Wskakuj!
Przepraszam za spóźnienie.
Spokojnie.
Jedziemy do hotelu Gottfrieda.
Ty i kto?
- Ja z Mirą. - "Ja z Mirą".
Żartujesz sobie, jedziesz z Mirą i masz crack w torebce?
Poprosiłaś, żebym to skołowała.
Mówiłaś, że to pilne.
Usunęłam problem.
Może trochę wdzięczności?
Ale nie miałaś tego robić z Mirą!
Odbiło ci?
Spokojnie, prawie dojechałyśmy.
Nie ma go w hotelu. Przed chwilą dzwoniłam.
Zostawimy to w recepcji. Żaden problem.
W żadnym razie! Nie zostawiaj cracku w recepcji, Zoé!
Poza tym, co robisz z Mirą? Ona ma rano zdjęcia.
Zaprosiła mnie na koncert Royal Trux.
Gottfried dzwoni na drugiej linii. Oddzwonię.
Nie rozłączaj się!
Nie krzycz na mnie, dobra?
Nie rozłączaj się.
Zoé?
Wariatka!
- Gottfriedzie, gdzie jesteś? - Nie wiem.
- Na jakiejś imprezie. - Jak tam trafiłeś?
Nie wiem.
- Gottfriedzie, podaj mi adres. - Zapytam.
Przepraszam, nie usłyszałem pani imienia.
Zajebisty skun!
- Co? - Jak ma pani na imię?
Ondine.
- Ondine, kochanie, podaj mi swój adres. - Dobrze.
Rue de la Revolution 49.
Na jakiej ulicy? Nie słyszę.
Nie słyszę. Gdzie?
- Już wiesz? - Nie, nic nie usłyszałam.
Niech powtórzy bliżej mikrofonu.
Przepraszam, możesz powtórzyć?
49 Rue de la Revolution.
Montreuil!
Gottfried jest w Montreuil. To poza miastem.
Nakręciłam film o zombie z tym ćpunem.
- Ciągle bierze? - Nie mogę powiedzieć.
Jezu. Skołowałaś mu towar?
- Nie mogę powiedzieć. - I masz go przy sobie?
- Lepiej podrzucę cię na koncert. - Nie. Jadę z tobą.
Nie, miałybyśmy kłopoty.
Kłopoty to już mamy.
Jazda!
Jedziemy do Gottfrieda!
Tak lepiej.
Po co wam ten koncert Royal Trux?
- Mają jeden występ w Europie. - Pewnie nawet się nie pojawią.
Zostańcie.
Nie wierzę, że René się na to zgodził. Mówił, że nie dotknie telewizji.
To nie telewizja, tylko seria filmów. Jak w niemym kinie.
- Co za różnica? - To powrót do korzeni.
Wielkie powieści XIX wieku wydawano w częściach.
Rozumiem,
ale to i tak jest serial na podstawie niemego filmu.
Serie zawsze były. Nie wzięły się znikąd.
Seriale są jak powieści. Ogląda się je jak długie filmy.
Cześć, Miro.
To nie są długie filmy, tylko treści.
Przemysłem rozrywkowym rządzą algorytmy.
- Miro, czego się napijesz? - Piwa. Dziękuję.
Stare kino to też były treści.
Nie, to było przeciwieństwo treści.
Nie mieli pojęcia, co robią.
Tworzyli to medium.
Prowadziła ich wyobraźnia.
Nie zgadzam się.
Wynaleźli projektor, zainteresowali publiczność
i musieli tworzyć treści, żeby ludzie się uzależnili.
Co masz do seriali?
Bo platformy
potrzebują treści i je rozciągają.
Dostosowują się do rynku. To przeciwieństwo sztuki.
Wychowałem się na powtórkach Dallas.
Reiner Werner Fassbinder też to oglądał.
- Waliłem konia do Sue Ellen. - Do Sue Ellen? Poważnie?
Była super seksowna. Ale Bobby'ego Ewinga też bym wydymał.
Dziękuję, że się tym z nami podzieliłeś.
Jak się robi coś do telewizji, najważniejsza jest oglądalność.
- To proste. - Zgadzam się.
Branża wie, czego oczekuje publiczność.
- Za dużo marketingu. - No właśnie.
To nie jest sztuka.
Kogo obchodzi, czy kino to sztuka. Ja mam to w dupie.
- Denerwujący jesteś. - Kino jest lepsze niż sztuka.
Potrafi uchwycić rzeczywistość jak żadna inna sztuka.
Jednak jesteś wnerwiający.
Wybacz, ale nie umiem rozmawiać z postmodernistycznymi lesbijkami.
Nie wierzę, nazwał mnie postmodernistyczną lesbijką.
Postmodernistyczna lesbijka? Boże, on mnie obraził.
- Słyszałaś go? - To ciekawość.
Chciałem zobaczyć twoją perspektywę.
A to proszę.
Należało ci się.
Co ty za świństwo piłaś? Jak można pić taką breję?
Przyjechała taksówka.
Pojadę z Zoé na skuterze.
Jest czwarta rano.
Nie pojedziesz w deszczu z pijaną wariatką.
Pijana, zgoda. Wariatka, może.
Na razie.
Chodź.
Mira jest bardzo wrażliwa. Doskonale wie, czego chce René.
Dzięki niej dzieło René wzleci na wyżyny.
Ma szczęście.
Tacy są wielcy aktorzy.
A czy ja też mogę pomóc? Nawet skromnie?
Nie o tym mówiłem.
Żartowałem.
Jesteś legendą sceny!
Wiecie, gdzie jest Gottfried?
Ostatnio rzygał w ogrodzie.
Gottfried?
Gottfried, gdzie jesteś, pacanie?
Nie mam okularów.
Gottfriedzie,
Tu jest. To chyba on.
- Tutaj! - Nic mu nie jest?
W mordę!
Ostrożnie.
Co on wziął?
Może lepiej niech śpi tutaj.
Będzie rzygał!
Podnosimy go.
Lepiej go zostawmy.
Nie możemy go tak zostawić.
Wstawaj.
Co powiedział?
Nic ci nie jest?
Może chodźmy do środka.
- Mogę go puścić? - Czekaj.
Coś sobie zrobił.
- Kurde. Nasz kierowca. - Spokojnie.
Musimy jechać. Czekają na planie.
Mira musi się odświeżyć.
- Byle szybko. - Tak.
Boże!
Kurwa! Lodowata woda!
W porządku?
Zajmiecie się nim?
Czuję się świetnie. A wy?
- Od razu charakteryzacja? - Tak.
W porządku?
- Got, przyniosę ci kawy. - Dobra.
Kurde, obrzygał auto.
- Nic ci nie jest? - Dajcie szklankę wody.
Zachowujemy się.
- Dzień dobry. - Cześć.
No to uwaga.
Zostajesz zatrudniona przez bank Renoux-Duval.
Wampiry oczywiście mają plan.
- Tak. - Dobra.
Rozumiesz?
- Jasne. - Dobra.
Bo wyglądało, jakbyś nie słuchała.
Nie.
Właśnie im mówiłam, jak się wyspałam. Jestem gotowa do pracy.
- Świetnie. - Jestem kompletnie skupiona.
Bo wyglądało, jakbyś miała zemdleć.
W każdym razie...
Wampiry dostają cynk,
że bank będzie wysyłał masę gotówki do Rouen.
Wiesz, gdzie jest Rouen?
A powinnam wiedzieć?
- Nie, wcale nie. - To nie wiem.
Musisz tylko wiedzieć,
że to jest o dwie godziny drogi pociągiem z Paryża.
- Dwie godziny. - Mniej więcej.
Pieniądze przewozi pracownik banku, Métadier.
- Jestem Métadier. - Irma Vep.
Gdyby jednak nie przyszedł, to bankier, Renoux-Duval,
- ten pan tutaj... - Proszę.
- Postanowił... - Jesteś cudowna.
Skup się.
Możesz się skupić?
Ten pan postanowił, że Juliette Berteaux,
czyli Irma Vep, czyli ty, będzie zapasowym kurierem,
na wypadek, gdyby tamten nie przyszedł do pracy.
Patrz.
- To przesyłka. - Tak, koperta z pieniędzmi.
Tak.
Więc... Mogę?
Koperta jest w tej aktówce.
- Tak. - Mogę zademonstrować?
Aktówka jest w tym sejfie.
Pozwól, że ją włożę.
To klucz.
- Tak. - Dobrze?
Wampiry oczywiście chcą się pozbyć Métadiera.
Możesz powtórzyć to nazwisko?
Métadier.
- Muszą się go pozbyć. - Tak.
Widzisz go? Nie ma.
- Métadier. - Tak. Bardzo dobrze.
Więc pieniądze powierzają Juliette Berteaux.
Tak!
- Możemy kręcić? - Tak.
WAMPIRY POSTANAWIAJĄ ZABIĆ MÉTADIERA.
Dlaczego się uśmiecha?
Cięcie!
Oglądamy!
Dobra, to było za mało brutalne.
Nie widziałem okrucieństwa Wampirów.
Muszą być bezwzględni. Zwłaszcza ty, Miro.
Ukazujemy Irmę Vep jako morderczynię.
- O to chodzi w tej postaci. - Mam nadzieję, że o coś więcej.
Jasne. Poniosło mnie. Przepraszam.
Żartowałam.
Rozumiem. Może być dzika. Dałam trochę za mało.
Bardzo dobrze.
Robercie.
Nie widziałem szpilki do kapelusza.
Widziałem.
- Ta będzie lepsza. - O wiele lepsza.
Ta jest lepsza.
Istotnie.
Wepchnij całą.
Chcę widzieć okrucieństwo.
Chcesz okrucieństwo, to będziesz je miał.
WAMPIRY POZBYWAJĄ SIĘ CIAŁA MÉTADIERA.
ALE GANGSTER JUAN DE MORENO, RYWAL WAMPIRÓW, ZNA ICH PLAN...
I jeszcze kapelusz Moreno.
Wyglądam jak żigolak.
Wtedy to było w modzie. Mam to z muzeum.
Nie jestem żigolakiem. I nigdy nie byłem.
Gottfried, wszyscy to wiedzą. Ale Moreno tak się ubiera.
Niespecjalnie lubię kapelusze, ale ten bardzo ci pasuje.
Od razu widać, kim jest twoja postać.
Żigolakiem.
Przysięgam, nie.
Jakby źle wyglądało, to bym ci powiedział.
Broda Métadiera nie jest jeszcze gotowa.
Nakręcimy tę scenę, a potem będziesz miał przerwę.
Dobra, wunderbar. Możemy już kręcić?
Sprawdź, czy się zgadza.
Proszę nie zasłaniać światła.
Możesz stanąć w świetle?
Z jakiego jesteś pisma?
To nie pismo, tylko strona internetowa.
- Online France. - Dobra.
To prawda, że zaczynałeś jako dubler w pornosach?
Mam wielkiego fiuta. Staje mi bez problemu.
Ale to było później. Zaczynałem od striptizu dla gejów.
Jesteś gejem?
Wtedy byłem, teraz już nie. Znudziła mnie gejowska subkultura.
Dlaczego cię znudziła?
Bo to religia. Religia mnie nie interesuje.
Ja chciałem tylko pakować im kutasa.
- I przestało cię to interesować? - Bo to komuniści.
- No chyba nie wszyscy? - Wszyscy.
- A ty nie jesteś? - Ja? Nie.
Jestem republikaninem.
Jebać liberalną elitę medialną i Latynosów odbierających nam pracę.
Latynosi ukradli ci jakąś pracę?
Niezupełnie. Ale wystarczy zobaczyć, co się dzieje na Oskarach.
Sami meksykańscy i koreańscy reżyserzy.
Dlaczego przyjąłeś rolę w tym serialu?
Bo to jest zajebista postać.
Juan de Moreno to genialny przestępca.
- Daje popalić lamerskim wampirom. - Ale kończy na szubienicy.
Bo tak kończą genialni przestępcy. Taki spotyka ich koniec.
Moreno to uosobienie zła.
Prawdziwego zła.
Reszta to obsrana amatorka.
Przepraszam. Broda jest już gotowa.
To do środy.
Robisz wrażenie.
Durne Wampiry się nabiorą.
To dla ciebie.
Dziękuję.
Métadier nie żyje. Irma ma przewieźć kopertę.
"Métadier! Duch!"
Wolałabym, żeby Gottfried w tym nie grał. Co za kutas.
Podobno się dogadywaliście.
- Kiedy? - Jak kręciliście Piekło Zombie.
- Ledwo to pamiętam. - Grałaś w tym.
- Byłam tam. - Gdzie były zdjęcia?
W Portoryko zamiast Haiti.
Wiesz co? Nic nie pamiętam.
Cały dzień byliśmy naćpani.
Błogostan.
- Cisza. Spokój. - Cisza.
- Halucynogeny. - Miałaś świetne recenzje.
Longfellow jest świetnym reżyserem.
Kręci filmy o zombie, ale tak naprawdę przekazuje
ważne polityczne treści.
Niby jakie?
- Przedstawia wyobcowanie. - To był film o wyobcowaniu?
To film o odcięciu od życia.
- Tak. - O wykorzystywaniu przez społeczeństwo.
- Co to w ogóle... - I nie jesteśmy tego świadomi.
Ma wspólnego z zombie?
Zombie są najbardziej wyobcowaną grupą społeczną.
Zombie nie mają mózgów.
- Nie żyją. - I o to chodzi.
Czyli co, ludzie są dziś jak zombie?
- Mają martwe mózgi. - Wyżarte konsumpcjonizmem.
- I o tym nie wiedzą. - Właśnie.
I filmy mają ich uświadomić.
Filmy mogą pomóc.
Nakręcono mnóstwo filmów o zombie i nic to nie dało.
Kogo my tu mamy? Jak miło cię widzieć.
- Muszę się napić. - Ja też.
- Pale ale. - Nie mamy.
- To jakieś piwo. - Dla mnie gorąca woda.
Dobrze.
- Sama woda. - To Regina, moja nowa asystentka.
Mogłeś jej nie zauważyć. Właśnie skończyła filmówkę.
- Myślałem, że to twoja nowa laska. - Jestem twoją fanką.
Uwielbia Piekło Zombie. Uważa, że to film o obcych.
- To film o wyobcowaniu. - Chce być reżyserką.
- Kiedyś. - Nakręciła kilka krótkich metraży.
- Nie zawstydzaj mnie. - Mają świetne recenzje.
- Zdobyłaś kilka nagród. - Na małych festiwalach.
- A plany na przyszłość? - Trzymam kciuki.
- Filmy o Zombie? - Raczej nie.
Może usiądziemy?
Jak wieść gminna niesie,
Eamonn już nie jest na tapecie.
Wieść jest prawdziwa, choć stara.
Będzie mi go brakowało.
Pamiętasz, jak popłynęliśmy na ryby, naćpani jak bąki?
Tak, ale mnie chyba tam nie było.
Fajny facet. Szkoda, że go rzuciłaś.
Poradził sobie. Ma zdjęcia w Paryżu. Możesz go odwiedzić.
Jak się nazywała ta seksi lesba?
Laurie.
Szalałaś na jej punkcie. Zdechnąć można było.
Była moją asystentką.
- Tak. - Była asystentką?
To skandal.
Wtedy jeszcze za nią nie szalałam.
Wypierałaś to. Wszyscy wiedzieli.
Tak. Nawet ona.
Zwłaszcza ona. Robiła z tobą, co chciała. Mądra laska.
W końcu dostała to, czego chciała.
Teraz mówi, że ją zadręczałam.
Co? Czyli była uległa
w tym waszym celebryckim lesbijskim związku?
Tak bym tego akurat nie ujęła, ale chyba tak było.
Kochanie, posłuchaj.
Laurie nie ma w sobie ani krzty uległości.
A jak ci się inaczej wydawało, to jesteś bardzo naiwna.
Ale to właśnie w tobie kochamy.
Zgrywasz twardą, ale jesteś szczera.
Philippe Guérande zrobił śledztwo w banku
i stwierdził, że Juliette Berteaux to Irma Vep.
- Dobrze. - Ok?
Niech to zrozumiem.
Moreno, gangster, ale nie wampir,
wynajmuje pokój u Wampirów.
Zgadza się.
I nie wie, że przez sejf jest wejście do kryjówki Wampirów.
- Nie wie. - Nie.
Ukradł kopertę, schował ją w sejfie,
a teraz Irma Vep i Wielki Wampir po nią przychodzą.
Ale Philippe Guérande ich przechytrzył. I dotarł do kryjówki przed nimi.
Métadier? Wyrzuciliśmy go z pociągu.
Patrz. Koperta.
- Skąd się tu wzięła? - Ręce do góry!
Nie ruszać się.
Koperta. Powoli. No już.
- Cięcie! - Kamera stop.
Przepraszam...
Pani kaskaderko.
Może go pani uderzyć o wiele mocniej?
Proszę się nie krępować.
Na mój gust było wystarczająco mocno.
Widać było, że to jest udawane.
Ale bolało. Mocniej mnie nie uderzy.
Musi być mocniej, żeby nie było sztucznie.
A może chodzi nie o siłę, a o pozycję?
Carla, pozycja jest idealna.
A może Edmond źle reaguje?
Musimy widzieć kopertę.
- Zagubiła się w tym zamieszaniu. - Nie widać było koperty?
Chcę widzieć tę stronę.
- Bardzo dobrze. - Tak.
Dobra.
Od początku.
Wszyscy na miejsca. Sprawdzić kontynuację.
- Proszę od początku! - Na pozycje!
Wszyscy na miejsca.
Może trochę szybciej!
Proszę go mocno walnąć!
Jedziemy! Zamknąć drzwi.
Akcja!
Gdzie koperta?
Wymiar sprawiedliwości ukarze cię za twe zbrodnie.
No już.
Mamy opóźnienie. Eamonn jest na planie.
Po tym ujęciu ma przerwę.
To on jest w skafandrze?
- Tak. - Robi salta?
Tak.
Miły dzień pracy.
Reżyser tam jest.
Dzięki.
Cześć, Gunnar.
- Cięcie! - Dobra.
Trzymam go.
Prawie się zesrałem.
Kiepsko by było.
- Mogę dostać wody? - Oczywiście.
- Eamonnie, świetnie wyszło. - Tak?
Genialne obroty.
Wyglądało, jakbyś wpadał w otchłań.
- Dobre to było. - Tak?
Szkoda, że nie ma kamery w hełmie. O mało się nie popłakałem.
- Robi wrażenie. - Dzięki.
- Długo tu jesteś? - Sześć tygodni. Zostało dziesięć.
- Przepraszam, że nie zadzwoniłam. - Trudno się zdobyć na taki telefon.
Wiem.
Co to za film?
Niby Blade Runner, ale bez elementów neo-noir,
replikantów i deszczu.
Dlaczego?
Zrobili badania rynku, okazało się, że deszcz jest depresyjny.
Widzowie nie wiedzą, co to replikanci.
I chyba nie dźwigają koncepcji kina neo-noir.
Kina noir chyba też
nie rozumieli.
- To co z tego zostało? - Gunnar.
- Gunnar został? - Tak.
To dobry reżyser.
Dzięki niemu będzie dobrze. Nie zniszczy własnej koncepcji.
- Chyba już zniszczył. - Ty to jesteś.
- Nie lubisz go, co? - Jest miły.
- Nie. - Nawet się o to kłóciliśmy.
Tak. Pierwsze słyszę, żeby miał jakąś koncepcję.
Skoczymy na drinka?
- Mają tu taką petite kafeterię. - Chyba nie zaryzykuję.
Nie chcę mieć z tobą zdjęcia w TMZ albo gdzieś.
Dobra. U mnie w przyczepie?
Co tam u ciebie?
- Tęsknię za domem. - Ale poza tym dobrze?
Tak. Mam nową dziewczynę. Może ją kocham.
Świetnie.
Jest piosenkarką.
Możesz mi to rozpiąć?
Tak.
Na razie jest w trasie,
rzadko ją ostatnio widuję.
Wiem. Lianna. Lubię jej nowe kawałki.
Niesamowite, co? Jestem jej największym fanem.
Ostatni album był świetny. Odważny ruch.
- Dziewczyna daje radę. - Jest bardzo mądra.
Mleko i cukier?
Nie pamiętasz?
- Mleko, bez cukru. - No tak.
Czytałem o tobie i Laurie.
- Tak. - Współczuję.
- No chyba nie bardzo. - Dlaczego tak mówisz?
Bo przez nią zerwaliśmy.
Mam to za sobą.
Jesteś twardszy, niż myślałam.
Co nie znaczy, że najpierw mnie to nie rozwaliło.
Mnie też nie było łatwo.
Tak, ale się tego nie spodziewałem.
Szukałem celu.
- I znalazłeś? - Może.
To znaczy?
Lianna jest w ciąży.
- To znaczy... - Gratulacje.
I jest...
Do 12 tygodnia nie powinno się mówić, a jest w dziesiątym.
- Chłopiec czy dziewczynka? - Chyba dziewczynka.
Podwójne gratulacje.
Myślałam, że nie chcesz mieć dzieci.
Tak mi powiedziałeś.
Tak.
- Kiedyś tak myślałem. - Ale już nie.
Nie. Zmieniłem się.
Ja też.
Nie jesteśmy sobie całkiem obcy. Jeszcze.
Ale się oddaliliśmy.
- Zazdroszczę ci. - Czego?
Dobra.
Pamiętasz, jak rozmawialiśmy o filmach René Vidala?
Tak. Uwielbialiśmy go.
Tak. Kto by się spodziewał, że będziesz z nim pracować?
Kto by się spodziewał? Dziękuję.
Można się zagubić u niego na planie.
A co tam jest nie tak?
Może nie rozumiem. Znasz mnie. Łatwo się gubię.
I trochę jestem zagubiona.
- Skąd je masz? - Zostaw.
- Przysłali ci? - Moja asystentka była uzależniona.
- Ohyda. - Już ją kocham.
Weź wszystkie. I przestań się przejmować.
Jesteś nie u siebie i grasz nieoczywistą postać.
Łatwo się zagubić.
Zawsze świetnie sobie radziłeś z moimi lękami.
Dlatego za mną tęsknisz?
Ostatnio...
jestem nieskupiona.
- Samotna. - Może czegoś szukasz.
- Czego? - Siebie.
- Nie wiem, dlaczego to robię. - Wiesz.
Robisz to, bo jesteś dobra.
Robisz coś, co kochasz. To rzadkość.
- Wiem. - Nie narzekaj.
Racja.
Tęsknię.
- Ja też. - Spierdoliliśmy to.
- No raczej. - I nie ma do tego powrotu.
Nie ma.
Wcale.
PO ARESZTOWANIU MORENO ZOSTAJE DOPROWADZONY DO PREFEKTA.
"To trucizna. Nie weźmiecie mnie żywcem!!"
"Cyjanek. To koniec. Nie żyje".
Przepraszam, Gottfried.
Możesz się przebrać w przyczepie. Kierowca zaraz będzie.
Kto robi zdjęcia?
Co? Lepiej powiedz.
Proszę.
Mój samochód stoi w korku.
Podobno mogę się zabrać z tobą.
Rozgość się.
Jak sobie radzisz z tymi wszystkimi laskami?
Nie rozumiem.
Dzięki. Ale nie biorę cracku.
- Nie byłabyś taka spięta. - Pewnie nie.
Żartowałem.
Wszystkie chcą ci wylizać.
Ty to potrafisz wszystko ująć w słowa.
Dziękuję.
Lubią mnie, niekoniecznie pragną.
Pragną. A Zoé?
- Zoé? - Ta na pewno.
Nie. Zoé jest walnięta.
Jest zabawna. To nic poważnego.
- Seks jest bardzo poważny. - Seks?
Nie, trochę tylko flirtujemy.
A Regina?
- Regina, nie. - Jasne, że tak.
Regina odpada. Jest inteligentna i pracuje u mnie.
Nie kombinuje. To dobry dzieciak.
Zobaczysz. Wkrótce zaatakuje.
Daj spokój. Jestem młoda. Jestem gwiazdą.
Bez przerwy mam takie historie.
Najważniejsze, żeby nie zwariować i żeby to nie miało na nas wpływu.
A na mnie to miało wpływ i bardzo mi się to spodobało.
Jak byłem młody, ruchałem wszystko, co się ruszało.
Gottfried, cały świat to wie.
Ale do mnie się nie dobierałeś.
- A mam? - Nie. Nie zbliżaj się.
Wybacz, ale dla mnie jesteś za nudna.
Dzięki Bogu.
- Odpuściłem wiele rzeczy. - I bardzo dobrze.
Nie chcę skończyć jak mój kumpel Harvey Weinstein.
To na pewno.
Patrz, co znalazłam.
Wywiad z lat czterdziestych z Musidorą, pierwszą Irmą Vep.
- Ile miała lat? - To był 1947 rok,
no to pewnie z pięćdziesiąt kilka.
W 1916 roku zagrałam w Wampirach Louisa Feuillade'a.
To było dziesięć filmów, po tysiąc metrów każdy.
Można powiedzieć, że byłam pierwszym wampem.
Czyli słowo "wamp", teraz często używane,
pochodzi od słowa "wampir"?
Oczywiście.
To dlatego, że w Wampirach nosiłam czarny kombinezon.
Już legendarny.
Tak, legendarny kombinezon, jak go pan nazwał,
spowodował, że pisali do mnie młodzieńcy w wieku od 16 do 30 lat.
Dostawałam co najmniej jeden list dziennie.
Poprosiłam o czarny jedwab,
bo był miejscami przezroczysty i widać było moje ciało,
co wtedy było urocze,
i widzowie widzieli postać...
Nierzeczywistą?
Po części mężczyzna, po części kobieta, nie wiadomo było, kto to jest.
Szkoda, że się fatalnie zestarzała.
Co ty pieprzysz? To piękna kobieta.
- Nie dla mnie. - Lepiej się zamknij.
Przecież to oczywistość. Samo patrzenie na nią boli.
Kiedyś była seksualnym zwierzęciem.
Czy ktoś może go wywalić z auta?
To mój samochód!
Ostatnio jak budzę się rano,
czuję potworny lęk.
Nie dziwię się.
Dlaczego?
Za dużo pan wypiera.
Nie rozumiem.
Już raz pan zrobił Irmę Vep.
Tak, oczywiście.
Ale to był niskobudżetowy film niezależny.
I to bardzo dawno temu.
Mam to już za sobą.
Ale kręci pan remake.
Czy już pan to kiedyś robił?
Nie.
Więc ten film nie daje panu spokoju.
Skądże.
To jest zupełnie inny projekt.
Ale jest pewna różnica.
Czy mogłaby mnie pani jakoś nakierować?
Jade.
Jade Lee.
Jade Lee. Co z nią?
Wiele razy o niej mówiliśmy.
Tak.
Nieudane małżeństwo.
Ile lat byliście małżeństwem?
Jakieś pięć lat.
Może trochę dłużej.
Jak się poznaliście?
Proszę wybaczyć.
Przepraszam.
Jak się poznaliście?
Podczas zdjęć do Irmy Vep. Grała główną rolę.
Był pan bardzo zakochany?
Bez pamięci.
A potem?
Potem miłość osłabła.
W końcu zniknęła.
Pan zdecydował, że to koniec?
Nie, ona.
A teraz główną rolę gra Amerykanka?
Tak, zgadza się.
A dlaczego nie Chinka?
Bo by mi przypominała Jade.
- I z tym by pan sobie nie poradził. - Nie.
Może coś jeszcze musi pan
sobie wyjaśnić z Jade.
Tyle czasu minęło.
Już to zamknąłem.
Zamknąłem to.
Jak pan uważa.
Proszę się nie dziwić, że budzi się pan z lękami.
Puszczajcie mnie! Coście za jedni?
Jestem Philippe Guérande! Dziennikarz!
Puszczajcie!
Pożałujecie!
Ja wam pokażę! Wypuśćcie mnie!
Jestem Philippe Guérande. Wypuśćcie mnie!
Puszczajcie! Jestem dziennikarzem!
MORENO PORYWA PHILIPPE'A GUÉRANDE'A, ŻEBY WYCIĄGNĄĆ INFORMACJE O WAMPIRACH.
To była próba. Nieudana.
- Możemy spróbować? - Proszę.
Nie bój się. Lina owija się wokół szyi,
ale jest doczepiona z tyłu. Nic ci nie grozi.
Ciaśniej?
I to bardzo. Musi być wiarygodnie.
Nie za ciasno. Wolałbym przeżyć.
Ciaśniej.
- Tak? - Jeszcze.
Może być? Wejdź na krzesło.
- Dobrze. - Gotów?
Można go ustabilizować?
- Carla, co myślisz? - Kurwa, obracam się!
Nie jestem pewna.
Trochę lipa.
Co jest nie tak?
Widać, że jest podczepiony. To się czuje.
Przecież mówiłem. Widać uprząż. To lipa.
Można go ustabilizować?
Mamy uprząż dwupunktową.
Możecie mnie opuścić?
Nie może się ruszać, bo nie żyje.
Jak ma zagrać duszenie?
Jakby się dusił, to by się ruszał.
Opuśćcie mnie!
Trzy minuty, Edmond, trzy minuty.
Posłuchaj go.
Wygnij się i masz się dusić.
Nie rozumiem, dlaczego Philippe miałby podać Moreno te informacje.
Nie podaje! Mówi mu tylko coś, żeby Moreno go wypuścił.
Philippe nic by nie powiedział.
No tak,
ale Moreno go powiesił.
Gorsze rzeczy przeżywał.
- Dusi się. - Ale nie sypnął.
Właśnie, że tak.
Co więcej,
twoja postać manipuluje Moreno.
Jak to?
Philippe podaje mu jedynie te informacje, które są dla niego korzystne.
O tym nie pomyślałem. Ciekawe.
Wykorzystuje Moreno do walki z Wampirami.
Czyli go przechytrzył?
Można tak na to spojrzeć.
Moreno uważa, że go wykorzystuje, ale jest na odwrót.
- Tak. - Mocne. Wykorzystam to.
Świetnie.
Opuść mnie.
Najpierw powiesz, co wiesz o planie Wampirów.
Opuść mnie. Duszę się.
Opuść go.
I co masz do powiedzenia?
To Książka Szyfrów Wampirów.
Widzisz?
Baron de Mortesaigues i Wielki Wampir
- to ta sama osoba. - I co z tego?
Baron de Mortesaigues urządza przyjęcie urodzinowe dla swojej siostrzenicy.
Sama elita. To podstęp.
Wypuszczę cię.
Ale jeśli skłamałeś, zginiesz.
- Cięcie! - Kamera stop.
Świetne ujęcie.
Niesamowite. Genialne.
- Tak. - Moreno się nabrał.
Nie ma pojęcia, że go wykorzystałem.
- Tak! - Genialne!
Może jeszcze spróbujemy? Mogę go bardziej wkręcić.
Tak, dobrze.
Proszę na pozycje.
Bardziej się duś!
UWOLNIONY PHILIPPE GUÉRANDE
JEST PONOWNIE WSADZONY DO KOSZA I WYRZUCONY NA MONTMARTRZE.
To zbyt niebezpieczne. Nie róbmy tego.
Możesz trochę wyżej?
I mocniej go popchnij.
- To jest mega niebezpieczne! - Spokojnie.
- René chce mieć szybciej! Pchnij! - To zbyt niebezpieczne.
- Jedno ujęcie. - Nie dotykaj mnie!
Dobra, gramy!
Jazda z tym!
Scena 342, ujęcie 17.
I... akcja!
Ratunku!
Pomocy!
Pomóżcie mi.
Jesteś cały?
Jezu! Mówiłam, że coś sobie zrobi!
- Edmondzie? - Nic mu nie jest.
Byle spokojnie.
To jest improwizacja.
Edmondzie, jesteś cały?
- Jak się nazywam? - On improwizuje.
- Ile palców widzisz? - Odsuńcie się!
Żadnych palców nie widzi.
Jeszcze jedno ujęcie?
Edmondzie, brawo.
Odsuńcie się, jeszcze dubel.
- Kręci mi się... - Przerwa.
Odsuńcie się od niego.
Niech oddycha.
Wezwijcie karetkę. Edmond zemdlał.
Przecież się przygotował.
Była próba...
WKRÓTCE
TRUCICIEL