Herman mówi, że Lily Flower musi być naprawdę seksowna.
W przeciwnym razie przyćmi ją Irma Vep.
- A tego nie chcemy. - Nie.
Nie za dużo? Jak myślisz?
Raczej nie. To pasuje do niej. Ona jest zła.
Tak.
Wyślę Hermanowi kilka zdjęć.
Nie. Dobrze. Cudownie. Pokaż, jak prześwituje.
Świetnie.
Najwyższa pora.
"Bardzo dobrze.
Na razie najlepsza. O tym myślałem, postać jest atrakcyjniejsza".
Herman ma zupełnie inne podejście. To fajna zabawa.
Ale brakuje mi René. To jego projekt.
- René zniknął. Co mamy robić? - Założę się, że wróci.
René żyje w innym świecie. Ma wizję, która go przytłoczyła.
Jak był młodszy, radził z tym sobie. Teraz już nie. Smutne.
Znowu Herman.
"Podkręć seks w scenie krępowania, jak ją łapią".
I dobrze. Chyba ma rację.
- W oryginale to jest nudne. - Wiem.
Znalazłam eksperta, który mnie nauczył kilku sztuczek.
- Masz liny? - Powiedział, że z taśmą jest łatwiej.
- Weź krzesło. - To?
Nie. To z tyłu.
Jesteś Philippem Guérandem. Stoisz za mną, ale cię nie zauważam.
Najpierw muszę związać ci ręce.
Dawaj.
Możesz mnie przywiązać do krzesła.
Na około. Dobrze.
- Nakręcę to. - Ok.
Cześć, Herman. Pomocy! Au secours!
Zobacz to.
Nie wiedziałam, że Cynthia lubi krępowanie.
Ona lubi wszystko, dzięki czemu jej postać błyszczy.
I ma rację. Świetnie wygląda.
Tak.
Dasz radę sama? Mogę kogoś zawołać.
Dam radę. Nie takie rzeczy targałam.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- Mira, co tu robisz? - Nie wiem, czy jestem Mirą.
- Czasem Irma Vep ma władzę. - To z kim rozmawiam?
- Z obydwiema. - Siadaj.
- O ile duchy robią takie rzeczy. - Raczej nie jestem duchem.
- To jak tu weszłaś? - Mam moc.
- Jaką? - Przenikam przez ściany.
- Niesamowite. - Lubisz Hermana?
To nie jest mój typ reżysera. Lubię René.
Brakuje mi go. To jego projekt.
On nim żyje i oddycha na swój dziwny sposób.
Herman chyba jest w porządku. Fajnie, że podkręca trochę seks.
- Perwersję? - Chyba tak.
Ale perwersja była w tym od samego początku.
Herman podąża śladami René, to chyba dobrze, co?
Chcesz?
Poczułam dziwną atmosferę, gdy weszłaś do pokoju.
Wy, aktorki, jesteście wiedźmami.
A ty?
Ja? Nie jestem aktorką, tylko piosenkarką.
Niewielka różnica. A na planie doskonale dajesz sobie radę.
Piszę piosenki o tym, co czuję. Albo o prostych rzeczach w życiu.
- Tak nawiązuję kontakt z publicznością. - I to niby jest prawdziwe życie?
- Tak. - A kręcenie filmów to coś innego?
Filmy to fantazje,
a nie można żyć w fantazji, jak świat naokoło się rozpada.
Nie, świat jest w bezustannym ruchu. A sztuka jest potrzebna.
Filmy są sztuką?
- Czasem. - Większość filmów jest bez sensu.
Nawet Wampiry?
Po co komu Wampiry w 2022? Serio.
Filmy są portalem do duchowego świata.
René mnie tego nauczył.
Chyba nie rozumiem.
Do duchowego świata, do którego straciliśmy dostęp.
- A dlaczego? - Bo straciliśmy wiarę.
Religia była kiedyś połączeniem z zaświatami.
- Jestem buddystką. - I zawsze byłaś?
Nie. Tylko kilka ostatnich lat.
Ale dzięki temu odcięłam się od materialnego świata.
Właśnie to robią filmy. Odcinają nas od materialnego świata.
- Większość filmów gloryfikuje ten świat. - To inaczej to ujmę.
Pomagają kwestionować ten świat.
I tak po prostu wychodzisz? Nie pocałujesz mnie?
Wiesz, że się pożegnam. Jesteś moim talizmanem.
Pokażę im, jak się robi filmy.
- Życz mi powodzenia. - Powodzenia, kochanie. Idź już.
Zamów jakieś jedzenie na wieczór. Mogę późno wrócić.
- Pa. - Kocham cię.
PRZYLECIAŁAŚ JUŻ? ZOBACZYMY SIĘ?
Cześć, tu Mira. Zostaw wiadomość...
Suka.
- Dziękuję. - Witamy.
Co się stało?
Próbowałam mu to wytłumaczyć.
Herman dał mi fantastyczny naszyjnik.
I nie wiem, ktoś zakradł się do apartamentu i go ukradł.
- Ktoś się włamał, kiedy spaliście? - Boże, to przerażające.
Pogadam z kierownikiem. Zrobią śledztwo.
Po wybuchu bomby Moreno i Irma Vep
musieli zgodzić się na współpracę z Satanasem.
Moreno zgadza się przekazać Satanasowi łup z napadu na bal.
Następnie posyła Lily Flower po pieniądze do banku.
Mazamette, pracownik Philippe'a Guérande'a
jest na ich tropie...
Mazamette natychmiast mówi Philippe'owi, co zobaczył.
Razem udają się do apartamentu Lily Flower...
- Dwóch panów do pani. - Proszę ich wprowadzić.
Niech się panowie rozgoszczą.
Dziękuję, że zgodziła się pani nas przyjąć.
Mamy bardzo pilną sprawę.
Zainteresował mnie pan.
Cięcie! Cholera. W mordę.
- To nie działa. - Bo to niemożliwe.
- Szybciej nie mogę. - Jak to?
- Dziecko by to szybciej zrobiło nogami. - Ale ta taśma się nie klei.
- Nie wiem dlaczego. - Mieliście próbę.
- Ale bez taśmy. - Próbowaliście z papierem toaletowym?
Nie, z liną. Tradycyjnie. Nie tak.
- Sprowadzę konsultanta od krępowania. - Ok.
Jakiego konsultanta od krępowania?
To jest Thorvald. Pochodzi z Norwegii.
- Cześć, co tam? Herman. - Dobrze. Mów mi Thor.
- Poznaliśmy się w dark necie. - Jakbyś do tego podszedł?
- Ona jest przygotowana na pełen zestaw? - To nie jest konieczne.
Philippe jest dziennikarzem. Nie jest zawodowcem.
Rozumiem. Żałosny amator.
Philippe Guérande jest detektywem, i to dobrym.
Chcemy, żeby to dobrze wyglądało,
i nie skrzywdziło aktorki.
- Damy radę? - Ty jesteś uległa?
Jestem Wampirem. Philippe i Mazamette mnie porwali.
- Masz doświadczenie w krępowaniu? - Minimalne.
Miałam chłopaka, którego to kręciło, jakieś kajdanki, ale to bolało.
Mówiłam ci, że to jest telewizja. Nic zbyt szokującego.
Mówię tylko, że jest szeroki zakres.
Jak mam to podkręcić, to są na to sposoby.
Nie, nie musimy niczego podkręcać.
Dobra. Czyli ty jesteś dominem?
Jestem Philippe, wróg Wampirów, żadnych podtekstów seksualnych.
Co za szkoda. Żadnych?
- Nie. - Dobra, pokażę ci.
- Patrzę. - Daj ręce. Skrzyżuj.
Najpierw unieruchamiam ręce.
A teraz krzyż między piersiami.
Drugie ramię krzyża.
- Za mocno? - Jeszcze mocniej byłoby za dużo.
Ile to ma punktów na dziesięciostopniowej skali?
- Jeden. Maksimum. - Jeden nam wystarczy.
- Tak, zdecydowanie. Idealnie. - Tak.
- I wystarczy. - Tak.
Nie zdradzę moich wspólników.
Jeśli nie zadzwonisz do Moreno, zadzwonię na policję.
Nie. Nie dzwoń na policję. Dopiero wyszłam z więzienia. Nie chcę tam wracać.
- Więc wiesz, co musisz zrobić. - Dobrze. Zrobię to.
Natychmiast przyjdź do mnie. Mam ważną wiadomość.
Już jedziemy.
Zabrać go.
Cięcie! Mamy to!
Cięcie!
Bierzemy to.
Chyba mógłbym mieć lepszy kąt.
Podszedłbym bliżej i potem z boku.
- Skręciłam nogę. - Co?
Nie wiedziałam, że tam jest tak głęboko.
Zapomniałaś o czymś.
Kurde.
Przepraszam państwa. To było ostatnie ujęcie Gottfrieda!
Przepraszam.
- Brawo. - Dziękuję.
- To ja wam dziękuję. - Świetna robota.
Herman, jesteś w porządku.
- Nie znasz się na kinie. - Wypierdalaj.
- Jesteś w porządku. Kłócimy się! - Ochrona!
Gottfried zaprasza na drinka w ogrodzie.
Dołączcie do nas, jak skończycie.
Sprawdziłem grafik, mamy za mało dni ze Steadicamem.
- René nie przepada za Steadicamem. - Dlaczego?
Nie wiem, to nie jego styl. Ale próbowałem.
Ale to jest mój styl.
Możemy porozmawiać?
- Musimy jeszcze omówić drony. - Tak, drony.
- Gdzie użyje dronów? - Nie wiem.
No co tam?
Nie chciałem przeszkadzać podczas zdjęć,
ale pojawił się problem w hotelu.
Naszyjnik twojej żony zniknął w nocy.
- Laurie jest zdruzgotana. - Kurde.
Niech kierowca podjedzie z przodu.
Przeproście Gottfrieda.
Nawet schłodzony. Normalnie na planie jest ciepły.
Nie będę ściemniał.
Podczas tych zdjęć nie raz się wynudziłem,
ale przez większość czasu, dzięki René, były obecne duchy.
One dały mi napęd.
Duchy to jego przyjaciele. Uwielbiam je.
- I ciebie też kocham, Mira. - A ja ciebie.
Do kina przyciągnęło mnie poczucie wolności.
Nie było ograniczeń.
Kino to był Dziki Zachód. Może o tym zapominacie.
Ale ty nie.
Dlaczego nadal kręcimy filmy?
- No, mówcie. - Dlaczego ciągle kręcimy filmy?
Kto jest gotów zaryzykować swoje życie dla filmów?
Żyjemy w nudnych, mrocznych i nijakich czasach.
Gdzie zniknęło pragnienie przygody?
Gdzie się podział chaos?
Tak.
- Odjazd. - Gdzie jest chaos?
Staram się, żeby życie było szalone, doprowadzając wszystkich do szału.
Niektórzy z was mnie za to nienawidzą.
Ale tak, może macie rację. Może macie.
Kino przejął biznes.
Prawnicy, wielka kasa, franczyzy, platformy.
Ale filmy niezależne wcale nie są lepsze.
Tak mędzą, że się wyrzygać można.
Kino było dla niegrzecznych chłopców i dziewczynek,
takich jak Musidora.
Taki był kiedyś rock and roll.
Tak jest, Gottfried. Tak jest!
Jutro mnie już nie będzie.
Więc nie będziecie musieli mnie znosić.
Wypijmy za to.
Niech żyje chaos.
Po aresztowaniu Irma Vep zostaje skazana na dożywocie w Algierii.
"A Moreno?"
"Dziś został ścięty".
Podczas wejścia na statek Irma Vep ucieka!
Odważnie ukryła się pod wagonem.
A teraz fragment pamiętnika Musidory...
W dniu, w którym mieliśmy z Feuillade'm kręcić przerażającą scenę z pociągiem,
miałam próby do rewii Sachy Guitry'ego.
Bałam się poprosić Guitry'ego, żeby mnie zwolnił.
Dlatego poprosiłam jego asystenta, by go zapytał.
Musiałam już wyjść, ale ani słowa. Guitry próbował inny kawałek.
Wykrzywiasz się.
Nieprawda, rozśmieszam ich.
Nie. Rozśmieszasz tylko kilka osób.
I jeśli ci rozśmieszeni odwiedziliby cię podczas antraktu,
byłoby ci wstyd, widząc, kogo rozbawiłeś.
W końcu jego asystent przyniósł mi fatalną wiadomość.
I co powiedział?
Powiedziałem, że chodzi o kino, i się nie zgodził.
Przepraszam, ale wiesz, jaki jest.
Tak, niezbyt otwarty na negocjacje.
Rozczarowana poszłam zawiadomić Feuillade'a, że nie przyjdę na plan.
Właśnie próbowali taniec Apaczów w studio Gaumont.
Bardzo przepraszam,
ale nie mogę być dziś na zdjęciach. Guitry się nie zgodził.
Dlaczego?
Potrzebuje mnie punktualnie o czwartej.
O czwartej?
Nie ma problemu. Wrócisz na 15.30.
Przebierz się.
To tam, pośpiesz się.
Po drodze na plan opisał mi scenę.
Irma Vep wisi pod wagonem kilka godzin.
W końcu osłabła i spadła na tory.
Pociąg przejeżdża nad nią.
Wspaniała scena.
- To ona ma leżeć na torach? - Tak.
Lepiej pani niż ja! To 30 wagonów!
Szybko, pociąg będzie za pięć minut.
I się nie spóźni.
Może się pani położyć.
Wszystko gotowe?
Nie czekamy na techników.
- Musidora, ułóż się. Dobrze. - Trochę do tyłu.
Pośpieszcie się, pociąg się nie spóźni.
Bliżej szyny.
Właśnie.
Poproszę o megafon.
Mogę?
Przytrzymaj mi to.
Musidora, nie ma się czego obawiać.
Wszyscy na miejsca!
Musidora bardzo ryzykuje!
Leżałam na ziemi.
Pociąg przejeżdżał nade mną.
Byłam uwięziona między kołami.
Im szybciej jechał pociąg, tym szybciej wiatr wiał mi w oczy.
Liczyłam wagony, żeby mi się w głowie nie zakręciło.
Cudownie!
Jestem pod wrażeniem.
Co za odwaga, Musidoro!
Co za odwaga!
Brawo!
Na dużym ekranie będzie mocna scena.
Leć na próbę do Guitry'ego.
Dziękuję! Leć już!
Oczywiście nie odmówiłabym Feuillade'owi.
Dał mi najlepszą rolę w życiu.
Przepraszam za spóźnienie. Gottfried niezły teatr zrobił.
Słyszałam.
Zamykają kuchnię, mam ci coś zamówić?
Rybę z grilla i sałatę.
A jak nie ma ryby, to stek, średnio wysmażony.
- Witamy. - Dobry wieczór.
- Jak romantycznie. - Postarałam się.
Czy to znaczy, że masz jakieś fatalne wieści?
Niestety, dobrze zgadłaś.
Sałatka z jarmużu i ryba z grilla. Bon appétit.
Smacznego.
- Mam się bać? - Tak.
Albo nie. To nie jest zła wiadomość.
To jest także dobra wiadomość. Dla mnie.
Ale może nie dla ciebie.
- Nie wiem. - Czego nie wiesz?
- Czy ci na mnie zależy. - Jasne, że tak.
Im lepiej cię poznaję, tym bardziej cię lubię.
- A ty? - Ja jestem fanką. Zapomniałaś?
Byłaś fanką. Ale już mnie poznałaś.
- Może widzisz we mnie człowieka. - Chyba na odwrót.
Podziwiam cię. Bycie celebrytką to dla ciebie pestka.
Dość. Wystarczy pochwał. Mów co, bo zwariuję.
Mogę jeszcze poprosić? Dziękuję.
Jestem ci potrzebna. Przemądrzały filmowy nerd jest ci potrzebny.
- Poradzę sobie. - Poradzisz sobie, jak mnie nie będzie?
I od kiedy?
Zaraz. Będę kręcić ten swój film.
- Co? - Zaczynamy zdjęcia na początku roku.
Szaleństwo.
Ale zostanę z tobą do końca zdjęć.
- A potem zniknę. - Ile ty masz lat?
- Mam 25. - 25?
Młoda jesteś jak na pierwszy pełny metraż.
- Miałam szczęście. - Nie. Należało ci się.
- Dziękuję. Miło było. - No coś ty.
- Pa. - Ok.
Powiedziałam Mirze, że odchodzę.
Nie protestowała i nie była zszokowana.
Będę za nią tęsknić bardziej niż ona za mną.
Nie wiem.
Jasne, że na nią lecę.
Przecież to Mira Harberg. Bogini.
Dałabym się jej zerżnąć, ale jestem zbyt nieśmiała.
Żyjemy w różnych światach. Zerżnie mnie
i co dalej? Będę kręcić film.
Będę musiała wyjechać. To będzie bolało.
Jutro zmienimy pokój. To załatwione.
Jak chcesz, to zmienimy hotel.
- Mira wie o tym? - Nie sądzę. Tylko ludzie z produkcji.
- Ale by się ucieszyła. - Dlaczego tak mówisz?
Moje nieszczęście, jej zemsta.
Przestań, jesteś dla niej za ostra.
Ona była ostra dla mnie. I się cieszy.
Jest wściekła, że się kochamy.
To nie jest twoje zmartwienie. Przytul się.
A może jutro pójdziemy
i kupimy ci coś, żebyś zapomniała o tych bzdurach.
Herman, zwariowałeś. To jest za drogie.
Wiesz, że tu nie chodzi o pieniądze. A wiesz, o co?
- O nas. - O nas.
Mamy być szczęśliwi, a jesteś smutna. Co cię obchodzi, co Mira myśli?
Pierdolić Mirę.
Więc to ty jesteś ta osławiona Irma Vep?
Chyba nie wiesz, z kim masz do czynienia.
Jesteś moim jeńcem. Siadaj.
Jade.
Nie wiedziałam, że jesteś w Paryżu.
Jestem i nie jestem. Tak samo jak ty.
Na razie jestem aniołem stróżem René.
Słabo ci to wychodzi. Wygląda, jakby z martwych wrócił.
Próbuję go jakoś nakręcić. Ale nie jest łatwo.
- Myślałam, że masz z nim na pieńku. - Bo mam.
Obwinia mnie o rozwód, a ja jego.
Czekałam choćby na słowo. I nic.
Irma Vep to ostatnia rzecz, jaka została z naszego związku.
- I chcesz to chronić. - Filmy już mnie nie interesują.
Kiedyś były częścią mojego życia.
Ale to już przeszłość.
- A teraźniejszość? - Prawdziwe życie.
Bycie dobrym człowiekiem, pomagam, kiedy mogę.
- A René potrzebuje ochrony. - Przed sobą samym.
- Chcesz może? - Tak. Dziękuję.
Mogę ci zadać pytanie?
Mam poczucie winy, że jestem Irmą Vep.
Dlaczego?
Jestem człowiekiem Zachodu. Właściwie to jestem Szwedką.
Ale chyba zostałam amerykańską aktorką.
I dobrze się z tym czujesz?
Szwedzka, amerykańska, co za różnica. Dwuznaczność mi nie przeszkadza.
O to chodzi w aktorstwie. Tylko tak się zastanawiam, czy...
Czy?
Czy Irma Vep była Chinką,
a teraz przy tym całym zawłaszczaniu kulturowym,
nie bardzo wiem, co o tym myśleć.
Nie wiem, czy stoję po właściwej stronie. Czy robię to, co trzeba.
Irma Vep nie jest Chinką.
Bo ją zmieniłaś.
Robiłam, co się dało, nie wiedząc, dokąd zmierzam.
- A wiesz dlaczego? - Jasne.
Bo nigdy nie postrzegałam siebie jako chińskiej aktorki.
Wychowałam się w Anglii. Moja rodzina jest z Szanghaju.
Większość filmów nakręciłam w Hongkongu. Mam wiele różnych tożsamości.
To mnie otworzyło na świat.
I może dzięki temu jestem lepszym człowiekiem.
Czyli mogę być Irmą Vep?
Tak, o ile pozwolisz jej sobą zawładnąć.
René jest mi potrzebny.
Musi wrócić na plan dokończyć serię.
- Dlatego przyszłaś? - Irma Vep mi kazała.
- Nie lubisz Hermana? - Nie mam z nim problemu.
Ale on jest z innej planety.
I nie jesteś zła, że ci ukradł dziewczynę?
Nie.
- Już mi przeszło. - Mam wątpliwości.
Ukradłaś naszyjnik Laurie. Myślisz, że wyrównałaś rachunki.
To była głupota, zrobiłam to spontanicznie.
I nie sprawiło mi to przyjemności.
- I nie zamknęłaś sprawy. - A Herman nic nie rozumie.
René ma duchowy związek z Irmą Vep. Za każdym razem to czuję.
Musi pokonać swoje demony i dokończyć zdjęcia.
- I będę o niego walczyć. - To walcz.
Chcesz mieć René? Będziesz go miała.
Ogląda właśnie najnowszą wersję.
Zwrócił się przeciwko własnemu filmowi, niszczy go.
Więc to ty jesteś ta osławiona Irma Vep? Jesteś moja.
Nie walcz z tym. Odpuść.
Mira? Co tu robisz?
- Nie jesteś zdziwiony. - Dziwne rzeczy się ostatnio dzieją.
Mnie też.
- Zniknąłeś. - Terapeutka kazała mi odpocząć.
- Masz depresję? - Nie, nie.
Tak, ale to nie wszystko.
Straciłem wiarę.
- W siebie? - Nie.
- We mnie? - Nie, nie.
W robienie filmów.
Wygląda na to, że się myliłem.
- Dlaczego? - Jak tu weszłaś?
Przez dach.
Widzisz, zamieniłaś się w Irmę Vep.
Coś się dzieje, jak wkładam ten kostium.
Oczywiście, stajesz się nią.
Jak się z kimś jest bardzo długo, to się w niego zamienia.
Nie. Irma Vep jest inna.
Ona jest unoszącym się duchem, szukającym gospodarza.
- Czyli mnie. - Teraz tak. Ale to mogłem być ja.
Lub Regina.
Czy ostatnio Regina jakoś dziwnie mówi?
Tak, mówiła jakieś dziwne rzeczy, że filmy to magiczne obrzędy.
Że przywołują Lucyfera.
Powiedziała, że Lucyfer nosi światłość?
- Tak. - To Irma Vep przemawia.
Jej dusza nawiedza kino od wieku.
Zmienia oblicze, co pokolenie wymyśla się na nowo.
Ale dziwne, bo zawsze jest taka sama.
Nie traci swojej aury.
- Ona jest zła. - Nie.
Nie, nie jest zła. Jest duchem.
A duchy nie są ani dobre, ani złe. Są po prostu duchami.
Kino budzi ją tak samo, jak medium przywołuje zmarłych.
Musidora i Louis Feuillade wyczarowali Irmę Vep.
I nie odeszła. Została z nami.
Jest bardzo potężnym duchem.
Może się obrócić przeciwko człowiekowi.
- Dlaczego? - Czarna magia, tego się nie kontroluje.
Magia się bawi człowiekiem.
Jesteś na antydepresantach?
- Tak. - To nie powinieneś pić.
- Zła mieszanka. - Kogo to obchodzi?
Mnie.
Zmień zdanie.
Nikt inny nie dokończy serii. To nie ma sensu.
To twój projekt. Twoja ekipa i obsada.
To twoja czarna magia.
Herman dokończy ten odcinek i wrócisz na plan.
Myślisz, że to dobry ruch?
Jestem pewna.
René, zrób to.
Tajemnicza kobieta wchodzi do kryjówki Wampirów...
"Ten głos..."
Irma Vep wróciła
Trzy tygodnie później...
- Gotowi? - Tak, kręcimy.
Świetnie.
Uwaga, ostatnia próba.
To ostatnia próba. Przypominam, jesteś pijani, głośni.
Żyjecie!
A jak się orientujecie, że to Irma Vep, zaczynacie szaleć! Dobra?
Ostatnia próba!
Przygotujcie się.
Akcja!
WKRÓTCE POTWORNY ŚLUB
Napisy: Mariusz Arno Jaworowski