Przepraszam.
Przeszkadzam?
Lubię posiedzieć na planie, nim zjawi się ekipa i zrobi się chaos.
Ja tak samo.
Muszę poczuć, jak tu jest naprawdę.
Chcę, żeby dom był nawiedzony.
Wolałbym, żebyś ze względów bezpieczeństwa nie celowała we mnie.
Nie jestem aż tak niebezpieczna.
Dla mnie jesteś Irmą Vep.
Więc jesteś niebezpieczna.
Ale poza kamerą jestem całkiem miła.
Nie, nie dla mnie.
Może później.
Jak skończymy zdjęcia.
I co...
jest wystarczająco nawiedzony?
Plan?
Na ogół
plany są pozbawione duszy, ale nie ten.
Jest tu prawdziwy duch, z rewolwerem.
Mira...
Czy wierzysz w rzeczy niewidzialne?
W rzeczy niewidzialne?
Chyba tak.
To zależy, co uznajemy za niewidzialne.
Rzeczy, które istnieją,
ale ich nie widać.
Na przykład?
Wi-Fi?
Tak.
Jasne.
Tak.
Ale czasami czuję, że go nie ma i że nie działa.
A wierzysz, że może istnieć coś?
Że miejsca mają duszę?
- Albo nie mają. - Nie widać, ale to czuć.
Tak.
Wierzę.
Plany zdjęciowe...
są niesamowite, bo są jednocześnie prawdziwe i nierzeczywiste.
Wyglądają jak prawdziwe, ale są jedynie imitacją rzeczywistości.
Tak jak sny
są imitacją rzeczywistości.
Tak. Jak sny.
Ćwiczyłaś scenę?
Tak.
Pokażesz mi?
Na pewno mam zabić Wielkiego Wampira?
Tak. Musimy się go pozbyć.
Nie będzie zbyt szczęśliwy.
Walić go.
Jestem tu dla ciebie.
Wchodzę w to.
Wielki Wampir odwiedza Moreno, żeby zapłacić okup za Irmę Vep.
"Irma nie chce mnie opuścić. Niech pan sam zapyta, jest obok".
Zahipnotyzowana Irma Vep zabija Wielkiego Wampira!
Tak!
Brawo! Zrobiłaś to!
Strzel jeszcze raz.
Opróżnij bębenek!
Wskocz na niego!
Obydwiema stopami.
Wskocz na niego!
René, mam obcasy.
Nie mogę po nim skakać.
Nie, nie, nie.
On nie żyje. Nic nie poczuje.
- Wskakuj. - Przepraszam.
W porządku.
Nie masz za co przepraszać.
To sprawa między mną a René!
To wariat!
René, pozwę cię!
To modelowa zemsta! Jesteś skończony!
Pierdol się.
Nie żyjesz! Wielki Wampir nie żyje!
Już nie żyje! Nie ma go w scenariuszu! Pa, pa!
Już po tobie, zobaczymy się w sądzie!
Pierdol się, kutasie! Pierdol się!
Kurwa!
Chuj by to! Mam dość tego filmu!
Kurde!
Dłużej tego nie zniosę!
Mam już dość!
Nienawidzę Roberta!
Kurwa!
I gotowe.
- Dobranoc. - Dobranoc, tatusiu.
Otuliłeś ich?
Tak.
Bardzo się martwię.
To normalne.
Przy pracy z René to nic nowego.
Nie denerwuj się tym.
Próbuję. Ale przesadził.
Kompletnie mu dziś odbiło i Robert wyleciał z serialu.
Od ilu lat pracujesz z René?
Od 15.
Może przerwa dobrze by ci zrobiła?
Muszę go chronić.
Przed czym?
Przed nim samym.
Gdzieś przepadł.
Jak to?
Dzwoniłem do jego żony. Nic nie wie.
Nie odbiera ode mnie i od Carli.
Jutro może się nie pojawić na planie.
Od tego jest ubezpieczenie.
Czy ubezpieczenie pokrywa reżysera, któremu do reszty odbiło?
Powinnaś wiedzieć, jesteś prawniczką.
Mam nadzieję. Odpukać.
To jest rozwiązanie?
A mam to ubrać w inne słowa?
Nie.
Słucham?
Przepraszam, że tak późno, ale mamy mały problemik.
Coś z René?
Nie, nie René.
- To co znowu? - Gottfried.
Od początku wiedziałem, że będą problemy.
Jakby ci to powiedzieć?
Powiesił się podczas jakiejś gry seksualnej.
Co? Czy on...
Nie wiadomo, czy jest całkowicie żywy.
Nie chcą mi nic powiedzieć.
Kto?
Ratownicy medyczni.
Jestem w hotelu. Czekam na prognozy.
Moment, idzie lekarz.
Oddzwonię.
Przepraszam, czy coś wiadomo?
Żyje,
ale może mieć uszkodzenia mózgu. Musimy stwierdzić jakie.
Może z tego wyjdzie, ale obszary pamięci i ruchu mogły zostać uszkodzone.
Przepraszam, czy mogę zadać pozornie głupie pytanie?
Ale taką mam pracę.
Czy będzie mógł jutro brać udział w zdjęciach?
Dobrze będzie, jak do jutra przeżyje.
No tak...
Przepraszam...
Proszę zrobić przejście.
Pojadę z pacjentem.
- Czekają na nas. - Dobrze.
Uwaga, podnosimy.
W górę.
Halo?
Pojechali do szpitala, pojadę za nimi na skuterze.
Wiemy tylko to, co mi lekarz powiedział.
Dzwoni Gautier.
- Już dzwoniłeś do niego? - Oczywiście.
Musiałem.
Nie zazdroszczę. Powodzenia.
Zadzwoń, jak będą wyniki rezonansu.
Dobrze, obiecuję.
Gautier. Dzięki, że oddzwaniasz.
Właśnie odebrałem twoje wiadomości. Zdawałeś się podenerwowany.
Mamy problem.
Z Mirą?
Nie.
Z Mirą wszystko dobrze.
Mamy problem z niemieckim aktorem.
- Gottfried. - Gottfried?
Nie bardzo kojarzę.
Nawet się przestraszyłem.
I co z tym niemieckim aktorem?
To bardzo delikatna sytuacja.
Wylądował w szpitalu.
Współczuję.
- Jakiś wypadek? - W pewnym sensie.
Na planie?
Nie, u niego w hotelu.
Znaleźli go w szafie.
Wypadek w szafie?
No więc...
może wiesz, że jak faceta się wiesza,
to ma spontaniczny i automatyczny
wzwód.
Nie, nie wiedziałem.
Niektórzy ludzie używają pętli lub paska,
żeby się podwieszać na wieszaku w szafie,
aby się podniecić.
To się nazywa asfiksja autoerotyczna.
Asfiksja autoerotyczna?
To jakiś czub.
Dlaczego go nie pilnowaliście?
Cały czas była z nim asystentka.
Ale Gottfried uparł się, żeby pójść do baru "U misia",
gdzie chadzają starsi i duzi geje.
I jej się zgubił w tłumie.
Nigdy nie byłem w takim miejscu.
Ale słyszałem, że bywa tam tłoczno.
Kiedy to się stało?
Nie wiemy.
Nie odbierał telefonu.
Carla kazała otworzyć drzwi
i znaleźli go w szafie.
- Żywego? - Teoretycznie, tak.
Ale był nieprzytomny.
Miała miejsce śmierć mózgu?
Nie, ale rokowania nie są najlepsze.
Skontaktuj się z Angusem, szefem produkcji w studio.
Zaraz ci przyślę namiary.
- Rano się tym zajmę. - Nie, natychmiast.
Dobrze.
I nikomu ani słowa.
Angus zajmie się kontaktami z jego agentem, rodziną i tak dalej.
Minimalizujemy skutki kryzysu.
Jakie ma szanse na przeżycie?
Słabe.
Rzadko, ale czasem do nas trafiają.
Najczęściej w weekendy. W soboty wieczorem.
Albo podczas letnich wakacji. Rodzina wyjeżdża, to się bawią fiutami.
Żałosne.
Jakie szanse ma Gottfried, 50/50?
Czasem z tego wychodzą, czasem nie.
W tym przypadku powiedziałbym raczej 30/70.
Może nawet 25/75.
Dodzwoniłaś się do René?
To próbuj dalej.
Jadę do biura. Bez Gottfrieda nie ma dziś zdjęć.
W żadnym razie nie dzwoń do Miry.
Prawnicy Gautiera kontaktują się z jej agentką.
Gautier nie może się dowiedzieć, że zniknął z planu.
Angus, dziś oczywiście nie ma zdjęć,
te dwa tygodnie możemy ze sobą zamienić.
I zaczniemy w sobotę,
bo w piątki Edmond Lagrange gra w teatrze.
Występuje w Szelmostwach Skapena.
Dobrze mu to robi. Jest zachwycony.
A ekipa będzie pracować w sobotę?
Łatwo nie będzie, ale biorąc pod uwagę sytuację...
Coś wymyślimy.
Gregory, kiedy chciałeś mi powiedzieć, że René zniknął?
Przepraszam.
To się stało wczoraj, po awanturze z Robertem.
Zszedł z planu i nie wrócił.
Dzwonię do niego bez przerwy.
Zawsze możemy go zastąpić.
On w ogóle wie, że Gottfried próbował się zabić?
W sumie to nie było samobójstwo,
raczej seksualna zabawa.
Może lepiej o tym nie mówmy.
Jeszcze nic nie wiadomo.
Nie wiemy i czekamy, aż lekarz...
powie co i jak.
Dajmy mu więcej czasu.
Na pewno się pojawi.
Zadzwonię do jego agenta.
Jego agent nie jest zbyt pomocny.
Ukrywać to przede mną. Durny pomysł.
Cześć, Angus. Wszystko dobrze?
Szczerze mówiąc, nie.
Gautier się wścieknie, jak usłyszy o René.
- Rozumiem. - Jesteś na głośnomówiącym.
Bonjour, Vladimir.
- Odzywał się do ciebie? - Nie.
Szukam go wszędzie, ale nic nie mam.
To co mamy robić?
Cierpliwości, jeszcze nie minęły 24 godziny.
Z twoim klientem zawsze jesteśmy cierpliwi.
I tak nie możecie kręcić, bo macie aktora w szpitalu.
Możemy zmienić grafik.
Wiesz, jak to działa.
Gautier ma już dość odpałów René.
Nie wina René, że Gottfried odpłynął.
Wczoraj René obraził Roberta Danjou,
wielkiego aktora, dżentelmena.
Poniżył go.
Grozi nam proces. Tego już za dużo.
To jest film. Takie rzeczy się zdarzają.
To jest chaos. Nie będziemy tego tolerować.
A może René miał wypadek?
To do niczego nie prowadzi.
Zwalniamy go, jeśli się nie pojawi do południa.
Jak zadzwoni, to mu to przekaż.
Rozumiem. Na razie.
Cześć.
- Za bardzo nam nie pomaga. - Mało powiedziane.
Pora na plan B.
Czyli?
Znając historię René,
pisałem z agentem Hermana.
Hermana Raya? Tego od Doomsday?
Pożonglujemy terminami, ale się uda.
Ale Herman chyba do tego nie pasuje.
To jest europejski film, nie w jego stylu.
Może być. Jego film świetnie radzi sobie na świecie.
Ale Doomsday nie ma nic wspólnego z Wampirami.
To są totalne przeciwieństwa. Czy tylko ja tak uważam?
Rozmawiałem już z nimi na Zoomie.
I rozważą naszą propozycję.
O Boże.
Cześć.
Nic ci nie jest?
Wszystko dobrze.
Na pewno? Dobrze cię widzieć.
Tak, w hotelu.
Wychodziłam z windy i się na niego natknęłam.
I wtedy zemdlał.
Nie, nie, wszystko dobrze. Bierze prysznic.
Bierze zimny prysznic.
Teraz nic mu nie jest.
Nie brzmiał mniej zbornie niż normalnie.
Chciał od razu iść na plan, to mu powiedziałam:
"Nie, musisz odpocząć".
Nie ma sprawy.
Już wyszedł spod prysznica. Oddzwonię.
Co ci się, kurwa, stało?
Nie wiem.
Siedziałem sobie w pokoju i czytałem taką ekstra książkę o narkotykach
w faszystowskich Niemczech: Trzecia Rzesza na haju. Znasz?
- Nie. - Fascynująca.
Wiedziałaś, że wszystkie elitarne jednostki brały metę?
Dobra.
Potem nic nie pamiętam. I obudziłem się w klinice.
Z podłączonymi kroplówkami.
To ci powiem, co było.
Podwiesiłeś się w szafie i straciłeś przytomność.
No to wiem, czemu mnie szyja boli i mam ślady...
- No raczej. - Po duszeniu.
Zjedz coś.
Nie ma czym się przejmować.
Czasem tak robię, jak mi nie chce stanąć.
I to działa?
Na ogół tak, ale czasem tracę przytomność. Trzeba uważać.
Mało brakowało.
- Mam to obcykane. - Nie wątpię.
Ale teraz mam kurewską energię.
To daje napęd.
Nawet nie wiesz jaki.
Rezonans nie wykazał krwotoków.
Więc...
To świetna propozycja.
Ale muszę to omówić z Laurie.
Siema.
Miałem z ekipą spotkanie z Francuzami.
Chcą, żebym dokończył Irmę Vep.
Serio bierzesz to pod uwagę?
Tak.
Jeszcze się nie zgodziłem. Mają poczekać do jutra.
Ale Marvel przesunął Shark Mana i pomyślałem, że chętnie pojedziesz
do Paryża na kilka tygodni.
- Tak. - I dobrze płacą.
Przepraszam, że to mówię, ale to jest chałtura.
Jak to?
To jest prestiżowy projekt.
Nie powinieneś teraz robić niczego do telewizji.
To zniszczy ci wizerunek.
Jak?
Doomsday to sukces.
Wykorzystaj ten rozpęd.
A Irma Vep nic ci nie da.
Czyli nie chcesz jechać do Paryża.
Jasne, że chcę pojechać do Paryża. Kto by nie chciał?
Ale myślę o tobie.
Niepokoi mnie sytuacja między tobą a Mirą.
- Bez powodu. - Nie zamknęłyście tematu.
Nie wiem, jak ona...
ale ja mogę się z nią normalnie przyjaźnić.
Na odległość, oczywiście.
Jeśli tam pojedziemy,
- to zapewnimy ci tę odległość. - Dzięki.
A co się stało z René Vidalem?
Skurwysyn gdzieś zniknął.
- Poważnie? - I nie odbiera telefonów.
Nie ma z nim kontaktu.
A ty próbowałeś?
- Wysłałem mu SMS-a. - I co, odpisał?
Powiedzmy. Przysłał mi takiego gifa.
Rozumiem to jako: "Proszę bardzo".
To coś mniej delikatnego, takie "Pierdol się".
Dzwoniłaś do René?
Wyłączył telefon.
Wysłałam kilka SMS-ów.
Nie dziwi mnie to.
Tylko rozczarowuje.
Zgodziłam się zagrać ze względu na René.
Mogę się czuć zdradzona.
On na pewno cierpi.
Wiem. Ale teraz mamy na głowie Hermana.
Musisz się jeszcze zgodzić.
Wiesz, że się zgodzę.
Bo co mam zrobić? Nie widać innego wyjścia.
Przynajmniej to jest znane zło.
Herman nie jest złem.
Ale się boję.
Dlaczego?
Tęsknię za Laurie.
A ja nie.
Zadzwoniłam rano, nie odebrała.
Po kiego chuja do niej dzwoniłaś?
Bo tu przyjedzie.
Powinnyśmy ustalić zasady.
Laurie nie trzyma się zasad.
Nie daj się zranić jeszcze bardziej.
Dzień dobry. Proszę.
Słucham.
Nie byłem w domu od wczoraj rano.
Całą noc chodziłem po Paryżu.
Uprzedził pan żonę?
No właśnie, nie...
Jak mam zdjęcia, żona woli wyjechać z miasta.
Wyjeżdża z dziećmi do matki.
Twierdzi,
że podczas zdjęć jestem nie do zniesienia.
A jest pan?
Nie mogę się z nią nie zgodzić.
Ale popełniłem okropny błąd.
Nie powinienem kręcić tej serii.
Wycofam się.
Czy przemyślał pan to dokładnie?
Niezupełnie.
To mogłoby mieć efekt terapeutyczny.
Terapia nie była skuteczna.
Dlaczego pan tak mówi?
Kilka dni temu
odwiedził mnie
duch Jade.
- Jej duch? - Tak.
Czy ona nie żyje?
Nie, żyje. Ale była tuż obok.
Przepraszam.
Tak? Tak.
Proszę położyć kopertę pod wycieraczką. Dziękuję.
Przepraszam.
Minęło dziesięć lat i ciągle pana nęka?
Dwanaście lat!
Przepraszam, 12.
Myślałem, że nakręcenie tego długiego, ośmiogodzinnego filmu
będzie pewnego rodzaju wybawieniem.
Ale tak się nie stało.
Tylko rozdrapałem stare rany.
Powiedział pan, że Mira uosabia wybawienie.
Tak, to prawda.
Kocha ją pan?
Tak.
Kocham ją. To oczywiste.
Jest bratnią duszą.
Ale to jest coś innego.
Ale nie jest gorsze niż to z Jade.
- I nie jest duchem. - Nie.
Jest tak żywa, tak pełna życia.
Ale wie pani...
duchy nie mają wiele wspólnego ze zmarłymi.
Bardziej chodzi...
o to, co jest martwe w nas.
I o...
przeszłość, która nas wypełnia.
A Mirze jest to obce.
Ona jest lekiem.
Pan zdrowieje?
Tak. Ale też chcę ją chronić...
przed moją chorobą.
Pańską chorobą?
Tak. Wczoraj...
To znaczy...
Chodzi o to...
Wczoraj straciłem panowanie nad sobą.
- Co się stało? - To przez aktora.
Szkoda, że go nie zabiłem.
Opisywał pan mordercze zapędy,
zwłaszcza podczas zdjęć.
Ale minęło już kilka lat. Myślałam, że się pan z tym uporał.
Niestety, to wróciło.
I to ze zdwojoną siłą, po latach tłamszenia.
Dlaczego wczoraj nie zdołał pan opanować wybuchu gniewu?
Jest jakiś powód?
Tak.
Podzieli się pan tym ze mną?
Temu aktorowi
nie podobała się scena porwania,
która miała miejsce w oryginalnej wersji Feuillade'a.
Co więcej, nazwał tę scenę porwania
sceną gwałtu.
Porwanie można postrzegać także jako przemoc wobec kogoś, wbrew jego woli.
Stąd to słowo "gwałt".
Czyli ten aktor miał rację?
Nie jest pan gwałcicielem.
Jest pan przeciwieństwem gwałciciela.
Tłumaczę jedynie tok myślenia.
Nienawidzę go.
To normalne, chciał zniweczyć pańskie żądze.
Moje żądze?
Pańskie fantazje.
Przypomnijcie mi, kim jest ten Herman, o którym mówiliście?
Bardzo znany reżyser. Nakręcił Doomsday z Mirą.
No tak, to ten film, w którym Ragnar ma obcięte to i owo.
Mojej żonie bardzo się podobało.
Ale to eliminuje Ragnara z sequelu.
To bardzo mądry ruch. Ragnar powróci jako osoba transpłciowa.
To będzie pierwszy superbohater trans. Wizjonerski projekt.
A co Mira sądzi o Hermanie?
Nie jest zachwycona, ale poradzimy?
René zniknął, rozumie naszą sytuację.
Poza tym zrobili razem Doomsday. Są bardzo blisko.
To świetne wieści.
A co ubezpieczyciel na to?
Dają nam pełne pokrycie,
pod warunkiem, że jutro opuścimy studio zgodnie z planem.
Studio jest zbyt drogie.
To jest niemożliwe.
Herman przyleci w poniedziałek, będzie wykończony.
Zostawi bagaże w Plaza Athénée, zobaczy kilka lokacji.
Do wtorku nic nie zdziała.
Musimy nakręcić to jutro,
rozebrać dekoracje i zwolnić studio.
Potrzebujemy reżysera.
Rozmawiałem z Mirą,
zasugerowała swoją asystentkę, Reginę.
Mira twierdzi, że da radę.
Dobrze.
Regina właśnie skończyła filmówkę.
Widziałem jej krótkie metraże. Ma talent. Mogło być gorzej.
Przygotowuje ciekawy długi metraż. Jestem zainteresowany.
To dajmy młodej szansę, Mira się ucieszy. A dokończy Herbert.
- Herman! - Co?
On się nazywa Herman.
Jestem spanikowana.
Mam zastąpić René,
żeby uratować sytuację.
To świetna okazja. Bierz to!
Nie jestem przygotowana i to nie jest mój projekt.
- To niech się stanie twoim. - Na jeden dzień?
Musisz pomóc Mirze.
To ja tu potrzebuję pomocy.
Poradzisz sobie, to tylko jedna scena.
Coś ci pokażę.
Całą noc to oglądałam, żeby się przygotować.
Co to jest?
Coś w twoim stylu.
Reżyser eksperymentator.
René mówił, że go inspirował.
Powinnam go znać?
Nie postrzegał siebie jako reżysera, tylko jako maga.
- Chyba magika? - Nie, magicy robią sztuczki.
A mag wierzy w niewidzialne siły.
Wierzy, że aktorzy są duchami, a filmy to magiczne rytuały.
I czemu mają służyć filmowe rytuały magiczne?
Mają przywołać Lucyfera.
Czyli co, jakiś satanistyczny obrzęd?
Nie. Lucyfer jest upadłym aniołem.
Ale także niesie Światłość...
Czyli jego filmy wyczarowują Lucyfera?
Nie, chcą dotknąć tej Światłości.
O co ci chodzi?
We wszystkich filmach chodzi o Światłość.
We wszystkich...
- Może w tych dobrych. - Tak, w dobrych.
Jak się nie wierzy w to, co niewidzialne, to się nie nakręci dobrych filmów.
I tego cię nauczyli w filmówce?
Nie. To trzeba w kinie odkryć samemu.
Nikt tego nie uczy.
Mówisz dokładnie tak samo jak René.
Twoja bluzka.
Dziękuję, pani reżyserko.
Jednodniowa reżyserko.
A potem znowu będę zwykłą kretynką.
Tu masz...
Anaïs Nin jako Astarte.
Bogini Księżyca.
Ona grała Astarte?
Nie.
Ona była Astarte. A to wielka różnica.
Czyli ja mam być Imrą Vep?
Nie. Musisz pozwolić, żeby Irma Vep była tobą.
Dzięki temu Wampiry będą lepsze?
Dzięki temu Wampiry będą sztuką.
- A nie... - Rozrywką.
Czyli to nie ma być rozrywką?
Oczywiście, że ma.
Ale też może być czymś więcej.
Jakie będzie twoje pierwsze ujęcie?
Kamera jest tutaj.
Widzimy wejście do mieszkania Moreno.
Potem robimy zbliżenie
na diabelskiego Satanasa,
który umieszcza tu sobie zatruty kolec.
Potem dzwoni do drzwi Moreno,
żeby oskarżyć jego i Irmę Vep o zamordowanie Wielkiego Wampira.
MORENO I IRMA VEP WŁAŚNIE UKRYLI W SKRZYNI CIAŁO WIELKIEGO WAMPIRA.
"TYLKO NIE PARALIŻUJĄCY KOLEC!"
Akcja!
Spokojnie, moja droga. On jest jedynie sparaliżowany.
Za pięć minut wróci do normy.
Ale dostał nauczkę,
że nie wolno zadzierać z wampirami.
Zabity człowiek schowany w tej skrzyni był moim podwładnym.
Ja, Satanas,
jestem prawdziwym Wielkim Wampirem.
Przyłączcie się do Wampirów.
Jeśli do jutra nie przysięgniecie mi wierności,
zostaniecie zabici o drugiej w nocy.
NASTĘPNEGO WIECZORA IRMA VEP I MORENO JEDZĄ KOLACJĘ W KABARECIE NA MONTMARTRZE.
NIE PRZYJĘLIŚCIE PROPOZYCJI DOŁĄCZENIA DO WAMPIRÓW.
O DRUGIEJ W NOCY ZGINIECIE. SATANAS, PRAWDZIWY WIELKI WAMPIR
A TERAZ FRAGMENT PAMIĘTNIKA MUSIDORY...
Rankiem, gdy mieliśmy kręcić pamiętną scenę z Wampirów w kabarecie,
otrzymałam liścik od pana Feuillade'a:
"Proszę przyjechać do studia Gaumont,
gdzie nakręcimy niebezpieczną scenę.
Proszę wziąć elegancką, lecz używaną suknię.
Ponieważ może ulec zniszczeniu".
Włożyłam ją do pudła
i udałam się na stację metra, Botzaris.
Cenną suknię niosłam pod pachą.
Powiedziałeś, że to było niejasne, więc ci to rozrysowałem.
To nakręcimy.
Mój partner, Fernand Hermann, który grał Moreno,
czekał na mnie na planie w kabarecie.
Madame Musidora...
Znajdujemy się w kabarecie,
gdzie podejmuję panią kolacją.
Rachunek pokryje Gaumont.
Szampan się leje.
Proszę spróbować.
Bardzo proszę.
Ciepłe piwo.
Mogło być gorzej.
W wiaderku nie ma lodu.
Manichoux, kręćmy!
Światła!
Wiadomość od Satanasa.
Uderzy o drugiej rano. O drugiej.
Trzymaj.
Przepraszam. A pan co tu robi?
- Mam tańczyć tango. - Proszę usiąść i jeść.
Proszę wstać.
Rezygnujemy z jedzenia.
Ma pan smoking i białą muszkę, to jednak bez sensu.
Będzie pan kelnerem.
Niech dadzą panu serwetkę na rękę.
Dobrze.
Opiszę państwu scenę.
Jesteście światowcami, macie świetny humor.
Kiedy wejdą tancerze, wszyscy macie na nich patrzeć.
Cisza na planie!
Irma Vep i jej kochanek Moreno dowiedzieli się,
że Satanas, Wielki Wampir, chce ich zabić dokładnie o drugiej.
Informacja dla wszystkich.
Dziś mamy dwa rodzaje statystów.
Statyści zwykli, którzy dostaną normalną stawkę.
I statyści, których dotknie wybuch, dostaną stawkę podwójną.
Jeśli kogoś interesuje podwójna stawka,
proszę stanąć z lewej strony.
Pozostali stają z prawej.
Tam jest podwójna stawka.
Podczas zdjęć dla bezpieczeństwa stańcie za zasłoną.
Ferdinand, idę za zasłonę.
Panie reżyserze,
pan wybaczy.
Moim zdaniem będzie pan bardzo zadowolony z bomby.
Skład ładunku dostałem od świetnego pirotechnika.
Obawiam się jednak, że kilku statystów może zostać rannych.
Nic nie szkodzi.
Możemy kręcić.
TYMCZASEM W KRYJÓWCE SATANASA PO DRUGIEJ STRONIE ULICY...
"OTWÓRZ OKNO, ŻEBYM MÓGŁ WYCELOWAĆ W KABARET".
Statyści, kręcimy!
Tańczycie!
Bardzo dobrze.
Wchodzi kelner. Podaje kieliszek szampana!
Teraz nalej wina samotnemu panu przy stoliku.
Właśnie tak.
Teraz obsłuż Moreno i Irmę Vep.
Obsłuż ich!
Wystarczy!
Toast.
Irma pije.
Uwaga, zaraz sygnał.
Dekoracje zawaliły się na nas.
Myśleliśmy, że zginęliśmy.
Nic nie słyszę!
Ogłuchłem!
To jest...
To jest koniec mojej kariery!
Jak na bombę, ta była mocna.
Dla rannych potrójna wypłata!
Cześć, tu telefon René Vidala.
Proszę nie zostawiać wiadomości.
W żadnym razie proszę nie zostawiać wiadomości.
Nie oddzwonię. Dziękuję.
Nadróbmy zaległości... Przyleciałaś już? Skoczymy na drinka?
Zobaczymy się?
Guziki się przerobi.
Poślemy je do Michaela. Robił guziki do Doomsday.
I wszystko zrobi?
Z Doomsday została masa guzików.
O mnie dość. Jak tobie minął dzień?
Pojeździliśmy trochę,
zobaczyliśmy wszystkie dekoracje, żeby wejść w nastrój.
Żebym poczuł, co się dzieje.
I co, spodobało ci się?
- Raczej nie. - Przecież jutro zaczynacie.
Nie mają czasu na zmiany.
Dlatego zmienię tylko najważniejsze rzeczy.
René, tandeciarz. Ale nie tani.
W świecie sztuki mówią na to minimalizm.
On jest minimalistą. A ja nie.
Ja lubię przesadę.
- No wiem. - To frustruje.
Tak samo z tą bombą, co miała rąbnąć w nocnym klubie.
Chciał to kręcić w jakiejś norze.
Takich rzeczy się tak nie kręci.
Idzie się do Moulin Rouge albo Folies Bergère. Czegoś dużego.
Pierdolę ten minimalizm, rozumiesz mnie?
Ale to jest serial, nie film.
- Nie mają budżetu. - Wiem...
Ale chcę dać z siebie wszystko, pracując z tym, co mam.
- Wychowałem się na hollywoodzkich hitach. - Nie chciałam oceniać.
Nie jestem jak bracia Cohen.
Skurwysyny są genialni.
- Nie, nie, nie. - Tak?
Nienawidzę, jak pomniejszasz swoją wartość.
Kiedyś będziesz kręcił fantastyczne filmy.
O ile jeszcze będą filmy.
- Będą. - Mam coś dla ciebie.
- Co? - Niespodzianka.
- Co? - Tak.
- Czekaj tu. - Czy jest jakaś okazja?
Sekundę.
Wariat.
Tak.
Kochanie.
- Wybierz rękę. - Lewa.
Obie, no weź!
To niespodzianka. Otwieraj. To nie gryzie.
Herman.
- Nie podoba ci się? - Jest przepiękny.
To przeprosiny za tę chałturę w Paryżu.
Nie mówiłam, że to chałtura.
Powiedziałaś.
Dobra, powiedziałam.
Chcesz założyć?
- Tak. - Zobaczymy.
Jest skomplikowane zapięcie.
Francuskie.
Voilà.
Genialnie wygląda. W mordę!
Nie chcę go uszkodzić.
Pomogę ci zdjąć.
Jest taki piękny.
Mamacita.
To rozumiem.
Kurde.
Choroba.
- Widziałaś się z Mirą? - Unikam jej.
Pytała o ciebie.
Wysłała ci SMS-a.
Byłam zajęta.
Jutro odpiszę.
Może.
Bawisz się z nią.
Zrobiła ze mnie seksualną niewolnicę.
Kochanie, czy ty nie przesadzasz?
No bo wiesz,
jej się nie podoba, że nie jestem już uległą fanką.
Jestem kobietą.
Tak, jesteś.
Nie jestem lalką.
- Chcesz się zemścić? - Nie.
Ale nie dopuszczę, żeby to się wymknęło spod kontroli.
- Jesteś twarda. - Jestem.
Jestem twarda.
Kotku.
WKRÓTCE WIDMO
Napisy: Mariusz Arno Jaworowski