NA PODSTAWIE FILMU IRMA VEP OLIVIERA ASSAYASA
Dziękuję.
Lianna.
Chodź na drinka.
Dziś nie pójdę z wami.
Świetnie dziś wyszło. Dziękuję.
- Dobranoc, Lianna. Był wypas. - Pa.
- Tak się stęskniłam. - Ale już jesteś.
- Już tu jesteś. - Tak.
Widziałem twoje bagaże, jak wróciłem ze studia.
Kazałam je podrzucić. Byłam spóźniona na próbę.
Nie chcieli mnie puścić.
Mieliśmy scenę z ogniem.
Ogień w kosmosie?
Uderzyła w nas asteroida.
Zapaliły się przewody,
statek kosmiczny się zapalił, zaczęliśmy wirować, coraz szybciej,
i szybciej, i szybciej...
I wpadliśmy do innego wymiaru.
Ten green box jest potwornie męczący.
Cały czas myślałem o tobie.
To dlatego zderzyliście się z asteroidą. Musisz być ostrożniejszy.
Chciałam cię zobaczyć w kombinezonie.
Nie mogłam przyjechać na plan.
Ale pozamiatane, próby i próby.
- Kiedy się ostatnio widzieliśmy? - Cztery tygodnie temu w Reykjaviku.
To za duża przerwa.
Od teraz
góra dwa tygodnie.
Chyba że stanie się coś super ważnego i wtedy zrezygnuję.
I powiem: "pa pa".
No oczywiście.
Czuję, jakbyśmy za każdym razem zaczynali od początku.
Fajnie.
Zaraz, coś za jeden? Jak się nazywasz?
Przynajmniej nie jest nudno.
Dla mnie może być nudno.
Brakuje mi nudy w życiu.
Jak koncert?
Świetnie. Jak zawsze morze
oszalałych jedenastolatków.
To świetnie.
Oddałabym wszystko za bardziej dorosłą publiczność.
Dorosła publiczność zasypia na kanapie, oglądając Netflixa.
Tego chcesz?
Tak, moje ego tego chce.
Ale dzieciaki cię uwielbiają.
Odbija im.
Mam 31 lat.
- To nie jest zdrowe. - Przestań narzekać.
Album jest doskonały, świetne recenzje.
Napisali o nim w New York Timesie.
Załatwione!
Ożenisz się ze mną?
Chciałabym, żeby ludzie to kupowali.
Album się nie sprzedał, nie rozumieją go, dzieciaki są znudzone.
Nie interesuję dorosłych.
A ja myślę,
że jesteś niesprawiedliwa dla swoich fanów.
Kocham swoich fanów.
Ja ich, kurwa, kocham.
Tylko że na koncertach jest dziwny klimat.
Jakby połowa widowni chciała tam być,
drą się, jakbym była gwiazdą K-popu.
Chyba nie słyszą muzyki,
tak się drą.
A druga połowa, ich rodzice,
albo co gorsza, biedni dziadkowie,
woleliby umrzeć, niż słuchać mojej muzyki.
I pewnie umrą,
dlatego trzymaj się 11-latków.
Tam jest kasa.
Przynajmniej wiesz, co się liczy, kochanie.
Podobno Mira jest w Paryżu.
Tak.
Kręci jakiś dziwny serial.
Nie wiem co. Powiedziała mi, ale zapomniałem.
A czy...
- często ją widujesz? - Nie.
Raz wypiliśmy drinka.
Wykorzystała mnie jako terapeutę.
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
Nie jestem zazdrosna.
A z jakiego powodu?
Bo jest piękną kobietą sukcesu, a ty
bardzo ją kochałeś.
Ty jesteś najpiękniejsza,
a tamto było dwa lata temu.
To nic. Nic.
Dwa lata? Poważnie?
Jakby policzyć, to są tylko cztery tygodnie razy 12, razy dwa.
Słuchaj, o co ci chodzi?
Nie wiem, o nic.
Jesteś w Paryżu. Znudzony. Sam.
- Może ktoś cię musi utulić? - Co?
Całe dnie spędzam w kombinezonie, podwieszony na linkach,
gapiąc się na zielone.
Jak wracam, zasypiam w wannie.
- Oglądając Netflixa? - Tak.
- Masturbując się? - Tak.
Odezwała się do ciebie?
Zadzwoniła do mnie.
Już jej nie ma w moim życiu.
Tak szczerze,
to wolałbym, żeby była szczęśliwa, ale nic na to nie poradzę.
Ty jesteś dla mnie wszystkim.
I już nic do niej nie czujesz?
Nie.
Chodź do mnie.
- Możemy jeszcze raz spróbować. - Tak, też bym chciała.
Proszę, nowy klucz.
Dzięki.
Co to za panika?
Gdzie ty, kurwa, byłaś? Od godziny do ciebie wydzwaniam.
Zmieniłaś leki czy coś masz?
Mam coś niewiarygodnego. Siedzisz?
O Boże. Jasne. Uwielbiam go.
Wiem. Ja tak samo.
No, ale on kręci jeden film na pięć lat.
Jesteś pewna, że to prawda?
Dostali zielone światło.
Zdjęcia za sześć tygodni, ale musisz tu być za dwa na próby.
Dziś to przeczytam.
- Nie ma scenariusza. - Jak to?
To znaczy, scenariusz istnieje, ale nikomu nie wolno go przeczytać.
Nie czytałaś go?
Nie.
Ale ci, co czytali, twierdzą, że zbierze wszystkie Oskary.
OK.
- To jak mam podjąć decyzję? - Już ją podjęłaś.
To już załatwione.
W takim razie zgoda.
Cześć, Jasmine.
Spokojnie, mam świetny nastrój.
Każda by zabiła za tę rolę.
Sama bym zabiła.
Nie masz pojęcia, jak się cieszę, że cię to spotkało.
I mnie.
Dobra, dobra.
Daj mi sekundę.
To zmieni twoje życie.
Czyli prosto z Wampirów do, jaki to ma tytuł?
Przyjdź królestwo, ale ja tego nie powiedziałam.
Przyjdź królestwo? To adaptacja powieści?
Jakiej powieści?
Czekaj.
- Jak to, jakiej powieści? - Powieść?
To był wielki bestseller.
- Bardzo mi się podobała. - Wygląda niesamowicie.
To będzie fantastyczna rola. Jak ona ma na imię?
Meredith?
Tak, Meredith coś tam.
Nieważne. Jesteś na pierwszym miejscu. Nie brał innych pod uwagę.
Chce się z tobą spotkać.
A gdzie on mieszka?
Na Szetlandach, ale może się spotkać w Londynie.
Jedyny problem, że ma okropną klaustrofobię.
OK.
I co z tym zrobimy?
Spotka się w Ogrodach Kensingtońskich.
Przyniesie mleko czekoladowe i ciastka.
- Mleko czekoladowe i ciastka? - Taki już jest.
- Lubi mleko czekoladowe i ciastka. - Dobra.
Mogę się spotkać pojutrze rano.
Mamy nocne zdjęcia w tym tygodniu.
Potwierdzę i oddzwonię.
Dobrze.
- Tak? - Zrobiłam rezerwację do Londynu.
Pociąg, taksówki, wszystko.
I ani słowa Reginie, kierowcy i żabojadom z ekipy.
Jak prasa to wywęszy, to po nas.
Rozumiem.
Jest już późno, a jutro masz zdjęcia.
Pozwolę ci się wyspać.
- Muszę lecieć, pa. - Pa.
Następna.
Tak.
Dzień dobry.
Chce się pani czegoś napić?
Może kawy?
Proszę szklankę wody.
Czy wie pani, o co chodzi?
Szuka pan młodej aktorki.
Na żonę Philippe'a Guérande'a.
Już się pogodził ze śmiercią Marfy.
Wiem, że Wampiry ją porwały i chcą ją zabić.
Ale nie widziałam wszystkich odcinków.
Bardzo się to ciągnie i jest czarno białe.
Skąd pani jest?
Wiem, że głupie pytanie.
Będziemy mówić po angielsku.
- Wychowałam się w New Jersey. - OK.
Ale przeniosłam się do Paryża, jak byłam mała.
- Rodzice się przeprowadzili? - Nie.
Rodzice zginęli w wypadku samochodowym.
Wychowały mnie ciotka i babcia.
Współczuję.
Nie ma potrzeby.
Prawie nie pamiętam rodziców.
I miałam szczęśliwe dzieciństwo.
Czy zawsze chciała być pani aktorką?
Miałam szczęście.
Miałam dobrego nauczyciela, spotkałam właściwych ludzi,
wylądowałam w szkole teatralnej.
Jestem na drugim roku.
Grała pani w filmie?
Nie.
A chciałaby pani?
Dlatego przyszłam.
Powiem prawdę.
- Nie widziałam pańskich filmów. - Nie, nie.
Proszę nie mieć wyrzutów sumienia.
Nie tak łatwo je znaleźć.
Jaka jest ta żona Philippe'a?
Wtedy prowadzono takie życie.
Jest panią domu.
Uwielbia robić na drutach.
Nie mam pojęcia, jak to się robi.
Ale uwaga, uwaga!
Jest zwrot akcji.
Jaki?
Nie powiem teraz, ale będzie pani zaskoczona.
Proszę.
Czy przeszkadzam?
Nie.
Wcale nie.
Możemy porozmawiać?
Coś poważnego?
Nie.
To kostium do sceny z medium?
Podoba ci się?
Trochę straszny.
Dzięki.
Mira...
Chciałbym ci podziękować.
Uratowałaś mnie, stałem na krawędzi.
Tak.
Miałeś ostrego doła.
Przestałem wierzyć w siebie,
w ten projekt.
Straciłeś pewność siebie?
Możliwe.
Prawdziwa sztuka nie bierze się z pewności siebie.
Ciesz się, że masz te doły.
Mam najgorsze lęki.
Jak śmiesz być tak arogancki?
Jestem pewna, że moje lęki
są o wiele gorsze niż twoje.
- Widziałaś dekoracje? - Nie.
Dość przerażające.
Pełno tam złych duchów, ale spokojnie,
kazałem przeprowadzić egzorcyzmy.
- Tak. - OK.
Jestem pod wrażeniem.
Jak to zrobiłeś?
Wynająłeś medium?
Każda diecezja ma swojego egzorcystę.
Ale wzywa się ich jedynie do uciążliwych zjawisk paranormalnych.
I to nie jest nasz przypadek.
Nie.
Zrobiliśmy egzorcyzmy prewencyjne.
Żelka?
Dzięki.
Ksiądz sam przyjechał
i dokładnie sprawdził plan.
Zapalił kadziło i odmówił kilka modlitw.
- Niesamowite. - I pobłogosławił plan.
Jestem uspokojona.
Wiedziałem, że będziesz.
PHILIPPE GUÉRANDE W KOŃCU ODNAJDUJE SZCZĘŚCIE,
ŻENIĄC SIĘ ZE SWOJĄ NOWĄ FLAMĄ JEANNE BRÉMONTIER.
POKOJÓWKA NOWOŻEŃCÓW, AUGUSTINE, BYŁA ZROZPACZONA.
JEJ MĄŻ ZGINĄŁ W TAJEMNICZYCH OKOLICZNOŚCIACH.
WAMPIRY WCIĄŻ CHCĄ ZEMSTY NA PHILIPPE.
NAJPIERW ZWABIAJĄ AUGUSTINE W PUŁAPKĘ.
MEDIUM, MADAME D'ALBA POWIEDZIAŁA AUGUSTINE,
ŻE MOŻE PRZYWOŁAĆ DUCHA JEJ ZMARŁEGO MĘŻA.
"OTO ZABÓJCZYNIE PANI MĘŻA:
IRMA VEP I LILY FLOWER!
OTO PAN GROMÓW! WIELKI WAMPIR!"
Spójrz na mnie.
Spójrz mi w oczy, Augustine!
Właśnie tak.
Uwolnij się.
Zamknij oczy.
Słuchaj jedynie mego głosu.
Nie możesz się oprzeć.
Jesteś moja.
Słuchaj jedynie mojego głosu.
Chcesz być posłuszna.
Powiedz: "Chcę być posłuszna".
Chcę być posłuszna.
Powtórz.
"Jestem twoją niewolnicą".
Jestem twoją
niewolnicą.
Dziś o drugiej rano
otworzysz drzwi do mieszkania Philippe'a Guérande'a.
Otworzysz drzwi Wampirom.
Komu otworzysz te drzwi?
Wampirom.
Będę posłuszna.
Zrobię, co każesz.
Obudź się.
Wszystko zapomniałaś.
Co się stało?
Czy nawiązałaś kontakt z duchem męża?
Może.
To było jak we śnie.
Ale wszystko jest zamglone.
Cięcie!
Mamy to. Aurelia, byłaś genialna!
Koniec na dziś! Dziękuję wszystkim. Przepraszam za opóźnienie.
Jutro zaczynamy godzinę później. Sprawdźcie grafik.
Wszyscy zrozumieli?
Jutro zaczynamy o ósmej. Jest taka impreza.
Może być wesoło.
Z ekipą?
Raczej z dziewczynami.
- Zapraszasz mnie? - Nie zostanę do późna.
Chcesz pojechać?
Nie, chyba nie.
Nie będzie żadnej elegancji.
Nikt nie będzie się przejmował tym, kim jesteś.
Nie boję się.
Kanapa, szybko.
Chyba lubisz to miejsce.
Pamiętasz, jak tu byłyśmy ostatnio?
Tak.
Tańczyłaś do starej, tandetnej piosenki.
"99 Luftballons" nie jest tandetne.
To genialna piosenka.
Myślałam, że tańczyłaś dla mnie.
Tak było?
Wypiłam już wtedy cztery drinki.
To łatwa wymówka.
Jeśli nie chcę cię skrzywdzić, tak.
Rozumiem.
Chyba jednak nie.
Lubię cię, Zoe.
To znaczy...
Zależy mi na tobie.
Mnie na tobie też.
Byłam zakochana w Laurie.
I chyba trochę...
ciągle jestem.
- Myślałam, że ci z tym pomogę. - I pomagasz.
Ale Laurie mnie niesamowicie pociąga.
Nawet kiedy jest dla mnie okropna.
Może nawet...
bardziej mnie pociąga, jak jest okropna.
Ale...
chyba wcale nie lubię dziewczyn.
Lubisz.
- Lubisz. - Nie, ja...
- Ale to wypierasz. - Nie.
Nie sądzę.
Z innymi dziewczynami próbowałam odtworzyć,
to co miałam z Laurie.
Ona też chyba nie lubi dziewczyn.
Rzuciła cię dla takiego prostaka.
Nie masz racji.
Laurie...
lubi cipki, ale...
jak jest złoto...
to kopie.
Zatańczysz dla mnie?
Jak zrobisz coś dla mnie.
Co mianowicie?
- Podrzucisz mnie? - Dokąd?
Na pociąg.
Co?
Do Londynu.
Mam rano ważne spotkanie.
I wrócę przed zdjęciami jutro.
Tańcz.
- Czyli zgadasz się? - Tak.
- Jedziesz buspasem? - Nie wiem.
Dzięki.
Co to za spotkanie?
Nie mogę nic powiedzieć,
widzimy się na planie jutro wieczorem.
I nikomu ani słowa.
Obiecaj!
Obiecuję.
Pozdrów ode mnie swoją londyńską laskę.
Dobrze to wygląda.
Ale z japońskim szlafrokiem
będzie o wiele lepiej.
Zobaczysz.
O wiele lepiej.
Jakieś wieści od Miry?
Nie odbiera.
Napisała, że się spóźni.
Dobra.
- Genialny szlafrok. - Niezły, co?
Uwielbiam te japońskie materiały. Sekundę.
Nie odbiera.
Napisała Zoe, że już jedzie.
Nienawidzę trzaskających drzwi.
- Mogę wyjść zapalić? - Jasne, masz mnóstwo czasu.
Masz ogień?
Tak.
Grasz żonę Philippe'a?
Tak.
A ty jesteś Regina Moritz,
- asystentka Miry. - Tak.
Uwielbiam ją.
- Onieśmiela mnie. - Nie.
Jest bardzo wyluzowana.
Na planie gadają,
że zostawiasz Mirę i będziesz reżyserować film.
Tak. Kręcimy w UK.
- Kawy? - Jasne.
To chodź.
Widziałam twoje krótkie metraże. Bardzo mocne.
Bardzo jesteś miła.
O czym będzie twój film?
Jak nie możesz powiedzieć, to spoko.
Ciekawe, że pytasz.
Dlaczego?
Bo jesteś pierwsza.
Nawet Mira nie zapytała.
Wszyscy się cieszą, ale mało kogo obchodzi, co będę robić.
Mira w nim gra?
Nie.
Obsada jest bardzo młoda.
Nastolatki.
Nieznane twarze.
- Niski budżet? - Nie ma budżetu.
Ale w porządku, tak się powinno kręcić filmy.
Główna bohaterka to młoda dziewczyna.
Na jej planecie trwa wojna domowa.
I żeby ją ochronić,
rodzice wysyłają ją statkiem kosmicznym na Ziemię,
obiecują, że sami przylecą.
Ale ona czeka i czeka, a oni nie przylatują.
Sama uczy się, jak przetrwać w tym dziwnym świecie.
Cudowne.
Ale to smutna historia.
Dostosowuje się
i znajduje na Ziemi jakieś szczęście.
Ale to i tak smutne.
Przerażająco podobne do mojej historii.
Podobne?
Moi rodzice byli Amerykanami.
Zginęli.
Zostawili mnie samą.
Ja byłam adoptowana, filmy to ucieczka.
Rozumiem.
Ja...
Normalnie wstydziłabym się prosić,
chciałabym brać w tym udział. Może pobyć na planie,
nawet przez kilka dni...
Jesteś pewna? W tym nie ma kasy.
Nieważne. Nie traktuję tego jak pracy.
Zastanowię się.
Przydałaby mi się asystentka.
ZEGAR WYBIŁ 2.00
Co się stało?
To Wampiry. Uciekły.
Nie. Cholera!
Znowu nam się wymknęli.
PHILIPPE UDAJE SIĘ NA POSTERUNEK, A JEANNE ZOSTAJE W DOMU Z POKOJÓWKĄ.
WAMPIRY PORYWAJĄ JEANNE I AUGUSTINE.
ZAMYKAJĄ JE W PIWNICY W SWOIM ZAMKU.
ZAMEK WAMPIRÓW
- Wszystko dobrze? - Tak.
Piwnica jest gotowa.
Chcę przedtem zobaczyć próbę tańca.
Na górze z lewej.
- Choreograf czeka. - Już lecę.
Zmieniłem kilka kroków, żeby było więcej energii.
Mamy 90 sekund, mogę przyciąć do 60.
Nie, chcę zobaczyć całość.
Może na początek pierwszy taniec na weselu?
Zaczyna się od pary Wampirów.
A potem energia narasta.
Dobrze.
Mogę głośno puścić?
Oczywiście.
WAMPIRY ŚWIĘTUJĄ ŚLUB IRMY VEP
Z VENENOSEM, MISTRZEM TRUCIZN.
JEANNE I AGUSTINE SĄ NADAL ZAMKNIĘTE W PIWNICY.
Proszę.
Cześć.
Chciałaś omówić coś pilnego?
Chcę poprosić o przysługę.
Oczywiście. Mów.
W scenariuszu,
jak policja wkracza na wesele,
Wampiry uciekają w popłochu.
Jest chaos, zawala się balkon.
- Większość z nich ginie. - Tak.
- Mniej więcej o to chodzi. - OK.
Może Lily Flower nie jest potrzebna w tych scenach?
Nie, nie. Ona jest częścią gangu.
OK.
Ale u Feuillade'a jej nie widzimy.
Chciałbym ją jednak przedstawić.
Mogę sobie wziąć piwo?
Jasne, bierz.
Masz może...
- Tak. - Nie mam otwieracza.
W porządku.
Przepraszam.
Masz.
Przepraszam.
Musiałem zaszpanować.
Nie przejmuj się tym.
Czasem mniej znaczy więcej.
Czyli?
Pozwól jej zniknąć.
Kogo obchodzą jej zwłoki?
Czyli...
chcesz wyjechać dzień wcześniej?
Jeśli ci to pasuje.
Już za długo nie było mnie w domu.
Mogę dziś nakręcić ostatnią scenę i wyjechać jutro.
Rozczarowałem cię?
Nie, nie.
Dlaczego tak mówisz?
Myślałem, że...
zastąpisz Jade.
Ale masz Mirę.
Ona ją zastępuje.
Chciałem, żebyś była...
duchem Jade
krążącym po filmie.
Ale Lily Flower to nie Irma Vep.
Cynthia Keng to nie Jade Lee.
Co mi nie przeszkadza.
Poza tym, było wesoło.
Rozumiem.
Nie przejmuj się.
Duch Jade był tu z nami.
Nie rozumiem.
Pilnowała
nas.
Jesteś pewien?
Tak.
Mogę...
Mogę ci zadać pytanie?
Jasne.
Poznałaś Jade?
W Hongkongu?
Ostatnimi czasy trzyma się na uboczu.
Jak ją spotkasz,
możesz ją ode mnie pozdrowić?
Znasz moje serce, panie.
I mogę rzec,
że nie westchnęło do Imperium.
Wielkość Rzymian, cesarska purpura,
nigdy nie przyciągały mego wzroku.
Kochałam, panie,
i chciałam być kochana.
Przyznaję, że dziś byłam przerażona.
Myślałam, że twoja miłość dobiegła końca.
Wiem, jaki zrobiłam błąd.
A ty nadal mnie kochasz.
Dziękuję, Galatée,
za wzruszająca interpretację ostatniego monologu Bereniki.
Mam jedną uwagę,
że mogłabyś podkreślić wers:
"Kochałam, panie, i chciałam być kochana".
A co tam było źle?
Za szybko to powiedziałaś.
To jedna z najpiękniejszych francuskich fraz. Nie trzeba przesadzać.
A jednocześnie wydobyć jej piękno.
Perrier jest dla mnie.
Nie mogę zostać, mam zdjęcia.
I Cola Zero.
A co kręcisz?
Serial na platformę. Mała rólka, ale w porządku.
Co to za rola?
- Nie mogę powiedzieć. - No weź.
Kręcą remake Wampirów Feuillade'a. Już to wrzuciłaś do sieci.
To ja zabijam Mirę Harberg.
Ty zabijasz Mirę Harberg? Kurwa! Jak?
Strzelam do niej.
I to jest, kurwa, rola.
Słyszałam, że jest w porządku.
- Dla kogo herbata? - Dla mnie.
Już prawie skończyli. Dziś ostatni dzień zdjęć.
Ale wypas! Ostatni dzień zdjęć, zabijasz Mirę Harberg. Zazdroszczę ci.
Kto to reżyseruje?
Ale lipa. On już się skończył.
Ale trochę dobrego nakręcił.
Widziałam fragment filmu na YouTubie. Nic takiego.
I po co robić remake niemego filmu?
I to sprzed wieku.
No, chyba że chce się zobaczyć Mirę Harberg w kombinezonie.
A to mi pasuje.
Co za seksizm.
- Przyznaję się do winy. - Ja też.
Wolę zobaczyć Mirę w kombinezonie niż całe dzieło Vidala.
Co?
- No więc? - Z czym?
No...
Jak poszło spotkanie?
Jakie spotkanie?
Mam wszędzie szpiegów.
- Szpiegów? - Tak, tak.
Nawet w Los Angeles.
- Zwłaszcza w LA. - Zwłaszcza w LA.
No i wiadomości szybko się rozchodzą.
Rozumiem.
Mogę usiąść?
Proszę.
Dobra.
Spotkanie...
poszło świetnie.
Przemiły człowiek.
Skromny.
Nie znam go, ale...
tak też słyszałem.
Mogę?
PRZYJDŹ KRÓLESTWO
Grasz...
Grasz Meredith w Przyjdź królestwo? Tak?
Cudowna rola.
I to dzięki tobie.
Dlaczego?
Dla mnie to oczywista obsada.
Nie byłabym gotowa do tej roli.
Jesteś bardzo miła, ale...
- Jesteś miła, ale się nie zgadzam. - Przestań.
Nie zgadzam się.
Nieważne. To prawda.
Ale powiedzmy, że Irma Vep mnie nauczyła.
To już bardziej.
Pogodziła mnie z aktorstwem.
Wiesz, że byłam wściekła.
Wściekła na aktorstwo.
Przestało być przyjemne.
I jak ona to zrobiła?
Pokazała mi, że aktorstwo, to coś więcej niż...
aktorstwo.
Przecież sama to wiedziałaś.
Tak, ale się tego bałam.
Bałaś się duchów.
Możliwe.
Ale duchy są dobre.
Jeśli się je wpuści.
Żeby grać, trzeba je wpuścić?
Tak.
Któregoś dnia czułam, jakbym straciła
- ducha Irmy Vep. - Jasne.
- Bo to tak jest. - "Bo to tak jest"? Dlaczego tak mówisz?
Irma jest w tobie tylko wtedy, kiedy przedstawiasz ją w naszym filmie.
Ale jak błądzisz myślami gdzie indziej,
kiedy los zabiera cię gdzie indziej,
poszuka kogoś innego.
Czyli już mnie nie potrzebuje?
Można to odwrócić i powiedzieć, że to ty jej już nie potrzebujesz.
Ponieważ...
spotkasz inne duchy.
- Takie jak Meredith? - Meredith...
to zupełnie inny gatunek.
Nie ma nic wspólnego z ciemnością.
Ale za to dużo ze światłością.
Tak. Pokochasz ją.
Ale uważaj na nią.
Będę.
Bo światłość...
o wiele trudniej dosięgnąć niż ciemność.
Szybciej!
No szybciej, już!
"PAN MŁODY NIE ŻYJE. GDZIE JEST IRMA VEP?"
A TERAZ FRAGMENT Z PAMIĘTNIKA MUSIDORY...
Aby utrzymać status gwiazdy, musiałam odejść z hukiem.
- Pan Feuillade czeka. - Dziękuję.
To był ostatni odcinek.
Z tego rewolweru zastrzelisz Musidorę.
Proszę.
Strzelaj.
Rekwizytor!
Strzelaj jeszcze raz.
Znowu zaciął się rewolwer. To już trzeci raz.
Bo to antyk.
Uwaga, bo wybuchnie w oczy.
Urocza debiutantka, mademoiselle Zouzou Lagrange,
która odeśle Irmę Vep w niebyt.
Strzelaj!
Była nieśmiała i przerażona.
- Lepiej. - O wiele lepiej.
O wiele lepiej.
Do kogo strzela?
Dla ciebie. Zabije cię. W końcu.
Prefekt będzie przeszczęśliwy.
Poznajcie się, Zouzou Lagrange.
Najlepsze wyniki w szkole teatralnej.
Rekwizytor,
przynieście kawał blachy.
Tak jest.
Z tymi rzeczami lepiej uważać.
Oprzyjcie tutaj.
Strzelaj, to są ślepaki.
Strzelaj.
Trochę za blisko.
Co się stało?
Gazy prochowe.
Czy to niebezpieczne?
Zouzou, cofnij się ze dwa kroki.
Dobrze.
Podchodzisz do drzwi.
Zouzou, usiądź.
Sekundę, przesuniemy skrzynkę.
Gotowe. Siadaj.
Wyciągnij broń.
Celuj nie bezpośrednio w Musiodrę. I strzelaj.
Manichoux, czy kręcimy?
Tak.
Kręcimy!
Akcja.
Więcej wyrazu. Bardziej ekspresyjnie!
Musidora, umieraj powoli.
Musidora, jesteś ranna?
Niestety, spanikowana Zouzou
zapomniała o instrukcjach Feuillade'a i strzeliła ze zbyt bliskiej odległości.
Upadłam, krzycząc z bólu.
Byłam bardziej przerażona niż ranna.
Zouzou Lagrange mnie zabiła,
nasza wierna publiczność musiała dostać nową negatywną bohaterkę.
Dlatego kilka tygodni później
Feuillade wziął mnie do następnego filmu o tajemniczym tytule Judex.
Dzień dobry.
Mira nie odpowiada. Pewnie się pakuje.
Dobrze, poczekam.
Do widzenia.
Proszę powiedzieć pani Harberg, że samochód już czeka.
Pani Harberg opuściła hotel wcześnie rano.
Cześć!
Jestem producentem sesji zdjęciowej dla Dreamscape. Wszystko OK?
Mirze będzie lepiej w Plazie. Wziąłem jej najlepszy apartament.
Mamy chyba nieprzewidzianą sytuację.
Co się stało?
Mira zniknęła.
- Kiedy? - Skończyliśmy zdjęcia.
Wczoraj był ostatni dzień. Zabiliśmy Irmę Vep.
- Dzwoniliście do agentki? - Nie odbiera.
Ja to załatwię.
Zelda zawsze odbiera ode mnie. Bo mnie szanuje.
W porządku. Dziękuję.
KUTAS Z DREAMSCAPE
Ten?
Wie pani co, ten chyba bardziej się spodoba.
Dziękuję.
Słucham?
Zaraz do niego zadzwonię.
Angus chciałby pilnie rozmawiać. Odbierze pan?
Tak, dziękuję.
- Słucham? - Nie przeszkadzam?
Przeszkadzasz. Słucham.
Jestem na sesji dla Dreamscape.
Świetnie.
Mira zadowolona?
Trudno powiedzieć.
Jak to?
Nie było jej w hotelu.
I gdzie jest?
Nie wiadomo. Rano się wyprowadziła.
Pewnie wróciła do domu.
To by była katastrofa.
Na pewno wróciła do domu.
I wiesz co? Spodziewałem się tego.
Skontaktować się z prawnikiem?
Nie. Miry Harberg się nie pozywa.
Stracilibyśmy na tym.
Publiczność się z nią identyfikuje,
bo Mira ufa swoim instynktom. I jest wolna.
Chcieliśmy kupić trochę jej wolności
dla naszej marki.
Nie ma co jęczeć.
Czyli czekamy?
Tyle, ile nam każe.
A jak w ogóle się nie zjawi?
Będzie szkoda. To szkoda dla nas.
Jak się kręci film, wkracza się w rzeczywistość równoległą,
która wykracza poza świat filmu.
Coś takiego jak sen?
Tak. I pewnego dnia się budzimy.
I bańka pęka. Wszystko znika.
Mira Harberg znowu stała się sobą. To było nieuniknione.
Bez wątpienia.
Zniknęła z pana fantazji.
Tak.
Zdjęcia się kończą i złudzenia znikają.
To coś więcej niż złudzenie.
To znacznie głębsze przeżycie.
Ale jakiś ślad pozostaje.
Filmy.
Może ma pani rację.
Po zakończeniu zdjęć
film żyje swoim życiem.
I to jest magia.
Tak, czarna magia.
Wyczarowuje się duchy, budzą nas,
a potem zostawiają nas samych jak palec.
W stanie zawieszenia.
Tak. Między rzeczywistością a wyobraźnią.
Można się zagubić.
Każdy filmowiec to powie.
Czyli filmy żyją swoim życiem.
I czasem to życie jest bardzo banalne.
Bez wątpienia.
Ale to już nie pański problem.
I co więcej...
Tak?
Dla pana to ruch do przodu.
Odbudowuje pan swój świat wyobraźni.
Tak.
Zawsze można spróbować.
Ale nie ma żadnych gwarancji.
Piękno leży w ryzyku.
Zawsze jest się krok od porażki.
Jeden krok od nudy życia codziennego.
Życie codzienne nie jest nudne.
Ale musi pan zostawić przeszłość za sobą.
Tak jak Mira mnie zostawiła?
Policja nas okrążyła, i to w dniu mojego ślubu.
Zapłacisz za to.
Myślisz, że Wampiry są skończone? Ale to ja jestem Wampirem
i nigdy mnie nie złapią.
Ostrzegam. Zemsta jest moja.
Możemy jeszcze dubelek?
Galatée, możesz trochę opóźnić ten strzał?
A ty, Mira, poczekaj sekundę, nim upadniesz.
Scena 97/1, ujęcie szóste.
I akcja.
Policja nas okrążyła, i to w dniu mojego ślubu.
Zapłacisz za to.
Myślisz, że Wampiry są skończone? Ale to ja jestem Wampirem
i nigdy mnie nie złapią.
Słucham?
Cześć, to ja.
Co tam?
Wszystko dobrze.
Dzieci są zadowolone na wsi.
Ale ja już nie tak bardzo.
Wiesz co?
Skończyliśmy zdjęcia.
Wszystko skończone.
Świetnie.
Wiesz, że dwa tygodnie nie dzwoniłeś?
To były dwa bardzo trudne tygodnie.
Ale już po wszystkim, już jest dobrze.
Zawsze jest dziwnie, jak się wszystko kończy.
Mira zniknęła.
A ekipa rozeszła się po innych produkcjach.
I tak.
Zawsze jest tak samo. Mógłbyś się przyzwyczaić.
Wiem.
To co, możemy wracać
czy mamy jeszcze zostać u mamy w dziczy?
Oczywiście, że wracajcie.
Stęskniłem się.
Ja też.
Naprawdę?
Kocham cię.
I dzieci też.
Tak bardzo jak swoje filmy?
Bardziej.
Zawahałeś się. Nie byłeś szczery.
Byłem. Bo należy ci się prawda.
I to jest ta nowa prawda?
Nie, zawsze była taka.
Tyle że...
musiałem znowu zdać sobie z tego sprawę.
Wiesz...
filmy zabierają mnie bardzo daleko,
ale miłość
zawsze sprowadza mnie do ciebie.