ENTRANDO NO EPISODIO AMARELO: SEIS SEMANAS ANTES DO ATRACO
Canto máis levas neste xogo, máis sabes o que de verdade importa.
Os lobos solitarios non chegan lonxe.
Precisas dunha banda.
Has de descubrir en quen podes confiar.
Porque toda historia ten dúas versións.
E ningunha é completamente a verdade.
- Non te preocupes… - Síntoo moito.
- Dickens. - Así é.
Custa saber quen merece confianza.
- Son Kate. - Eu Laura.
CAFÉ PASTELARÍA
Se tes sorte,
atoparás alguén que ve o mundo coma ti…
A PEQUENA DORRIT CHARLES DICKENS
…que quere as mesmas cousas e do mesmo xeito.
Seredes un equipo.
As dúas, soas contra o mundo.
Ou iso crerás.
Que vaia ben.
Porque a confianza pode gañarse,
pode outorgarse…
e pode roubarse.
Mais cando se esfuma…
O número marcado está apagado ou xa non existe.
…desaparece para sempre.
Collín todo o que puiden cargar. Se fose máis forte, serían máis pobres.
Haberá uns dous millóns de dólares seus.
Extraídos hai nove días da cámara acoirazada de Dunne & Company.
Notaron que faltaban?
Non que eu saiba.
Pediume que avaliase a seguridade dos meus competidores.
Acheina deficiente.
E a súa recomendación é…
Vostede e os seus socios teñen unhas necesidades específicas,
unha carteira diversa que precisa certa opacidade
e bens mobles a mercé dun roubo ou das inclemencias.
Polo tanto, suxiro que a súa única opción real de seguridade e privacidade
é a cámara que construín e perfeccionei aquí, en SLS.
O tema é que Aldritch Dunne é amigo meu.
Levo 30 anos co seu banco.
A lealdade é vacua.
A fe morreu.
Ao final do día, só quedará vostede contra os que queren o que ten
e o único que importará será
se os pode manipular mellor ca eles a vostede.
Como conseguir o imposible?
Uníndote a xente de confianza.
Ou na que confías en que o fará ben.
MATERIAL: STAN
Stan, a cociña volve estar con merda do teu loro.
Non é meu e non é un loro, Barbara.
É un dos últimos 50 tucanos de pico acanalado.
E por que está na cociña? Ás seis teño a festa de mallas.
Voullo cambiar a un tipo por unha caixa de Cheval Blanc do 47,
que logo lle cambiarei a ese dentista por un Lotus.
Stan, teño cita co oculista ás tres.
- Lévote. - Que é un Lotus?
- Chegamos tarde. - Un coche.
- Mamá, non baixes, quedan horas. - Un coche para que?
- Non lle gustará que chegue tarde. - É para un amigo. Chegarás á hora!
Xenial. Eu non son de berrar.
O loro irá á picadora de carne, Stan.
Á picadora.
Primeiro, vixía ese ton cando me falas.
Segundo, vas limpar a merda do paxaro.
E terceiro, vas durmir no sofá, Stan!
Vas durmir no sofá!
Quérote!
Don Rossiño, don Rossón sempre xentil e nunca rosmón.
Téñolle esa cousiña.
Os de aduanas crerían que é parmesano.
Eu non son de larvas, mais cada un ten os seus gustos.
Se precisa algo máis, conte comigo.
- Grazas. - Grazas, Stan.
- Ten un quilo de cogomelos máxicos? - Canto teño para cultivalos?
De dous a cinco.
Acurtáronche a pena?
Ven aquí, maldito!
Que tal, xefe? Mimá, compañeiro.
- Como che vai? - Aquí sigo.
- Estás ben? - Estou.
Cal é o botín?
Por que habería de vir por iso? Se cadra vin por un entrecosto.
Retireime, Leo.
Miña nai está fatal da cabeza e Barbara non me deixa en paz.
En serio que me encantaría evadirme deste circo e enrolarme contigo,
mais, prepares o que prepares,
hei de rexeitar a oferta.
Son 7000 millóns, dólar arriba dólar abaixo.
PECHADO, DESCULPEN AS MOLESTIAS
A cámara está soterrada?
Abofé, encastada ben fondo en formigón reforzado con aceiro.
Interesante.
Perforarás a porta?
Hai tres portas chapadas en cobalto de aperitivo.
- Trae o principal. - Non si?
Para achegarse á porta, cómpre pasar por un corredor inferior,
e superar uns sensores biométricos, conectados a unha fonte ininterrompida,
ligada a uns equipos de seguridade armados e con adestramento militar,
listos e dispostos a matar.
Sigo agardando o prato forte.
Os Trixemelgos.
Os irmáns pirómanos do bloque D?
- Concho, esquecera deles. - Estaban tolos de remate.
Non son eses. Os Trixemelgos son uns criminais doutra pasta.
Cho-Young Woo,
accionista maioritario do Jongo, o maior banco privado de Corea.
Dise que é sobriño ou curmán de Kim Jong-Un.
Ninguén ousa preguntar.
Suzanne Grosvenor,
directora bancaria do Duncan-Welsh.
Seica a Raíña a ten en favoritos.
E Stefan Thiele,
director executivo suízo do Banque Brünner,
fundado polo seu tataravó en 1898.
Pode que o seu ouro aínda teña unha ou dúas esvásticas.
Entre os tres controlan medio billón de dólares.
A maior parte téñena en Europa,
mais, hai uns anos
tomaron o control dunha fortuna en bonos ao portador sen garantía.
- Como na Xungla de Cristal? - Exacto, como na película.
Estes bonos impiden rastrexar quen os ten,
por iso a xente os usaba para movidas ilegais.
En 1982, o Goberno dos Estados Unidos plantouse e dixo:
"Todo bono ha de estar rexistrado."
Mais os bonos anteriores ao 82, que andan espallados polo mundo,
aínda se poden cobrar.
Xusto os que teñen os Trixemelgos.
Por valor duns 7000 millóns de dólares.
- E están todos nesa cámara acoirazada? - Aínda non, virán de Europa.
Os Trixemelgos chegaron a un acordo co tipo da cámara para metelos aí.
El asegura que resiste as inclemencias do tempo, as sacudidas e os ladróns.
Xa, claro.
Nun par de semanas atracarémola
e desplumarémolo.
Quen é o obxectivo?
Roger Salas.
Moi ben.
Relaxade, compañeiros.
É un gran éxito para o equipo.
Un aplauso para Hannah, que fixo algo moi especial para nós.
Se logramos contentar os Trixemelgos, o rabaño virá detrás.
Senón, a traballar nunha panadaría.
Carlos comprobará a fondo o historial do persoal clave.
O equipo de Andrew inspeccionará os protocolos de seguridade.
Se algo non cadra, dicídemo.
Chegou a proba do algodón, sairemos vitoriosos ou fracasaremos.
Escoitade.
Hannah, revisa brechas no programa. Rajiv, o código fonte.
Coser e cantar, xefe.
Que opinas?
Segue a ser imposible.
Podería ser posible tendo alguén dentro. Talvez.
Poñamos que o temos.
- Podes conseguir o material? - Canto requirirá un traballo así?
Medio millón de capital inicial?
- Podes conseguilo? - Coñezo alguén de seguridade nas OTB.
Incluámolo e poránolo fácil.
- Un traballo para facer outro. - Exacto.
Non é por nada, tío, mais…
sempre che deron igual o coches, os iates e demais.
Por que arriscar?
- Núbranche a cabeza mil millóns? - Grande o botín, grande o risco.
Temos a ocasión de rectificar todo o que foi mal na nosa vida.
Diría que abondamos ti, eu, un condutor,
un falsificador, alguén de seguridade e talvez un químico.
DEPARTAMENTO DE POLICÍA DE FILADELFIA
Intente sinalar o que viu saír correndo do almacén.
É un pouco complicado, todos teñen a mesma pinta…
de piollentos, sabe?
Mais escoiteino falar.
Creo que dixo,
e perdoe a linguaxe,
"son puto parvo".
Se lles pedise que o dixesen, talvez eu podería…
Quero que todos digan "son puto parvo".
- Número un? - Grazas.
Son puto parvo.
Número dous.
Son parvo, puto parvo.
Non, se cadra o seguinte?
Número tres?
- Son puto parvo. - Foi un pouco rápido, non si? Podo?
Número tres, gustaríame ver como nos vende o parvo que é.
Quero ver que comprende
a parvada supina que foi roubar un almacén de FedEx a plena luz do día,
que debería escoitar cando alguén intenta paralo
e que admite a súa ineptitude
dunha maneira profunda, sincera e espiritual.
Son puto parvo.
Non, e o número catro?
Número catro?
Son puto parvo.
Intenta ser algo menos imbécil a próxima vez, ou?
A próxima vez dilles que non che soa ningún.
Usa a cabeza.
Á próxima estarei na casa rexeitando as túas chamadas do cárcere.
- Rexeitando as miñas chamadas… - Isto non é…
Hostia, non te aturo, Bob.
Ven aquí.
Agarda que fale con estes tipos.
- Vas… - Un segundo.
- Cabrón. - Quérote!
Claro.
Ola, Judy.
Stan.
Estás estupenda.
Ti…
Un pendente?
Pégache.
Xa choveu, eh?
Abofé.
Non quería deixar as cousas así…
- Tranquila. - É que el…
En serio.
A ver, durante un tempo foi…
Mais agora alégrome moito de verte.
Vaites!
Mira quen é.
Que sorpresa tan agradable.
O noso vello amigo Stan.
- Boas, Bob. - Ola!
Sabías que Stan ía estar aquí?
- Non sabía… - Non.
Non o sabía.
Pois vaia sorpresa terte aquí, colega,
sobre todo logo daquela conversa.
Xa sabes, a de que debías quedar en Nova York.
E, aínda así, aquí estás. Vaia detalle.
En Filadelfia,
a nosa cidade.
- A miña. - Ben, dabondo. Que fas aquí?
Teño un colega que quere verte.
Coñézoo?
Non, mais quererás.
Claro que si, ven connosco, Bob.
Panoco fillo de puta.
Creo que precisaremos abrasar as pechaduras
e talvez gasear os gardas.
Eu xogueteo con derivados do fentanil.
- Como se dividirá? - A partes iguais entre todos.
E Bob?
Bob de que?
Que vos traio?
Ola, Jenna, teño unha pregunta sobre as costeletas de porco.
- Son de pasto ou granxa… - Unha hamburguesa, coma min.
- Eu nada. - Non vas comer?
- Non xanto. - Que queres dicir?
Fago unha comida ao día.
Mantenme agudo, sabes? Concentrado.
Tamén dispara a testosterona.
Pois a comida de hoxe é o xantar, carallo.
Hamburguesas para todos.
Eu e a muller somos inseparables, de acordo?
Tedes sorte, as caixas fortes son o meu. Díllelo, ceo.
É moi bo.
Grazas, pero estamos cubertos. Encárgase Leo.
Quen, o xelatina?
Sen ánimo de ofender, contrataríaste para o traballo?
Non tes nin puta…
Unha parte para ela e outra para min, sen caralladas de propiedade colectiva.
Fai o teu traballo e terás o teu.
E o capital inicial? Preciso equipamento.
Sacaría bastante clonando tarxetas de crédito.
Para iso xa teño un traballo nas OTB.
- Como sei que podes facelo? - Non o sabes.
Queda coas chapuzas de aquí e salvándolle o cu a este parvo…
Suposto parvo.
…ou tírate á piscina e sae de apuros para sempre.
Así que a cámara ten sensores biométricos e sistemas de alimentación ininterrompida…
E unha chea de cousas máis que ignoramos, un pesadelo.
Ben vendido, Leo.
Mais preguntádevos:
Como sei as cousas que xa sei?
Tes alguén dentro.
Alguén atravesou o cortalumes.
Accederon cunha lista branca dun paquete informático.
Moi ben pensado.
Sería un sombreiro gris pola graza ou os Trixemelgos poñéndonos a proba.
Pechei os portos e configurei alertas por se volven.
Avisareino se hai novidades.
Ben, dáme igual que sexa tarde. E bo traballo.
Grazas.
Por certo…
- O posto de vicepresidente subalterno… - Decidiremos ao seu tempo, ti segue así.
Claro.
Temos vixiado a Andrew?
Non, mais podemos telo.
Non é o estrés, porque non estou estresada.
Xa, claro.
Xúntase moito e están pescudando os candidatos a vicepresidente.
Así que, se chaman, podes…?
Direilles que mataches a alguén.
Non, prégocho, sé normal. Grazas.
De acordo, pero es unha ladroa.
A camiseta de Hot Topic?
E mamá non para de recordarmo,
o cal é totalmente delicioso.
Para, queres?
- Ti tamén me estresas. - Non estou estresada.
- Traballas 18 horas por diversión? - O traballo é así, próbao ti.
- Traballo en The Collective. - Nun sitio no que paguen.
O de DJ en Berlín, que?
É unha experiencia musical inmersiva, non che vou explicar de novo a diferenza.
Como queiras, pero precísanse cartos
e eu podo conseguirche un traballo no despacho.
Gañarías ben e poderías aforrar.
Que foi?
O estrés? Agora si estou estresada.
Haiche tres agora.
Xa sei, sonche unha chea.
A metade do tempo fochican ou pelexan.
- E lles deixas? - Para que pelexar contra a natureza?
Entón Salas conseguiu o acordo?
Dentro dun mes, os Trixemelgos moverán os seus bonos a SLS.
Precisamos dos mellores en todo para conseguilo.
Ti consegue os documentos.
Ben, conseguireinos
e crearei unha empresa pantalla para mover o botín.
E podo encargarme da seguridade.
Non sei se é o teu.
Queres ver algo chulo?
Abofé que queres ver algo chulo, ven.
Veña, canciños. Movede.
A armería.
Estás ben fornecida.
Mírase cos ollos, Leo.
- Cantas están rexistradas? - A nome de quen?
Non quero ir a fogo.
Claro, ninguén quere.
Mais o éxito é 90 % de preparación e 10 % de munición.
Escoita, podo prover a toda a banda.
Por que o queres facer?
E ti?
Por cumprir un desexo,
polos mil millóns
e por unha nota promisoria pendente dende hai 25 anos.
Quedaremos en paz.
Quedaremos.
- Falla o condutor. - Ben.
A Teddy G trincárono en novembro.
E o tipo ese da marca de nacemento?
- Clyde? - Ese.
- Ten cancro en fase catro. - Hostia.
- Xa. - E Gav Bentley?
Atopou a Deus.
Que cabrón.
- Aleluia. - Abofé.
Que pensas do fochiqueo sen parar?
Canto pode estar así?
Para se llo ordenas.
Un anaco.
É bo rapaz.
Traballa no taller.
Deixo que viva na caravana.
Sabe de coches e de tecnoloxía.
- Confías nel? - Xa o levei a algún traballo.
Dará o talle.
Hostia, perdoe. Ola.
Ola, o xefe non está aquí, pero…
se puidese volver noutro momento, eu…
Tranquilo, raparigo.
Vén comigo.
Ben. Vaia, Leo, ola.
Leo díxome que podes conducir.
Podes conducir, RJ?
Por suposto que podo.
Pero "sabes" conducir?
Crecín coas motos nos 450 de Millville, invicto dende os 12.
Que hai das catro rodas?
Coches, camións, quads e o que sexa.
E unha camioneta coa suspensión modificada?
Por suposto.
E unha camioneta coa suspensión modificada,
con topes de sobrecarga, a 145 quilómetros por hora
e cargada con case dúas toneladas de cargamento ceibo?
Que contra estades a planear?
Esa vella coiraza é grande de collóns.
Ningunha cámara é impenetrable.
Esquecede a cámara acoirazada, o preocupante é o de antes.
E os rabudos armados que se anoxan cando te achegas demasiado.
Dicídeslle que pare dunha puta vez? Teño a man inqueda.
Déixao estar, tío, está pensando.
Oe!
Que significa RJ?
Roy Junior.
Chámaste Roy Junior Junior?
Así é. É un pracer coñecervos a todos, semellades un bo grupo e…
Que fai este aquí?
Pregúntome o mesmo tódolos días.
Para coarvos dentro da caixa, e ti?
Para evitar que acabemos dentro doutra,
onde deberías estar.
En serio?
- Bob. - Manda carallo.
Salas é arrogante.
Cre que os cartos e a tecnoloxía o protexerán e ese será o noso as.
El vai por alto coa tecnoloxía, nós por baixo.
Precisarei unha chea de ácidos, de acordo? Auga rexia, ácido de Caro…
- Escribe a carta e farei de Papá Noel. - Así que Papá Noel.
E como vai a cousa? Hei sentar no teu colo?
Que? Non, quero dicir que…
Xa, fai sentar os cativos no colo, pero non os obriga, porque iso…
Oe, Papá Noel, ti procúrame unhas caixas fortes para practicar.
Que máis?
Precisamos cartos e moitos.
Iso é sinxelo,
onte falei co meu colega Taco.
Sabedes que se esvaras nun dos locais de Wawa podes conseguir 20 000 dólares?
- Que? - Oe…
Vai ao carallo.
Facede todos a vosa lista, logo continuaremos.
Oe, Roger, tes un segundo?
Claro.
Revisei a brecha de seguridade
e semella que o ataque veu de dentro da oficina.
- Dun de aquí? - Estaría no rexistro.
E se modificou a lista branca?
- Tes outras cousas que facer. - Segue con isto, fíate do teu instinto.
Andrew non semella raro hoxe?
Non, é o mamón de sempre.
Non sexas mamón.
E que queres que diga?
Cagouna coa canción e demandárono. É para tanto?
De que falas?
Ninguén lle pediu que a escribise!
- É un clásico. - E. T. xa tiña unha canción.
Se Neil Diamond quere escribirche un tema, acéptalo, ou non? Oe, apóiame.
Veña, calmádevos todos.
Como vai o das listas?
Canto é entre todas?
Son 350 000, moito para tan pouco tempo.
Quen se sente con sorte?
APOSTAS FÓRA DE PISTA
As Apostas Fóra de Pista de Garden City recadan tres millóns a diario.
A maioría volve ao curso,
mais a oficina de seguridade sempre ten un millón en reserva.
E sei como entrar fácil.
O plan ten cinco partes.
PECHE DE LOCAIS OTB
- Haberá que conseguilos noutra parte. - Que putada.
Que carallo lle pasa ao mundo?
Se imos co esencial, podería reducir o montante a 300 000 dólares.
Ninguén nos prestará eses cartos.
- Ava? - Non.
Non teño esa liquidez.
Nun par de meses?
Non temos tanto tempo.
Vánsenos escapar 7000 millóns por non conseguirmos 300 000 axiña?
Iso semella.
Sempre temos a vía Diamante.
Agora ben que escoitades, eh babecos.
O 99 % dos diamantes que entran no país chegan á rúa 47, entre a Quinta e a Sexta.
Chámana a vía Diamante e comezou na Segunda Guerra Mundial,
cando os xudeus fuxiron co negocio de Ámsterdam á Midtown.
Agora hai rusos, xudeus hasids, israelís, surasiáticos…
METRO DE NOVA YORK
Ingresan 24 000 millóns ao ano e teñen os collóns para avalalos.
Hai 4000 cámaras de seguridade na rúa
e gardas de paisano que se fan pasar por turistas.
Nada semella de perfil baixo.
Xefe, ás veces cómpre romper un par de pernas.
Está ben bo o polo.
O segredo está nun ingrediente da salsa branca, o sumagre.
Vasme aprender que é o sumagre, branquiño?
Ves os gardas?
Un con camisa vermella, que nin disimula, e un con chaqueta gris, a tres metros.
E en fronte?
Un tipo coas mans nos petos, como cando estás completamente relaxado.
E o amigo olla os escaparates de costas, o normal.
Seguro que funcionará?
Só hai unha maneira de sabelo.
Veña, xente, seguide o plan. Entrade e saíde.
Aí vai.
Noventa segundos, arreando.
Vamos!
Setenta segundos.
Poñendo as cargas.
A cuberto!
Trinta segundos!
Dez segundos!
Acabouse o tempo, fóra.
Veña, xa está. Marchamos!
Dáme un segundo, carallo.
Bob, escóitao, sae de aí.
Bob, xa temos polo que viñemos. Vamos.
- Arreando. - Vou por el.
- Stan. - Vou por el.
Veña, hai que liscar!
Non volvas tocarme!
- Está aí. - Non se mova!
Stan, vámonos xa!
Aquí RJ, subindo pola Sexta.
Tíos, paro na 47, non podo agardar moito.
Ben, imos entrar no pasadizo do metro.
Vémonos no outro lado.
Veña.
Están aquí.
- Arreade. - Veña, vamos.
Veña, entrade.
Arreade a dentro!
- Veña! - Vamos, cariño!
Cago en diola, Bob!
Aínda no respondeu.
Estás mellor sen ese cabrón.
Por algo durastes canto, dúas semanas?
Podería amosar un mínimo interese pola súa cativa.
Entón, vas…
telo?
Pois non sei.
Tería que cambiar todo.
Mudar de traballo, de vida…
estar nun lugar calmo.
Temos novas de última hora.
Houbo disparos e usáronse granadas de fume na rúa 47, na Midtown de Manhattan,
onde un descarado…
Esa é a maneira de facer cartos.
Que hai dun traballo decente?
Decidiches algo?
A naiciña vaime ensinar a tomar decisións?
- Iso fas? - Ben.
Non!
Téñoo!
Xa!
Hostia. Vicodin.
- Como foi? - Ben, moi ben. Sepárao.
- Son tendóns? - Sonche.
- Mi madriña, sonche. - Podes pechar a man?
Ti que pensas? Cres que podo?
- Pouco máis podo facer. - Dixeches que sabías que facías!
- Falo ti? Adiante! - Non dixen que era cirurxiá.
Non estariamos nesta situación se non fose un puto cobizoso.
Cartos espesos, tíos!
Hostia puta!
- Pode abrir a caixa cunha man? - É a pregunta dos 7000.
Queres que me plante aquí?
"Ostras, Hannah, grazas. Que oportunidade! Vaime cambiar a vida."
Eu non falo así.
Ordena o correo e trae ao despacho os documentos de gran volume.
Entón vou mover papel. Serei unha movedora de papel?
Tal cal, ademais hai un ruído atronador aquí.
Un regalo de benvida.
Isto si é bo, abofé.
Contra, que ben.
Ola, Roger quere verte.
Hei marchar.
- Quérote! - Quérote!
Sorte.
Ben, vaiamos ao gran. Rajiv, parabéns.
Hannah, responderás ante Rajiv.
A primeira tarefa como vicepresidente subalterno é falarme dos parrulos de goma.
Son teclados inxectables.
Normalmente se meten nun pincho USB.
Para que se usan?
Para executar comandos automaticamente ao conectalos?
Exacto, e empregouse un para extraer datos do noso servidor.
Atopamos a IPv6 e cotexámola co enderezo MAC que achaches, a fonte da filtración.
Rajiv, non che parece curioso que Hannah, experta en penetracións da seguridade,
alertase dun dispositivo que podería programar e usar ela mesma?
Lembra que agora es o seu supervisor, responde como tal.
Si?
Mais ignoraches a súa advertencia.
Non, pensei que ser cautos…
Non puido estar implicado.
Xa o sei.
Carlos estivo vixiándoos esta semana.
Puxo unha pílula velenosa nos datos.
Así, quen quere sacar algo é rastrexado automaticamente. E temos un nome.
Carlos procurou no despacho do sospeitoso.
Baleira a bolsa.
Que? Non entendo.
Isto é absurdo.
Pois ben, adiante.
Non sei que agardades atopar.
Non sei que é iso.
Levaron as túas cousas ao vestíbulo.
Non, xúroche que non teño nada que ver con isto.
Hannah, dillo. Rajiv…
Diremos que marchaches pasar tempo coa familia.
Dille o máis mínimo a alguén sobre a infiltración no sistema
e arruinarei a vida a todo quen coñeces.
Hannah, unha cousiña.
Pecha a porta.
Vaia semana, non?
- Andrew, eu… - Reláxate, Hannah, respira.
- Canto levamos traballando xuntos? - Case oito anos.
Creo que chegou a hora de teres novas responsabilidades.
Non conseguiu o posto Rajiv?
O de subalterno. Andrew non está e falla un vicepresidente xefe.
Alguén de confianza.
- Non queres o posto? - Abofé que si.
O do embarazo non é un problema, se non o é para ti.
Mudaches ao descafeinado.
Como Sakura cando estaba encinta.
Non afectará a nada.
A familia afecta a todo.
Que non che nubre o xuízo.
Carlos prepararache a nova autorización de seguridade.
Grazas, Roger.
Cada vez semella máis pequena.
E os días pasan máis axiña.
Camiña comigo.
Cal é a súa historia?
- Déixao. - Veña, adorábalo. Pregábasme que…
Estou dentro.
Son vicepresidenta xefa.
Terei fotos e acceso coas tarxetas, mais non total.
Sen problema.
Nin os datos da alarma, a chave ou os códigos de temperatura.
- Tenos Roger. - E nós a porta traseira.
Estás no lugar e no momento precisos.
Non é o bo momento.
- É a única ocasión. - Sabes de quen son os bonos?
É absurdo roubarlles aos pobres.
Os Trixemelgos non son dos que lles podes roubar e logo desaparecer. Atoparante.
Matarante.
Dáseme ben evitar que me atopen.
Poñamos que o conseguimos e non acabamos mortos. E logo?
O mundo será mellor.
- Case creo que o pensas. - Que ten de raro?
Se Roger cae, SLS derrubarase…
- Esa é a idea. - …e tamén a miña carreira.
Non son coma ti, eu…
- Como quedo se a atracan tras o ascenso? - Serás rica.
Poderíate parar.
Sei dos teus plans.
Non se trata dos meus plans,
senón dos nosos.
Escoita, levamos sete anos argallando isto.
En sete anos non dixeches nin mu
e agora que xa estamos aquí, ao bordo, vés e…
Se hai algo máis que habería saber…
É o que vas facer.
Non, o que imos facer.
A lealdade non ten prezo.
A fe morreu.
Ao final do día, só quedarás ti
contra os que queren o que tes.
E o único que importará será
se os podes manipular mellor ca eles a ti.
Subtítulos: Bruno Martínez Pita