado, así que…
ten coidado, por favor.
Vendes os meus minutos de teléfono a eses negratas?
Vivir é compartir, meu. Hai dabondo para todos.
Vese que tes un padal fino,
has catar a sopa de cenoria e xenxibre.
É unha sopa fría, como…
- Hostia! - Comercia cos teus.
E, o que saques, nolo traes aos Paifocos Brancos.
Comenteivos do nome da vosa banda…?
Hostia.
Hai algún problema?
Si, mais non te atinxe.
É meu compa de cela.
Se lle zoscas, estará choromicando toda a noite.
Esmendrellarame o sono e poreime de mal xorne.
Recoméndoche que vaias tomar polo cu ou o mates,
así non terei que escoitalo.
Oe, está de broma, é moi chistoso.
Fillo dunha raposa.
Estás ben?
Estou, si. Grazas.
A próxima vez, aparece antes, ou?
Se o fago, xamais aprenderás.
- Que nin diola! - Abofé.
- Hostia, tío. - Ou non?
Estiven pensando que…
logo de todo o que está a facer Judy por min,
hei facer o correcto, sabes?
QUERIDA HANNAH
Unha amiga miña, Choi, leva a kiss cam dos Mets.
Pensei en levala a un partido e no descanso… paf!
Posar para a pantalla e, cando quede dun pasmo,
un vendedor de bocadillos de salchicha daralle un co anel dentro. Que opinas?
Canto hai que a coñeces?
O tempo non importa.
É dicir…
Judy…
é a elixida.
Benditos sexades.
Conseguiches o de Dumas?
Lembra o acordo.
Claro, conta con el.
O CONDE DE MONTECRISTO
Contra.
Ei, estás ben?
Estou, si.
Deixa que me encargue un anaco. Está baixo control, descoida.
- Grazas. - Tranquilo.
Luces fóra.
Oe, Ray, estou intentando durmir. Cala.
Ray, oe.
Ei, Ray.
Esperta, Ray.
Esperta, tío!
Deus Santo!
Estás ben? Oe, mírame.
Cambiamos de cama.
As constantes están ben, Sr. Vernon.
Como se atopa hoxe?
Como se levase 17 anos no cárcere.
Chamei o doutor Wagner para que veña.
Deus quixo que nada funcionase aquí.
Avísame cando estea.
Ben.
Hoxe vén sendo o noso aniversario,
aínda que depende dende cando se conte.
Para min, a primeira cita foi cando te vin por vez primeira, traballando na farmacia.
É…
moi detallada.
Ray é un Miguel Anxo co xabón.
Habemos de falar de negocios.
Mickey deixou a oxicodona.
Xenial por el, digo eu, sabes?
Mais…
- Acabouse o das tarxetas SIM. - Non pasa nada, pagámoslle en metálico.
- Teremos menos beneficios… - Non, Stan…
Díxolle a seu xefe que roubara as tarxetas e botouno.
Botárono decontado.
Síntoo.
Hai xente que agarda as tarxetas.
E non son pacientes.
Bo día, cabaleiros. Como están?
Ola, Ray, como vai a cousa?
Ola, doutor.
A enfermeira Clemmons púxome ao día,
mais cóntasme ti que che pasou?
Rifei co chan.
E perdiches, ou?
Teño os resultados da analítica aquí.
As boas novas
son que estás excelente para a túa idade e situación.
Pero?
É sobre os síntomas dos que me levas falando os últimos dous meses:
a rixidez das extremidades, os tremores das mans,
a dificultade para durmir e agora isto.
Todos xuntos, son preocupantes.
Non existe unha proba en si para confirmalo,
mais semella párkinson.
Non se sabe como comeza, o detonante.
En verdade, sábese cando a persoa morre. É… polémico.
Ei, que pasa, tío? Choca esa.
- Veña, tío, quéreme. - Basta.
Basta?
"Son un home de negocios, basta."
Precisas todo isto?
Medias e lubricante.
Eu apóiote, tío. Goza da vida.
- Para aí, intentas fuxir? - Baixa a voz.
O poliéster das medias para a corda e lubricante para coarte por un túnel.
Que carallo, Ray! É unha tolada, tío.
Ter esperanza é unha tolada.
Levo 17 anos comportándome,
agardando cambiar as cousas un mínimo.
Iso é unha tolada.
Isto é pensar con claridade.
Quen coidou de ti, peixe cativo?
Ti, tío, e estarei en débeda toda a vida.
Mais se usas cousas de contrabando para fuxir,
os gardas que suborno non farán ollos cegos.
Todo apuntará cara a min.
Pois ven comigo.
Quédanme seis meses.
Se me collen fuxindo, caeranme dez máis polo menos.
Enténdote, tío, mais…
non podo.
Síntoo.
Listo para saír de aquí?
- Boas. Claro, vamos alá. - Andando.
Pode pasar.
Esa cacheoume todo, non quería soltarma.
Tranquila, érache fea. Como vai?
Ola, tío. Son Stan, encantado.
Judy faloume do teu negocio.
Píllote, en serio,
mais hei dicirche que a trangallada das tarxetas SIM é de novatos.
Con todo o respecto, Bob,
dubido que o pilles, porque as tarxetas son ouro aquí.
Se queres canela fina, e de seguro que queres,
has de mover produto de verdade.
Podo conseguirche herba, cocaína, a mellor éxtase…
Non, tío, non trafico. Vou polo meu carril.
Ah, si? E cal é, o lento?
Has de ter un bo carallo aí abaixo ou algo, Stanley.
Abofé que si, porque isto non me cadra.
- Vai rañala! - Ei, Stan.
- Está de chola. - Fódete.
Veña, acouga, princesa.
Conseguireite as tarxetiñas. O tío Bob coidará de ti.
Rematou o tempo, Loomis.
Oe, dixen que rematou.
Volverei nun par de semanas.
Marchemos de aquí.
Apúntome.
Seguro?
Se quedo aquí seis meses máis,
perderei todo o bo que me agarda fóra.
Sé sincero, precisas de min.
- De acordo. - Ben.
Esquece o das medias e o lubricante.
O que precisamos é unha boa distracción,
un cogomelo máxico.
Cultiveino para Harolds e os navaghos. É puramente sacramental.
Pois non che me semella moi máxico.
Xa me dirás cando nos axude a liscar desta porqueira.
Que segue?
Ir traballar no xardín.
Que cabrón.
Carallo, que é, do 71?
Do 72.
Manda carallo.
Xa non se ven moitos.
Podería arranxar ese cristal.
Que? Como?
No taller.
Podería arranxalo de balde cos compañeiros.
É o mínimo que podo facer.
Non me tomas o pelo, non?
Traballo ben.
Pénseo, xa sabe onde atoparme.
Xenial.
Xesús, Vernon, veña. Está ben?
Estou, si.
Han ser as malditas pastillas.
Manda carallo.
- Vai ben, ou? - Vai.
Sazonáchelas?
Son papas.
Non, é o almorzo, a comida máis importante do día.
Colle un pouco de mel, imos adozalas.
Estamos sen mel.
Pois es ti o abelleiro, Najimy, fai máis.
- E azucre de remolacha? - Fantástico.
Hei ir á enfermaría para a terapia intravenosa.
Oe!
Agardas que cho pida por favor, cara cona?
Non, señor.
Aquí vai un pouco máis de enerxía.
Síntoo.
Moi ben.
Para os meus amigos das extraordinarias tatuaxes na cara. Aquí tedes.
Queres que quede?
Como vexas, vai tardar.
Estupendo.
Ei, Stanny,
son un pavo real.
Un pavo real.
De nada a todos.
Ben.
Veña, Stan.
Dálle.
Hostia!
Que che pasou?
Veume a regra.
Coidado!
Non maltrate un instrumento tan delicado.
Precisarás suturas adhesivas.
- Senta e intenta non anoxar a ninguén. - Era boa.
Aquí Clemmons.
Temos unha complicación.
Alguén enfermo?
É difícil de explicar…
O alcaide quere que veñades axiña.
Imos. Collede unha caixa de urxencias e o carro de paradas.
E eles?
Non irán a ningures.
Manda carallo, funcionou.
Que diaños!
Oe, senta! Parade!
Coidado, baixa!
Baixa de aí. Para!
Que todo o mundo pare!
Atopade agora mesmo o que se meteron!
Xa está, vía libre.
Listo, veña.
A outra man.
Podemos acougar un minuto?
Amodo.
Veña, aclárate, peixe cativo. Vés ou non?
Queres que quede con ela?
- Por min, ben. - Diso nada, vou contigo.
Listo.
Non me creo que funcionase.
Lino nunha revista.
SAÍDA
- Seguro que copiaches a que era? - Seguro.
- Veña, móvea. - Non! Romperala e adeus plan.
Dixeches que te encargabas das portas e eu das papas.
Veña, Ray, dálle.
Veña, tío, arrea.
Veña, vamos.
Atrás, que está a facer?
Isto é un peche de emerxencia, todos ás celas!
Josh, á esquerda. Nick, á dereita, á enfermaría. Todos ás súas celas.
Peche de emerxencia.
Comprobade os corredores e volvede.
Todos ás súas celas.
Axente! Menos mal que está aquí, perdinme.
Recluso!
- Levádeo á cela. - Que carallo fas?
Veña.
Recluso, está fóra dos límites.
Xa, non sei se coller á dereita ou á esquerda.
Xa sabe que aquí é fácil perderse.
Invíteme a un grolo antes de pasar ao tema duro, non?
Non hai dúbida, son cogomelos.
A única cura é agardar.
Pero axudaría cortar unhas rodas de laranxa e dárllelas.
Laranxa?
Así é, e un pouco de Pink Floyd tamén estaría ben.
Volverán á normalidade nunhas tres horiñas.
Seguro que a enfermeira Clemmons me chama se pasa algo raro.
Listo.
PRISIÓN DE WASHINGTON ESTADO DE NOVA YORK
Ava, como estás?
Pois un pouco decepcionada.
Quería poder dispararlle a alguén.
Pois grazas por aguantarte.
Aínda queda noite.
Non me gusta nada a túa roupa.
- Saíume barata. - Obvio.
Este é Pepper?
Canto pensas que viven os cans, Ray?
Imaxino que haberá unha boa razón pola que non está no cárcere.
Ademais de seres un parvo.
Canto che queda?
Pode que dous anos,
pode que dez.
Non se sabe.
Pero…
atópome ben a maior parte dos días.
E agora que vas, cruzar a fronteira?
Xa pensei nalgún sitio.
- Imaxino que precisarás cartos. - Falei cun vello amigo.
Podo sacarte do país.
Cando queres saír?
Cando vexa a Hannah.
Non.
Miña filla precisa verme.
Non o precisa, precísao a túa conciencia.
Que máis che dá?
Pedíchesme que lle atopase unha nova familia, lembras?
Ela está ben, Ray.
E agora vas e queres rebentalo todo?
Non agardo que me perdoe.
Mais non vou marchar a rastro e finar sen contarlle o porqué do que fixen.
E logo marchar de novo?
Cres que iso mellorará as cousas?
Pois non sei o que penso, sabes?
Só sei que… preciso vela e pensaba que ti o entenderías mellor ca ninguén.
Ben, Hannah apelídase Kim.
Traballa en seguridade informática.
Polo que escoitei, vaille ben.
Intenta non cagala.
Estaste afacendo bastante ben a todo.
É que estou aprendendo moito de Andrew e de vostede.
- Ensinástesme moito. - Non todos aprenden tan rápido.
Escollo á xente por unha razón.
Cando sae ben, sae a conta.
Poderemos crecer os vindeiros dous anos, pola cámara acoirazada que construín.
Conte comigo para o que precise.
Esa é a actitude.
Benvida de novo, Abbasi. Estrañáchesnos?
Nin chisca.
- Tes fotos do bebé? - Só unha morea.
- Canto leva tratándoo? - Dende que comecei na… ah, do párkinson!
Pois arredor dun mes.
Estaba anoxado polo diagnóstico?
Home… é unha enfermidade terminal. Logo si, eu diría que si.
E vostede considérase comprensivo.
Non como para axudalo a fuxir, se é o que insinúa.
Que carallo? Estades de chola?
Só era unha pregunta.
Que pregunta é esa? A vítima son eu.
Rouboume o coche, utilizoume.
- Non podo crer o que pasou. - Pídolle perdón.
Hai dez anos que o coñezo…
Confiei nel.
Enténdoo, utilizouno.
Ola, esquío.
Xa o sei.
Podemos falar un minuto?
Só pido iso.
Dezasete anos.
Tiven 17 anos para ensaiar que diaño dicirche.
Non imaxinaba
que estarías tan maior, tan guapa.
Na miña cabeza segues a ser a miña meniña.
Túa nai dicíame que caladiño estaba máis guapo, e tiña razón…
Non tes dereito de amentala.
Non tras o que fixeches.
Síntoo.
Tes razón, eu…
- Non quero saber nada de ti. - Agarda.
Abandonáchesme.
Apartáchesme cando te precisaba. Que pai fai iso?
- Intentaba protexerte. - De que?
De min.
De quen era.
Non quería que acabases igual.
Intentei ir verte…
cando tiña 13 anos.
Deixei a escola.
Fun en bici á estación de bus.
Vendinlla a uns boy scouts para mercar un billete.
Estaba moi emocionada.
E sabes que pasou cando cheguei alí?
Ao chegar, dixéronme que non me querías ver.
Coma se non significase nada para ti, coma se fose un lixo.
Habías vivir a túa vida,
unha vida boa
e iso implicaba esquecerme.
Pois funcionou.
- Esquecinte e fareino outra volta. - Hannah!
Hannah, prégoche que me escoites.
Hannah.
- Ei. - Ola.
Cando viu a Ray por última vez?
Cando fun visitalo en marzo.
Cal foi a razón da visita?
Quería que o axudase para que o cambiasen de centro.
Estaba canso das vistas?
Cría que a súa vida perigaba.
Por que perigaba?
Tíñalle o ollo unha banda supremacista branca da prisión.
Está a dicir que Vernon fuxiu de prisión tras 17 anos
por medo duns cabezas rapadas?
Faille graza?
Semella moita casualidade.
Os Paifocos Brancos trafican con armas e con persoas.
Coan e moven droga nos cárceres de todo o país.
Mais…
sobre que lles fale de drogas, non si?
- Que me acaba de dicir? - Ben, dabondo.
Dígolle que o meu cliente temía pola súa vida e rise,
o que quere dicir que non se toma este caso en serio
ou que eu non debería tomala en serio.
Sexa como for, este interrogatorio rematou.
Grazas polo tempo.
Veña, vamos.
Aclárate a cabeza, contra!
O coche do doutor mais un corpo sen identificar.
Os bombeiros están de camiño.
Segundo as autoridades,
o corpo achado onte en West Nyack, cun tiro e calcinado,
pertencía a Ray Vernon, un prisioneiro fuxido.
Ese amigo mudou o meu rexistro dental co do cadáver.
O amigo dun amigo que ten un amigo.
Terei problemas con esa axente federal?
Xa me encargo eu.
Grazas, Ava, non o esquecerei.
- Non pensas marchar, non si? - Non podo, aínda.
- Pensas que non podes. - Pescou a Hannah.
- Da universidade. - Traballa para el.
- Non sei como a atopou. - Sorrille.
Como o permitiches? Sabes o que me fixo.
Pediches que a axudase a comezar de cero, non que controlase todo.
Eu teño a miña vida e ela a súa.
Sabe sequera quen é el?
O seu nome real? Non a carallada esa de Roger Salas.
Non vexo como habería sabelo.
Quitoume todo o que tiña.
Non pode quitarma a ela tamén.
ESQUÍO
Así que Leo Pap, eh?
Morreu de neno, en 1970.
Conseguireiche un pasaporte, un carné de conducir e todo o que precises.
Non abonda con dicir que es Leo Pap,
precisas seres Leo Pap de aquí en adiante.
Ben.
Querida Hannah, levo intentando escribirche esta carta os últimos 17 anos,
e nestes 17 anos non conseguira facelo
porque non sabía como comezar, mais agora si sei.
Quérote…
dende o día que naciches
e mentinche dende o día que naciches.
Mais has de saber doutras mentiras
e doutros mentiráns que te menosprezan cun sorriso,
finxindo que todo vai ben neste mundo.
Hai erros que debo emendar,
cousas que has de saber
e xente que ha de pagar.
Todo comeza con Roger Salas.
Non é quen cres.
Nin de lonxe todo vai ben neste mundo,
por iso habemos de manternos firmes e rectificalo.
Ti mais eu abondamos, meu esquío.
Subtítulos: Bruno Martínez Pita